Baisers Volés (1968)

De knipperlichtrelatie tussen Doinel en zijn vriendin geeft treffend aan dat Doinel niet weet wat hij nou eigenlijk wil. Mensen die geen duidelijk doel voor ogen hebben zijn besluiteloos, wat goed aan Doinel te merken was hier. Ik vond zijn stuntelige, onzekere gedrag wel grappig als hij als prive detective op pad werd gestuurd. Kan niet anders zijn dat Truffaut met een glimlach zo `n scene heeft ingepast waar Doinel zich achter een boom verschuilt en nauwelijks afstand houdt van zijn voorganger. De insinuaties van het personeel over de schoenenwinkeleigenaar bleken wederom grappig. De manier waarop hij in allerijl naar huis vluchtte toen hij bij ' de vrouw van ' zat vond ik dan weer wat minder grappig. Veel leuke personages sieren de film op, waaronder ' de stiekeme bewonderaar van ' Doinel `s vriendin. Het is ook pas bewezen overigens dat je beter wat sneller kunt beslissen dan 10 x te wikken en te wegen over iets. Al maakt dat laatste wel vaak dat het veel vermakelijker is om te aanschouwen. Nergens hoogstaand, maar wel een vermakelijke film. 3,5*

Stijlvolle Truffaut-film waarvan ik vooraf dacht, gelet op de titel, dat het zou gaan over een clandestiene liefdesrelatie à la Romeo en Juliette, maar eigenlijk zowat het tegengestelde brengt, namelijk de onstandvastigheid, vergankelijkheid tot het bedrog in de liefde. Het schichtig personage van Antoine, heel knap vertolkt door Jean-Pierre Léaud, niet vreemd aan Truffaut is merkwaardig om volgen en ook de betreurde Claude Jade zet haar rol puik neer.

Derde deel van de Doinel-serie, dat zich afspeelt in het revolutiejaar 1968. De ondeugende jongen uit Les quatre cents coups is inmiddels bijna tien jaar ouder en heeft in het korte tussendoortje Antoine et Colette onderwijl kennis gemaakt met (eenzijdige) verliefdheid, waardoor zijn onzekerheid alleen maar is toegenomen. Met de liefde binnen handbereik verliest de wat wereldvreemde Antoine zich in onbereikbare dromen.