Opinions

Uiterst gewelddadige film over een afgelegen dorpje, dat door de plaatselijk autoriteit wordt vrijgegeven als jachtgebied voor moordlustige buitenlandse toeristen. Zoveel geweld kan ik normaliter niet waarderen, maar als parabel voor de politieke situatie in het hedendaagse Brazilië spreekt de film boekdelen. Leuk om Sonia Braga weer eens een keer tegen te komen.

Het kan aan mij liggen, maar bij het bekijken van een film van Vincente Minnelli heb ik altijd het gevoel dat er iets ontbreekt (m.u.v. Gigi, 1958). Zo ook deze keer. Je hebt een op zich intrigerend verhaal, waarin Hollywood zichzelf een spiegel voorhoudt, en je hebt een topcast met louter sterren. En toch is het eindresultaat matig; een film die niet beklijft. Ik zal de titel wel onthouden, maar de kans is groot dat ik over een tijdje niet meer weet ik waar deze film over ging en dat is toch niet mijn gewoonte.

Van de drie episodes, die de revue passeren, vond ik die met Dick Powell en een voortreffelijke Gloria Grahame nog het meest interessant. Het is dan ook deze episode, die de film net boven de middelmaat doet uitstijgen.

Meer van hetzelfde. De afgezaagde grapjes zijn het bewijs dat deze formule inmiddels volledig uitgemolken is. Bovendien zijn Smith en Lawrence ondertussen veel te oud om nog op geloofwaardige wijze dit soort kwajongensrollen te spelen. Vooral het acteren van Martin Lawrence is een aanfluiting. Vanessa Hudgens doet voor spek en bonen mee en is niet meer dan decoratie.

Volgens mij kunnen El Arbi en Fallah beter in Vlaanderen blijven.

Gedramatiseerde reconstructie van grootschalige verduistering van onderwijsgelden in de Verenigde Staten. Het verhaal wordt nogal vlak verteld met als enige uitschieter de meervoudige homoseksuele relaties.
Niet slecht, maar op de keper beschouwd tamelijk gewoontjes.

Degelijk drama van Frank Borzage over miscommunicatie binnen een jong huwelijk. De mooie Sally Eilers zet een opperbeste vertolking neer. Vreemd dat we daarna nog nauwelijks van haar vernomen hebben. Haar minder ervaren tegenspeler James Dunn heeft af en toe last van overacting zonder dat het echt storend is. Een gevatte Minna Gombell zorgt ervoor dat het drama niet al te zwaar op de hand wordt.

Een relatie tussen de titel en de inhoud van de film heb ik niet kunnen ontdekken.

Misdaadfilm volgens beproefd Koreaans recept, derhalve met meer van hetzelfde: weinig verhaal en een overdosis aan onwaarschijnlijke knokpartijen, op het lachwekkende af. Puur voor de liefhebbers van dat genre.

“Are you trying to get laid or adopted?”

Na een heleboel 'serieuze' films was ik zo langzamerhand wel toe aan iets (k)luchtigs. Wat dat betreft ben ik met deze komedie op mijn wenken bediend. Het is uiteraard geen topper, maar ondanks het clichéverhaal heb ik mij vooral dankzij de soms hilarische dialogen kostelijk vermaakt. Let op de oneliners van Kathryn Hahn!

Grimmig drama over een vrouw, die bij haar pogingen om te ontsnappen aan fysiek geweld telkens van de regen in de drup verzeild raakt. Veeleisende rol van Shuna Iijima als de vrouw die in haar jeugd misbruikt wordt door haar vader en in Tokio door haar vriend en door klanten van de nachtclub waar ze werkt. Op zoek naar rust keert ze terug naar huis, maar het verleden blijft haar achtervolgen. Iijima weet de kijker op uitstekende wijze deelgenoot te maken van elke gemoedswisseling. Door haar indrukwekkende vertolking een beklijvende film met een handvol keiharde scènes.

Bad Teacher = bad performances + bad jokes = Bad Movie.

Really, really Bad!

Zolang je niet teveel let op de gaten en losse eindjes in het verhaal best een onderhoudende actiethriller, die na een rustig begin gaandeweg de nodige spanning opbouwt. Niet helemaal mijn ding, maar dat ligt meer aan mij dan aan de film. Ik heb het niet zo op al dat zinloze geweld.

Mijn derde film van Jafar Panahi is een ietwat weemoedig verhaal over een 7-jarige hittepetit, die na lang zeuren van haar moeder geld krijgt om een goudvis te kopen. Maar helaas gebeurt er onderweg naar de winkel het een en ander, waardoor de aankoop een heel avontuur wordt.

De kleine Aida Mohammadkhani levert een uitzonderlijke prestatie door de ups en downs in haar belevenissen mimisch puntgaaf aanschouwelijk te maken. Minder aangrijpend dan Bacheha-ye Aseman (Majid Majidi, 1997), dé absolute topper in dit genre, maar niettemin het aanzien meer dan waard.

Na ongeveer een kwartier kreeg ik er al spijt van dat ik niet langer had gewacht om deze film op te zetten. Hoewel het al 2½ jaar geleden is dat ik Contratiempo (2016) gezien heb, kwamen teveel herinneringen aan dat Spaanse origineel bovendrijven om ten volle te kunnen genieten van deze Bollywood-remake. Dat maakt het lastig om deze film op eigen waarde te beoordelen. Ik vermoed echter dat ik zonder voorkennis van het verhaal ook deze film een hoge waardering zou hebben gegeven. Daar is vooral het ijzersterke script debet aan en ook met het camera- en acteerwerk is weinig mis. Daarom komt mijn beoordeling uiteindelijk toch dicht in de buurt van de oorspronkelijke versie. De Italiaanse remake ken ik niet en dat houd ik maar zo (voorlopig althans).

Terloops zij nog opgemerkt dat de beide protagonisten Taapsee Pannu en Amitabh Bachchan samen ook te bewonderen zijn in Pink (2016), een enorme kaskraker in India en vanwege het thema (aanranding en verkrachting) meer dan de moeite waard.

Boeiende film, die losjes gebaseerd is op de moordtocht van Charles Starkweather en zijn vriendin Caril Ann Fugat eind jaren '50.

Martin Sheen en Sissy Spacek zijn beiden goed op dreef, al is Spacek wel wat te oud om een jonge teenager te spelen.

Standaard Bollywood romcom over een jonge vrouw, die in weerwil van tradities haar eigen leven zelf vorm wil geven, en haar niet aflatende aanbidder, die niet weet hoe hij daar mee om moet gaan. De verscholen feministische boodschap, het acteerwerk van de fruitige Alia Bhatt en de fraaie opnamen van Singapore voorkomen dat deze film een onvoldoende scoort.

Heel aardige satire over de seksuele gedragingen van de Koreaanse familie Doorsnee. Het geschakeerde verhaaltje zit leuk in elkaar en levert meer dan een handvol vermakelijke scènes op. Kostelijk hoe uiteindelijk alle stukjes keurig in elkaar passen.
Ik vind het een grappig filmpje met een dito ontknoping.

Typisch Koreaans filmdrama over een gedoemde liefde. Film komt aanvankelijk wat moeizaam op gang, maar wanneer de vonk tussen de twee protagonisten eenmaal is overgesprongen, ontwikkelt zich een onderhoudend verhaal, waarin —zoals te doen gebruikelijk in dergelijke Koreaanse films¬— de nodige tranen geplengd worden. Er zijn betere films in dit genre, maar ook deze is vast en zeker de moeite waard.

Film komt maar moeizaam op gang omdat het eerste deel nogal verwarrend is. Maar als de personages eenmaal uitgekristalliseerd zijn, ontwikkelt zich een spannende thriller.

Zoals altijd is Ye-jin Son weer heel aardig bezig. Na eerdere optredens in romantische drama’s en komedies speelt ze nu een opvallende hoofdrol in een misdaadfilm. Ook nu weet zij met haar innemende, lieftallige glimlach iedereen voor zich te winnen in weerwil van haar meedogenloze karakter deze keer. Díe tegenstelling is een van de aardige aspecten van deze best boeiende film.

Een interessante film over juryrechtspraak. De wendingen zijn niet allemaal even geloofwaardig, maar maken het wel spannend. Het is geen remake van 12 Angry Men (1957), maar de filmmakers hebben wel goed naar die film gekeken.

Na The Bra (2018) mijn tweede Veit Helmer-film in drie dagen. Ze hebben met elkaar gemeen dat zij niet alledaagse thema’s aanroeren en bijzondere locaties opzoeken.
Jammer is in dit geval dat na een leuke eerste helft met het vertrek van de Française uit het yurt-dorpje het bloed langzaam uit de film sijpelt. Het gebeuren op de lanceerbasis zelf is een stuk minder interessant.

Het komt mij voor dat men vergeten is een scenario voor deze film te schrijven òf het scenario is tijdens de eerste dag van de opnamen al in de vuilnisemmer terechtgekomen. Daar hoort de film ook thuis. Een abominabel, gewelddadig verhaal, afgelebberde pornosterren voor wie acteren bijzaak is en bedroevend camerawerk. Er zijn maar zat pornofilms, die er beter verzorgd uitzien en een stuk interessanter zijn. Als je hier opgewonden van raakt, dan is het volgens mij toch tamelijk droevig met je gesteld.

Charmante komedie over verwikkelingen rondom een zonderlinge liefdesrelatie. Knap hoe een “serieus” probleem met de nodige humor en relativering verteld wordt. De acteurs zitten allemaal prima in hun rol. Een ongewone en daardoor bijzondere feel good-movie. Aangenaam tijdverdrijf.

Derde deel van de Doinel-serie, dat zich afspeelt in het revolutiejaar 1968. De ondeugende jongen uit Les quatre cents coups is inmiddels bijna tien jaar ouder en heeft in het korte tussendoortje Antoine et Colette onderwijl kennis gemaakt met (eenzijdige) verliefdheid, waardoor zijn onzekerheid alleen maar is toegenomen. Met de liefde binnen handbereik verliest de wat wereldvreemde Antoine zich in onbereikbare dromen.

Geromantiseerde vertelling over de legendarische hindoe-generaal Bajirao en diens tweede huwelijk met de moslima Mastani, dat vooral vanwege de verschillende religies op koppig verzet stuitte van zijn moeder en zijn broer. Naar verluidt blijft het verhaal dicht in de buurt van wat er een kleine drie eeuwen geleden echt gebeurd is.

Een intrigerend drama, opgeluisterd met oogverblindende decors, dito kostuums en meeslepende balletten. Dankzij de luisterrijke cinematografie is de film een ware lust voor het oog, daarbij geholpen door het overtuigende acteerwerk van Ranveer Singh (Bajirao), Deepika Padukone (Mastani), Priyanka Chopra (eerste vrouw Kashibai) en Tanvi Azmi (moeder). Geen meesterwerk naar mijn mening, maar wel erg mooi en indrukwekkend.

Ik ben naar deze film op zoek gegaan na aanleiding van recente berichten over het doofstomme Indiase meisje Geeta, dat jarenlang in Pakistan verbleef, zonder dat iemand wist wie zij was of waar zij vandaan kwam. Regisseur Kabir Khan heeft rond dit hartverscheurende gegeven een aangrijpende feel good movie gemaakt. Hij deinst er niet voor terug om te midden van de voor een Bollywood-film gebruikelijke zang- en dansscènes aandacht te vragen voor maatschappelijk problemen als politieke en religieuze tegenstellingen, kinderhandel enz.

Op het meeslepende verhaal over persoonlijke moed, doorzettingsvermogen en integriteit valt hier en daar wellicht wel wat aan te merken. Die kritiek valt echter in het niet bij de verbluffende pracht en praal van de omgeving, de fraaie cinematografie en de lekker in het gehoor liggende soundtrack. Het slot van de film is redelijk aan de sentimentele kant, maar vormt als zodanig een perfecte afsluiting. En... de kleine Harshaali Malthotra is waarlijk een hartverwarmend dotje, dat de sterren van de hemel speelt.

Een van de mooiste en meest ontroerende films, die ik dit jaar gezien heb. In meerdere opzichten subliem.

Om deze film te kunnen appreciëren moet je volgens mij thuis zijn in a) de cultuurverschillen tussen mainland en Hongkong Chinezen, b) de Chinese rockscene. Omdat ik beide niet ben, heb ik mijn focus maar gericht op het romantische achtergrondgebeuren. Helaas komt dat amper van de grond. Het is een haperend verhaaltje over twee bandleden, die beiden dingen naar de hand van een groupie, die mixed signalen afgeeft. Dat is het wel zo’n beetje. Een nogal saaie, vlakke film zonder hoogte- of dieptepunten. Matig.

Deze klucht schijnt in Japan razend populair te zijn, maar ik kan er niet echt enthousiast over worden. Wellicht komt dat omdat de soms slapstickachtige humor mij niet aanspreekt. Film gaat vooral qua acteerwerk regelmatig over de top. Matig.

Dat gevoel bekroop mij gaandeweg ook. Met z’n beeldtaal weet Ozu je als kijker helemaal IN de film te zuigen in weerwil van het feit dat er niet of nauwelijks schokkende dingen gebeuren.

Voor mij vormt deze film een haast sublieme afsluiting van de Noriko-trilogie rond de bekoorlijke Setsuko Hara; beter dan het ook al fraaie Banshun (1949) en haast net zo goed dan de schitterende afsluiter Tōkyō Monogatari (1953). De films van Yasujirō Ozu komen vanaf heden sowieso hoog op mijn "nog-te-zien"-lijstje.

Erg mooie verfilming van een boek over de meedogenloze behandeling van vrouwen in een psychiatrische inrichting eind 19e eeuw. Fraai camerawerk en dito acteerprestaties dompelen je onder in een pijnlijk verhaal, dat met de minuut ongemakkelijker wordt. Mooie rollen van Lou de Laâge, Emmanuelle Bercot (een verschrikking) en Mélanie Laurent, die ook de regie voert.

Prachtige film over vier vrienden en hun gezamelijke liefde voor hun stuurvrouw, een fraaie rol van de nog jonge Gala Videnović (16 jaar pas!) als de namaak Esther Williams. Het scenario zit bijzonder knap in elkaar en wordt begeleid door het melodieuze “Magic in the Moonlight” uit de Williams-film Bathing Beauty (1944).

Een warme, charmante film over liefde, vriendschap en altruïsme. Ik kan deze film iedere filmliefhebber van harte aanraden, want ik blijf me erover verbazen dat dit soort kwaliteitsfilms in dit forum zo weinig kijkers trekt.