Opinions

Een opeenstapeling van ellende over een man, die jaren na een dodelijk ongeluk weer in contact komt met de weduwe van het slachtoffer. Had een mooie film kunnen zijn, wanneer men de personages wat meer diepgang had gegeven. Jammer genoeg blijft het verhaal echter te oppervlakkig en afstandelijk.

Reconstructie van een waargebeurd David tegen Goliath verhaal in de Amerikaanse uitvaartwereld. De beide protagonisten maken er een alleszins genietbare film van.

Het voorspelbare verhaaltje doet er niet toe, want dit is gewoon de grote Christina Aguilera-show. Als zodanig goed gedaan. Aguilera heeft een prachtige en krachtige stem en bovendien lijkt zij tot mijn genoegen in haar gezicht een beetje op een van mijn favoriete actrices (Nathalie Baye).

Als je van muziek en show houdt, is de film het aanzien meer dan waard. Ik vind hem amusanter dan b.v. "Moulin Rouge". En de kwinkslagen van Stanley Tucci zijn ook best leuk.

Overigens: Cher is in de loop van de tijd wel heel erg beschadigd.

Leuke, onderhoudende komedie van de gebroeders Coen, geholpen door een voortreffelijke cast met een hilarische John Malkovich en Frances McDormand als uitblinkers. Jammer genoeg doet ook George Clooney mee. Die doet mij altijd denken aan die andere knapperd uit de jaren ‘50/60: Rock Hudson. Destijds ook vreselijk populair (vooral bij de vrouwen), maar uiterst beperkt qua acteertechniek. Clooney heeft dat ook: steeds dezelfde maniertjes en mimiek. In weerwil van zijn aanwezigheid is dit niettemin een alleraardigste film.

Dramatische film, waarin met behulp van talrijke flashbacks het stukgeslagen leven van een chefkok te zien is. Het scenario maakt de film onnodig ingewikkeld. Dankzij het acteren van Matthew Goode is de film niettemin de moeite waard. En wat te denken van Bojana Novakovic: over mooie vrouwen gesproken! Wauw!

Vijf waardeloze filmpjes zonder enige onderlinge relatie.

Jammer en eigenlijk onbegrijpelijk dat goede actrices als Rosamund Pike en Paz Vega zich voor dergelijke rommel lenen.

Zonde van het geld en de tijd.

Elizabeth Debicki is het enige lichtpuntje in deze onevenwichtige film over een overambitieuze kunstcriticus, die het niet zo nauw neemt met de werkelijkheid. De pseudo-intellectuele overpeinzingen doen de film geen goed. Bijzonder matig.

Ondanks het feit dat MM schijnbaar moeiteloos steeds alle aandacht op zich wist te vestigen in haar films, ben ik nooit een fan geweest van haar (net zo min als van haar counterparts BB en CC trouwens). Hele volksstammen zijn evenwel idolaat van haar, volgens mij voornamelijk vanwege de sensuele uitstraling. Ik hoor daar niet bij. Ik vind dat er in Hollywood (en daarbuiten) talrijke mooiere vrouwen hebben rondgelopen. Daar komt bij dat Monroe volgens mij geen kaas gegeten van acteren. Ik heb in de loop van de tijd nagenoeg al haar films gezien, maar m.u.v. Some Like It Hot heeft zij nooit indruk op mij kunnen maken. Ook niet in deze film, waarin ze geruime tijd te bewonderen is in een onooglijk revuepakje. MM’s irritante stemmetje, het continu schmieren van Don Murray en het geforceerd aandoende verhaal maken dit tot een wel erg middelmatige film. Niet zo verrassend overigens, want ik ben van regisseur Joshua Logan niet anders gewend.

Mijn tweede Yamada. Net als de vorige (The Twilight Samurai) is ook deze mij uitermate goed bevallen. Een mooi verhaal met dito settings en cinematografie. Op het acteerwerk valt volgens mij weinig aan te merken. Ik ben vooral onder de indruk gekomen van de debuterende Rei Dan (prachtige vrouw trouwens) en van Takashi Sasano als de loyale knecht.
De film kent een happy end, maar ik zie niet in waarom dat een minpuntje zou zijn. Nog één deel (The Hidden Blade) van de samoerai-trilogie te gaan. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen.

“Het kan verkeeren”, schreef Brederoo vier eeuwen geleden al. Aan die zinspreuk moest ik denken bij het herzien van deze film, omdat Elizabeth Taylor uitgerekend voor een van haar zwakste films destijds een Oscar kreeg, terwijl zij in de jaren daarvoor naar mijn mening rollen heeft gespeeld, die veel meer Oscar-waardig waren (A Place in the Sun; Cat on a Hot Tin Roof; Suddenly, Last Summer).

Goed begrijpen, er is volgens mij weinig mis met de rol van Taylor in deze film. Maar de film als geheel is het bekijken nauwelijks waard. Het lauwe verhaal over een call girl, die zich voordoet als fotomodel, mist elke vorm van overtuigingskracht. Daarnaast loopt Laurence Harvey er continu bij alsof hij water ziet branden. Zonde van zoveel talent. Matig.

Goldie Hawn is allicht niet de allerbeste actrice, maar ze heeft een charme over zich die aanstekelijk werkt. Zo ook in deze lichtvoetige komedie met een serieuze ondertoon, waarin Hawn als een flower power hippie speels door het beeld dartelt. Het is een erg leuke verfilming van een toneelstuk, mede dankzij het prima werk van Edward Albert en Eileen Heckart, die aan haar bijrol in deze film een Oscar overhield.

Baarlijke nonsensfilm met veel zinloos geweld, dat nota bene vooral door kinderen wordt gepleegd. Dat maakt het extra kwalijk. Daar komt bij dat ik sowieso al geen fan ben van Ashton Kutcher, om maar niet te spreken van Amy Smart. Dat die in de filmindustrie überhaupt aan de bak gekomen is, moet —gezien het ontbreken van enige vorm van acteertalent— ook het gevolg geweest zijn van een of ander wonderbaarlijk vlindereffect.

De film lijkt in niets op het vrijwel gelijknamige, maar onschuldige Le Battement d'Ailes du Papillon (2000) met Audrey Tautou.

De zoveelste film over een tiener die gekidnapt wordt en in een bordeel belandt. De film focust vooral op de wanhopige moeder. Er zijn betere film gemaakt over dit thema.

Traag en vooral aanvankelijk nogal stuurloos misdaadmysterie, dat er pas in het laatste kwart in slaagt om het warrige begin enigszins te overwinnen. De film schiet alle kanten op en laat de kijker met zoveel onbeantwoorde vragen zitten, dat de crux van het plot er uiteindelijk weinig meer toe doet. Hoewel de film gebaseerd is op een intrinsiek beklijvend verhaal, raakt dat door de wijze van uitvoeren nogal in het slop.

Een onevenwichtige film. De gedeelten over de ontluikende lesbische relatie van twee tieners zijn aanzienlijk interessanter dan over de twee volwassenen, die uit elkaar gegroeid zijn. Dat komt mede door het feit dat Soko en Ponsot als rebelse tieners behoorlijk presteren, terwijl Dalle en Béart het volkomen laten afweten en een uitgebluste indruk achterlaten.

Op zich een tijdloos verhaal over een destructieve jonge vrouw, maar de wijze van acteren is hopeloos verouderd. Allicht werd dat destijds van de acteurs gevraagd, maar nu lijkt het continu op overacting. De film heeft daardoor zijn houdbaarheidsdatum al geruime tijd overschreden.

Angst voor het Noorden leidde in Zuid-Korea in de jaren 80 onder het militaire regiem tot Joseph McCarthy-achtige toestanden, waarin mensen om het minste en geringste verdacht werden van communistische sympathieën en dientengevolge rücksichtslos achter tralies verdwenen. Het tweede deel van deze film weet het repressieve en brute karakter van die periode vlijmscherp over het voetlicht te brengen.

Aanvankelijk ziet het daar niet naar uit. Het eerste, rustig voortkabbelende deel van de film schetst een selfmade man, die als advocaat op succesvolle wijze steeds gaten in de markt weet te ontdekken. Hij heeft daarbij geen tijd om aandacht te besteden aan de maatschappelijke onrust, met name de studentenprotesten die hij afdoet als “bullshit”.

De kentering komt wanneer de zoon van een goede bekende rechteloos slachtoffer wordt van het systeem. Langzaam maar zeker wordt hem dan duidelijk dat de democratische rechten van burgers met voeten worden getreden.

Debuterend regisseur Woo-seok Yang, die zelf meeschreef aan het scenario, heeft over die ontwikkelingen een heftige en indringende film gemaakt. Dat is mede te danken aan de overtuigende hoofdrol van Kang-ho Song, een van de beste Koreaanse acteurs van dit moment. Ook de bijrollen van Yeong-ae Kim en Si-wan Jim zijn zonder meer uitstekend te noemen.

Een beklemmende film over een donkere bladzijde in de geschiedenis van Zuid-Korea. Een aanrader voor liefhebbers van politiekgetinte rechtbankdrama’s.

Onderhoudende tragikomedie over een rapper, die bij terugkeer in zijn geboorteplaats zijn onverwerkte trauma’s uit het verleden botviert op zijn vader (een gepensioneerde gangster) en op een ex-klasgenote, die nog steeds verliefd op hem is. Ondanks al het gekrakeel een redelijk voorspelbare film.