Opinions

“I just thought there would be more”, verzucht Mason’s moeder wanhopig wanneer hij op het punt staat om te vertrekken naar de universiteit. Ja, het leven glipt je als los zand door de vingers. Best fascinerend om een deel van dat proces in tweeënhalf uur versneld te zien voltrekken.

De film is niet altijd even hoogstaand, maar wel bijzonder. Net als het echte leven, dat voor de meeste mensen vrij clichématig verloopt en slechts zo nu en dan opgeschrikt wordt door memorabele gebeurtenissen, kent ook de film enkel af en toe een paar hoogtepunten. Dat vind ik juist het sterke aan dit relaas van Linklater, die —hoewel hij lang niet het niveau haalt van zijn “Before …”-reeks— je in deze film confronteert met het alledaagse leven, dat veel minder romantisch en dramatisch is dan menigeen zou willen (geloven).

Onwillekeurig moest ik een enkele keer terugdenken aan de Antoine Doinel-cyclus, maar daar had François Truffaut destijds vijf films voor nodig om een periode van twintig jaar te bestrijken. Linklater doet iets meer dan een decennium in ruim 2½ uur.

Ik vind het vooral een interessante film, die echter niet helemaal brengt wat ik er vooraf van verwachtte gezien de lovende kritieken. Ik heb inmiddels gelezen dat de meeste beroepscritici en ook sites als Rotten Tomatoes en Metacritic nog steeds laaiend enthousiast zijn. Het zal mij dus niets verbazen als deze film straks bij de toekenning van Oscars vooraan staat. Ik kan daar best vrede mee hebben.

Beter dan de gemiddelde studentenkomedie, met dank aan Claire Forlani, geen klassieke schoonheid maar een veel betere actrice dan de meeste figuren in soortgelijke films. Ook Freddie Prinze jr., Jason Biggs en Amanda Detmer zijn in goede doen.

Het verhaaltje stelt niet veel voor. De choreografie van de discodansscène was daarentegen erg leuk... tot men met melk (?) begon te spuiten.

De film heeft tenslotte het voordeel, dat hij opgenomen is in San Francisco, naar mijn bescheiden mening een van de mooiste en leukste steden ter wereld.

Het winnen van een gouden medaille op de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn moet op George Clooney de nodige indruk hebben gemaakt, dat hij het de moeite waard vond om daar een film over te maken. Ik heb evenwel weinig bijzonders kunnen ontdekken aan deze film over teambuilding. Het feit dat ik niets heb met de roeisport helpt ook al niet.

Film over camaraderie. Film ook met twee gezichten. De vrolijke roadmovie krijgt in het tweede gedeelte een dramatische ondertoon, wanneer de omstandigheden en daarmee de personages van lieverlee veranderen. Maar regisseur Ross zorgt er wel voor dat er meer dan voldoende ruimte blijft voor verrassende en soms hilarische humor:

Jane (Whoopi Goldberg): "Don't be such a hoo-hoo."

De verpleegster: “What’s a hoo-hoo?”.

Robin’s moeder (Anita Gillette): “It’s a cunt, dear.”

Prima geacteerd door alle drie de hoofdrolspeelsters, maar het is Drew Barrymore die regelmatig de show steelt met haar one-liners.

Erg vlotte en leuke film.

Voornaamste euvel van deze film is dat het gedrag van de “schoffies”, waarover pater Flanagan zich ontfermt, nogal afwijkt van het gedrag van hun hedendaagse leeftijdgenoten. Daardoor ziet de film er nu tamelijk ouderwets uit. Desondanks is het nog steeds een mooi drama, dat af en toe ietwat te sentimenteel wordt. Een klassieker, die iedere filmliefhebber toch minstens één keer gezien moet hebben, al was het alleen maar voor de uitmuntende rol van Spencer Tracy.

Ik ben bijzonder verrast met deze eerste kennismaking met een film uit Kirgizië. Het is een erg leuke tragikomedie met een gevarieerd, luchtig verhaal in een schitterende natuurlijke omgeving, degelijk acteerwerk en een mooie vrouw (Asem Toktobekova) in de hoofdrol. Wat wil je nog meer?

Niet te missen: de scène in het winkeltje.

Ernest Abdyjaparov nam naast de regie ook het script en de muziek voor zijn rekening. Wat mij betreft is hij op alle fronten geslaagd.

Een onderhoudende film, die je ook nog iets leert over sommige traditionele gebruiken in Kirgizië. Dat is mooi meegenomen.

Krachtig drama over een delinquent, die zich verrassend ontwikkelt tot de barmhartige interim-herder over een parochie-in-gewetensnood. De film ontleent veel van zijn charme aan het expressieve optreden van Bartosz Bielenia, die vooral met de mimiek van zijn karakteristieke kop de nodige indruk weet te maken. Een mooie film.

Min of meer standaard rampenfilm met zoals te verwachten is een aantal spannende momenten. De schitterende natuur van Noorwegen leent zich uiteraard buitengewoon voor het maken van prachtige opnamen. Regisseur Uthaug heeft zich niet erg druk gemaakt over het waarschijnlijkheidsgehalte van het verhaal. De familieleden waren na alle beproevingen opmerkelijk snel weer fit. Nogal simplistisch vind ik, want je kunt ook overdrijven.

Een film zonder dialogen is volgens mij altijd een uitdaging. Het helpt natuurlijk dat het hoofdpersonage gespeeld wordt door Miki Manojlovic, een door de wol geverfde acteur die bij mijn weten vrijwel nooit verzaakt. Het script zit weliswaar voorspelbaar, maar toch wel leuk in elkaar. De cinematografie van de mooie omgeving in Azerbeidzjan tenslotte tilt de film naar een bovengemiddeld niveau.

De voornaamste verdienste van deze film is dat ie laat zien hoe moeilijk het kan zijn om bij aandoeningen, die relatief weinig voorkomen, de juiste diagnose te stellen; tot frustratie van de patiënt en diens verwanten. Een leerzame film derhalve met een prima hoofdrol van Chloë Grace Moretz (niet meteen mijn favoriete actrice).

Mijn tweede Juno Temple film op een rij. Ik vind sowieso dat zij als actrice zwaar ondergewaardeerd wordt. Het is mij meestal een waar genoegen haar aan het werk te zien. Zo ook in deze komedie met een vrij origineel verhaal, al wordt dat iets te lang uitgemolken. Op ongeveer een kwart van het einde begint de film stoom te verliezen. Maar daarvoor is het heel erg vermakelijk. Prima regiedebuut Ramaa Mosley dus.

Het is de derde of vierde keer dat ik dit krachtige sociale drama over een mijnwerkersfanfare in Midden-Engeland medio jaren ’90 gezien heb. De dreigende sluiting van de mijn —de enige inkomstenbron— laat overal diepe sporen na. In een omgeving vol kommer en kwel vinden de mijnwerkers vertroosting bij hun fanfare onder leiding van een haast obsessieve dirigent (de veel te vroeg gestorven Pete Postlethwaite).

Een film over vertwijfeling, liefde, armoede en solidariteit, hier en daar enigszins verlicht met vleugjes humor. Vergelijkbaar met de tragikomedies van Mike Leigh en Ken Loach. Een aanrader, ook voor de mensen die niet van blaasmuziek houden, al helpt dat wel. Prachtig.

Liefhebbers van deze film kan ik van harte Pride (2014) aanbevelen.

Net als kos begrijp ik al die negatieve commentaren en lage waarderingen niet. Natuurlijk is dit geen topper, maar het is best een onderhoudende film waarin –naast het gebakkelei in de keuken– positieve én negatieve romantische gevoelens op Valentijns dag om beurten om aandacht vragen.

Ik ken Vlaanderen enkel van de “buitenkant”, maar de hele entourage ziet er wat mij betreft vertrouwd Vlaams uit. Het enige wat ik miste was zo’n lekker glas speciaal bier, waar de Belgen patent op lijken te hebben.

Gezien het uiterst krappe budget waarmee deze film gemaakt is —naar verluidt $10.000— is het eindresultaat best wel knap. Maar het voornaamste manco van de films van Balabanov vind ik dat die allemaal draaien om nihilistische personages. Ze zijn rauw en grauw, althans de films die ik van hem gezien heb. Je houdt er nooit een goed gevoel aan over. Nou is dat natuurlijk geen must, maar soms toch wel lekker meegenomen.

Terzijde zij nog vermeld dat het personage van Danila (Sergey Bodrov) als chauffeur terugkeert in de film Syostry [Zusters] (2001) —met Oksana Akinshina (Lilya 4Ever)— een film die door de voortijdig overleden Bodrov zelf geregisseerd werd.

Ik ben geen fan van vechtfilms, maar dit is een van de weinige uitzonderingen op die regel. Dat komt vooral omdat een arrogante, meedogenloze pestkop uiteindelijk getrakteerd wordt op een koekje van eigen deeg. Ik mag het wel wanneer zogenaamde “stoere jongens” een kopje kleiner worden gemaakt.

Het meest bijzondere aan de film is eigenlijk, dat hij gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ik vond het van begin tot eind interessant om te volgen. De rol van dubbelspion is de altijd wat akelige Chris Cooper werkelijk op het lijf geschreven.

Het maken van een sociaal drama kun je met een gerust geweten aan Ken Loach overlaten. Deze keer is hij uitgeweken naar Los Angeles, een van de plaatsen waar de “Justice for Janitors”-beweging al jaren strijd voor het recht om lid te zijn van een vakbond en voor betere arbeidsvoorwaarden (hoger loon, ziektekostenverzekering).
De ontslagen op staande voet laten zien hoe machteloos de positie van de schoonmakers t.o.v. hun bazen is. Schrijnend ook, gelet o.a. op de bekentenis van Rosa: “I am a fucking whore, right? That’s what I am. Because I did it in Tijuana and keep on doing it here.”
De rol van vakbondsactivist is Adrien Brody op het lijf geschreven. Mooi debuut van Pilar Padilla.

Bijzonder matig misdaaddrama film waarin vrouwelijk schoon wordt gebruikt (of is het misbruikt?) om de gaten in het verhaal te verdoezelen. Het ziet er allemaal heel erg amateuristisch en ongeloofwaardig uit. Daar kunnen inmiddels vergeten sterren van weleer als Steve Guttenberg en Joanna Pacula ook weinig aan veranderen.

Deze televisiefilm is de zoveelste waarschuwing voor de gevaren van social media. Van de plotwendingen in het tweede deel wordt de film niet per se beter. Matig.

Een enkele uitzondering daargelaten heeft Blake Edwards als regisseur vooral middelmatige films voortgebracht. Breakfast At Tiffany's past ook in dat rijtje.

Het is dat Audrey Hepburn er weer stralend uitziet en ervan probeert te maken wat ervan te maken valt, anders was de film het aanzien helemaal niet waard.

Een verhaal zonder voor- of achterkant en zo’n potsierlijke, groteske Mickey Rooney (een typisch Edwards accent !), wat moet je daar nou mee? Snel vergeten, me dunkt.

Ik blijf dit een heerlijke film vinden. Toen de film medio jaren ’80 uitkwam, waren mijn puberende kinderen zo ongeveer van dezelfde leeftijd als de protagonisten. Zoals de Simple Minds met hun prachtige “Don’t you forget about me” oproepen, ben ik ook mijn eigen jaren op de middelbare school niet vergeten (al is dat erg lang geleden). Die herinneringen vormen een bron van herkenning: het onderlinge gesteggel, het afzetten tegen de ouders, de onzekerheid over wat de toekomst gaat brengen. Het zijn zaken van alle tijden en zaken die onlosmakelijk verbonden zijn met de puberteit.

John Hughes heeft daarover een mooie film gemaakt, mede door zijn keuze voor vijf verschillende "prototypes". Ik heb al zijn films minstens een keer, maar vaak meerdere malen gezien. Dit is met voorsprong zijn beste en tevens één van de beste coming-of-age films die ik ken.

De laatste film van Minghella als regisseur is een tegenvaller in vergelijking met zijn eerdere werk. Het verhaal komt niet echt van de grond, mede dankzij een paar vreemde, ongeloofwaardige wendingen. Ook het acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. 't Is alsof de cast het verhaal niet echt gelooft. Gelukkig weet Juliette Binoche de meubelen nog wat te redden om het geheel tenminste nog een klein beetje boven de middelmaat uit te tillen.

Matige film over verveelde hangjongeren eind jaren ’70, die sportief revanche zoeken voor hun al dan niet zelfgekozen achterstelling bij studerende leeftijdgenoten, de klassieke tegenstelling arm vs. rijk. De film mist mijns inziens een duidelijk motief; ik heb het althans niet kunnen ontdekken. Ook de spaarzame en terloopse romantische momenten hangen er wat verloren bij. De acteurs (velen nog aan het begin van hun carrière) doen hun best, maar het beklijft allemaal niet. Een uitzondering geldt wellicht voor Barbara Barrie, die als zorgzame vrouw / moeder tussen twee vuren zit.

Ik weet niet of men in de Verenigde Staten in die tijd wel meer van zulke wielerwedstrijden (met baanfietsen !) hield op campussen, maar het kwam op mij nogal ongeloofwaardig over.

Het indrukwekkende debuut van Emily Watson en de journalistieke regie van Lars von Trier. Naast de gesprekken van Bess met God en de harde climax, zijn dat de zaken, die mij het meeste zullen bijblijven van deze emotionele film over de onvoorwaardelijke liefde van een zwakbegaafde, diep religieuze jonge vrouw voor haar sarcastische echtgenoot. Een aangrijpend verhaal, die evenwel lijdt aan een gebrek aan geloofwaardigheid.

In zijn regiedebuut komt Andy Serkis met een imposant docudrama over Robin Cavendish, wiens positieve levensvisie en onverzettelijkheid tot een doorbraak hebben geleid in de zorg voor en daarmee het leven van zwaar gehandicapten. Zelf slachtoffer van een ernstige ziekte heeft hij zich —met onvoorwaardelijke steun van zijn vrouw en vrienden— ontwikkeld tot een pionier op het gebied van ademhalingsfaciliteiten voor mensen die voorheen veroordeeld waren om levenslang opgesloten te zitten in instellingen.

In weerwil van het serieuze onderwerp heeft Serkis het verhaal verpakt in een optimistische, af en toe zelfs vrolijke film. Dat komt nog het best tot uitdrukking in de heerlijke scènes over het verblijf in Spanje.

Mooi, ingetogen acteerwerk van Andrew Garfield en vooral Claire Foy (nieuw voor mij). Een beklijvende film.

Liefhebbers van dit soort toch wel luchtige drama's kan ik van harte Go Away Mr. Tumor (2015) aanbevelen.

De zoveelste variant op het motief: vader van middelbare leeftijd valt voor jong meisje, die zijn dochter had kunnen zijn. Dit inmiddels platgetreden thema komt amper tot leven door deze melodramatische film. Net als Doremus’ voorafgaande Like Crazy (2011) is de film daarvoor te traag en vlak en tot overmaat van ramp van begin tot einde uitermate voorspelbaar. De acteurs proberen nog wel om er wat van te maken, maar het materiaal waarmee ze moeten werken maakt hen bij voorbaat kansloos.

Mijn kennismaking met Venezolaanse cinema is een bijzondere ervaring geworden. De film draait om een doofstomme jonge vrouw en bevat dientengevolge relatief weinig gesproken dialoog. De soms heftige beelden en de constant dominant aanwezige soundtrack zorgen voor een heel aparte sfeer.

Het authentiek ogende verhaal over verwaarlozing en misbruik wordt door de uitstekende cast geloofwaardig over het voetlicht gebracht. Ik weet niet of Vanessa Di Quattro ook werkelijk doofstom is. Dat zou zo maar kunnen, gezien de overtuigende wijze waarop zij haar hoofdrol gestalte geeft.

Een superromantische film over een jong flower power meisje, dat het leven van een enigszins afgestompte man komt binnenrollen. Optimisme tegenover cynisme, maar... het klikt als nooit tevoren. De chemie tussen William Holden en Kay Lenz is geweldig. Vreemd genoeg is de filmcarrière van Lenz nooit van de grond gekomen, hoewel ze wel de nodige successen heeft geboekt in het televisiemilieu.

Ik ben een liefhebber van drama, als het maar niet té sentimenteel worden. En er zijn natuurlijk uitzonderingen, die deze regel bevestigen. Het zwijmelende einde van deze film is zo’n uitzondering. Heerlijk romantisch! Ik heb me geweldig zitten opwinden over de scène met Frank’s vriend in de sauna. Maar voor het verdere verloop van het verhaal is die scène natuurlijk essentieel. Je voelde ook dat er zoiets aan zat te komen.

Voor mij is dit samen met Changeling en Million Dollar Baby de beste film van Clint Eastwood als regisseur. Een regelrechte aanrader voor liefhebbers van romantiek. Dit is zo’n film, die je ’s avonds laat moet opzetten om je na afloop met een bevredigend gevoel te rusten te leggen. En dan lekker wegdromen...

Ik heb altijd een wat ambivalent gevoel bij oorlogsfilms. Al die vuurgevechten en explosies of wat dies meer zij doen mij doorgaans helemaal niets en ervaar ik vaak eerder als storend, al weet ik dat die scènes natuurlijk onmisbaar zijn voor een geloofwaardig geheel. Ook in deze reconstructie van de slag uit 1941 om het Fort Brest is al dat geweld overvloedig aanwezig. Maar daar tussendoor is gelukkig ook plaats voor het wel en wee van soldaten en burgers, die te midden van al dat geweld psychisch en fysiek in de verdrukking raken. Dat maakt dat deze film boven de middelmaat uitstijgt. Patriottisch? Zeker! Maar niet meer of minder dan oorlogsfilms uit andere landen.

Rommelige film noir over scholieren, die in plaats van naar school te gaan, volwassen gangsters spelen. De hoofdpersoon wordt regelmatig serieus in elkaar geslagen. Schijnbaar zonder veel erg want hij krabbelt telkens gewoon weer op en gaat onverdroten verder met zijn speurwerk. Maar het absolute dieptepunt zijn de stompzinnige dialogen. Lachwekkend, ware het niet dat die dialogen blijkbaar serieus bedoeld zijn. Kortom, ik vind het een aanfluiting en achteraf gezien gewoon zonde van mijn tijd.