Opinions

Onaangename film over een geadopteerde vrouw, die eigenlijk bij toeval in haar geboorteland Zuid-Korea terechtkomt. Daar gaat ze met frisse tegenzin op zoek naar haar biologische ouders. Onderwijl houdt zij iedereen die (te) dichtbij komt, nadrukkelijk op afstand. Vooraf had ik mij erg verheugd op deze film, maar het is een deceptie geworden. Kan gebeuren.

Authentieke, zeer fraaie verfilming van het boerenleven en de rechtspraak in de late Middeleeuwen aan de hand van de waargebeurde geschiedenis van Martin Guerre.

Sterke rollen van Gérard Depardieu en Nathalie Baye, die in de talrijke close-ups een beetje op een madonna lijkt. Heel mooi.

Deze film is vele malen beter dan de op fictie gebaseerde Amerikaanse remake uit 1993 (Sommersby) .

Geinige kostuumfilm met een leuke mix van komedie en romantiek. Ik ken Mélanie Laurent eigenlijk vooral van serieuze films, maar hier geeft zij blijk van een onvermoed talent voor komedie. In Jean Dujardin treft zij een aantrekkelijke tegenspeler. Samen zorgen wij ervoor dat de film ondanks het soms geforceerd aandoende verhaal toch nog een voldoende scoort.

Aarzelend, low budget debuut van regisseur John Sayles, die nadien een paar heel aardige films heeft gemaakt. Fragmentarische film waarin geëngageerde vrienden herinneringen ophalen aan het verleden en excuses zoeken voor hun huidige status, terwijl een enkeling hardop durft te dromen over zijn toekomst. Veel praatwerk dus. Inspiratiebron voor Kasdan’s succesvolle The Big Chill (1983).

IJzersterk psychologisch drama over een man, wiens wraakgevoelens van lieverlee worden ingehaald door de ontwikkelingen om hem heen. Door het beklijvende verhaal zonder enige poespas te brengen weet regisseur Spielmann de film op een hoog niveau te stabiliseren. Mede door de voortreffelijke cast en de fraaie cinematografie is dit al met al een weliswaar sombere, maar tevens prachtige film.
Ik vind het wel een beetje jammer dat Tamara (Irina Potapenko) relatief vroeg uit de film verdwijnt. Wat minder hout hakken en wat meer Potapenko had van mij best gemogen. Maar je kunt niet alles hebben, denk ik dan maar.

De film begint heel sterk, maar na het angstige gevecht met de grizzlybeer zakt het verhaal helaas wat in. In weerwil van alle ellende van de protagonist, moet de film het daarna vooral hebben van de oogverblindende natuuropnamen.

Ik ben een liefhebber van de films van regisseur Iñárritu. Ook deze film is weliswaar erg onderhoudend, maar in mijn ogen zeker niet zijn beste.

Film over het conflict tussen een principiële hoogleraar en de schoolleiding over de waardering van een werkstuk van een moslimstudente, die in beroep gaat tegen haar beoordeling. Over het geheel genomen zware kost, maar niettemin een boeiende film over de tegenstelling tussen principes en inschikkelijkheid.

Ingetogen film over de worsteling van een marketing directeur met zijn gevoelens jegens enerzijds zijn ernstig zieke vrouw en anderzijds een mooie nieuwe ondergeschikte. Een gevoelig drama, dat niet schuwt om de kijker deelgenoot te maken van een handvol pijnlijk intieme scènes tussen de man en zijn vrouw. Het einde komt niet overeen met wat ik had verwacht (of liever gehoopt), maar dat ligt uiteraard aan mij.

Sung-ki Ahn bewijst andermaal zijn grote klasse als de bedachtzame directeur en zorgzame echtgenoot. Gyu-ri Kim (de nieuwe medewerkster) en Ho-jung Kim (de terminaal zieke vrouw) hebben veel minder screentijd, maar doen nauwelijks voor hem onder. Een mooie film van veteraan-regisseur Kwon-taek Im.

Psychodrama over een vrouw die na een terroristische aanslag in Parijs (café Le Carillon, november 2015) geplaagd wordt door een posttraumatische stressstoornis. Aanvankelijk kan zij zich niets herinneren van het gebeuren, maar beetje bij beetje komen flarden terug. Zij gaat op zoek naar de man, die haar in die angstige momenten heeft bijgestaan. Een pakkende film met een doorleefde rol van Virginie Efira.

Er valt weinig te beleven in deze slappe doorsneekomedie, die het vooral moet hebben van de gevatte dialogen. De humor en de romantiek zijn ver te zoeken. Zowel Hugh Grant als Marisa Tomei hebben veel betere films op hun conto staan.

In velerlei opzicht een duistere en sombere film over jongeren, die zich geen raad weten met hun (vaak destructieve) gevoelens. Hoewel de genreaanduiding "komedie" vermeldt, word je van het verhaal bepaald niet vrolijk. De bedachtzame vertolkingen van een uitstekende cast weten je aandacht evenwel moeiteloos vast te houden. Leuke intermezzo’s met de twee vissers, die elkaar sterke verhalen vertellen.

Past kwalitatief prima in het rijtje films van Isao Yukisada die ik eerder gezien heb. Smaakt naar meer.

Film over een narcistische jonge vrouw, die wraak wil nemen op haar ex-vriend (met politieke ambities) door zichzelf tegenover hem tegenkandidaat te stellen bij de eerstvolgende verkiezingen. Zij krijgt daarbij de steun van een campagnestrateeg, die aanvankelijk de nodige bedenkingen heeft maar van lieverlee in haar gaat geloven vanwege de karakterontwikkeling die ze doormaakt. Goed beschouwd is die karakterontwikkeling het centrale thema van deze komedie met een scheutje politiek en een scheutje romantiek. Niet slecht als onschuldig tussendoortje.

Aansprekend familiedrama over een alleenstaande moeder, die van Zuid-Korea naar Canada emigreert en daar te maken krijgen met allerlei acclimatiseringsproblemen, naast de cultuurverschillen bij de opvoeding van haar zoon. Een gevoelig en mooi drama in drie delen. Het gedeelte waarin de moeder haar zoon confronteert met zijn roots sprak mij het meeste aan.

Toch wel verrassend om uitgerekend van de hand van Clint Eastwood een film te zien, die in z’n kern een ferme aanklacht is tegen de autoriteiten. De film is een gedramatiseerde reconstructie van de bomaanslag in Atlanta tijdens de Olympische Spelen van 1996. Centraal staat het onderzoek van de FBI naar een verdachte op basis van valse, voorbarige aannames en de mediahype, die dat teweeg brengt.

Een frustrerend relaas over de zwakke positie van een vermeende verdachte tegenover de intimiderende FBI én de schandaalbeluste pers en hoe het leven van een onschuldige man daardoor kapotgemaakt wordt.

De covermuziek, zoals je die in menig Amerikaans café kunt beluisteren (op vrijdag- en zaterdagavond), is beter dan het matige verhaal over een moeder, die haar man en kinderen in de steek heeft gelaten om te kiezen voor een carrière als rockzangeres. Je kunt het wel aan Meryl Streep overlaten om daar wat van te maken. Leuk dat ook haar dochter Mamie Gummer van de partij is. O ja, Kevin Kline staat ook vermeld bij de credits. Hij is mij nauwelijks opgevallen.

Vlot verteld verhaal over een disfunctioneel gezin, waarin de emoties hoog oplopen wanneer de gezinsleden ieder voor zich er naar streven hun eigen dromen en/of ambities waar te maken, zonder rekening te houden met elkaars gevoelens. Maar als puntje bij paaltje komt...

Sterk acteerwerk, in het bijzonder van Fabrizio Bentivoglio en Laura Morante (ook uitstekend in La Stanza del Figlio, 2001).

Ik heb nu alle films van Gabriele Muccino gezien en ze bevallen me uitstekend. In december verschijnt zijn nieuwste: Playing for Keeps. Ik kijk ernaar uit.

Fantasierijke avonturenfilm. De film heeft een handvol aardige momenten maar kan in zijn geheel niet verhullen dat ie vooral bedoeld lijkt voor een jeugdig publiek.

Op één na (Hulk) heb ik alle films van de veelzijdige regisseur Ang Lee gezien. Door de bank genomen kunnen zijn films op een hoge waardering mijnerzijds rekenen. Dat geldt niet meer voor deze film. Na herziening moet ik tot de conclusie komen, dat dit toch wel veruit de minste film is van Ang Lee. Het verhaal spreekt mij totaal niet aan —er zijn veel betere films gemaakt over de Amerikaanse Burgeroorlog— en ook het acteerwerk vind ik van een bedenkelijk niveau. Dat geldt zeker voor Toby Maguire, die mij eigenlijk nog nooit heeft kunnen bekoren m.u.v. zijn rol als Spider-man.

Zo’n dertig jaar geleden heb ik samen met mijn vrouw in Cody (Wyoming) een rodeoshow bezocht. Binnen een kwartier had ik door dat dat een vergissing was. Dat gevoel kreeg ik ook tijdens het zien van deze film. Het is een gelikte voorstelling van een stukje Amerikaanse cultuur waar ik niets mee heb. Het familiedrama eromheen gaat nog wel, maar dat machogedoe is niets voor mij.

Opnieuw een leuke komedie van Dany Boon, maar een stuk minder origineel dan zijn Bienvenue Chez Les Ch'tis. Deze vind ik iets te veel op een De Funes-film lijken.

Naar mijn gevoel begon deze film van lieverlee gelijkenis te vertonen met een langeafstandsvlucht; er lijkt geen einde aan te komen en onderweg gebeurt er nauwelijks iets. Pas in het laatste deel sluipt er wat drama in het verhaal, maar het is te laat en te weinig; Adèle E. ten spijt.

Wanstaltig drama met een smakeloos verhaal over een uitgerangeerde schlagerzanger, die bij een deel van zijn publiek nog goed in de markt (en in bed) ligt. De film is net zo grauw als het decor meestentijds. Onverkwikkelijk om het zachtjes uit te drukken.

Met klinkende namen als Charlotte Rampling en Irène Jacob op het affiche leek mij dit wel wat voor mij. Niet dus. Het rare openingsdansje van Rampling beloofde al niet veel goeds en daarna is het niet veel beter geworden; allerlei verhaallijntjes die je zo weer vergeten bent.

Volgens de titel is het een sekskomedie, maar er valt weinig te lachen en met de seks valt het ook wel mee. De film bevat wel indringende beelden van de favela’s in Rio de Janeiro en ook de exotische schoonheid van Daniela Dams maakt indruk. Al met al niet genoeg voor een echte voldoende.

Prima film over een gladde crimineel, die in oorlogstijd met het nodige succes van meerdere walletjes probeert te eten. Ziet er uit als een docudrama. Naar mijn smaak iets te afstandelijk verteld. Niettemin door de voortdurende spanning best onderhoudend en daarnaast ook informatief.

Een nogal cynische kijk op diverse fasen in het tamelijk troosteloze leven van een verlegen, naïeve jonge vrouw, die zich een gewillige speelbal toont voor de mensen en ontwikkelingen in haar omgeving. Het eerste uur is met voorsprong het beste deel van deze film. Daarna volgen twee trage, om niet te zeggen moeizame uren. Met de vervlakking van het plot sijpelde mijn interesse van lieverlee weg. Het zal allicht aan mij liggen, dat ik onbewust gaandeweg meer belangstelling begon te krijgen voor de soundtrack dan voor de weliswaar fraaie, maar weinig enerverende beelden.

Ik heb nu een handvol films van Iwai gezien. Met uitzonderling van het mooie Shigatsu Monogatari [April Story] hebben zijn films mij tot nu toe niet erg kunnen bekoren.

Boeiende biopic over een vooral in Amerika gevierde basketballer en zijn broers. De weg daarheen –in het bijzonder die van zijn onverzettelijke ouders– was rijkelijk bezaaid met hindernissen zoals armoede, vooroordelen en racisme. De Nigeriaanse regisseur Akin Omotoso heeft er een evenwichtige familiekroniek van gemaakt, die ook interessant is voor mensen die niets hebben met basketbal.

Een intens drama met schrille tegenstellingen. De racistische context vloekt heel erg met de soms wat overdreven christelijke boodschap over naastenliefde. Ik vermoed dat het de filmmakers vooral om dit laatste te doen is. Hoewel mij dat op zich niet erg stoort, komt het naar mening de film als geheel niet ten goede.

Wat daar ook van zij, het is desondanks een prachtige film met een geschakeerd, emotioneel verhaal. Daarnaast heeft de sublieme cinematografie van het wijdse landschap diepe indruk op mij gemaakt. Heel erg mooi allemaal.

Film werd destijds met gemengde gevoelens ontvangen. Enerzijds was er lof voor het rauwe, realistische gehalte van de film, anderzijds had men moeite met het voor die tijd vele bloot van de dames en de rondborstige Silvana Mangano in een veel te strakke trui. Zo zeer zelfs dat de pastoor de vertoning van de film in onze plaatselijke bioscoop wilde tegenhouden, althans volgens mijn moeder. Ze heeft de film wel gezien en sprak er schande van.

Voor mij is het de eerste keer en ik vind het een goede film. Maar ik ben er nog niet aan uit of dit nou een sociale film is verstopt in een misdaadverhaal óf een misdaadfilm met een sociaal sausje. Hoe het ook zij Giuseppe de Santis, die ook het scenario schreef, heeft er een boeiend verhaal van gemaakt.

Nieuw voor mij was dat de stem van Mangano niet haar eigen stem is, maar dat zij gedubd werd door Lidia Simoneschi. Dat geldt trouwens ook voor Doris Dowling, maar ja, dat is een Amerikaanse actrice.

In allerlei opzichten een uitzonderlijke film. De opmerkelijke keuze van regisseur Martti Helde om de inhoud van de brieven te vertellen aan de hand van tableaux vivants in fraai zwart-wit met ondersteuning van een uitgekiende soundtrack, maakt dat de film eruit springt in vergelijking met soortgelijke drama’s. Langzaam maar zeker bezorgt de film je een beklemmend gevoel.

Voor zover ik dat kan beoordelen tamelijk uniek en op de rand van een meesterwerk.

Met dank aan Fransman voor de tip.

Deze film over rouwverwerking wordt pas interessant vanaf het moment dat Yuji in beeld komt. De beelden over de gevolgen van de tsunami zijn indrukwekkend. Bij hetgeen daaraan voorafgaat kreeg ik al snel het gevoel dat ik naar een stedentrip vakantiefilmpje van een kennis zat te kijken. Waarom Hiroki ervoor kiest om zo tegenstrijdige beelden in één film te stoppen, ontgaat mij.