Opinions

Genuanceerde, gevoelvolle film over moslima, die gevangen zit een liefdeloos huwelijk met een dominante, egocentrische man en nu moet kiezen voor terugkeer naar haar zuster in haar geboorteland òf voor haar dochters òf voor haar geradicaliseerde minnaar. Sterk regiedebuut van Sarah Gavron en daarnaast een grandioze hoofdrol van Tannishtha Chatterjee (Schatten der Zeit, 2004).

Heel mooie, gaandeweg fascinerende film met een pakkend verhaal. Prachtige cinematografie en over het algemeen prima geacteerd, in het bijzonder door Karina Smulders en Anna Drijver. Dat alles maakt dit zonder meer tot een van de beste Nederlandse films van de laatste jaren.

Onschuldig niemendalletje. Zo op het oog zijn de makers geen enkel cliché vergeten. Alleen voor fans van Arielle Kebbel en voor liefhebbers van Bouquet-reeks verhalen een aanrader.

Ronduit tegenvallende romcom, die al vrij snel zijn stoom verliest. Enkel Pilita Corales scoort als grootmoeder Lala een voldoende. Kim Chiu en Xian Lim mogen in eigen land gevierde sterren zijn —vermoedelijk omdat ze er aardig uitzien— van acteren hebben ze weinig kaas gegeten, althans niet in deze zoutloze film. Gewoon zonde van de moeite en de tijd.

Leerzame film over de donkere kant van internet, dat minder anoniem is dan menigeen denkt met alle gevaren van dien. De film kent in het tweede gedeelte een paar spannende momenten. Niet slecht voor een televisiefilm, maar het gaat volgens mij toch vooral om de impliciete boodschap.

Slappe, voorspelbare romcom, die maar niet grappig wil worden. Zelfs BB laat het deze keer ernstig afweten. Minirolletje voor Mireille Darc. Matig.

Het is volgens mij ondoenbaar het epische boek van Evelyn Waugh in het keurslijf van een reguliere speelfilm te persen. Regisseur Jarrold doet een lovenswaardige poging, maar in weerwil van de lange speelduur is het noodzakelijkerwijs grote stappen, gauw thuis. Jammer. Jammer ook dat de regisseur nogal in de steek wordt gelaten door de cast, van wie sommigen maar matig presteren. Een uitzondering geldt voor de altijd degelijke Emma Thompson. Deze Engelse literaire klassieker verdient beter, maar of dat mogelijk is betwijfel ik.

Zelfreflectie ?

Geen dijenkletser, maar er worden aan de overkant van de oceaan wel beroerdere, meer platvloerse komedies gemaakt die in MovieMeter onbegrijpelijk hoog gewaardeerd worden.

Ik heb me met deze film in ieder geval best aardig vermaakt. Daarom 3*, vooral met dank aan Kristen Wiig en Rose Byrne.

Gedramatiseerde reconstructie van de destijds geruchtmakende gevangenenruil begin jaren 60 van de Amerikaanse piloot Francis Gary Powers en de Sovjet spion Rudolf Abel. Een degelijke film die de gespannen sfeer tijdens de Koude Oorlog goed weergeeft.

Een totale verrassing. Een hartstikke leuke familiefilm waarin je, te midden van de rauwe werkelijkheid van het dagelijks leven met de nodige dramatiek, regelmatig meegezogen wordt in de rijke fantasiewereld van de kinderen:

Just close your eyes, but keep your mind wide open.

Erg mooi gedaan en uitstekend geacteerd door Josh Hutcherson, AnnaSophia Robb en de kleine Bailee Madison (als het jonge zusje). Een meeslepende, af en toe ontroerende film, die je doet terugverlangen naar je eigen jeugd.

Subtiel drama van Noel Coward met ingetogen vertolkingen van een weergaloze Celia Johnson en Trevor Howard. Zoals gebruikelijk zorgt Stanley Holloway voor een luchtige noot.

Sfeerrijk tijdsbeeld, mede dankzij het fraaie camerawerk en de sublieme regie van David Lean. Een niet te missen klassieker uit de Britse filmgeschiedenis.

Een juweeltje.

Ondanks de dichtteksten van John Keats een tegenvallende film over de laatste levensjaren van de beroemde dichter. Naast die teksten heeft de film weinig te bieden, hoewel de charmante Abbie Cornish haar beste beentje voorzet om er wat van de maken. Het is romantiek van de koude grond, omdat de chemie tussen haar en Ben Whishaw ontbreekt. Ik had hier veel meer van verwacht.

Grimmige western over religieuze idioterie betreffende de plaats van een man en een vrouw binnen het huwelijk, uitmondend in bruut fysiek en geestelijk geweld tegen vrouwen en kinderen. Wanstaltig is de eerste associatie, die mij te binnen schiet. Maar geweld schijnt er tegenwoordig bij te horen om te scoren bij een breed publiek, zoals het ook mode lijkt te zijn om een verhaal niet chronologisch te vertellen. De toegevoegde daarvan ontgaat mij ook bij deze film.

Niettemin toch een best spannende film, die het volgens mij evenwel ook met minder overdreven geweldsuitbarstingen had kunnen stellen. Daar zit ik niet op te wachten. Vandaar dat deze film in mijn perceptie slechts ternauwernood een voldoende scoort.

Totaal onschuldig tussendoortje. De film is overduidelijk bedoeld voor de Amerikaanse (tiener-)markt, waar cheerleading een serieuze tak van sport is. Film heeft als groot voordeel dat je er je gedachten niet bij hoeft te houden, want het verhaaltje stelt helemaal niks voor.

Het eerste deel van de film is wel aardig, maar het gewelddadige tweede deel –zo ongeveer vanaf de dood van Elita– spreekt mij veel minder aan. Ik denk niet dat ik ooit een Peckinpah fan zal worden.

Veel bejubelde screwball comedy, die mij na herziening minder bekoort dan de eerste keer dat ik de film zag. Werd ik toen getroffen door de opeenvolging van kolderieke misverstanden die in razende vaart voorbijkomen, nu viel mij vooral de voortdurende chaos op. Dat én de vrijwel continue spraakwaterval van Katharine Hepburn maken dat de film toch wel wat vermoeiend is. Daar staat tegenover dat de dialogen over het algemeen van een hoog niveau zijn. Niet zo leuk als Hawks’ My Girl Friday, maar nog steeds goed te doen ondanks het voorspelbare, flauwe einde.

Luchtige film over een jonge vrouw, die na waarschuwingen van haar dokter wat wil gaan doen aan haar overgewicht. Dat gaat met vallen en opstaan. Het levert niet alleen een paar nieuwe vrienden op, maar uiteindelijk ook het nodige zelfvertrouwen. Als tussendoortje niet onaardig.

Van hetzelfde debiele niveau als New Kids Turbo. Een schier eindeloze oefening in schuttingtaal. Bagger in het kwadraat dus. Ik zie dat sommige forumleden dat toch wel leuk vinden. Nou, sterkte dan maar.

In navolging van The One Ring ben ik begonnen aan een trip langs alle films, die ooit de Oscar voor “Beste Film” hebben gewonnen. Het zal bij de Oscar-toekenning wel een rol gespeeld hebben, dat men afgezien van The Jazz Singer (historisch belangrijk, inhoudelijk waardeloos) destijds weinig tot geen ervaring had met musicals.

De film is inmiddels hopeloos verouderd en is met uitzondering van een paar aardige liedjes (met wat goede wil) eigenlijk niet meer om aan te zien. Behalve in het zwakke verhaal zit ‘m de pijn vooral in het onbeholpen acteerwerk . Met name Anita Page (Queenie) is heel erg. Er zijn in 1929 waarlijk wel betere films gemaakt, maar ja, die waren nog zonder geluid en ook dat zal wel meegespeeld hebben. Een aanrader enkel voor de die-hards.

Inderdaad. Dit aangrijpende drama gaat over liefde. Regisseur Ang Lee kreeg terecht een Oscar, want hij levert een topprestatie door ingewikkelde relaties uitermate genuanceerd en invoelbaar vorm te geven, een beetje "on-Hollywoods". Ook de hele cast is in topvorm, niet alleen Heath Ledger en Jake Gyllenhaal, maar ook Michelle Williams. En dan zijn er nog de adembenemend mooie beelden van Noordwest-Wyoming. Prachtig! Echt een film om in te lijsten en nog een aantal malen terug te zien.

Best boeiend drama met goede rollen van Claire Danes en Kate Beckinsale. Film haalt niet het niveau van vergelijkbare gevangenisdrama's als Midnight Express (1978) en Bangkok Hilton (1989), maar is niettemin het bekijken zeker waard.

Ziet er aanvankelijk uit als een Ken Loach-film over een pleintje in een arbeiderswijk, waar na een burenruzie de Wet van Murphy meedogenloos toeslaat. Goed geacteerd, maar de hoeveelheid én de ernst van de rampzalige gebeurtenissen in zo’n klein gebied zijn nauwelijks te bevatten.

Op historische feiten gebaseerde film over het streven naar vreedzame coëxistentie tussen verschillende bevolkingsgroepen; nog steeds een bijzonder actueel onderwerp. De romantische verhaallijn tussen James Stewart en de nog piepjonge Debra Paget (pas 16 jaar) is erbij gehaald om de film voor een breder publiek aantrekkelijk te maken.

Het was best weer een tijdje geleden dat ik een western gezien had. Van deze herinnerde ik mij dat die me destijds goed bevallen was. Dat is na deze herziening nog zo, omdat het verhaal mij erg aanspreekt en daarnaast door de schitterende opnamen. Maar ja, ik weet uit eigen ervaring dat het niet meevalt om in de weelderige natuur van Arizona locaties te vinden die niet oogstrelend mooi zijn. Een aanrader, de film én Arizona.

Na het hartverscheurende Way Down East (1920) (ook met Gish en Barthelmess) mijn tweede Griffith. Ook dit is een aansprekende tragedie over een jonge vrouw, die keer op keer mishandeld wordt door haar brute vader. Wanneer zij zorgzaam opgevangen wordt door een boeddhistische zendeling, ervaart zij voor de eerste keer in haar leven genegenheid. In weerwil van zijn tekortkomingen naar hedendaagse maatstaven een boeiende film met prima acteerwerk van Lillian Gish en Donald Crisp. De keuze om Richard Barthelmess een Chinees te laten spelen vind ik evenwel niet erg gelukkig. Maar niettemin opvallend dat Griffith met een bi-raciale relatie voor de dag durfde te komen. Zoals anderen hiervoor al opgemerkt hebben allicht een goedmakertje.
Hoe dat ook zij, het wordt nu wel tijd voor mij dat ik na steeds weer uitstellen toch een keer begin aan Intolerance.

Afgaande op de synopsis verwachtte ik zoiets als een Vlaamse versie van Rabbit Hole, maar deze zeer geslaagde, gelaagde film is nog een stuk intenser. Enerzijds is er het feel-good gedeelte met de heftige relatie tussen Elise en Didier, anderzijds de beklemmende dramatiek met het verlies van Maybelle en de desperate impact daarvan op die relatie.

Een in meerdere opzichten aangrijpende film, die wat bij betreft de definitieve doorbraak brengt van een uitstekende Veerle Baetens. Johan Heldenbergh doet nauwelijks voor haar onder, al was zijn bruuskerende theaterscène naar mijn gevoel wat over-de-top. Dat voelde in ieder geval wat ongemakkelijk aan.

De verrassende, lekker in het gehoor liggende bluegrass soundtrack zorgt voor een extra bonus en laat bovendien doorschemeren dat Baetens ook nog eens goed kan zingen.

Na zijn geweldige De Helaasheid der Dingen opnieuw een topper van Felix van Groeningen, die doet uitkijken naar zijn volgende film.

Tegenvallende romcom, die goed beschouwd nergens over gaat. De film kent een handvol aardige momenten, maar probeert te geforceerd om leuk te zijn.

Psychologisch drama in de vorm van een grimmige coming-of-age film over schuld en boete; met een mooie rol van Shira Haas. Je zou maar zo’n vader hebben…

Min of meer standaard televisiethriller met een enigszins zwabberend verhaal en een handvol spannende momenten. De afrekening ging wel heel erg vlot. Natuurlijk geen topper, maar wel goed voor anderhalf uur gedachteloos vermaak.

Zoals het een propagandafilm betaamt neemt ook deze dramatische verfilming van de opstand aan boord van een slagschip een loopje met de werkelijkheid. Dat laat onverlet dat het een imposante film is, vooral dankzij de beruchte slachtpartij op de trappen van Odessa en de knappe montage.

Bijna honderd jaar oud, maar nog steeds het aanzien meer dan waard.

Misschien hebben de filmmakers gedacht: hoe grover hoe beter. Maar een komedie met zo’n irritant hoofdpersonage is bij voorbaat gedoemd te mislukken. Dat geldt te meer voor deze film, omdat er buiten de turnbeelden ook visueel weinig te genieten valt. Erg matig.