Opinions

Degelijke Franse politiefilm met veel vaart. En dan is er natuurlijk... Nathalie Baye. Al zo'n veertig jaar een van mijn favorieten. Niemand zo verleidelijk glimlachen als zij.

Mooi debuut van Maya Sansa, maar verder valt de film niet mee hoewel het basisgegeven voor het plot op zich best interessant is. Film kent te weinig diepgang en heeft te veel aandacht voor de schrijflessen, terwijl de veel te vroeg afgevoerde Bruni Tedeschi nauwelijks nog in beeld komt. Bellocchio had meer moeten doen met de driehoeksrelatie. Het abrupte slot liet mij met een onbevredigd gevoel achter.

Amusante komedie naar een verhaal van Billy Wilder over een sexy showgirl annex gangsterliefje, die het leven van een groep stoffige kamergeleerden op z’n kop zet. In wezen een variant van het verhaal van Sneeuwwitje. Het acteerwerk van de cast en de fijnzinnige humor maken het tot een aangename kijkervaring, hoewel de film in het begin af en te moeilijk te volgen is vanwege het "slang". Barbara Stanwyck is geknipt voor dit soort geraffineerde rollen. Overigens verscheen in hetzelfde jaar nog een leuke film van Stanwyck met Gary Cooper (Meet John Doe).

Ik ben het niet eens met Dick2008. Dit origineel is stukken beter dan de uiterst flauwe remake uit 1948 met Danny Kaye en Virginia Mayo (A Song is Born).

De gebroeders Coen doen hun goede naam geen eer aan met deze onevenwichtige verzameling korte verhaaltjes over het Wilde Westen in de pionierstijd. De meeste segmenten ontstijgen amper de kwalificatie “matig”. Er is slechts één positieve uitschieter: het segment over de Oregon Trail. De rest van de film stelt niet veel voor.

Als tip opgepikt uit een MovieMeter Contest van wibro. Op de keper beschouwd een bijzonder soort road movie in oorlogstijd over een soldaat, die na een heldendaad toestemming krijgt “even” een bezoekje te brengen aan zijn moeder. Onderweg dienen zich allerlei obstakels aan en er is in de film ook ruim plaats voor romantiek. Eigenlijk spreekt dat gedeelte mij het meeste aan, want wat daarvoor en daarna gebeurt vind ik niet echt boeiend. wibro maakt terecht de vergelijking met Letyat Zhuravli (Als de kraanvogels overvliegen), maar daar blijft deze film zowel qua drama als qua cinematografie toch tamelijk ver van verwijderd.

Gewelddadige wraakfilm naar beproefd Koreaans recept, zij het met een charmante vrouw in de hoofdrol. De liefhebbers van overdreven actiefilms zullen dit wel mooi vinden, maar ik ben niet onder de indruk.

Gelaagde film over jongeren, die op de rand van volwassenheid keuzes moeten maken die van grote invloed zijn op de rest van hun leven. Tegelijkertijd worden zij geplaagd door alledaagse beslommeringen, zoals onenigheid met de ouders, gewelddadige leeftijdgenoten, ontluikende verliefdheid, enz. De balletlessen fungeren als de rode draad van het verhaal. De verscheidenheid in karakters van de diverse personages maken dit tot een mooie onderhoudende film, die met veel gevoel gemaakt is.

Er zijn bij mijn weten niet heel veel films gemaakt over de pogingen om te ontsnappen aan het Oostblok ten tijde van het IJzeren Gordijn. Het handjevol dat ik ken, kan steevast rekenen op een hoge waardering mijnerzijds. Ook deze poging om de voormalige DDR te ontvluchten per luchtballon trok mij regelmatig naar het puntje van mijn stoel. Geen absolute topper, maar wel een onderhoudende film met veel spannende momenten.

Het eerste deel van deze film is een vlotte romcom over een tomboy-achtige jonge dame en een verblufte jongeman, die samen op de vlucht zijn voor de politie en voor een familie, die wraak wil nemen voor het schenden van de familie-eer. Na de intermissie ontspoort de film op onbegrijpelijke wijze. Het haast infantiele pologedeelte met een opzichtig vermomde jonge vrouw is tenenkrommend. De kwalitatieve tegenstelling tussen de beide delen van de film had niet groter kunnen zijn, waardoor mijn aanvankelijk positieve oordeel uiteindelijk negatief uitvalt.

Langdradige film over een kunstschilder, die —op de vlucht voor de politie— zijn vrouw alleen achterlaat in Korea om doel- en eindeloos rond te wandelen in Parijs. Af en toe komt hij een landgenote tegen, maar het heeft allemaal weinig om het lijf. Er gebeurt hoegenaamd niets en dan is bijna 2½ uur een lange zit. Treurige vaststelling: de filmmakers vergeten al dan niet doelbewust de schoonheid van Parijs op beeld vast te leggen. Ook dat nog…

Afgezien van een kleine bijdrage aan De Sica’s Teresa Venerdì, was dit de eerste film uit een hele reeks, voortkomend uit de vruchtbare samenwerking tussen Vittorio de Sica en scenarioschrijver Cesare Zavattini, een van de grondleggers van het neorealisme. Het is ook de eerste keer dat De Sica deels gebruik maakte van niet-professionele acteurs.
Het resultaat is een pakkende film over hoe kinderen de dupe kunnen worden van het egoïsme van hun ouders. In weerwil van zijn onmiskenbare ouderdom vertelt de film een verhaal dat in feite nog steeds actueel is. De vernietigende slotscène is er een om in te lijsten!

Ik snap niet zo goed dat er op dit filmforum relatief weinig belangstelling bestaat voor dit soort mijlpalen in de filmgeschiedenis.

Films die in Napels spelen zijn linksom of rechtsom dikwijls gelinkt aan de camorra. Zo ook deze film over een jongen, die na een onbezonnen daad vreest voor zijn leven en onderduikt in het appartement van een alleenstaande muziekleraar. Tussen die twee ontstaat van lieverlee een band. Dat is het wel zo’n beetje. Niet erg bijzonder.

De lieftallige en bedeesde Min-jung Kim portretteren als een feestbeest, die in een vorig leven gangmaker was tijdens dansfeesten, is een typisch voorbeeld van miscasting. Daarmee valt de bodem uit het film, die verder op gezapige wijze voorbij komt. Matig.

Na het zien van de biopic Anita (2021) ben ik op zoek gegaan naar films met Anita Mui. In deze film speelt zij weliswaar niet de hoofdrol, maar wel een belangrijke bijrol als de ontaarde, oudere zus van de hoofdpersoon. Het is een drama, dat zich afspeelt in het vooroorlogse Shanghai. Het liefdesverhaal, dat last heeft van standsverschillen, is goed beschouwd dertien in dozijn, maar de aankleding van de film en het acteerwerk (i.h.b. van de frêle Chien-Lien Wu) zorgen voor een onderhoudend geheel.

De dagelijkse belevenissen van mensen in een wijk van Istanbul, die op de nominatie staat om gesloopt te worden en plaats te maken voor nieuwbouw. De buurtbewoners leveren met zichzelf en onder elkaar een gevecht, dat dan eens overheerst wordt door eigenbelang en dan weer door saamhorigheid. Tegelijkertijd vindt een simpele buschauffeur de vrouw van zijn dromen, die vanuit het niets in zijn leven verschijnt.

Een tamelijk eigenaardige mengeling van komedie, romantiek en fantasie. Ik ben te weinig ingevoerd in de Turkse cultuur om deze film ten volle te kunnen appreciëren. Er zitten een aantal leuke, kluchtige scènes in, maar over het algemeen vond ik er niet veel aan. Dat kan heel goed aan mij liggen.

De oogverblindende settings en kostuums vormen het beste onderdeel van deze nogal clichématige film over twee huwelijksplanners, die gaandeweg verliefd worden op elkaar maar niet daaraan niet toe willen / durven geven. Tamelijk voorspelbaar, maar de film kijkt mede door het enthousiasme van de protagonisten en de vrolijke sfeer al met al redelijk weg.

Een van de betere filmmusicals met gedenkwaardige zang- en dansnummers, zoals “Dancing in the Dark” in Central Park en het geinige “The Triplets”. Het verhaaltje doet er niet zoveel toe, maar de optredens van Fred Astaire en Cyd Charisse –met “de duurste benen van Hollywood”– des te meer. That’s Entertainment!

Film over het uitzichtloze leven van jongeren in de banlieues met centraal een getroebleerde tiener (een mooie rol van Karidja Touré) die zich op zoek naar houvast en waardering aansluit bij een groepje leeftijdgenoten. Een vlak, voortkabbelend verhaal zonder veel hoogte- of dieptepunten. Ik heb van regisseur Sciamma betere films gezien.

Ik ben niet thuis in de Japanse muziekwereld. Met uitzondering van het nummer “Sukiyaki”, de wereldhit van Kyu Sakamoto uit de beginjaren 60, is dat onbekend terrein voor mij. Misschien moet ik toch eens werken maken van die leemte, want deze film kent een paar stukjes muziek die mij aangenaam in de oren klonken.

De film zelf deed mij weinig. De onderlinge intriges van de bandleden maakten weinig indruk. Aardig om een keer gezien te hebben, maar dat is het wel.

Toen ik de synopsis van deze film las, had ik al wel het vermoeden dat dit iets voor mij zou zijn. Dat is uitgekomen. Ondanks een paar omissies is het een prima actueel, sociaal drama over de omgang met én de acceptatie van immigranten in Zuid-Korea. Vakkundig geregisseerd. Ik ben aangenaam verrast door de “open” slotscène.

Tamelijk speciale film met een hoog hallucinatiegehalte en veel aandacht verleggende tussendoortjes, waardoor het niet altijd makkelijk was om de verhaallijn te blijven volgen. De fraaie cameravoering en het design leveren mooie beelden op, al sluit ik niet uit dat mijn oordeel daarover positief beïnvloed is door mooie, spannend geklede dames. Al met al een heel aparte ervaring.

Diegenen, die dat Kamasutra-standje willen imiteren, adviseer ik eerst een abonnement op de sportschool te nemen...

Naar aanleiding van een aantal schietpartijen op scholen schreef William Mastrosimone het gelijknamige toneelstuk om middelbare scholieren bewust te maken van het ontstaan van geweld op school. Om zo veel mogelijk impact te krijgen bij de doelgroep, bepaalde de schrijver dat zijn stuk alleen live gespeeld mag worden door én voor scholieren en dat het niet op film opgenomen mag worden.

Mastrosimone schreef zelf het scenario voor deze controversiële film, die in feite een soort raamvertelling is van zijn inmiddels zeer succesrijke toneelstuk. Op deze manier kan de oorverdovende boodschap van het stuk alsnog het grote publiek bereiken.

Een beklemmende film met een naargeestig verhaal, dat aanzet tot nadenken. Uitstekend geregisseerd door TV-regisseur Guy Ferland. Bovendien voortreffelijk acteerwerk, in het bijzonder door de beide hoofdpersonages Ben Foster en Tom Cavanagh.

Een handvol geslaagde grappen, veel grof geweld en vooral karikaturale gangsterfiguren zijn de ingrediënten van deze rommelige misdaadkomedie, die naar ik vermoed geïnspireerd is door films van Tarantino (Pulp Fiction) en/of Guy Ritchie (Snatch.). Kon mij niet echt bekoren.

Tamelijk stuurloze film over stuurloze jongeren, die met enige regelmaat een feestje organiseren en daarbij massaal giebelend uit de kleren gaan, al dan niet onder de invloed van drugs. Heeft letterlijk en figuurlijk allemaal niet veel om het lijf.

Jaren geleden heeft Larry Clark de film “Kids” gemaakt, die qua thema hier wel wat op lijkt. Dat was ook niet veel soeps, maar in ieder geval beter dan deze pseudo-erotische film zonder enige diepgang of boodschap. Volgens de aftiteling is het verhaal geïnspireerd door echte gebeurtenissen. Zal best, maar dat levert nog geen goede film op.

De rode draad van het verhaal —de ontvoering van een klein meisje (dat à propos amper in beeld komt)— wordt helemaal overschaduwd door de opeenvolging van actiescènes. De overdaad aan toevallig- en onwaarschijnlijkheden in het al te haastige script doen de film ook geen goed. Enige vorm van diepgang ontbreekt. De beide protagonisten Baihe Bai en Stanley Huang doen weliswaar hun best, maar kunnen er ook niet meer van maken.

Aardig verhaal over kameraadschap met een goede hoofdrol van Michael Moriarty, maar het is Vincent Gardenia die als coach de film helemaal naar zich toetrekt.

Film kent een aantal goede en ontroerende momenten, maar is over het algemeen nogal vlakjes.

Fraaie vertelling, rijkelijk gelardeerd met luchtige momenten om de film niet al te zwaar te doen zijn. Goed voor ruim twee uur kijkplezier. Het prachtige verhaal vervulde mij vreemd genoeg met nostalgische gevoelens naar mijn jeugd, toen mijn grootvader ook van die mooie (en sterke) verhalen vertelde. Ik onderschrijf graag het eerdere commentaar van Fransman, dat de Koreanen prachtige films kunnen maken.

Ondanks de prikkelende titel een brave coming-of-age film over een tiener, die met vallen en opstaan haar seksualiteit probeert te ontdekken. Een olijke film die stereotypen probeert te vermijden. Bij tijd en wijle best vermakelijk.

Een lange zit, maar meer dan de moeite waard. Realistisch en op het laatst spannend drama met indrukwekkend acteren door Denholm Elliott en een nog kakelverse Nicole Kidman. Ik sluit niet uit dat "The Shawshank Redemption" z'n ontsnappingscene aan deze Australische miniserie ontleend heeft. Boeiend van begin tot eind. Ondanks de lange duur zal ik deze film zeker nog een keer kijken.
Jonathan Kaplan maakte 10 jaar later "Brokedown Palace" over hetzelfde onderwerp, maar die film - ook niet slecht trouwens - is stukken minder.

Sympathieke film over het tegen de stroom in oprichten van een bank van en voor de lokale gemeenschap. “Based on a true(ish) story” . Geen topfilm, maar wel erg leuk als tussendoortje.