Bacurau (2019)

Zonder enige voorkennis naar de bioscoop gegaan en dat beviel me uitstekend. Sowieso fijn om daar voor het eerst sinds maart weer te kunnen zijn. Ik vond het op alle fronten een erg goede film. Ziet er mooi uit, prima geacteerd, vrij origineel plot, ja, dat zat allemaal wel goed. Ik kan me voorstellen dat je hem wat langdradig vindt als je pure horror en veel geweld verwacht. Ik vind het dan ook geen eendimensionale 'genrefilm', meer een westernachtig filmhuisdrama met elementen uit horror, thriller en sf. Als metafoor voor de politieke situatie in Braziliaanse is hij nogal nadrukkelijk, maar werkt hij wat mij betreft wel goed. Ik zie het 'gevaar' dat sommige gebruikers hier noemen ook niet zo. Het gaat hier volgens mij niet over 'ras' of huidskleur, zoals ik hier en daar lees, maar over machtsstructuren, al valt dat in Brazilië (en daarbuiten) in grote lijnen natuurlijk met elkaar samen. De burgemeester staat voor de corrupte elite in Brazilië zelf. Niet per se voor Bolsonaro, maar ook voor veel van zijn voorgangers en voor veel bestuurders op lokaal niveau. De Amerikanen staan voor een deel van het westen. Het was denk ik sterker geweest om er een iets hetrogenere groep van te maken, niet alleen maar idiote white supremacist maar ook andere idioten. Dat een van die gasten nog enige moraal had (rond de dood van dat kind) vond ik dan wel weer sterk. En de dorpelingen staan dus voor de onderdrukte bevolking, dat is glashelder, maar ook daar zag je dat niet iedereen per se met elkaar door een deur kon. Nu ik het zo opschrijf besef ik dat het soms best iets genuanceerder had gemogen, maar in grote lijnen is dit wel gewoon wat er aan de hand is in Brazilië. Het probleem wanneer iemand (een regisseur in dit geval) over de schreef gaat, is dat het dan ineens alleen nog maar daarover gaat. Op een filmforum mag dat ook, maar dat neemt niet weg dat hij met de nodige overdrijving een vrij accuraat beeld schets van de situatie.

Het Braziliaanse dorpje Bacurau wordt met de nodige doden geconfronteerd. Na een slaapverwekkend eerste uur begint er eindelijk vaart in te komen, maar door het ratjetoe van genres bedolven onder een jus van metaforen verliet ik nogal gedesillusioneerd de bioscoopzaal. Geforceerd eigenzinnig, zonde van mijn tijd.

De debuutfilm van Kleber Mendonça Filho staat al jaren in mijn top 10, overigens vooral om die toplijst afwisselend te houden, de film zal ergens rond plek 20 staan. Maar nog steeds hoog dus. Toch, na het wat teleurstellende Aquarius en nu deze Bacurau kan ik wel stellen dat die film een schot in de roos was, maar slechts eenmalig. Kleber Mendonça Filho is vooral een goed filmer, maar en matig verteller. Ook deze film is daarvan een voorbeeld. De losse scènes zijn uitstekend: mooi geschoten, soms fijn gebruik van zoom, spanning erin, goed gemonteerd. Maar de manier van vertellen is nogal gebrekkig. Halverwege valt alle spanning weg als je erachter komt hoe de vork in de steel zit, wat een matige manier is van vertellen (Hitchcock deed dat ook in North by Northwest, ook niet zijn beste moment). En verder is dit qua metaforen wel heel weinig subtiel. Waar Aquarius soms iets te subtiel was voor iemand die niet bekend is met de Braziliaanse cultuur heeft men hier gedacht dat de hele wereld het zal begrijpen ook. Dat neemt echter niet weg dat ik me verveeld heb. Het tempo en sfeertje zijn prima en die twee uur glijden makkelijk weg met genoeg mooie momenten tussendoor. Maar excelleren doet de film dan weer nergens, dus maximaal 3,5*.