Opinions

Twistrijke, ontspannen misdaadfilm over een oplichtersbende die intern te maken heeft met intriges en loyaliteitsproblemen. De politie doet zijn best deze gordiaanse knoop te ontwarren. Het knap geconstrueerde script telt de nodige wendingen. De film neemt zichzelf niet erg serieus. Als je dat als toeschouwer ook niet doet, dan is de film best vermakelijk.

Fijn mysterie dat m.i. een subtielere ontknoping verdient dan het plompverloren terugvinden van het opvallende horloge van Hae-mi. Je voelt al ruim van tevoren hoe de vork in de steel zit. De afrekening die daarna volgt voegt naar mijn smaak niets toe.
De fraaie cinematografie kan niet verhinderen dat de film als geheel tamelijk traag overkomt. De fatale dans van Hae-mi in de avondschemering springt eruit.

Romantisch drama over een verloren gewaande liefde. Film zet je een groot deel van de tijd op het verkeerde been, totdat tegen het einde de puzzelstukjes allemaal op hun plaats vallen (reïncarnatie). Mooie vertolkingen van Byung-hun Lee en (de tragische) Eun-joo Lee. De scène in de motelkamer is magnifiek.

Die afzonderlijke verhalen, die met elkaar gemeen hebben dat ze over polygamie gaan en dat ze in dezelfde buurt van Jakarta spelen. Het is een erg luchtige en brave film, waarin vooral aandacht is voor de "collateral damage" van veelwijverij: rivaliteit, jaloezie, achterklap en in een van de verhalen voor een lesbische verhouding. Op zich zijn de drie totaal verschillende verhalen best leuk, maar ook weer niet erg bijzonder. Dat geldt evenzeer voor het acteer- en camerawerk.

Ik was vooral nieuwsgierig naar deze film, omdat het mijn eerste kennismaking vormt met een film uit Indonesië.

Veel geschreeuw en weinig wol. Een gewelddadige actiethriller, die kennelijk gemaakt is in een tijd dat de namaakammunitie in de uitverkoop was.

Ik vind Gianna Jun een goede actrice om wie ik - toen ze nog Ji-hyun Jun heette- veel heb moeten lachen in de voortreffelijke komedies My Sassy Girl (2001) en Windstruck (2004). Het is te hopen dat ze weer terugkeert naar dat genre, want in deze goeddeels mislukte film zonder veel verhaal doet ze maar voor spek en bonen mee.

De film komt eigenlijk pas tot leven wanneer “de film in de film” (met Mia Wasikowska) van start gaat. Daarvoor is het een rustig voortkabbelend verhaal over filmmakers op het Zweedse vakantie-eiland dat beroemd gemaakt is door de grote Zweedse cineast, naar wie de titel verwijst. Het levert mooie plaatjes op, maar dat is het wel zo’n beetje. Wat meer drama zoals in een Bergman-film zou welkom zijn geweest.

Nauwelijks aansprekende film over een Duitse kampioene hoogspringen, die door de Nazi’s geweerd werd van deelname aan de Olympische Spelen van 1936 omdat ze Jodin was. Het lijkt mij dat het verhaal over haar “plaatsvervangster” een interessanter onderwerp voor een film is.

Het duurt even alvorens de film echt op gang komt, maar dat euvel wordt afdoende gecompenseerd in het vervolg, hoewel het middengedeelte best wat meer verrassende, c.q. nieuwe ontwikkelingen had mogen kennen. Desondanks een spannende thriller, die mij af en toe onwillekeurig deed denken aan La Cara Oculta (2011), al is dat goed beschouwd een heel andere film.

Het is doorgaans goed toeven in Berlijn, maar de stad mist wel de uitstraling van steden als Parijs, Budapest of Praag. Daar heeft deze collage korte verhaaltjes ook last van. Aardig om een keer gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

Bedroevend… in alle opzichten. Ik sluit niet uit dat regisseur Levin tijdens het maken van deze film in slaap is gesukkeld, net als menig toeschouwer. Pijnlijk dat Janet Gaynor, een van de grote sterren uit de jaren ’20 en ’30, met dit gedrocht afscheid heeft genomen van het witte doek. 1* voor de twee toenmalige megahits van Pat Boone, hoewel de uitvoering daarvan in deze film ook niet meevalt.

I don’t even buy green bananas.

Een lekkere komedie —met af en toe een beetje drama— over een groep Britten-op-leeftijd, die om uiteenlopende redenen naar India reizen en daar in een nogal krakkemikkig hotel hun leven weer op de rails proberen te krijgen. Vergane glorie ontmoet vergane glorie.

De sterrenbezetting lost de verwachtingen helemaal in en de heerlijke humor maakt deze film tot topamusement. Een verrukkelijke goed gevoel film.

Het is verhaal is nieuw, maar qua uitvoering lijkt deze sequel als twee druppels water op zijn voorganger The Best Man (1999). De tragische wending in het tweede deel van film is misschien wel levensecht, maar past eigenlijk voor geen meter bij de rest van het verhaal. De prequel film uit 1999 is leuker.

De samenkomst van een groep vrienden ter gelegenheid van een bruiloft wordt wreed verstoord, wanneer er onverhoeds wat lijken uit de kast komen rollen. Vlotte en amusante tragikomedie met scherpe dialogen en een handvol mooie vrouwen. Wat wil je nog meer?

”When everybody stops fighting, who you gonna fight?”

Films over rassensegregatie in (het zuiden van) Amerika, kunnen steevast rekenen op mijn warme belangstelling. Deze film laat zien hoe mensen in staat zijn om vooroordelen te overwinnen en hoe zij scherpe tegenstellingen kunnen overbruggen. Het boeiende verhaal, gebaseerd op waargebeurde feiten, houd je constant in de greep mede door het overtuigende acteerwerk van de beide protagonisten aan weerszijde van de ingeslepen controverse. Fascinerend.

De recente racistische opmerkingen van de Amerikaanse president laten overigens zien, dat er —pakweg 50 jaar later— nog een wereld te winnen valt tot op het hoogste niveau.

Fragmentarische film over de dagelijkse beslommeringen van drie jonge vrouwen, die enerzijds carrière willen maken en anderzijds op zoek zijn naar de ware liefde. Wat dit laatste betreft worden zij stuk voor stuk tamelijk grof behandeld door de mannen in hun leven: “What is there about women like us that makes men hold us so cheaply?”

Een film die zonder veel hoogte- of dieptepunten op z’n gemak naar het einde kabbelt. Het verhaal speelt eind jaren ’50 en omdat er zeker in die tijd nog een wereld te winnen was voor vrouwen, had de film best wat venijniger mogen zijn. Het acteerwerk is in weerwil van de aanwezigheid van gelouterde acteurs als Joan Crawford en Brian Aherne ook al niet om over naar huis te schrijven. De enige die echt opvalt is Suzy Parker, in die tijd een gevierd topmodel die helaas maar een handvol bioscoopfilms gemaakt heeft.

Matig.

Andermaal een onderhoudende verfilming van een boek van Nicholas Sparks, die evenwel een paar scènes te lang duurt. De laatste twist in het verhaal voert het soapgehalte op en doet daarmee afbreuk van de rest van de film. Tot aan dat moment een aangename film met de geijkte Sparks elemenenten: romantiek en drama.

De cast is goed bezig. De jonge Liana Liberato (Trust (2010) lijkt mij een actrice om in de gaten te houden.

Informatieve film over dr. Guttmann, de grondlegger van de Paralympics voor gehandicapte sporters. Zijn onorthodoxe behandeling van deels verlamde soldaten, stuitte vooral in het begin op veel weerstand van conservatieve collega’s. Een hartverwarmende film over onverzettelijkheid, zowel van de dokter als van zijn patiënten.

Matige film over een jonge uitgeefster, die een knorrige, eigengereide schrijver op sleeptouw neemt om een boek te promoten. De film hangt aan elkaar van veel van hetzelfde. “Bullshite” zou een meer passende titel zijn geweest.

Michael Caine en Aubrey Plaza kunnen veel beter.

Ondanks z'n ouderdom nog altijd een aktuele film over de aanpassingsproblemen van soldaten, die terugkeren van het front. Hoewel de manier van acteren enigszins gedateerd overkomt, wordt het boeiende verhaal op een overtuigende wijze gebracht.

Opmerkelijke rol van Harold Russell, die in de Tweede Wereldoorlog beide handen verloor.

Ik zou deze film onder de klassiekers willen scharen.

Emotionele, tamelijk zwaarmoedige film over de onderlinge relaties van mensen, die moeite hebben zich kwetsbaar op te stellen. Het verhaal omvat o.a. incest, lesbische relaties, traumaverwerking, overspel, liefde en vriendschap.

Prima acteerwerk van Stefania Rocca als de blinde vriendin en van Giuseppe Battiston, die als de fantasierijke regisseur af en toe voor een luchtige noot zorgt.

Na pakkende politieke thrillers als Z en Missing is deze film van Costa-Gavras enigszins een tegenvaller. Film begint veelbelovend met boeiende scènes over een radiopresentator, maar wordt daarna een beetje oppervlakkig en kent in het vervolg nog maar zelden spannende momenten.

Costa-Gavras lijkt op twee gedachten te hinken: enerzijds een docudrama-achtige aanpak over ultra-rechts Amerika en anderzijds een conventioneel stukje romantisch drama. Het acteren is bovendien wat vlakjes, met uitzonderling van Debra Winger die opnieuw goed bezig is.

Door de opening en de hoopgevende slotscène bij de kerk is het nog altijd een goede film, maar ik had van Costa-Gavras beter verwacht.

Enerverende thriller met een heel apart thema: een blinde vrouw meldt zich als getuige van een mogelijke misdaad. Knap uitgewerkt, mede door het ten tonele voeren van een seriemoordenaar, die achter de blinde vrouw aangaat. Prima acteerwerk van Ha-neul Kim (die mij steeds beter gaat bevallen) en fraai camerawerk. Spannend van begin tot eind.

De Koreaanse topacteur Kang-ho Song scoort de laatste jaren hit na hit. Ook dit drama over de handel in vondelingen mag er zijn. Het is een film met een mooie spanningsopbouw en prima acteer- en camerawerk. Bij mijn weten het Koreaanse debuut van de Japanse regisseur Hirokazu Koreeda.

Het is wel heel erg Amerikaans om een soort “Artsen-zonder-Grenzen”-verhaal onder te dompelen in een romantisch drama. Niettegenstaande dat is het een interessante en confronterende film over de gruwelijkheden in oorlogsgebieden. Het komt mij voor dat Angelina Jolie zich als een vis in het water gevoeld moet hebben, gezien haar betrokkenheid als UNHCR-ambassadeur bij deze problematiek.

Zonder het romantische sausje zou de film volgens mij een veel grotere impact hebben.

Mooie film over een succesvolle zangeres, die zich probeert te ontworstelen aan haar dominante moeder: “My whole life is in someone else's hands.” Wanneer een zorgzame politieagent in haar leven komt, weet ze niet hoe zij met de nieuwe situatie moet omgaan. Datzelfde geldt voor de politieagent omdat zijn omgang met een popster niet past bij zijn ambities: “(…) this one ain't First Lady material.”

Regisseur Gina Prince-Bythewood heeft rondom dit thema een erg mooie film gemaakt met een lekkere soundtrack.

Gugu Mbatha-Raw heeft mij eerder aangenaam verrast in de beklijvende film Belle (2013). In deze film doet ze dat weer. Bovendien blijkt ze heel aardig te kunnen zingen.

Nate Parker kende ik alleen van een paar kleine bijrolletjes. Hier laat hij zien ook als protagonist goed uit de voeten te kunnen.

Docudrama over een undercoveroperatie van een filmcrew, die in de onderwereld van Las Vegas op zoek gaat een escortgirl. Het camerawerk en de scherpe montage maken dat de film er authentiek uitziet. Af en toe wat rommelig, maar over het geheel genomen knap gedaan.

Ik heb echt genoten van deze film en dan vooral van de muziek, die door Kevin Spacey zelf wordt gezongen en dat gaat hem heel goed af.
Tijdens mijn middelbare schooljaren (begon jaren '60) had Bobby Darin een paar hits in Nederland (Splish Splash; Mack The Knife; Things; Eightteen Yellow Roses ), maar ik heb nooit geweten dat hij tot aan zijn veel te vroege dood zo populair was in Amerika.
Al met al een aanrader voor liefhebbers van wat jazz-achtige easy-listening muziek.
Bovendien: voor zo ver ik weet is dit de enige film, waarin een fragment van Charles Trenet's fantastische chanson "La Mer" te horen is. Bobby Darin heeft dit lied in Amerika uitgebracht onder de titelsong "Beyond The Sea".
Overigens suggereert de film dat Bobby Darin tot aan zijn dood getrouwd was met Sandra Dee. Dat is niet correct. Het paar is in 1967 na zes huwelijk gescheiden.

Jongerencultuur ten tijde van de seksuele revolutie. Op zich een uitdagend thema. Laat het maar aan Russ Meyer over om daar een smakeloze snertfilm over te maken. Een waardeloos verhaal en dito acteerprestaties. Bij de casting is volgens mij meer op de cupmaat gelet —altijd een prioriteit bij Meyer— dan op acteertalent, want dat laatste is over de hele linie nagenoeg geheel afwezig. In vergelijking met de populaire muziek uit die tijd doet de soundtrack pijn aan je oren.

Jolana wordt door haar stiefvader seksueel misbruikt, waarbij haar moeder gemakshalve de andere kant opkijkt. Later werkt Jolana in een bordeel. Ze heeft het daar niet naar haar zin en droomt van ontsnappen, maar de herinneringen aan thuis doen haar twijfelen of het daarbuiten zoveel beter is dan in het bordeel.

Een tamelijk wazig drama, waarin het hoofdpersonage nooit het achterste van haar tong laat zien. Veel wordt ter interpretatie overgelaten aan de kijker.

Een rare roadmovie annex drama met een geheimzinnig plot. Gaandeweg komen de beide vrouwen in het reine met zichzelf en met elkaar. Geen film die lang blijft hangen.