Opinions

De film onttrekt aan de vergetelheid twee Afro-Amerikanen, die na de Tweede Wereldoorlog op ingenieuze wijze een imposante vastgoedportefeuille opbouwden door gebruik te maken van een blanke stroman.

Een op feiten gebaseerd verhaal, dat in zijn uitvoering vooral profiteert van de sterke acteerprestaties. Een geëngageerde film, die andermaal laat zien hoe diep geworteld de rassensegregatie in het zuiden van de Verenigde Staten was (en op sommige plaatsen nog steeds is).

Ondanks alles wat ik over het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog heb gelezen en de films, die ik heb gezien, heb ik er nooit bij stil gestaan dat voor al dat actieve en passieve verzet tegen de bezetter uiteraard veel geld nodig was. Wat dat betreft is dit een leerzame en interessante film. Afgezien van het verhaal vind ik de film op zich niet erg bijzonder. Maar ik ben wel weer een beetje wijzer geworden.

Grappig en tegelijkertijd diep triest verhaal over de impact op de arme, lokale bevolking van het pausbezoek aan Uruguay in 1988. De settings en het natuurlijk ogende acteerwerk zorgen voor een indrukmakend geheel.

De humorvolle wijze van vertellen kan niet verhullen dat de film in feite een aanklacht is tegen de desinteresse van de (kerkelijke) autoriteiten voor de armoede en ellende van goedgelovige mensen aan de onderkant van de samenleving en tegen de dubieuze rol van de media. So what else is new...?

Vol ongeloof heb ik bijna twee uur lang zitten kijken naar de strapatsen van twee oude kameraden, die van het ene op andere moment op voet van oorlog met elkaar leven (is dat een verwijzing naar de Ierse Burgeroorlog?). Een choquerend verhaal, met verve over het voetlicht gebracht door Colin Farrell en Brendan Gleeson. Ik was blij dat Kerry Condon af en toe in beeld kwam, het enige normale mens in deze bizarre film.

Het acteerwerk is uiteraard tot in de puntjes verzorgd en ook de beelden van het Ierse platteland zijn heel mooi. Toch valt het geheel ietwat tegen, omdat het verhaal in mijn ogen te absurd is.

Na Tôkyô Monogatari mijn tweede Ozu. Het is zonder meer een mooie film, maar toch minder. Naast de andermaal opvallende cameravoering moet deze film m.i. het vooral hebben van de uitstekende vertolking van de haast betoverende Setsuko Hara, want in het verhaal zit op zich (te) weinig ontwikkeling, waardoor mijn aandacht op d’n duur enigszins ging verslappen.

Ik heb deel twee —Bakushû— van Ozu’s trilogie nog te gaan, maar ik wacht daar nog even mee omdat ik bang ben dat mijn oordeel daarover anders teveel last zal hebben van de slagschaduw van deze film.

Intrigerende film over drie Arabische vrouwen in Israël, die vanwege hun afwijkende levensstijl in aanvaring komen met hun traditie georiënteerde omgeving. Het geschakeerde verhaal richt zich vooral op de onderlinge solidariteit, ongeacht de levenswijze. Een goed opgebouwde feministische film pur sang, met een stevig verhaal en sterke rollen van de protagonisten. Petje af voor regisseur Maysaloun Hamoud, die aan de film zowaar een fatwa overhield, een teken dat zij bij sommigen blijkbaar een gevoelige snaar heeft geraakt.

Afgezien van de twist in het verhaal gebeurt er niet zoveel in deze dramedy over persoonsverwisselingen en kunstvervalsing. Een tamelijk slap verhaal met navenant acteerwerk. Matig.

Er is een tijd geweest dat min of meer aan de bijbel gerelateerde (actie)films populair waren. Sommige daarvan zijn nog steeds goed, andere een stuk minder. Tot de laatste categorie hoort deze film met een weinig indrukwekkend verhaal. Naast Anthony Quinn komt een heel scala aan topacteurs (Silvana Mangano, Vittorio Gasman, Katy Jurado, Valentina Cortese e.a.) in actie, maar de meesten hebben maar weinig te doen en worden binnen de kortste keren weer afgeserveerd. Naarmate de film vorderde begon ik dan ook steeds meer uit te zien naar het einde.

Speelse komedie over twee getrouwde vrouwen, die ieder voor zich het dagelijks leven wat meer kleur willen geven middels een op seks gerichte relatie met een jongere minnaar. De een is daar assertiever in dan de ander.

Een vlotte film —met hier en daar een wat meer serieus accentje— die gaandeweg wat afvlakt en overal keurig binnen de lijntjes blijft. De beide hoofdrolspeelsters zijn aangename verschijningen, in het bijzonder de sensuele Hye-soo Kim, die af en toe van het scherm dreigt te spatten. Dat is op zich geen nieuws trouwens...

Degelijk drama over jong echtpaar, dat van lieverlee uit elkaar groeit en bevrediging buiten de deur zoekt. Geen topper, maar toch de moeite waard vanwege de sterke rol van de mooie So-ri Moon.

Mijn derde Majidi haalt weliswaar niet het niveau van zijn beide voorgangers Bacheha-ye Aseman (1997) en Rang-e Khoda (1999), maar het is opnieuw een erg mooie film, andermaal met een bijzonder verhaal. Zoals te doen gebruikelijk bij films uit Iran —voor zover ik die tot op heden gezien heb— is het acteerwerk wederom van een uitzonderlijk niveau; heel naturel, anders dan het werk uit met name Amerika waar tegenwoordig vaak de automatische piloot lijkt aan te staan.

Een boeiende film, waar je onwillekeurig stil van wordt en die tot nadenken stemt.

Vakwerk.

Mijn tweede film van Christian Petzold is mij niet meegevallen. Het is een nogal onduidelijk verhaal over een Oost-Duitse dokter die naar haar vriend in het westen wil en door het regiem voor straf naar een ziekenhuisje in de middle-of-nowhere wordt gestuurd. De verhaaltjes in de zijlijn hangen er bovendien een beetje verloren bij. Dankzij de protagonisten nog net een voldoende.

Natuurlijk kon ik deze film niet aan mij voorbij laten gaan, maar ik ben er in weerwil van de fraaie vormgeving niet onverdeeld positief over. De film begint sterk, maar zodra Barbie en Ken verhuizen naar de “echte wereld” gaat het bergafwaarts. Van lieverlee begon mijn aandacht te verslappen en dat is een slecht teken. Ik heb niets tegen films met een boodschap, maar je moet niet overdrijven.

Ruim een jaar geleden schreef ik bij de originele Duitse versie Barfuß (2005): Een leuke verrassing. Een onwaarschijnlijk verhaal zo gezellig verteld dat je zou willen dat het waar was. Een op en top feel good movie met romantiek, een beetje dramatiek en vooral veel humor.

Hoewel ik door de bank genomen niet zo geporteerd ben van remakes, kan ik dit commentaar ook op deze versie van toepassing verklaren. Ik heb opnieuw met plezier zitten kijken, mede dankzij de twee aantrekkelijke hoofdrolspelers. Natuurlijk, er zitten gaten in het verhaal, maar een kniesoor die daarover valt.

Ik heb inmiddels nagenoeg alle films van Evan Rachel Wood gezien. Dat mogen er wat mij betreft nog heel veel meer worden.

Zoals Gilda dat is voor Rita Hayworth, is dit naar mijn mening de ultieme film van Ava Gardner, deels geïnspireerd door gebeurtenissen uit zowel haar eigen leven als ook uit het leven van Hayworth. Net als laatstgenoemde heeft Ava Gardner het nooit moeten hebben van haar acteertalent, maar van haar sexy uitstraling en die is in deze film, waarvan zij het stralende middelpunt is, overvloedig aanwezig. Dat is ook de voornaamste verdienste van deze film, die lang niet het niveau haalt van andere films van regisseur Mankiewicz. Daar kan zelfs Humphrey Bogart weinig aan veranderen, mede door het feit dat hij eigenlijk niet veel anders te doen heeft dan af en toe wat commentaar leveren.

Probleem is dat het toneelstuk van Neil Simon, waarop de film gebaseerd is, 50 jaar na dato hopeloos verouderd is.

Op Broadway speelde Elizabeth Ashley tussen 1963 en 1967 meer dan 1500 keer de bruid van Robert Redford. Ik vind het raar dat men voor de verfilming uiteindelijk voor Jane Fonda koos.

Een sekskomedie voor en over tieners, die last beginnen te krijgen van hun hormonen. Je zou het niet zeggen, maar iemand heeft zich daadwerkelijk beziggehouden met het schrijven van een scenario voor deze belabberde videofilm. Het resultaat van die noeste arbeid is een puinhoop, die drie aantrekkelijke dames evenwel de gelegenheid biedt fysiek behoorlijk uit te pakken. Daar is niks mis mee, want ze zien er alle drie zonder meer goed uit (Melissa Johnston i.h.b.). Daarmee kan ik dit sikkeneurige commentaar toch nog positief afsluiten.

Prachtige film van de vakbekwame Anurag Basu!

Humor en drama lossen elkaar naadloos af. Een pakkend verhaal over de liefde tussen een doofstomme jongen en een autistisch meisje, schitterende settings en dito camerawerk, mooie muziek, maar vooral voortreffelijke performances.

Ranbir Kapoor in de Chaplin-achtige titelrol is zó goed, zó levensecht; dat is haast niet te beschrijven. En wat te denken van Priyanka Chopra, ex-Miss World, die in een atypische, want weinig flatterende rol laat zien dat ze echt kan acteren. Ook haar rivale Ileana D'Cruz komt sterk voor de dag.

Een formidabele film, die volgens mijn inschatting hoge ogen gaat gooien bij de Oscars.

En, oh ja, ik moet hoognodig een keer naar India, want ik wil al die mooie vrouwen wel eens van dichtbij bekijken.

Een leuke verrassing. Een onwaarschijnlijk verhaal zo gezellig verteld dat ze zou willen dat het waar was. Een op en top feel good movie met romantiek, een beetje dramatiek en vooral veel humor. Bovendien een lekker in het gehoor liggende soundtrack, die nog eens onderstreept dat je het allemaal niet te serieus moet nemen. Goed gedaan.

Film over de impact van een dramatische gebeurtenis op school op het onderwijsteam en op de betrokken ouders. De film bestaat voornamelijk uit gesprekken in allerlei settings over het voorval. Op zich zijn die gesprekken wel aardig, maar de aaneenschakeling van die gesprekken zorgt voor een tamelijk eentonig geheel, waardoor de interesse van lieverlee wegebt. Met de potentie van de politieke tegenstellingen tussen sommige betrokkenen wordt helaas niets gedaan.

Mooie tour-de-force van Paul Giamatti. En hoewel Rosamund Pike en Minnie Driver ook altijd leuk zijn om te zien, raakte de film mij niet echt. Het eerste, vooral komische deel vond ik beter dan het wat zwaarmoedige tweede deel. Valt al met al toch een beetje tegen, ondanks het prima acteerwerk.

Matige misdaadfilm met als grootste bijzonderheid dat deze Franse film zich afspeelt in Amsterdam, waar zelfs de Nederlandse bijrolacteurs Frans spreken. Film betekende destijds de doorbraak voor regisseur André Téchiné, maar komt nu redelijk gezapig over. Aardige vertolkingen van Isabelle Adjani en vooral Marie-France Pisier. Daarmee zijn de voornaamste pluspunten wel genoemd.

Matte film over de New Yorkse studiejaren van Barack Obama. De film voegt nauwelijks iets toe aan wat volgers van de Amerikaanse politiek al wisten of vermoeden over Obama’s karakter. Voor zover ik dat kan beoordelen is zijn verblijf in New York niet de meest interessante periode uit zijn leven. Dat begint pas goed wanneer hij jaren later in Chicago aan de slag gaat als mensenrechtenactivist.

Toen vorige maand bij de publicatie van het top 1000 project, editie 2017, deze film voorbijkwam op plaats 212 verwonderde ik mij over die hoge klassering. Ik wist dat ik die film in het verleden wel eens gezien gehad, maar ik had alleen de titel en het meedoen van Ryan O’Neal in de titelrol onthouden. Over de inhoud van de film kon ik mij niets herinneren. Alle reden voor een herziening dus.

Zoals je bij Kubrick mag verwachten is het een visueel fraaie film, maar het nogal langdradige schelmenverhaal rechtvaardigt geenszins de overdreven speelduur. Grootste minpunt vind ik daarnaast de voortdurend aanwezige voice-over. Een film dient m.i. het verhaal te vertellen met beelden en niet door iemand die teksten oplepelt. Een van de redenen waarom het mij —ook na herziening— nog steeds verwondert dat deze film zo hoog scoort op MM.

Film zweeft een beetje in het grijze gebied tussen documentaire en speelfilm. Aan de ene kant heb je het leven op het Iranese platteland, wat interessante beelden oplevert. Aan de andere kant het verhaal over de jonge oorlogsvluchteling, die na een lange reis geadopteerd wordt door de moeder van twee kleine kinderen.

Daarmee ben je meteen bij het sterkste punt van deze film: het acteren van Susan Taslimi, die op geloofwaardige wijze een zeer sterke en moedige vrouw neerzet. Dat werd haar overigens in eigen land niet in dank afgenomen, want nog vóór de film in première ging werd Taslimi min of meer gedwongen naar Zweden te emigreren.

Een puik drama over een doofstomme jongeman, wiens zelfvertrouwen door de bejegening door zijn ouders danig is aangetast. De ommekeer komt na de toevallige ontmoeting met een jonge vrouw, die als medewerkster van een call center de kost verdient met praten en als zodanig dagelijks te maken heeft met ruziënde en vervelend doende klanten.

”Hey, I've found the man of my life. He never speaks.”

In weerwil van het onbegrip van hun beider omgeving ontstaat tussen hen met vallen en opstaan een warme liefdesrelatie.

Een mooie film met een uitstekende rol van Mert Firat als de doofstomme jongeman.

In de Deense filmwereld bestaat een warme belangstelling voor wat er in het verleden zoal gebeurd is. Het levert steevast interessante films op. Deze film is daarop geen uitzondering. Het is het verhaal van een eenzaat die de strijd aangaat met de natuur en met zijn tirannieke buurman. De rol van strijdvaardige pionier is Mads Mikkelsen op het lijf geschreven.

Het is toch weer een tijdje geleden dat ik zo’n waardeloze film heb gezien. Ik deel over het algemeen de stelling dat over smaak niet te twisten valt, maar misbaksels als deze brengen dat toch enigszins aan het wankelen. De film bevat een aantal scènes, die ik in ieder geval als onsmakelijk ervaren heb. En wat de functie van de close-ups van de geslachtsorganen in het geheel vormt, heb ik niet kunnen doorgronden. Net zo min als het plot trouwens, dat naar mijn mening goeddeels ontbreekt. Rommelig, smakeloos, pretentieus prutswerk.

Kwam Hollywood in de jaren ’30 op de proppen met films rondom de Noorse schaatsster Sonja Henie, in de jaren ’40 werd zwemkampioene Esther Williams op het witte doek getoverd. Het sportief ingestelde Amerikaanse publiek genoot daar destijds van. Men zag daarbij graag door de vingers dat Williams met de continu bevroren glimlach op haar gezicht (zie poster) absoluut niet kon acteren. Dat is duidelijk te zien in deze film, die veeleer het karakter heeft van een kleurrijke, muzikale show. Met het slotballet doet regisseur George Sidney een poging de tijden van Busby Berkeley te laten herleven, maar hij komt daarmee niet in de buurt van de grootmeester uit de jaren dertig. 2½* voor de af en toe leuke muziek en shownummers.