Opinions

Na het geweldige De Helaasheid der Dingen en het heftige The Broken Circle Breakdown vind ik dit een tegenvaller van Van Groeningen. Het ziet er best realistisch uit allemaal en de film heeft zo zijn momenten, maar het verhaal over de opkomst en voorspelbare teloorgang van een nachtclub spreekt mij onvoldoende aan. Daar kan zelfs het gedegen acteerwerk niet tegenop.

In de serie waargebeurde verhalen over kidnappings van jonge vrouwen en meisjes is dit een van de betere films met een mooie spanningsopbouw. Zoals het bij een televisiefilm betaamt kleurt het verhaal keurig binnen de lijntjes. Desalniettemin vind het wel een manco dat het misbruik in de thuissituatie nauwelijks uitgewerkt wordt, want ik heb mij uiteindelijk meer geërgerd aan de harteloze grootmoeder en moeder dan aan de ontvoerder.

Het makke van deze film is dat regisseur Bolognini en scenarioschrijver Pasolini het verhaal veel te donker houden. Een satirische ondertoon zou volgens mij beter gepast hebben bij een relaas over een impotente Casanova. Nu is het een veel te serieus toongezet drama.

Marcello Mastroianni krijgt opnieuw de gelegenheid om zijn veelzijdigheid als acteur te tonen, maar het is in alle opzichten de film van Pierre Brasseur als zijn viriele vader, die luidruchtig trots is op het aantal keren dat hij vreemd is gegaan. Dat schijnt trouwens te passen bij de Siciliaanse geaardheid van toen. ’t Zal wel. Oh ja, Claudia Cardinale doet ook mee, maar dat valt amper op.

Soms loop je tegen een kleine, onafhankelijke film aan, die de producties van de grote maatschappijen in alle opzichten dik overschaduwt. Bella is zo’n film. Het is een film met het hart op de juiste plaats, die je regelmatig ontroert en tegelijkertijd een warm gevoel geeft. Aan de hand van regisseur/schrijver Monteverde leveren Eduardo Verástegui en Tammy Blanchard topprestaties af. Een fijn pareltje met een gevoelig verhaal over mensen, die getekend zijn door het noodlot.

Heel aardige film met een pakkend verhaal over de misdaadcarrière van de Haarlemse Bettien Martens in de internationale drugsmaffia. Met verve geeft de sterk acterende look-a-like Thekla Reuten de titelrol een sexy uitstraling. Verbazingwekkend om te zien hoe een levensgenieter binnen het onderwereldmilieu carrière weet te maken.

Geen topper, maar best te pruimen.

Boeiende karakterstudie van progressief echtpaar dat zich ontfermt over een jong hoertje. Dat gaat allemaal goed totdat de zoon met z'n vriendin thuiskomst. Mooi om te zien hoe de houding van de echtelieden t.o.v. het meisje van lieverlede 180 graden draaien.

Aardige film, waarin een vroegrijpe tiener (samen met haar vriendin) de toeschouwer bij de hand neemt om hem of haar kennis te laten maken met een dag in het (fladderende) leven aan de onderkant van de Sardijnse samenleving anno nu. Een plotloze, confronterende reality film met een aantal mooie beelden en veel onsympathieke figuren. Aardig; daar is volgens mij alles mee gezegd.

Deze met veel gevoel gemaakte film met een waargebeurd verhaal over een halfbloed en slavenproblematiek in het racistische Engeland medio 18e eeuw is “spekkie naar mijn bekkie”. Neem daarbij het prima acteerwerk van Gugu Mbatha-Raw (wat een mooie vrouw!) en Tom Wilkinson en je hebt een topfilm, waar ik geweldig van heb genoten en die mij lang zal bijblijven. Fascinerend, leerzaam, beklijvend.

Gelukkig heeft Buñuel eens een keer een vrij normale film gemaakt, die lekker wegkijkt.

Het verhaal van de uit geldnood of verveling prostituerende huisvrouw is realistischer dan menigeen wellicht denkt.

Catherine Deneuve is niet slecht, maar ook niet bijzonder.

P.S. Ik vind sowieso haar op jonge leeftijd verongelukte zuster Françoise Dorléac een veel betere actrice.

Hapsnap film over een jonge meid die er alleen voor staat en bij wijze van rouwverwerking links en rechts wat nieuwe contacten probeert te leggen. Soms gaat dat goed, soms ook niet.

Het einde kwam mij rauw op mijn dak vallen. Volgens mij past het voor geen meter bij de rest van de film, tenzij ik wat gemist heb

Deze aanstekelijke fantasie, waarin heden en verleden haast naadloos met elkaar verweven worden, resulteert in een aantrekkelijke goedgevoel film met schitterende dialogen en een lekkere soundtrack. De goedlachse Doria Tillier verrast. Zij steelt de show.

Bij hoge uitzondering is dit een film waarvan ik het jammer vind dat ie zwart-wit is opgenomen. Ik vermoed dat deze poëtische creatie van Cocteau beter tot zijn recht zou zijn gekomen met kleurrijke settings. Het is nu visueel best fraai, maar toch…

Door velen beschouwd als een meesterwerk, maar dat heb ik er eerlijk gezegd niet aan af gezien. Dat kan echter evengoed aan mij liggen.

Ik heb inmiddels heel wat films van Truffaut gezien en deze vind ik veruit de zwakste. Het is een grotendeels mislukte komedie, die weigert echt grappig te worden. Bernadette Lafont gaat nog wel, maar de rest van de cast gaat helemaal de mist in. Dat geldt ook voor het verhaal. Een regelrechte tegenvaller.

Afgeschrikt door de lange speelduur heb ik deze film tijdenlang iedere keer weer opzij gelegd. Ten onrechte naar nu blijkt..

Michel Piccoli speelt wellicht zijn beste rol ooit als de narcistische, schijnbaar uitgebluste schilder, die na jaren van niets doen, zijn penselen weer oppakt om het ongrijpbare grijpbaar te maken op canvas. Zijn inspiratiebron in de bloedmooie Emmanuelle Béart als het aanvankelijk gekwetste én kwetsbare model, die zichzelf niet alleen letterlijk maar van lieverlee ook figuurlijk bloot geeft en gaandeweg voldoende eigenwaarde opbouwt om haar leven weer in eigen hand te nemen. De interactie tussen schilder en model wordt met ambivalente gevoelens gadegeslagen door Jane Birkin als de veel jongere vrouw van de schilder (en zijn ex-model), die psychisch door haar geobsedeerde man op nogal onverschillige wijze langzaam maar zeker naar de marge van zijn bestaan wordt gedirigeerd. Gedurende heel de film zijn de onderhuidse spanningen tussen de hoofdpersonages voelbaar. Dat maakt het fascinerend, maar het blijft een lange zit…

Warme film over een lesbische relatie ten tijde van de seksuele revolutie eind jaren 60, begin jaren 70. Strijden voor anonieme gelijke rechten voor vrouwen is toch nog wat anders dan in een conservatieve omgeving uitkomen voor je seksuele geaardheid.

Regisseur Catherine Corsini heeft over die worsteling een prachtige film gemaakt met uitmuntende vertolkingen van Cécile de France (natuurlijk) en Izïa Higelin (mij totaal onbekend). Een pareltje.

Aardige coming-of-age film over een tiener, die alleen maar een zwervend bestaan kent, maar na een ontmoeting met een mooi meisje in een spagaat terecht komt door het besef dat hij ook voor een ander leven kan kiezen. De ingetogen slotscène is verrassend mooi.

Mooie film van René Clair met Gérard Philipe als aankomend componist, die in afwachting van erkenning voortdurend wegvlucht in fantasierijke dagdromen. Het zijn wel dromen om jaloers op te worden, want daarin ondervindt Gina Lollobrigida nota bene concurrentie van schoonheden als Martine Carol en Magali Vendeuil. Onderwijl komt er van alles en nog wat voorbij: de Romeinen, de drie musketiers, de Franse revolutie, de kolonisatie van Algerije, enz.

De film heeft de tand des tijds niet helemaal ongeschonden doorstaan, maar is nog steeds goed voor anderhalf uur prima vermaak.

Aangename klucht –met hier en daar een dramatisch accent– over een veteraan van de Russische burgeroorlog die op weg naar huis middenin de woestijn plotseling opgezadeld zit met de restanten van een harem. De film kent een aantal memorabele scènes, zoals de onverstoorbare oude mannen en de vrouwen die in paniek hun gezicht moeten bedekken. Erg leuk.

Een passende titel voor dit gevoelige drama over de liefdesrelatie tussen twee vrouwen, van wie er één verloofd is met een man. Het eerste deel van de film is nagenoeg een aaneenschakeling van seksscènes, die overigens met gevoel in beeld gebracht worden. De focus lijkt daarmee aanvankelijk meer op lust dan op liefde te liggen. Pas vanaf de thuiskomst van de verloofde krijgt de film wat meer diepgang en wint daarmee aan kwaliteit. De slotscène is de spreekwoordelijke kers op de taart.

Gezien de moeilijkheidsgraad puik acteerwerk van de protagonisten.

Met de verwijzing van IH88 naar La Vie d’Adèle kan ik maar ten dele instemmen. Dat is volgens mij veeleer een coming-of-age film, terwijl dit puur een liefdesdrama is. De enige overeenkomst is, dat beide films drama's over lesbiennes zijn.

Een emotioneel beladen film over een gezin, dat letterlijk en figuurlijk ondersteboven wordt gehaald, wanneer daags voor Kerstmis de rehabiliterende zoon onverwachts voor de deur staat, met alle gevolgen van dien. Bepaald geen doorsnee kerstverhaal, maar een bijtend relaas over een verslaafde jongeman die ingehaald wordt door zijn verleden en zijn gezinsgenoten daarbij meesleurt. De zoektocht van de moeder naar haar “verloren” zoon vond ik niet erg geloofwaardig. Los daarvan is het echter een boeiende film die vooral leunt op de acteerprestaties van Julia Roberts (in een van haar betere rollen) en Lucas Hedges (zoon van de regisseur).

Mijn verwachtingen waren vooraf niet erg hoog gespannen, maar deze film valt alleszins mee. Een minpuntje is wel de krampachtige manier, waarop sommige acteurs proberen om het lokale dialect te spreken. Maar verder is de film prima in orde. Mooie authentiek ogende decors, een goed verhaal en ook het acteerwerk is over het algemeen prima.

Een van de betere Nederlandse misdaadfilms.

Een bedachtzaam filmpje over een high society dame en haar chauffeur, die ondanks hun dagelijkse contacten ieder in hun eigen wereld leven. Zij hebben met elkaar gemeen dat beiden in geldnood verkeren. Zij om haar levensstandaard op peil te houden, hij om zijn vrouw te kunnen laten bevallen van hun tweede kindje in Hongkong vanwege het één-kind-beleid in China.

Een pakkend sociaal-psychologisch drama met twee parallelle verhaallijnen, die naar mijn smaak beide een bevredigend einde kennen. Een aangename verrassing.

Nooit vies van controverses gebruikt Paul Verhoeven een waargebeurd verhaal uit de zeventiende eeuw om een film te maken over erotiek binnen de muren van een nonnenklooster. In het licht van aanhoudende stroom onthullingen over seksueel misbruik binnen de katholieke kerk, kun je dat op zich geen verrassend thema meer noemen. Maar goedbeschouwd is dat ook niet het Leitmotiv van deze film. Dat is veeleer de slinkse wijze waarop een non door middel van zelf aangebrachte stigmata zich opwerkt tot overste van de kloostergemeenschap. Door dat verder in te kleuren met een lesbische relatie maakt Verhoeven er een meeslepend geheel van.
Dat is mede te danken aan het optreden van de protagonisten Virginie Efira en Daphné Patakia. Efira is misschien wat te mooi om op geloofwaardige wijze invulling te geven aan haar personage als non, maar Patakia –ook uitstekend op dreef in Djam (2017)– is geknipt voor haar rol.
Ik vind het een mooie film; Paul Verhoeven waardig (in meerdere opzichten).

Dit is een van de weinige keren dat ik een remake beter vind dan de oorspronkelijke film. Deze Turkse bewerking van de mooie Bollywoodfilm Black (2005) —op zich ook meer dan de moeite waard !— overtreft naar mijn mening het origineel. Naast het pakkende verhaal met een aantal dramatische wendingen is dat vooral te danken aan het sublieme acteren van Ugur Yücel als de onvermoeibare, standvastige leraar en van de mooie Beren Staat als zijn leerling.

Een tranentrekker van het zuiverste water, maar ik mag dat op z’n tijd wel. Typisch zo'n film waarvan je onthoudt dat je die gezien hebt. Prachtig!

Deze luchtige, ondeugend bedoelde kostuumkomedie kent een veelbelovend begin, maar verliest stoom wanneer het verhaal zich gaat concentreren op de driehoeksverhouding Morgan-Piccoli-Deneuve met Clémenti als vijfde wiel aan de wagen. De toonzetting wordt vanaf dat moment een stuk serieuzer en de weelderige gebouwde dienstmeiden, die aanvankelijk de show stelen en voor de vrolijke noot zorgen, verdwijnen meer en meer naar de achtergrond. Dat doet de film geen deugd. De film weet niet meer dan af en toe een glimlach aan je te ontlokken en dat is teleurstellend gezien de sterrenbezetting.

Erg leuke romcom met een wat dramatische ondertoon. De drie hoofdrolspelers acteren uitstekend, maar het zijn vooral de mime-scènes van Johnny Depp die de show stelen. Heel mooi. Naar mijn bescheiden mening de beste en meest toegankelijke rol, die Depp tot nu toe speelde. In ieder geval een stuk leuker dan zijn optredens in de Tim Burton films.

Mijn waardering voor deze biopic geldt vooral de onsterfelijke swingmuziek van Benny Goodman, die voor een deel door hem zelf ten gehore gebracht wordt. En dan heb je ook nog Gene Krupa, Harry James, Lionel Hampton en anderen. Smullen.

Ik werd zo in beslag genomen door de muziek, dat ik achteraf moest constateren dat ik eigenlijk geen idee had of het ook een goede film was; ondanks het meedoen van Donna Reed: “He is asking me now”, een wel erg zwijmelende slotscène.

Binnenkort nog maar een keer kijken voor de film zelf, maar voorlopig 4* voor de muziek.

Zo kort na het verschijnen van het origineel Bienvenue chez les Ch'tis (2008) lijkt deze vrijwel letterlijke remake een beetje overbodig, ware het niet dat de film zijn eigen hilarische momenten kent. Bovendien maken de prachtige opnamen van het wonderschone Castellabate en zijn omgeving het bekijken van deze film meer dan de moeite waard.

Eerlijke film over een introverte tiener, die op zoek naar warmte en genegenheid zowel thuis als ook op school van een koude kermis thuiskomt omdat zij meestentijds door nagenoeg iedereen genegeerd wordt. Daar komt pas verandering in wanneer zij Chinese bijles krijgt van een jonge studente.

Een meelevend coming-of-age verhaal dat sentimenten weet te vermijden en je toch niet onbewogen laat. Een ware tour-de-force van de nog jonge Ji-hu Park. Haar gezamenlijke scènes met Sae-byeok Kim als de Chinese lerares zijn echte pareltjes. De film bezorgde mij uiteindelijk een heel warm gevoel. Een prachtige, oprechte film zonder toetsers en bellen.

Spijkerharde gangsterfilm met veel buitensporig geweld, naar goed Koreaans gebruik. Normaal gesproken moet ik daar niets van hebben, maar in deze film zorgt Dong-seok Ma van tijd tot tijd voor de broodnodige luchtige momenten. Dit soort nonchalante, humoristische rollen zijn hem werkelijk op het lijf geschreven. Ma zorgt er in z’n eentje voor dat deze film bij mij een ruime voldoende scoort.