Opinions

Bertrand Blier is naar mijn idee met voorsprong de man van de absurde komedies (al kan Emir Kusturica er ook wat van natuurlijk).

Het is lang geleden dat ik nog zo gelachen heb als met deze film, die —als ik heel eerlijk ben— continu over de top gaat. Veel verhaal zit er eigenlijk niet in, maar de doldwaze scènes rijgen zich naadloos aaneen. De een nog kostelijker dan de ander.

Meesterlijke vertolkingen van Anouk Grinberg en vooral van Marcello Mastroianni als haar vader. Een knotsgekke komedie, die mij een buitengewoon plezierige avond heeft bezorgd.

Dat zo weinig mensen dit pareltje gezien hebben is goed beschouwd schrikbarend.

Verfilmd toneel en dat brengt doorgaans enige complicaties met zich mee (veel dialoog, weinig actie). Afgezien daarvan is dit door het overtuigende acteerwerk van Rooney Mara en Ben Mendelsohn een belangwekkende film over een vrouw, die vele jaren na dato alsnog verhaal komt halen bij de man, die haar destijds als jonge tiener misbruikt en vervolgens aan haar lot overgelaten heeft. Belangwekkend omdat we in een tijdsgewricht leven waarin vrouwen eindelijk in het openbaar durven vertellen wat hen overkomen is. Gezien de vele onthullingen van de laatste tijd een tijdgewricht ook, waarin hun verklaringen niet langer schier achteloos ter zijde worden geschoven. Alleen al daarom is het belangrijk dat deze film gemaakt is.

De films van Shōhei Imamura bevallen mij wel. De eerste van twee films onder zijn leiding waarin Kōji Yakusho en de zeer bekoorlijke Misa Shimizu de protagonisten zijn. Naar mijn mening passen zij perfect bij elkaar en dat geeft de film een boost.

Een ingetogen film over berouw, afzondering, liefde en verlossing. De film doet mij beseffen dat ik meer aan de slag moet met de films van Imamura.

Dat vind ik nou niet bepaald reclame voor deze mooie film over de liefdesrelaties tussen de drie hoofdpersonen tegen de achtergrond van de Praagse Lente en daaropvolgende inval door de Warschaupact-landen.

Vooral Juliette Binoche (nog heerlijk jong) en Lena Olin zijn in topvorm.

De verrassende volgorde van de slotscènes vind ik niet zo geslaagd, maar naar verluidt heeft het boek van Kundera (dat ik nu beslist ga lezen) meer flash-fowards.

Op een paar uitzonderingen na (Moonstruck en The Family Man) scoren de films van Nicolas Cage bij mij 2,5* of 3,0*. Deze hommage aan hem doet het niet beter. Ik vind het een onevenwichtige film met hooguit een handvol leuke momenten.

Alleraardigste komedie met dank aan John Candy, die voor zijn doen heel erg goed is in deze film. Het conflict tussen oom Buck en de rebelse tiener Tia wordt wel tot op de draad uitgemolken, maar dat mag de pret niet drukken.

Film over uit de kast komen in het zuiden van Amerika, waar het conservatieve gedachtegoed over hel en verdoemenis nog wellicht tiert. De film kent een aantal dramatische knelpunten, maar over het algemeen blijft de sfeer tamelijk luchtig vooral dankzij de inbreng van Peter Macdissi en Sophia Lillis. Paul Bettany zet een erg sterke titelrol neer. Een mooie film met een mooie afsluiting.

Film heeft wel wat weg van een Engelse tv-thriller, maar dan met nogal wat losse eindjes, minder spannend en niet best geacteerd. Enige pluspunt is de nog jonge Kate Beckinsale, maar ook haar vertolking laat te wensen over.

Al met al middelmatig.

Een gelikte film, maar niet echt mijn ding. Te druk en te schreeuwerig naar mijn smaak. Daar komt nog bij dat ik sowieso geen fan ben van Adam Sandler. Het verhaal, dat beter is dan de uitvoering, zorgt ervoor dat de film toch nog een krappe voldoende scoort. De debuterende Julia Fox is een traktatie voor het oog.

Authentiek ogende film over de laatste dagen van een jonge vrouw, die lijdt aan taaislijmziekte en kiest voor euthanasie, uitgerekend op haar verjaardag. De confrontatie met haar familie levert pijnlijke en soms moeilijk te aanschouwen scènes op, zeker wanneer je als kijker enigszins vergelijkbare belevingen in je eigen naaste omgeving hebt meegemaakt.
Een moeilijke, levensechte hoofdrol van Liv Lisa Fries, terwijl Lena Stolze (Die Weiße Rose) als haar moeder nauwelijks voor haar onderdoet. Bij vlagen erg heftig.
Met dank aan Fransman.

Prachtige romantische film over een eenzame man, die op middelbare leeftijd het alleen zijn beu is en zichzelf trakteert op een lieftallige, chique huishoudster. De rest van het verhaal laat zich van lieverlee vanzelf invullen. Een charmante film met voortreffelijk acteerwerk van de beide protagonisten. Vooral Rolf Lassgård is op dreef. Ruim twee uur genoten.

Ook Lifetime gaat met de tijd mee. Bij mijn weten is dit de eerste kerstfilm over een lesbische relatie. Dat is op zich het meest opmerkelijke aspect van deze televisiefilm, die zoals te verwachten valt keurig binnen de lijntjes kleurt. Het acteerwerk is in orde, maar het verhaal is wel erg zoetsappig.

Er zijn heel wat boeken geschreven over romantiek op het Engelse platteland in de 19e eeuw. Veel van die boeken zijn inmiddels verfilmd. Die films lijken qua plot meestal heel erg op elkaar. Ook bij deze televisiefilm kreeg ik een déjà vu gevoel. Dat heeft mij overigens niet gestoord, want het is en blijft aangenaam tijdverdrijf.

De film zit best aardig in elkaar tot het uit een ander vaatje gaat tappen met de verfilming van nachtmerries. Dat soort hersenspinsels zijn aan mij niet besteed. Ik word daar niet warm of koud van.

Ik vind het knap dat er zoveel mensen zijn, die hier iets mee kunnen. Ik kan met de beste wil van de wereld geen chocola maken van deze gekunstelde verzameling beelden, die —voor zover ik het heb kunnen volgen— ternauwernood enige onderlinge verwantschap vertonen. Als het dan nog erg mooie plaatjes zouden zijn, dan zou dat tenminste nog een beetje goed maken, maar ook dat heb ik node gemist. Al met al, zonde van mijn tijd dus.

De moeder van de protagonist stuurt hem een bandopname van Janet Gaynor’s 7th Heaven uit 1927. Een verstandige vrouw, die moeder, want dat is in menig opzicht daadwerkelijk een mooie film.

De synopsis op MovieMeter eindigt met “Wat is haar verhaal?” Een goeie vraag waarop ik het antwoord schuldig moet blijven. Omdat de film mij totaal niet boeide, ben ik na een uur of zo in slaap gesukkeld. Misschien moet ik ‘m ooit nog eens een herkansing geven, maar erg waarschijnlijk lijkt mij dat niet. Omdat ik alleen de eerste helft van de film heb gezien, onthoud mij vooralsnog van het toekennen van een score.

Een dakloze scholier vindt na wat omzwervingen onderdak bij een charmante man, die haar binnen de kortste keren met een smoesje aanzet tot prostitutie. Een film die na een normaal begin geleidelijk aan steeds verder ondergedompeld wordt in een christelijk sausje. Prima, maar ik heb daar niks mee. Bovendien zijn het acteer- en camerawerk niet om over naar huis te schrijven. Achteraf bezien gewoon zonde van mijn tijd.

Regisseur Christian Petzold herenigt zijn protagonisten uit Transit (2018) in deze film, waarin hij romantiek vermengt met een forse scheut magisch realisme.

Het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. Ik heb liever dat Petzold met beide voeten op de grond blijft.

Rauwe, autobiografische film van Pia Marais over haar eigen jeugd te midden van verslaafde hippie-ouders en hun verveelde vrienden. Lijkt qua thema een beetje op Die Innere Sicherheit, maar is een stuk minder van kwaliteit. Debutante Ceci Cuh zet een heel aardig rol neer, maar desondanks geen film om nog eens terug te zien.

Zoals vaker het geval is met remakes, kan ook deze film niet tippen aan het Franse origineel, Chabrol’s La Femme Infidèle (1969). Bijkomend probleem vormt de prominente rol van Richard Gere. Die heeft met zijn beperkte mimiek te weinig talent om een film als deze te kunnen dragen.

Deze film is naar mijn smaak een beetje een vreemde eend in de Preston Sturges bijt, in die zin dat hij in zijn geheel veel serieuzer overkomt dan de kluchten, die ik van Sturges gewend ben. Dat komt volgens mij vooral omdat naar mijn mening Rex Harrison, doorgaans een prima acteur, niet erg gebouwd is voor screwball comedies als deze. De Buster Keaton-achtige capriolen die van hem verlangd worden in deze film, gaan hem niet zo goed af. Rudy Vallee (speelt nu zijn zwager) zou volgens mij veel beter op zijn plaats geweest zijn in die rol.
Daarnaast gaat Sturges met sommige kolderiek bedoelde ontwikkelingen hier en daar over de top of valt hij in herhaling, zoals met het tot twee keer toe door de stoel zakken. Daar staat evenwel tegenover dat de beeldschone Linda Darnell en de flegmatieke Barbara Lawrence de film voldoende opleuken om toch nog net een voldoende te halen.
De remake uit 1984 met Dudley Moore kan ik bij iedereen afraden.

Verhaal over karakterverschillen en het (on)vermogen om te vergeven en het verleden te vergeten. Voortreffelijk acteerwerk van een prima cast, in het bijzonder van Morgan Freeman (zoals altijd eigenlijk). Dat én de fraaie opnamen van de omgeving maken dit tot een boeiende film.

Monic Hendrickx gaat op herhaling in deze remake van De Poolse Bruid uit 1998. De setting is van Groningen verplaatst naar Australië en de bruid komt niet uit Polen, maar uit Afghanistan. Goed te doen, maar weinig verrassend voor wie het Nederlandse origineel gezien heeft.

Soms vind ik het jammer dat een film afgelopen is. Het einde is een mooi begin van een nieuwe episode in het leven van een ex-gevangene. Wat daaraan voorafgaat mag er ook zijn. Het is een boeiend relaas over een gedetineerde, die na haar vrijlating tegen de stroom in haar leven weer op de rails probeert te zetten en daarbij heel veel last heeft van (deels begrijpelijke) vooroordelen.

Deze puike film schetst een levensechte worsteling van Sandra Bullock (tevens producer), die niet schroomt om alle glamour achterwege te laten. De dramatische twist tegen het einde kwam als een totale verrassing voor mij.

Na Systemsprenger (2019) opnieuw een aangename verrassing van de Duitse regisseur Nora Fingscheidt.

Eerdere commentaren, zoals van Wernertje, dat men na vijf minuten al door had waar de film heen zou gaan, verwijs ik naar het rijk der fabelen.

Ik ben niet echt een liefhebber van westerns, maar dit is een uitstekende film met een eerste klas bezetting. De kanjers Clint Eastwood, Morgan Freeman en Gene Hackman laten zich allemaal van hun beste zijde zien. De uitermate kille sfeer van de film doet de rest.

Samen met Million Dollar Baby (ook met Freeman !) en Changeling de beste film, die Clint Eastwood ooit geregisseerd heeft.

Het was even geleden dat ik nog een western gezien heb. Deze film van John Huston is een film over racisme verpakt als western. De sterrencast doet het prima –i.h.b. good old Lillian Gish– maar dat neem niet weg dat de licht getinte Audrey Hepburn met haar bruine lokken hopeloos miscast is als een jonge vrouw met indiaanse roots. De film dateert nog uit een tijd dat in dit soort films elk schot van de rechtschapen kolonisten raak was en de barbaarse indianen nog geen deuk in een pakje boter konden schieten. Voorlopig heb ik het weer wel gehad met dit soort sterk geromantiseerde verhalen over het “Wilde Westen”.

Film over rebellerende jongeren eind jaren 50, toen de zogenaamde nozemcultuur in opkomst was. Het is een in menig opzicht gedateerde film met armzalige dialogen en gebrekkig acteerwerk. Het lijkt alsof de lokale toneelvereniging voor de camera’s staat te declameren. Het enige opmerkelijke is dan ook dat de film het debuut markeert van Liv Ullmann, maar ook die heeft naderhand veel betere rollen afgeleverd.

Een stukje onbekende geschiedenis, politiek gekonkel, drama en romantiek. Met deze hartige genremix blijft er voor mij niet veel te wensen over.

Een pakkende, leerzame film, waarin de meedogen- en gewetenloze praktijken blootgelegd worden, die westerse politici destijds hanteerden om het welzijn van de koloniale bevolking ondergeschikt te houden aan de belangen van het “moederland”. Zoveel jaren na dato nog steeds schokkend, want het excuus “ze wisten niet beter” gaat natuurlijk niet op. De heren politici wisten donders goed wat ze aan het doen waren.

Aardige biopic over het turbulente leven van de toch wel legendarische jazz-zangeres Billie Holiday. Een film die echt thuishoort in het huidige BLM-tijdperk. Andra Day is goed bezig, maar niettemin staat mij bij dat ik Lady Sings the Blues uit 1972 met Diana Ross in de titelrol destijds een mooiere film vond. Ik ga dat binnenkort nog een keer checken.

Spannend verhaal, waarin de regisseur in zijn enthousiasme nogal wat gaten laat vallen. De catastrofale incidenten waarbij Neeson en Kruger betrokken zijn (zoals in de parkeergarage en met de gestolen taxi) maken blijkbaar geen enkele indruk op de politie, want daar hebben zij blijkbaar totaal geen last van. Ook het slot, hoewel je dat van verre aan ziet komen, past eigenlijk niet erg bij de rest van het verhaal: een jonge vrouw, die zo maar een relatie begint met iemand, waarvan ze weet dat het een huurmoordenaar is?
Niettemin een zeer onderhoudende trhiller met mooie rollen van Liam Neeson, Diane Kruger en vooral Bruno Ganz.