Opinions

Robert Redford begon zijn regisseurscarrière met Ordinary People en The Milagro Beanfield War. Twee prachtige films.

Wat hij daarna als regisseur gemaakt heeft, bevalt mij een stuk minder. Dat geldt ook voor deze teleurstellende, want schier eindeloos voortkabbelende verfilming van het semi-autobiografisch boek van Norman Maclean (in de film gespeeld door Craig Sheffer).

Mooie plaatjes van Montana, maar daar blijft het dan ook bij. En... ik heb niks met vissen.

Er zit over het algemeen weinig schot in de speurtocht van een vader naar informatie over zijn doodgeschoten zoon, met wie hij al vijftien jaar geen contact meer heeft gehad. Het is trouwens amper de moeite waard, want uiteindelijk zijn we niet veel wijzer geworden en dat geldt goed beschouwd voor heel de film.

In vergelijking met de andere drama's van Xiaoshuai Wang, die ik heb gezien, een tegenvaller. Bingbing Fan wordt prominent genoemd bij de acteurs, maar haar bijdrage aan deze film is niet meer dan een bescheiden bijrol.

De lotgevallen van een Noord-Koreaanse overloper die plompverloren in Brussel terechtkomt, waar hij allesbehalve warm ontvangen wordt. In een haast vijandige omgeving ontdekt bij de liefde voor een jonge vrouw, die er zo mogelijk nog beroerder aan toe is dan hijzelf. Een boeiend drama met prima acteerwerk van de protagonisten Joong-ki Song en Sung-eun Choi.

Toen ik in een recensie las dat dit een ouderwetse film was, zoals ze die tegenwoordig niet meer maken, had ik al een vermoeden dat het iets voor mij zou kunnen zijn. Dat bleek te kloppen. Het is een (vaak pijnlijk) romantisch drama, gesitueerd in een wonderschone, ruige omgeving. Het aandoenlijke einde is misschien wat overdreven, maar het liet mij wel met een goed gevoel achter. Ik heb hier oprecht van genoten, mede vanwege het fraaie acteerwerk en dito camerawerk.

Vlotte film noir waarvan je de ontknoping mijlenver ziet aankomen en daarom helaas minder spannend dan verwacht. Het gebruikelijke cynisme en sinistere van Richard Widmark is ook hier weer overvloedig aanwezig. Kijkt al met al lekker weg.

Een film die volgens mij is gemaakt met een vette knipoog. Dat is vooral te merken aan de mankerende geloofwaardigheid van het verhaal, dat van ondergeschikt belang is aan de reeks actiescènes. In het bijzonder geldt dat voor het al te onnozele romantisch subplotje.

Toch is de film goed voor bijna twee uur gedachteloos vermaak, op voorwaarde dat je van knokfilms houdt en bereid bent het gebrekkige acteerwerk van Patrick Swayze voor lief te nemen. De lekkere soundtrack met muziek van The Jeff Healey Band en van o.a. Dion DiMuci en tijdgenoten draagt eraan bij dat mijn waardering alsnog positief uitvalt.

Sportdrama over de legendarische overwinning van een Koreaanse atleet van de eerste naoorlogse marathon in Boston in 1947. Het chauvinisme druipt ervan af. Het dramatisch verhaal is best in orde, maar de soms knullige beelden van de training en van de marathon doen de film geen goed. Mijn inschatting is dat ze daarvoor weinig oog zullen hebben in Zuid-Korea.

Die aanduiding "fictie" in de plotomschrijving is puur voor rekening van MovieMeter. Ik denk dat de auteur van deze beschrijving daarmee bedoelt dat de film voor een deel "gespeeld" is (de gebeurtenissen in Pakistan, Afghanistan en Guantanamo) en voor een deel documentaire (de interviews).

Het verhaal van de film bevat niet of nauwelijks fictie in de betekenis van "verzonnen". Het gaat om de waargebeurde belevenissen van deze tamelijk naïeve jongelui, die na hun vrijlating bekend zijn geworden als de Tipton Three.

Als zodanig is de film één grote aanklacht tegen een systeem van rechteloosheid, dat in een (zichzelf beschaafd noemende) rechtstaat niet thuis hoort. Veelbetekenend is trouwens dat de inhoud van de film van officiële zijde nooit is aangevochten.

Rauw en somber portret van Birmaanse illegale arbeidsmigranten, die leven aan de zelfkant van de Thaise samenleving en daar voortdurend stuiten op bedrog, omkoping, uitbuiting en corruptie.

Anders dan de titel doet vermoeden een deprimerende film, die afgezien van de soms mooie cinematografie, nagenoeg geen lichtpuntjes bevat en mede daardoor een authentieke indruk achterlaat. Ook het overtuigende optreden van de beide protagonisten draagt daar aan bij. Complimenten voor regisseur Midi Z.

Met deze topbezetting en Sam Mendes als regisseur verwacht je een topfilm. Dat vind ik het zeker niet, maar hij is alleszins het aanzien waard.

Bijzondere roadmovie over drie jongeren met een gebruiksaanwijzing. Van lieverlee leren zij elkaars gebrek te accepteren en ontstaat er kameraadschap en saamhorigheid. Grappige en pijnlijke momenten wisselen elkaar veelvuldig af en er is ook nog plaats voor een vleugje romantiek.

Bewonderenswaardig acteerwerk van Dev Patel en Zoë Kravitz (dochter van Lenny), die als twee druppels water op haar moeder Lisa Bonet lijkt.

Geslaagde remake van de Duitse film Vincent Will Meer (2010), ook zéér de moeite waard!

De luidruchtige poster had best wat minder schreeuwerig mogen zijn, want van de inmiddels aftandse slogan “Sex, drugs and rock 'n' roll” komen enkel de drugs in deze film in beeld. Het is een teleurstellende film met onsympathieke personages (behalve de moeder dan), die je deelgenoot willen maken van hun getroebleerde leven. Mij kon het al vrij snel geen zier schelen. Matig.

Alleraardigste kindermusical met een geijkt verhaal over een miskend kind dat het opneemt tegen een tiranniek schoolhoofd. Leuke hoofdrol van Alisha Weir. Pas bij de aftiteling kwam ik erachter dat de feeks gespeeld werd door Emma Thompson. Die had ik tijdens het kijken helemaal niet herkend.

Amusante misdaadfilm, in grote lijnen gebaseerd op de strapatsen van het echtpaar Tuva in de zomer en het najaar van 1992. Een maffiafilm met een vette knipoog, maar daar geeft het basismateriaal dan ook alle aanleiding toe. Nina Arianda (een gevierde Broadwayster) is met haar verbluffende mimiek zonder meer de ster van deze vermakelijke film.

Een van de mindere Astaire-Rogers films. Dat ligt niet zo zeer aan het dansduo, maar aan het feit dat Irene Dunne een aantal malen gevraagd wordt om in deze muzikale modeshow te zingen (o.a. “Smoke gets in your eyes”). Dat is geen doorslaggevend succes. Dunne is een prima actrice, maar ondanks haar klassieke opleiding zakt zij als zangeres absoluut door het ijs. Neem daarbij dat het verhaal bijzonder weinig voorstelt en je hebt een matig eindresultaat. Gegeven de sterke rolbezetting is dat toch wel een tegenvaller.

Niet onaardige film over het ontstaan van de legende over Robin Hood. Het verhaal is niet altijd geloofwaardig –landingsvaartuigen in de Middeleeuwen (???)–, maar best onderhoudend. Bovendien maken de sfeervolle settings en het acteerwerk van Russell Crowe, Mark Strong en vooral Cate Blanchett veel goed. Jammer, dat Sir Walter in deze film vermoord wordt, anders zou men de Kevin Costner-versie uit 1991 als een soort sequel kunnen bekijken.

Hoewel het casten van Cary Elwes in de titelrol een miskleun is, toch een leuke, ontspannende film waarin Mel Brooks weer rijkelijk strooit met zijn onnavolgbare grappen en grollen; sommige melig, andere hilarisch. De film is uitermate geschikt om je te verlossen van een chagrijnige bui.

Ik ben nooit een fan van regisseur Luchino Visconti geweest. Door de bank genomen zijn zijn films, althans de films die ik gezien heb, te pompeus naar mijn smaak. Een uitzondering vormt wat mij betreft deze neorealistische film over vier broers met scherp contrasterende karakters. Het is een episch familieDrama met een hoofdletter D. In menig opzicht een emotionele rollercoaster, niet in de laatste plaats vanwege het voortreffelijke acteerwerk, vooral van Renato Salvatori.

Ik vond het wel aardig om twee films met dezelfde titel vlak na elkaar te zien. Met de titels houdt de gelijkenis overigens op, want het zijn twee totaal verschillende films. Daar waar de film van Laïla Marrakchi een beeld schetst van een modern gezin in het hedendaagse Marokko, is dit een relaas een groep jonge militairen die tijdens de Eerste Intifada op patrouille is Gaza.

De film richt voornamelijk op de verschillen tussen de soldaten onderling en in mindere mate op hun omgang met de lokale bevolking. Gezien het thema had dit volgens mij een betere film op moeten leveren dan de tamelijk sobere registratie van de interactie van alle betrokkenen.

Het moet rond het jaar 2010 geweest zijn dat ik deze musical op Broadway gezien heb. Dat is te lang geleden voor mij om een één op één vergelijking te kunnen maken met deze film. Het komt mij voor dat de film meer populaire nummers uit de jaren 80 bevat dan de theateruitvoering. Wat nagenoeg hetzelfde is, is het aanstekelijk enthousiasme van de sexy cast. Het verhaaltje stelt niet veel voor, maar dat is dan ook enkel bedoeld om de muziek aan elkaar te rijgen. Ik ben een liefhebber van de muziek uit (o.a.) de jaren 80. Vooral daarom heb ik mij prima vermaakt met deze film. Julianne Hough is waarlijk een plaatje.

Doorsnee tragikomedie over een gegoede familie, die na jaren weer herenigd wordt in verband met het overlijden van een van de ouders. Net als bij andere films met een vergelijkbaar plot komen de nodige verzwegen familiegeheimpjes aan het daglicht en lopen de emoties van tijd tot tijd hoog op. Een acteursfilm, die het vooral moet hebben van de karaktertekeningen en (soms geinige) woordenwisselingen. Zoals in haar vorige film Marock (2005) schetst regisseur Laïla Marrakchi een beeld van het moderne Marokko, dat ik amper ken.

In de loop van de jaren heb ik Bill Murray wel leren waarderen als acteur, maar af en toe zit er een opvallende miskleun tussen. Dat is hier het geval. Zijn ongetwijfeld grappig bedoelde geschmier is eerder irritant dan leuk. Het doet de film over een op zich interessant onderwerp (een Afghaanse talentenwedstrijd) geen goed.
Dat geldt ook voor het haastig afgeraffelde slot. Het is alsof de scriptschrijvers niet goed wisten hoe een plausibel einde te breien aan de film. De plompverloren overgang van een strijd tussen twee krijgsheren en een controversieel optreden door een zangeres in een televisiestudio slaat helemaal nergens op. Ook het vreemde optreden van Bruce Willis raakt eigenlijk kant noch wal.

Al met al heb ik ambivalente gevoelens overgehouden aan deze film. Er had gezien het plot veel meer ingezeten.

Een beetje komedie, een beetje drama en een heleboel lawaaierige muziek. Allemaal van een niveau dat eigenlijk geen daglicht kan verdragen. Bovendien was ik het geschmier van Rainn Wilson na tien minuten al beu. Erg matig.

Binnen het genre biopics over rock- en filmsterren is dit naar mijn smaak niet meer dan een middenmoter. Het verhaal over de opkomst van Elton John en het eerste deel van zijn carrière kent ondanks zijn turbulente leefstijl amper interessante gebeurtenissen. De film moet het daarom vooral hebben van de soundtrack en daar is uiteraard weinig mis mee. Al met al toch wel een beetje een tegenvaller.

Film verzuipt in zijn eigen pretenties. Niet leuk, niet spannend, eigenlijk helemaal niks ware het niet dat er nog redelijk geacteerd wordt. Daardoor niet helemaal een flop.

Prangende observatie van het leven in een multiculturele wijk in Londen, waar een tiener het hoofd boven water probeert te houden nadat zij samen met haar veel jongere broertje in de steek is gelaten door haar moeder. Coming-of-age film over het weerstandsvermogen van jongeren en over saamhorigheid. Opvallend dat de cast uit nieuwkomers zonder enige acteerervaring bestaat. Je zou dat bij het zien van de film niet zeggen.

Zelden of nooit een irritanter hoofdpersonage gezien als Roger Dodger in deze film. Campbell Scott’s nagenoeg perfecte invulling van deze rol haalt het bloed onder je nagels vandaan. De film vertelt het aanstootgevende verhaal over een mannelijke chauvinist/narcist, die zijn jonge neef wel eens zal leren hoe om te gaan met vrouwen. Wat daaromheen gebeurt is niet bijster interessant, zodat de film als geheel toch nog moeite heeft om een voldoende te scoren, ondanks de vertolking van Scott.

Het duurt even voor de film echt op gang komt, maar van lieverlee ontvouwt zich een verhaal over een geslepen oplichter. Het tweede deel van de film zit knap in elkaar. Het is bovendien altijd aangenaam om Gemma Arterton aan het werk te zien.

Toch wel bijzonder: een biopic over een crimineel die nog in leven is.

Plezierige klucht met een ware sterbezetting. Begint bijzonder sterk, houdt van tijd tot tijd zijn momenten, maar gaat af en toe heel erg over de top. Desondanks aangenaam tijdverdrijf.

Tamil-regisseur Ratnam heeft tussen 1992 en 1998 drie los van elkaar staande films gemaakt over terrorisme in India. De films volgen allemaal zo’n beetje hetzelfde stramien: een typisch romantisch Bollywoodbegin met alles erop en eraan wordt steevast gevolgd een terreurgedeelte zonder veel frivoliteiten, waarin het prille geluk van de protagonisten danig op de proef wordt gesteld.

In dit eerste deel van de trilogie raakt een pasgetrouwd Tamil-echtpaar uit het zuiden van India verzeild in de guerillastrijd in Kashmir, in het onherbergzame noorden. Er zitten hier en daar wat oneffenheden in het nogal patriottische script, maar het verhaal dat vooral draait om de jonge bruid Roja is niettemin best spannend. Bovendien een uitzonderlijk mooie soundtrack.

Hoewel de nog weinig ervaren actrice Madhoo eigenlijk tweede keus was voor de titelrol, brengt zij het er goed vanaf. Haar man wordt gespeeld door Arvind Swamy, een steengoed acteur zoals hij ook nog eens laat zien in het tweede deel van de trilogie (Bumbai).

Wel een beetje stichtelijk allemaal, maar desondanks best boeiend.

P.S. De trilogie is gecompleteerd met de film Dil Se...