Opinions

Aardig bedoeld niemendalletje, waarin Diane Keaton een van haar zwakkere acteerprestaties aflevert. En het wordt tijd dat we Mandy Moore eens in wat zwaarder en serieuzer materiaal te zien krijgen. Acteren kan ze wel (A Walk to Remember, 2002), maar tot nog toe te veel in allerlei flutverhaaltjes.

Regisseur Pevney weet de emoties keurig binnenboord te houden in dit drama over een getrouwde vrouw, die ingehaald wordt door haar duistere verleden. Min of meer standaard Hollywood-drama met een ingetogen vertolking van Loretta Young. Haar relatie met Jeff Chandler mist helaas chemie. Het einde wordt nogal afgeraffeld.

Heel erg teleurstellend.

Jane Austen heeft prachtige boeken geschreven over liefde, met bijtend commentaar op de verschillen tussen rijk en arm, deels gebaseerd op haar eigen levenservaringen. Daarom verdient deze schrijfster een veel betere biografie, dan deze film met een rommelig scenario, tegenvallende acteerprestaties en een zwakke regie.

Een gemiste kans en heel erg jammer.

Ik ben het met Dutchfan eens dat Constance Bennett niet alleen een mooie vrouw is, maar ook een uitstekende actrice. Vreemd genoeg is daar weinig van te zien in de vier films, die zij gemaakt heeft met Joel McCrea. Die stond begin jaren ’30 nog aan het begin van zijn carrière en was nog ver verwijderd van de ster die hij later zou worden.

Net als in The Common Law (1931) verlaat Bennett een rijke minnaar voor een onzekere relatie met een veel jongere man. Niet slecht, maar in de pre-Hays periode (vóór 1934) zijn tientallen mooiere films gemaakt. En zowel Bennett als McCrea hebben betere films op hun conto staan.

Wie zich tot deze film laat verleiden vanwege de poster met Raquel Welch komt bedrogen uit. Zij heeft niet meer dan een minirolletje in deze saaie satire over een man, die zijn ziel verkoopt aan de duivel en vervolgens te maken krijgt met de zeven doodzonden. Ik ben doorgaans wel een liefhebber van Engelse humor, maar deze film is vooral langdradig en zelden grappig.

De remake uit 2000 schijnt helemaal een ramp te zijn, dus die laat ik maar aan mij voorbijgaan.

Halfslachtige poging om zoiets enerverends te maken als Hitchcock’s Rear Window. Het blijft bij een poging, want het verhaal mist door de vreemde gedragingen van de hoofdpersonages de nodige spanning. Bovendien blijven de acteerprestaties onder de maat. En het is wel erg duidelijk dat Isabelle Huppert zich niet op haar gemak voelt in deze Hollywood thriller.

Erg geslaagde remake van de Tsjechische komedie Teorie Tygra (2016), dat door scenarioschrijver Herman Finkers naar zijn geboortestreek Twente (incl. het lokale dialect) is verplaatst. Ik denk dat het succes van de film vooral te danken is aan de herkenbaarheid van het verhaal bij een breed publiek. Bovendien is het een gouden greep om Finkers zelf de hoofdrol te laten spelen.

De grootste verrassing voor mij is echter de regie. Na een aantal gedrochten levert Johan Nijenhuis nu eens een film af, die er echt mag zijn. Hopelijk heeft hij hiermee als regisseur de weg naar boven eindelijk gevonden.

Net als wibro heb ook ik deze film opgepikt uit de MovieMeter Contest van Gh8st. Ik ken de korte versie niet, maar ik ben best te spreken over het enigszins merkwaardige, maar onderhoudende verhaal van deze film en in het bijzonder over de fraaie, lekkere sountrack. Daarnaast vind ik het acteerwerk —vooral van de jonge Fatima Ptacek— gewoon prima. Al met al kom ik op 4*.

Tienervariant van Groundhog Day (1993), die zichzelf in een poging stichtelijk te zijn veel te serieus neemt en de humor van de Bill Murray film mist. Het optreden van Zoey Deutch voorkomt dat de film als geheel door het ijs zakt.

Helaas een stuk minder dan eerste twee delen, waarin meer plaats was voor romantiek. Eigenlijk kent de film maar vier, zij het lange scènes: de autorit, de eettafel, de wandeling en de hotelkamer. M.u.v. de eettafel gebeurt tijdens die scènes min of meer hetzelfde: een twijfelende, bitse Celine die de verschillen tussen haar en Jesse telkens weer probeert uit te vergroten. Zeer herkenbaar. Het paste alleen niet erg bij mijn verwachtingspatroon.
De dialogen en het acteerwerk zijn weliswaar prachtig, maar de film is naar mijn gevoel te zwaarmoedig en mist het sprankelende van zijn voorgangers.
Film verschijnt eind oktober (?) op dvd. Dan kan ik de drie delen nog eens naadloos achter elkaar bekijken. Misschien zal ik dan mijn oordeel moeten bijstellen.

Leuke film van topregisseur Richard Linklater. Geweldige chemie tussen Hawke en Delpy. Meteen erachter het vervolg gekeken (Before Sunset). Vond ik net een tikkeltje beter.

Ik heb deze film gezien direct na "Before Sunrise". Dat vond ik al een mooie film, maar dit "vervolg" is net een tikkeltje beter. Julie Delpy steelt de show met haar oh zo natuurlijke wijze van acteren (er zijn meer Franse acteurs en actrices die dat voortreffelijk kunnen). Moest bij het eerste deel van Before Sunset onwillekeurig wel denken aan het KRO-programma "De Wandeling" van Hella van der Wijst. Met "Before Sunrise/Sunset" laat Richard Linklater opnieuw zien met weinig middelen een topfilm te kunnen maken. Liefhebbers raad ik aan ook "In Search of a Midnight Kiss" (Alex Holdridge, 2007) te zien.

Driedelige cirkelvertelling over zinloos geweld onder het motto “De cirkel is niet rond”. De film focust voornamelijk op etnische spanningen en eerwraak in Macedonië en laat daarnaast a.h.w. en passant zien dat onze westerse wereld allerminst gevrijwaard is van onverwacht geweld.

Film kwam op mij enigszins onevenwichtig over. Ik vond met name de London-episode een beetje een vreemde eend in de bijt. Daar staat tegenover dat het pakkende verhaal van de eerste en laatste episode met zijn (deels onderhuidse) spanningen en verbluffende settings in Macedonië veel goed maken.

Andermaal een beklijvende vertolking van de Kroatische acteur Rade Šerbedžija, die eerder al een markante indruk op mij maakte met zijn optredens in o.a. Io Sono Li (2011) en Treto Poluvreme (2012).

In de kern is dit verhaal over kolonialisme, overspel, loyaliteit en verraad best aardig, maar de uitvoering is tamelijk beroerd. Dat geldt met name voor de zwabberende regie en het acteerwerk, waarbij met uitzondering van Nandita Das niemand een voldoende haalt. Matig.

Het bewijs dat een goede film niet onnodig ingewikkeld hoeft te zijn. Een simpel verhaaltje, maar erg goed uitgevoerd. Dit charmante filmpje kent bovendien een bekoorlijk einde. Ik mag dat wel.

Zoals anderen voor mij al opmerken toont de film enige verwantschap met films als Before Sunrise, In Search of a Midnight Kiss, Lost in Translation e.a. Allemaal toppers met romantiek in optima forma.

Ik ga al heel wat jaren mee, maar dit is toch de eerste keer dat ik als zombie gekwalificeerd word. Ach, ja...

Ik was destijds blij verrast door Carney’s low budget film Once (2006) over twee muzikanten in de straten van Dublin. Blijkbaar heeft deze regisseur een voorkeur voor muziek maken in de openlucht, want ook nu zijn veel opnames op diverse locaties kriskras in Manhattan gemaakt. Het eindresultaat is mij goed bevallen. Het is een feel good film geworden zonder krampachtig einde en met een hoofdrol van mooie muziek. Bovendien zijn Keira Knightley en Mark Ruffalo perfect gecast. Smaakt naar meer, want erg aangenaam.

Eigenlijk is het hondje dé ster van de film, vind ik. Dat zegt genoeg over dit traag voortkabbelende verhaal zonder veel hoogte- of dieptepunten. De film is te vlak om echt te kunnen boeien, mede vanwege het feit dat de relatie tussen de oude Hal en zijn veel jongere vriend Andy bij mij weinig geloofwaardig overkomt. En de relatie tussen Oliver en Anna hangt helemaal met losse draadjes aan elkaar. De merkwaardige slideshow intermezzo’s dragen ook al niet bij aan een beter geheel. Raar allemaal.

Het is maar goed dat Mélanie Laurent meedoet. Die zorgt van tijd tot tijd in ieder geval nog voor een lichtpuntje. Samen met... Arthur, het hondje.

De aaneenschakeling van lang uitgerekte scènes vertelt het verhaal van een Jehova getuige, die na een bomaanslag alle fut om het leven weer op te pakken verloren lijkt te hebben. Er gebeurt hoegenaamd niets. Traag en eentonig. De schaarse momenten dat er wel wat gebeurt leveren weliswaar schokkende scènes op, maar saaiheid blijft overheersen. Allicht een aanrader voor de liefhebbers van eigenzinnige filmkunst, maar zeker niet mijn ding.

Zwakke film over een handvol krolse maagden, die tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog onderdak bieden aan een gewonde yankeedeserteur. ’t Is oorlog maar de dames zien er tijdens de hele film uit alsof ze ieder moment naar de zondagse eredienst moeten. Tegen het einde wordt het zowaar nog een beetje spannend, maar het is te laat en te weinig. Zeer matig.

Bij de opsplitsing van de Britse kolonie India in 1947 in een hindoe-deel (India) en moslim-deel (Oost-Pakistan, nu Bangladesh) staat een bordeel precies op de door de Britse autoriteiten geprojecteerde scheidslijn. Het bordeel moet derhalve verdwijnen, maar de hoerenmadam en haar dames willen van geen wijken weten.

Bollywood remake van Rajkahini van dezelfde regisseur. Kan ondanks de robuuste rol van Vidya Balan als eigenzinnige bordeelhoudster niet tippen aan het spetterende Bengaalse origineel uit 2015..

Sinds haar optreden in Se, Jie (2007) heb ik een zwak voor Wei Tang. Helaas kwamen de sensuele scènes in die film haar namens de Chinese overheid op een drie jaar durend werkverbod te staan. Jammer voor ons als filmliefhebbers, want Wei Tang is niet alleen een streling voor het oog, maar ook een getalenteerd actrice.

Dat laat zij opnieuw zien in deze charmante romcom over het wel en wel van een jonge Chinese vrouw, die van Beijing naar Seattle vliegt om te bevallen. Het is een leuke en vlotte film, weliswaar met veel formulewerk maar dat is helemaal niet erg vanwege de beide protagonisten, die het duidelijk goed naar hun zin hebben in hun rollen. Op naar de sequel!

P.S. Raar dat bij de transliteratie van de titel “Beijing” en "Xiyatu" (= de Chinese schrijfwijze van Seattle) met meerdere woorden geschreven worden.

Een deprimerende film over middelbare scholieren, die zich enerzijds geconfronteerd zien met kalverliefde en anderzijds met dramatische zaken als armoede, jaloezie en pesten. Een aangrijpende tragedie waar je bepaald niet vrolijk van wordt.

Aanvankelijk een leuke romcom met een intrigerende invalshoek. Door de stapeling van ellende —vanuit het niets¬— krijgt de film van lieverlee evenwel het karakter van een melodramatisch tranendal. Ik ben niet vies van sentimentele films, maar dit is naar mijn smaak toch een beetje teveel van het goede. Temeer omdat het laatste kwart van de film zo vloekt met de rest. Pluspunt: de onmiskenbare chemie tussen Baihe Bai en Hsiao-chuan Chang.

De poster én de alternatieve Engelse titel suggereren dat dit een sequel is van Finding Mr. Right (2013). Niets is evenwel minder waar, hoewel regisseur en protagonisten dezelfde zijn als van voornoemde film.

Deze film gaat over twee mensen, die aan weerszijde van de Stille Oceaan opgezadeld zitten met enorme problemen en voor zichzelf soelaas zoeken en van lieverlee ook vinden in een onderlinge briefwisseling via een antiquariaat in Londen. Dat klinkt nogal saai en dat klopt ook wel.

Wei Tang en Xiubo Wu, die onder leiding van regisseuse Xiaolu Xue van Finding Mr. Right een erg leuke film maakten, bijten nu hun tanden stuk op een uiterst matig en langdradig scenario, dat geïnspireerd is op een twee decennia lange correspondentie tussen een Amerikaanse schrijfster en een Engelse boekhandelaar. Teleurstellend.

Zo vader, zo zoon. Een coming-of-age film over egocentrische mensen. De een is verslaafd aan (politieke) macht, de ander aan drugs. Het valt niet mee om enigerlei vorm van empathie te ontwikkelen voor deze mensen. Dat is de voornaamste reden dat mijn interesse redelijk snel verflauwde. Director Rob Reiner blijft ver verwijderd van zijn gebruikelijke niveau.

Er wordt vaak wat denigrerend gedaan over Lucille Ball, maar het staat buiten kijf dat zij een van de grootste comédiennes is die Hollywood ooit heeft voortgebracht. Hoewel zij ook geacteerd heeft in talloze (drama)films, is Lucille Ball vooral bekend geworden door haar tv-shows, zoals I Love Lucy (jaren 50) en The Lucy Show (jaren 60), die wereldwijd immens populair waren.

Regisseur/scenarist Aaron Sorkin belicht in deze film een moeilijke periode uit haar leven, toen haar huwelijk met Desi Arnaz op springen stond wegens overspel, juist op het moment dat zij door een tabloid aangewezen werd als een communist. Dat was ten tijde van Senator Joseph McCarthy en diens House Committee on Un-American Activities een doodzonde in Amerika.

Het levert op zich een interessante film op met scherpe dialogen en prima acteerwerk. Toch hoop ik dat iemand nog op het idee komt om een echte biopic te maken over de openhartige Lucille Ball.

In zijn voorlaatste filmoptreden schittert Peter Sellers als de ongeletterde, wereldvreemde tuinman, die met holle frasen indruk maakt op gelouterde zakenlui en politieke machtshebbers, hoewel zij geen idee hebben waar hij het over heeft. Geleid door de vaste hand van regisseur Hal Ashby trakteert een sterrenbezetting aangevoerd door een stoïcijnse Sellers, met verder o.a. Shirley MacLaine en Melvyn Douglas, op een heerlijke satire over kuddegedrag. Het indrukwekkende Biltmore Estate vormt een schitterend decor.

Er is een tijd geweest dat ik als tijdgenoot van de Koude Oorlog de ene spionageroman na de andere verslond en dat ik erg kon genieten van dit soort films. Blijkbaar is mijn smaak in de loop van de tijd geëvolueerd, want tegenwoordig doen die films mij niet zo veel meer. Ze zijn op zich het aanschouwen nog wel waard, maar het zijn typisch van die films waarvan ik mij over een tijdje enkel nog titel herinner… en dat Leïla Bekhti een minuscuul bijrolletje had.

Het Stockholm-syndroom neemt in dit gijzelingsdrama groteske vormen aan. Het resultaat is een wankelmoedige film, die geen enkele snaar weet te raken; althans niet bij mij. In weerwil van de topcast een erg matige film.

Sober, treffend portret van een Noord-Iers arbeidersgezin ten tijde van het oplaaien van het sektarisch geweld eind jaren 60. De scènes met de spelende kinderen tussen de barricades suggereren alsof er niets aan de hand is, maar tussen de regels door worden de dreigende gewelddadigheden voortdurend gevoeld.

Een aansprekende film in passend zwart-wit met de uiterst zeldzame lichtpuntjes in kleur. Uitstekend geacteerd door de hele cast onder aanvoering van Caitríona Balfe (de moeder) en de schijnbaar onverwoestbare Judi Dench (86 jaar ten tijde van de opnamen!).