Opinions

Donker melodrama over een jongeman, die zich zijn leven lang al aangetrokken voelt tot zijn halfzuster, bij wie hij de zomervakantie wil doorbrengen. Waar dat uiteindelijk toe leidt, laat zich raden. De jongen raakt ook betrokken bij de droom van een Roma-meisje, die voor zichzelf een toekomst ziet buiten haar gesloten familiemilieu. Zijn halfzuster is voornemens te trouwen met de leider van een neo-Nazi groep, die het vooral op dezelfde Roma-familie gemunt heeft.

Al met al een geheel dat je niet vrolijk stemt, ook al worden de meest prangende scènes bewaard voor het laatste deel van de film.

Misdaadfilm die pas echt op gang komt als de speelduur al voor de helft verstreken is. In het deel daarvoor passeren allerlei kleurrijke figuren de revue, maar gebeurt er weinig. Het echte plot over een pokerspel en de naweeën daarvan is min of meer een standaard misdaadverhaal, waarmee de liefhebbers van de gangsterfilms van Guy Ritchie zich allicht wel kunnen vermaken.

Drama over een jonge regionale bestuurder die het als opvolger van zijn vader opneemt tegen lokale autoriteiten, die al jaren ten eigen bate aan de touwtjes trekken. Politieke corruptie is een geliefd onderwerp van films uit India. Zo ook in deze veel te brave Telugu-film, die op zich weinig nieuws te melden heeft. Als Kiara Advani (de vriendin) in beeld komt, vervaagt de rest.

Fletse remake van het Koreaanse drama Seulpeumboda Deo Seulpeun Iyagi [More Than Blue] uit 2009. Daar waar het gevoelige origineel een diepe indruk op mij wist maken, raakte deze remake mij nauwelijks. Vooral het acteerwerk schiet schromelijk te kort ten opzichte van het prachtige Koreaanse origineel.

Romantisch drama over de mysterieuze relatie tussen een lichtzinnige jonge vrouw en een in zichzelf gekeerde kunstenaar. Stap voor stap vullen flashbacks de leemten in haar korte termijn geheugen in. Hints over de ontknoping worden helaas iets te vroeg vrijgegeven, zodat die niet helemaal meer als een verrassing komt. Een film voor sentimenteel aangelegde romantici.

Middelmatig misdaaddrama met weinig sympathieke personages, uitgezonderd het jonge meisje. De ontknoping is een soort gordiaanse knoop, die door gegoochel van de filmmakers met de montage tot verschillende uitkomsten leidt. Best aardig voor een keer, maar niet meer dan dat.

Veeleer een mysterie dan een thriller met zoveel twists, dat je er op d’n duur tureluurs van dreigt te worden. Een rommelige, onrustige film, die nog enigszins gered wordt door het sterke optreden van Ye-jin Son. Wat meer logica in het verhaal zou de film ten goede gekomen hebben.

De openingsscène belooft een doorwrocht drama over een alleenstaande moeder, die de voogdij over haar kind terug wil. Het einde van de film sluit daar prima op aan. Wat daar tussenin zit is echter een somber en surreëel verhaal, dat met zijn bombastische vormgeving en kromme dialogen voortdurend uit de bocht vliegt. Niet mijn pakkie-an.

Zo’n veertig, vijftig jaar geleden was ik een enorme liefhebber van de films van Claude Chabrol. Ik heb in die tijd de meeste van zijn films dan ook gezien. Nu ik die één voor één weer voorbij laat komen, is mijn enthousiasme een stuk bekoeld. Op een enkele uitzondering na (Que La Bête Meure) vallen zijn films mij nu tegen.
Dat geldt in mindere mate voor deze schimmige psychologische oorlogsvoering tussen twee vriendinnen, wier lesbische relatie ernstig op de proef gesteld wordt wanneer er een man in hun leven verschijnt. De functie van de twee homoseksuele charlatans in het verhaal is mij niet erg duidelijk. Die kwamen veeleer erg storend op mij over.
De laatste film van de mooie Jacqueline Sassard, die kort na de première destijds volledig in de anonimiteit verdween.

De psychische wonden zijn nog niet geheeld bij de mensen, die de bloederige Algerijnse burgeroorlog aan den lijve ondervonden hebben. Onzekerheid en ook wel angst voor de toekomst (van de kinderen) overheerst bij sommigen. Mutatis mutandis geldt dat ook voor de jongere generatie, die voor belangrijke keuzes in het leven staat.

Een geschakeerde en gelaagde film die af en toe wat inzakt. Het verhaal over de oudere generatie sprak mij meer dan het warrige gedeelte over de jongeren. In dat deel heb ik geen lijn kunnen ontdekken. Dat schiet te veel alle kanten op.

Een lach en een traan in deze semi-biografische tragikomedie over een Congolees gezin dat zich in het noorden van Frankrijk vestigt in een gehuchtje, waar niemand eerder een kleurling van dichtbij gezien heeft. De film heeft zo z’n momenten, maar had volgens mij best wat confronterender mogen zijn. De scènes met de bezoeken van familie of kennissen uit België hadden wat mij betreft op de montagevloer mogen belanden. Dat het feit dat het dochtertje goed kan voetballen uiteindelijk voor de doorbraak zorgt, kan er bij mij maar moeilijk in.

Een van de beste komedies van de laatste jaren met veel hilarische momenten. Bijvoorbeeld dat het prompt gaat regenen bij het passeren van het bord "Bienvenue dans le Nord Pas-de-Calais".

Een echte traktatie.

Een van de betere film-noirs, die na een rustig begin de spanning aardig weet op te voeren. Ray Milland is uitermate geschikt voor dit soort rollen en in Charles Laughton vindt hij zijn onderkoelde evenknie. Diens vrouw Elsa Lanchester zorgt voor de komische noot als de overspannen kunstenares.

De in een modern jasje gestoken remake uit 1987 (No Way Out) is eveneens de moeite waard.

Een in vele opzichten imposante film over het tegengaan van zinloos geweld. Meester-regisseur William Wyler vertelt op minutieuze wijze het verhaal over een buitenstaander, die op geheel eigen wijze een einde probeert te maken aan een voortslepend conflict en onderwijl hier en daar een paar wijze levenslessen achterlaat, vooral over de onzinnigheid van valse trots en van vermeend stoer gedrag.

Perfectionist Wyler wordt geholpen door adembenemende settings, een prachtige soundtrack en een uitstekende cast, waarbij ik met name wil wijzen op de geweldenaar Burl Ives, die in elke scène waarin hij voorkomt nadrukkelijk aanwezig is. Absoluut dé ster van deze film.

Westerns zijn niet echt mijn favoriete genre, maar dit epische verhaal boeide mij van begin tot eind.

Een bijzonder fijne film die tamelijk serieus begint, maar zich van lieverlee ontwikkelt tot een zeer amusante komedie. De scènes, waarin de spelers in ganzenpas de straat oversteken tussen de bar en de bank v.v. zijn kostelijk. Als pokerfilm stukken beter dan het enigszins vergelijkbare The Cincinnati Kid (1965). Mensen, die een echte western verwachten, zullen allicht teleurgesteld zijn. Dat doet echter niets af aan het plezier, want Fonda, Robards, Bickford en Meredith laten zich van hun beste zijde zien. Maar het is met name Joanne Woodward, die de show steelt. Jammer toch wel voor ons als kijkers dat deze begaafde en uiterst charmante actrice nagenoeg heel haar carrière min of meer in de schaduw is gebleven van haar man Paul Newman. Zowel op het gebied van acteren als van schoonheid is het steeds een genot om naar haar te kijken.

Lekkere, ouderwetse, rechttoe-rechtaan politiefilm. Heerlijke rollen van Gloria Grahame en Lee Marvin. Film is vooral bekend om zijn fameuze scène waarin Marvin een pot gloeiend hete koffie in het gezicht van Grahame gooit. Aan de hand van Fritz Lang stijgt zelfs Glenn Ford boven zichzelf uit.

Film doet niet moeilijk en kijkt daarom lekker weg. Hij bewijst ook dat het helemaal niet nodig is voor producenten en regisseurs om zichzelf voorbij hollen in een poging om het allemaal zo ingewikkeld mogelijk te maken, zoals het tegenwoordig mode schijnt te zijn.

Zeventig jaar oud en nog prima genietbaar.

Op d’n duur naargeestige film over een koppel dat niet met én niet zonder elkaar kan leven. Een film over ongebondenheid versus dwangmatig gedrag, met destructieve gevolgen. Door de afwisseling van flash forwards en flash backs wordt de film steeds benauwender, omdat je al vrij vroeg in de gaten krijgt hoe het gaat aflopen. Aleksandra Hamkało ziet er goed uit en is niet terughoudend om dat in haar paringsdrift ook te laten zien.

Filmklassieker met een mix van romantiek, oorlog en humor, die niet altijd even gemakkelijk aanvoelt. John Gilbert is in topvorm, maar de rest van de cast laat het in mijn ogen een beetje afweten. Niettemin vast en zeker meer dan de moeite waard. Als (anti-)oorlogsfilm naar mijn smaak evenwel niet zo goed als Wings (1927) en All Quiet on the Western Front (1930) en ook niet zo goed als Vidor's absolute meesterwerk The Crowd (1928).

Een gladde film over gladjanussen. De achtergrond / oorzaak van de financiële crisis van een kleine 10 jaar geleden was mij in grote lijnen al wel bekend. Inhoudelijk heeft deze film voor mij daarom weinig toegevoegde waarde, nog afgezien van het feit dat de overdosis technocratische bla-bla-bla op d’n duur nogal vermoeiend en irritant werkt.

Bale en Carell zijn goed bezig. De rest weet amper indruk te maken. Het inzetten van Selena Gomez en Margot Robbie om de mensen bij de les te houden, is op zich wel een aardige stunt, maar ook dat kan niet voorkomen dat ik het maar een matige film vind.

Multiculturele tragikomedie, geïnspireerd door de kennismaking van de stand-upcomedian Kumail Nanjiani met zijn latere vrouw Emily Gordon. Beiden schreven aan het scenario en wisten daarbij, ondanks de tragiek, bekwaam al te emotionele valkuilen te omzeilen. Het resultaat is een oprecht en verrassend luchtig relaas met menselijke proporties over het klem zitten tussen verschillende culturen en eeuwenoude tradities. Knap gedaan.

Wat mij betreft een van de betere films van het tot nu toe opvallend magere productiejaar 2017.

Deze film deed mij enigszins denken aan het hilarische East Is East (1999) van Damien O'Donnell.

Een van de eerste film noirs, naar de allereerste pulproman van Raymond Chandler over private investigator Philip Marlowe met - zoals in alle verhalen van Chandler - talrijke plotwendingen, waarbij de puzzel pas op het einde in elkaar past.

Film was na To Have and Have Not (1944) de tweede samenwerking van Howard Hawks met Humphrey Bogart en Lauren Bacall. De film heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Daarvoor doen de settings, het verhaal en de wijze van acteren een beetje te belegen aan.

Maar niettemin het aanzien zeker waard, al was het alleen maar om de chemie tussen Humphrey Bogart en zijn toen nog kersverse bruid Lauren Bacall.

En... zoals Film Pegasus hierboven schrijft: Bogart is Bogart.

Tamelijk onevenwichtige film die niet goed weet of het een drama of een komedie wil zijn. De beide protagonisten Henry Fonda en Lucille Ball nemen het nogal overdreven drama voor hun rekening, de bijrollen –met o.a. de uitstekende Eugene Pallette en Agnes Moorehead– de komedie. Ik ben aangenaam verrast door de serieuze rol van Miss Ball. Niet bijzonder, maar niet slecht.

Een film vol clichés over een gelukzoeker van het platteland die het opneemt tegen een “big shot” in de grote stad. Het acteerwerk is niet slecht, maar van een film met een dergelijke topbezetting verwacht ik meer dan lopende bandwerk.

In mijn ogen overbodige remake van La Piscine (1969). Afgezien van een handvol Afrikaanse vluchtelingen als passanten voegt de film weinig toe aan het broeierige origineel van Jacques Deray.

Tilda Swinton zet niettemin een mooie rol neer en eigenlijk geldt dat ook voor Ralph Fiennes, al gaat diens personage vrij snel irriteren (maar dat is allicht de bedoeling). Matthias Schoenaerts en Dakota Johnson hebben weinig in de pap te brokkelen en lijken vooral voor de versiering aanwezig te zijn.

Matig.

-5* ! Minus 5 dus, want ziekelijk. Daarmee is alles gezegd.

Schitterende, kleine film. Een aaneenschakeling van hilarische scènes, hier en daar afgewisseld door ontroerende momenten. Vooral de eerste minuten en de versierscène in de rolschaatsbaan zijn juweeltjes. Humor van de bovenste plank, die mij een beetje deed denken aan de films van Jacques Tati.

Prachtig camerawerk en een uitmuntende hoofdrol van de Irakees Sasson Gabai. Ook de rest van de cast levert voortreffelijk werk af.

Lang geleden dat ik tijdens een film zó gelachen heb en tegelijkertijd zó ontroerd was. Prachtig.

Britse cineasten lijken een patent te hebben op het maken van sociaaleconomische drama’s. In deze film wordt de roemruchte mijnwerkersstaking uit 1984/85 gebruikt als achtergrond voor een aansprekend verhaal over een jongen, die tegen de stroom in zijn droom om balletdanser te worden probeert waar te maken.

Regisseur Stephen Daldry heeft er een knappe film van gemaakt, al zou wat meer aandacht voor de impact van de staking op het gezinsleven wat mij betreft welkom zijn geweest. En natuurlijk is het weer genieten van Julie Walters. Wat een geweldige actrice!

Afgezien van de fraaie cinematografie ben ik niet erg onder de indruk van deze fantasie over een jonge vrouw met bovennatuurlijke krachten en een duister verleden. De film zelf schetst een al even duistere band tussen haar en de man, die na een zwaar ongeluk als een soort engelbewaarder over haar waakt. Tijdens dat proces komen aan weerszijde van die relatie mysterieuze krachten vrij.

De film markeert het debuut van de Koreaanse actrice Ye-jin Son. Mijn voornaamste reden om deze film te kijken was dat deze als enige nog ontbrak in “mijn filmografie” van Ye-jin Son, van wie ik nu alle films gezien heb. Het loonde deze keer overigens nauwelijks de moeite, want haar bijdrage aan de film is miniem.

Het basismateriaal bevat voldoende ingrediënten voor een gepeperde film vol hartstocht. Helaas, het komt er deze keer niet van. Een paar scènes uitgezonderd vertelt de film een vlak verhaal over tweelingbroers, die beiden verliefd zijn resp. worden op dezelfde vrouw. Mij dunkt dat je over dat gegeven een vrij pittige film kunt maken. Niet dus, vooral door het matige, veel te wazige optreden van de beide hoofdrolspelers. Zonde.

Na het indrukwekkende Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003) opnieuw een zeer aangename film van Ki-duk Kim, waarin met een minimum aan dialoog een heel apart romantisch en soms triest verhaal wordt verteld. Door het grotendeels ontbreken van dialogen gaat de focus bijna exclusief naar de beelden en het mooie camerawerk.

Een hartstikke leuke film.