Opinions

Pontecorvo’s klassieker was bij mij al geruime tijd aan herziening toe. Zoveel jaren na dato maakt de film nog evenveel indruk op mij, als toen ik ‘m voor de eerste keer zag. Dat komt vooral door de brutale beelden van martelingen, (bom)aanslagen en maaiende mitrailleurs enerzijds en de menselijke maat met verdriet, onschuld, (on)geloof en kille berekening anderzijds. Het zijn stuk voor stuk aspecten, die de film een uitzonderlijk hoog realiteitsgehalte geven. Dat wordt nog versterkt door de docudrama-achtige aanpak van Pontecorvo, waardoor de film er uit ziet als een journaalreportage.

Hoewel je gevoelsmatig wellicht de neiging hebt de zijde van de rebellen / guerrilla’s te kiezen, kun je het bloed vergieten van goeddeels onschuldige burgers niet achteloos afdoen als “collateral damage”. Het in beeld brengen van de mensen, die op het punt staan slachtoffer te worden van bomaanslagen, bezorgde mij de nodige koude rillingen. Het versterkt wat ik voor mijzelf al heel lang weet: oorlogsgeweld kent op de keper beschouwd geen winnaars en dat geldt ook voor guerrillaoorlogen.

Hoe kleine dingen en toevaligheden grote gevolgen kunnen hebben. Hier en daar wordt er leuk geacteerd, maar over het algemeen weinig boeiend. Elke vergelijking met Amélie gaat mank.

Ik zou graag gezien hebben, dat de verhaallijnen over het standsverschil en Amalie’s worsteling daarmee prominentere plaatsen in de film hadden gekregen. Nu worden die —net als de romantiek trouwens— overschaduwd door het dansen. Ik heb daar eigenlijk geen verstand van, maar ik weet wel dat ik nog niet zo lang geleden films heb gezien met mooiere hiphop dansscènes (Take the Lead en Step Up, beide uit 2006). Het voorspelbare slot van de film is in mijn ogen het beste deel, maar het is te laat en te weinig. De film is mij niet meegevallen.

Film begint wat afstandelijk, maar kruipt van lieverlede in je. Groot pluspunt is dat het verhaal zich redelijk dicht bij de feiten houdt, al is de romantische verhaallijn er wat al te opzichtig bijgesleept. Het optreden van de politie is destijd niet zonder gevolgen gebleven voor de authoriteiten en bovendien hebben alle gearresteerden achteraf een schadevergoeding ontvangen.

Leuke reconstructie van de gebeurtenissen rondom de destijds spraakmakende wedstrijd tussen de tennisfenomenen Billie Jean King en Bobby Riggs. De film kent twee parallelle verhaallijnen. Enerzijds feministische strijd voor een gelijke beloning van vrouwelijke tennissters. Anderzijds de ontdekking door Billie Jean King van haar ware seksuele geaardheid.

Ik vind het een beetje jammer dat deze tweede verhaallijn ondergeschikt gemaakt wordt aan het tennisgebeuren, want daar heb ik niet zoveel mee. Desondanks een prima biografische film over een van de beste tennissters aller tijden en haar baanbrekend activisme van toen.

Een enkele uitzondering daargelaten heb ik doorgaans niet zo veel met oorlogsfilms, die zich afspelen aan het front. Dit is zo’n uitzondering. Regisseur Wellman heeft op basis van een uitstekend script van oorlogsveteraan Robert Pirosh een authentiek oogend relaas gemaakt over het wel en vooral het wee van Amerikaanse soldaten van de 101e Luchtlandingsdivisie, die betrokken waren bij de Slag om de Ardennen in de winter van 1944/45. Het kan wel vijftig jaar of langer geleden zijn, dat ik de film voor de eerste keer gezien heb, maar het beeld van de strompelende, tabakpruimende James Whitmore (The Shawshank Redemption) is mij altijd bijgebleven. Bij deze vernieuwde kennismaking mag ik constateren dat de andere acteurs nauwelijks voor hem onderdoen.

Wat een afschuwelijke poster overigens. In de film speelt maar een vrouw en die ziet er allesbehalve uit als de vrouw op de poster.

Rustig voortkabbelend vakantiefilmpje met af en toe een verdwaalde grimmige noot. Over het geheel genomen valt er weinig bijzonders te beleven. Pluspunt: de jaren 50 settings zien er redelijk authentiek uit.

Net voldoende en dat is vooral te danken aan Michelle Williams, die een schattig rolletje neerzet. Dat regisseur Showalter zichzelf de hoofdrol toebedeeld heeft, vind ik een niet erg gelukkige keuze. Maar ja, wie ben ik?

Vooropgesteld zij dat ik geweld verafschuw. Daarom laat ik een heleboel actiefilms welbewust links liggen. Dit zou best eens de meest gewelddadige film kunnen zijn, die ik ooit gezien heb. Ondanks dat heb ik mij goed vermaakt. De clou is dat de film zichzelf geen moment serieus neemt. Alles is buitensporig over de top. De extravagante personages en de krankzinnige confrontaties met de tegenstanders onderstrepen dat voortdurend.

Ik heb mij bij deze amusante actiekomedie geen minuut verveeld. Nooit verwacht dat ik dat nog eens zou zeggen over een film, waarin redelijk wat bloeit vloeit en de kogels je vrijwel continu om de oren vliegen.

Trieste film over mensen, die —al dan niet door eigen toedoen— door de samenleving langzaam maar zeker over de rand geduwd zijn of worden. Film voelt bij vlagen erg ongemakkelijk aan, vooral de scènes met de formidabel acterende Jesper Christensen.

Een opmerkelijk regiedebuut van Per Fly, dat mij nieuwsgierig maakt naar zijn andere films. Daarvan heb ik tot op heden enkel Arven gezien.

Gelikte film over een haperend politie-onderzoek naar een voormalige autocoureur, die als schier onaantastbaar hoofd van een bedrijf het nodige op zijn geweten heeft. Voor de verandering nu eens een Koreaanse actiefilm ZONDER overdadig geweld en dat alleen al is op zich best verfrissend.

Het verhaal met als rode draad corruptie zit aardig in elkaar en ook het acteerwerk mag er best zijn. Niet bijzonder, maar toch wel vermakelijk.

Dit soort fantasieavonturen is aan mij niet besteed. De beelden van het eiland zelf zijn uiteraard prachtig, maar het "stoere" jongensboekverhaal wist mij geen moment te boeien. Bovendien laat het acteerwerk nogal wat te wensen over, i.h.b. DiCaprio en Swinton.

Film over de opkomst en teloorgang van een speelgoedhype in de jaren 90. Een komedie met hooguit een handvol grappige momenten. Het heen en weer springen in de tijd is tamelijk verwarrend. Al met al: matig.

Enkel vanwege het uitzonderlijk innemend acteren van de lieftallige Quvenzhané Wallis heb ik de film tot het einde afgekeken, zij het vaak met de nodige afschuw. Mijn twee sterren waardering is dan ook alleen voor de charmante protagoniste. De rest van de film kan mij gestolen worden.

Een handvol sterren plus een ervaren regisseur plus een op zich aardig verhaal. Niet te bevatten dat het eindresultaat zó ondermaats is. Ergens onderweg moet het mis gegaan zijn, waardoor het erop lijkt dat John Huston niet goed meer wist of hij nou een misdaadfilm wilde maken of een komedie. Hoe dan ook: het is vlees noch vis. Zonde van de tijd.

Ik heb het al eerder opgemerkt: de films van Mia Hansen-Løve kan ik maar matig appreciëren. Deze film vormt daarop geen uitzondering. Het is een film over een alleenstaande moeder, die enerzijds de laatste levensjaren van haar dementerende vader in goede banen probeert te leiden en anderzijds een haperende relatie krijgt met de getrouwde vriend van haar overleden man. Beide verhaallijnen hebben intrinsiek weinig met elkaar te maken. Ik werd er in ieder geval niet warm of koud van.

Je kon er min of meer op wachten dat Felix Van Groeningen na zijn wereldwijde succes met The Broken Circle Breakdown (2012) de oceaan zou oversteken om in Amerika een film te maken.

Het is opnieuw een heftig familiedrama geworden, deze keer over de bittere relatie tussen een wanhopige vader en zijn drugsverslaafde, recalcitrante zoon.

Ondanks het heftige verhaal, gebaseerd op een biografie van een Amerikaanse journalist, sprak de film mij niet erg aan. Het zal wel aan mij liggen, maar op d’n duur interesseerde het mij vrij weinig hoe het zou aflopen. De film kan naar mijn smaak niet tippen aan Van Groeningen’s “Helaasheid” en “Broken Circle”.

Rijk geschakeerd drama, waarin zaken voorbijkomen als discriminatie, corruptie, mensenhandel, uitbuiting en verzoening. Mooie rollen van Damien Nguyen en Bai Ling. Onderhoudende film. Minstens zo treffend als Oliver Stone’s Heaven & Earth (1993).

Doorgaans zijn fantasiefilms niet mijn ding. Maar ik vind deze film best aardig vanwege de ontegenzeggelijke chemie tussen Alden Ehrenreich en Alice Englert en natuurlijke vanwege Emma Thompson, die zich weer van haar beste zijde laat zien. Geen topfilm, maar best onderhoudend. Ik ken Twilight niet, dus kan ik daarmee geen vergelijking maken.

Met veel gevoel gemaakte film over Fred Rogers, de in Amerika eertijds gevierde televisiepresentator van educatieve kinderprogramma’s over moeilijke onderwerpen als scheiding, dood, enz. Naar verluidt heeft Tom Hanks zich in zijn voorbereiding op deze rol maandenlang verdiept in de persoonlijkheid van Rogers. Ik heb nooit een show van hem gezien, maar wat Hanks op het scherm tovert komt wel eerlijk en authentiek over, evenals de louterende werking die zijn levensfilosofie heeft op zijn cynische interviewer. Hanks’ beste rol sinds jaren.

Een goedgevoel film pur sang, die ik graag wil aanbevelen aan mensen die met zichzelf of met hun naaste omgeving in de knoop liggen. Houd het simpel!

Op meerdere momenten een beklijvend drama over een gespleten gezin, waarbij een tiener in het reine moet zien te komen met zijn moeder die hem als peuter in de steek gelaten heeft. Het soms heftige verhaal wordt dankzij prima camera- en acteerwerk met overtuiging gebracht. Het einde is aan de zoetsappige kant, maar dat mag best voor een keer wanneer het opweegt tegen de ellende die eraan voorafgaat.

Het meest passende is de titel, want de film is in meerdere opzichten een “disaster”. Een op zich toch al weinig overtuigend verhaal wordt vakkundig de nek omgedraaid door het ondermaatse acteerwerk en de zwakke regie. Echt een ramp.

Ik heb nooit geweten dat er jaarlijks een wereldkampioenschap voetbal voor daklozen wordt gehouden. Thea Sharrock vult dit kennishiaat op met een alleraardigste film waarin de nadruk gelegd wordt op saamhorigheid en teamspirit. De altijd wat flegmatieke Bill Nighy heeft deze keer een opvallend serieuze rol. Valeria Golino is eigenlijk alleen maar voor de versiering aanwezig.

Mooie televisiefilm met naast humor en drama ook vleugjes romantiek en mysterie. Het verhaal is niet opzienbarend, maar daar staat tegenover dat de film met de beeldschone Shuying Jiang wel een uitzonderlijk aantrekkelijke hoofdrolspeelster heeft.

Geschakeerde familietragedie. Als je bij uitdagende thema’s als incest en zelfmoord krampachtig binnen de lijntjes probeert te kleuren, dan gaat dat wringen. Daar heeft deze film last van en ook van het geschmier van Bryan Brown (niet voor de eerste keer).

Drama met een nogal standaardverhaal over de ontdekking van een popster en diens relatie met de jonge vrouw, die hem ontdekt. De film is rijkelijk gevuld met clichés met als pluspunt de aangename muziek, die geschreven is door protagonist Christopher. Geen spectaculaire film, eerder een sympathieke.

Vlotte romantische komedie over een bankier, die valt voor mooie jonge vrouwen maar op krampachtige wijze werk en plezier gescheiden probeert te houden. Dat valt nog niet mee als je steevast omgeven wordt door sensuele schoonheden.

De film is met z'n dubbelzinnige dialogen een schoolvoorbeeld van een pre-Hays Code productie. De leukste scène is wanneer de wonderschone Marian Marsh de tips van Mary Doran tijdens het verblijf in Parijs in de praktijk probeert te brengen. Ondanks zijn leeftijd nog steeds een erg leuke film.

Typisch dat men voor de poster een figurante (Yola d'Avril) gebruikt, die hooguit twee keer 5 seconden in beeld is.

Bijzondere fantasiefilm over de onwaarschijnlijke romance tussen een meubelverkoopster en een meubelmaker, die al meer dan tien jaar elke morgen in een andere gedaante opstaat; variërend van een grootmoeder tot een schoolkind van een jaar of tien en alles daartussenin. Een leuke combinatie van romantiek en humor, met af en toe een heel klein beetje drama. Terwijl haar tegenspeler telkens een andere acteur of actrice is, is het zonder meer de film van de wel erg bevallige Hyo-joo Han, die door haar overtuigende interactie met haar tegenspelers het ongeloofwaardige verhaal geloofwaardigheid weet te geven. En natuurlijk loopt deze film af, zoals hij hoort af te lopen. Knap gedaan.

Film over een alleenstaande moeder —opgezadeld met een Tokkie-achtige moeder— die aan het einde van haar Latijn is, wanneer ze vrijwel gelijktijdig ontslagen én uit haar huis gezet wordt met haar autistische zoontje. Een schrijnende tragedie.

De tijd dat Mel Gibson nog eens een mooie filmrol neerzette ligt al weer geruime tijd achter ons. Ook rollen als deze helpen niet om oude tijden te doen herleven. De film is een niet erg geslaagde poging van Jodie Foster om een psychologisch drama over schizofrenie een komische ondertoon mee te geven. Het resultaat is eigenlijk vlees noch vis en onderstreept min of meer de vergane glorie van de twee hoofdpersonen. Anton Yelchin en Jennifer Lawrence zorgen met twee mooie bijrollen nog voor enige compensatie, maar kunnen de film ook niet redden. Matig.