Opinions

Het meest interessante van de TV-reeks waargebeurde verhalen is dat ze... waargebeurd zijn. Een soort realityshow over gebeurtenissen uit het verleden. De sterkte van het verhaal hangt vaak af van het onderwerp en de kwaliteit van het acteren is meestal niet om over naar huis te schrijven, omdat ze dikwijls nieuwkomers of min of meer uitgerangeerde acteurs gebruiken.

Dat valt in deze film allemaal wel mee. Afgaande op de foto's op internet hebben ze met de knappe Lacey Chabert (Mean Girls) niet meteen een look-a-like genomen voor de echte Brooke Ellison. Het was trouwens lang geleden dat ik Mastrantonio nog eens in een film gezien heb. Daar werd ik niet vrolijk van.

Een charmante film over een jonge vrouw, die in de hoop op meer toekomst begin jaren '50 van Ierland naar Amerika verhuist en vervolgens gevoelsmatig heen en weer geslingerd wordt tussen haar nieuwe en haar oude omgeving. Zoals wwelover voor mij al opmerkt, zijn vooral de scènes aan tafel onder leiding van Julie Walters heel erg leuk.

Maar verder een film zonder veel hoogte- of dieptepunten. Een film ook waarin een lach en een traan elkaar gedoseerd afwisselen. Een eenvoudige, invoelende film over de alledaagse wel en wee van een gewone jonge vrouw, die worstelt met haar gevoelens. Dat “gewone” maakt deze film zo sterk. Dat is mede de verdienste van een innemende Saoirse Ronan, die met een schier vlekkeloze vertolking opnieuw weet te overtuigen. Ontroerend en bijzonder mooi.

Tijdens een bliksembezoek aan Londen even tussendoor meegepikt in een nagenoeg lege bioscoop op Leicester Square.

Ondanks een rammelend scenario, waarin geen van de hoofdpersonages fatsoenlijk wordt uitgewerkt, heeft de film drie op zich interessante verhaallijnen, die uiteindelijk samenkomen in een geforceerd einde dat werkelijk nergens op slaat. Alsof de producer tegen de regisseur gezegd heeft: "Ho maar, brei er maar een slot aan."
Dus: Iedereen dood. The End.

Film had met deze topbezetting veel en veel beter moeten zijn.

Een rommelige komedie over twee totaal verschillende broers, die elk met een eigen agenda in het achterhoofd naar de begrafenis van hun vader gaan. Onderweg ontmoeten zij een vreemde vrouw, die een merkwaardige band met hun familie blijkt te hebben. Een matige komedie, die vergeet grappig te worden.

Ik heb in het weekend eerst het Deense origineel Brødre bekeken en een dag later deze remake van Jim Sheridan. Het is vooral aan deze gedegen regisseur te danken dat de Amerikaanse versie niet zo veel onderdoet voor de film van Susanne Bier.

De keuze voor Tobey Maguire als keiharde marinierskapitein is echter een miskleun. Daarentegen is het werk van Natalie Portman en Jake Gyllenhaal zonder meer goed te noemen, maar als je de 5* versie wil zien, moet je toch echt het origineel bekijken.

Topdrama van topregisseur Susanne Bier.

Verhaal heeft wel enige verwantschap met Bier's "Things We Lost In The Fire" (2007).

Sterk acteerwerk van de drie hoofdrolspelers.

De Amerikaanse remake van regisseur Jim Sheridan is niet slecht, maar haalt het niet bij deze originele versie.

Voor de zoveelste keer herzien. De film vertoont talrijke tekortkomingen, die bij elke herziening steeds meer gaan opvallen. Maar... de boodschap blijft duidelijk. Oorlog staat gelijk aan waanzin en het inzetten van tieners is het toppunt van waanzin. Van het romantische idee dat de jongens hadden over “soldaatje spelen” blijft uiteindelijk helemaal niets over.

Matige verfilming van het autobiografische boek van een Braziliaanse call girl, die in eigen land furore maakte met haar internet blog, waarin zij dagelijks niet alleen haar eigen belevenissen openbaarde, maar ook nog haar klanten van een score voorzag. Weinig verhaal te midden van een hele vracht bloot met als voornaamste manco het gegeven dat protagoniste Deborah Secco er veel te oud uitziet om door te kunnen gaan voor een late tiener, c.q. vroege twintiger.

Film deed mij vooral in het begin wel een beetje denken aan L'Apollonide, maar die film is veel sfeer- en stijlvoller.

Enigszins teleurstellend vervolg van Blueberry Hill (1989). Het zijn weliswaar dezelfde personages, maar het is een heel andersoortig verhaal. Ik vond er niet veel aan.

De drama’s van Xiaogang Feng kan ik doorgaans erg waarderen, deze romcom een stuk minder. De film telt een paar geslaagde grappen, maar over het algemeen is het een nogal gezapig gedoe dat bepaald niet geholpen wordt door het slappe verhaaltje en de gebrekkige chemie tussen Ge en Xu. Het slot is tamelijk cliché, maar tijdens de film kreeg ik geen moment de indruk dat het wat zou worden tussen die twee.

Charmante romcom over een jeugdliefde die voortdurend getest wordt. Geen topper, maar een aangenaam romantisch drama met een enigszins verborgen tijdsprong. Het is niet moeilijk om mee te voelen met de aantrekkelijke protagonisten.

Film met twee gezichten. Aanvankelijk is het een alleraardigst verhaal over de opbloeiende relatie tussen muziekstudenten, dat in het tweede deel van de film ondergedompeld wordt in een mystiek sausje. Dat doet de film geen goed. Het einde is om te huilen. Afgezien van de mooie soundtrack een matige film.

Opvallend frisse film over jongeren, die tegen de achtergrond van het conflict tussen Israël en de Palestijnen met vallen en opstaan hun eigen weg proberen te vinden. De optimistische en luchtige sfeer krijgt tegen het einde een keiharde knauw.
Regisseur Eytan Fox laat in korte tijd heel wat uiteenlopende thema’s de revue passeren en zorgt daarmee voor een film, die geen moment verveelt.

Onderhoudend drama over een erg jonge vrouw, die door haar parasieterende vriend tot prostitutie wordt gedwongen om in zijn en haar onderhoud te voorzien. Het kwetsbaar ogende uiterlijk van Ottavia Piccolo geeft haar rol extra cachet. Film draait helemaal om haar en daarom vind ik het vreemd dat de titel van de film wijst op een personage, die in feite niet meer speelt dan een veredelde bijrol.

De commentaren voor mij staan bol van de lofuitingen aan het adres van Louise Brooks. Allemaal terecht, vind ik. Het is een prachtige, uitermate sierlijke actrice, die —voor zover ik dat kan overzien— ten tijde van de stomme films qua schoonheid haar gelijke niet gekend heeft. Simpelweg een weldaad aan de ogen. Ik snap niet wat de Hollywood tycoons destijds bezield heeft om haar grotendeels links te laten liggen.

Oh ja, voor ik het vergeet. Dit is een schitterende film waarin Louise Brooks ook nog eens laat zien, dat zij aan de hand van regisseur Pabst als actrice tot grote hoogte kan stijgen. Jaren geleden heb ik op videoband een verkorte versie van nog geen twee uur gezien, nu de originele versie van ruim 2 uur. Ik heb opnieuw genoten. Bijzonder mooi. Voorlopig 4½*. Binnenkort nog een keer kijken en ik sluit niet uit dat er dan alsnog de maximumscore uitrolt, want ik ben waarlijk onder de indruk.

Een somber en sober drama over een tiener, die het verlies van zijn moeder niet kan verwerken. Hij wordt teruggeworpen op een krampachtige relatie met zijn vervreemde vader, die min of meer leeft als een kluizenaar. Het verhaal had wel wat meer vlees om de botten mogen hebben. Hoewel het voornamelijk blijft bij pijnlijke waarnemingen zonder veel diepgang een rauwe film, die toch wel indruk maakt.

Twee kanjers bij elkaar in een heerlijke film met een lach en een traan.

Vooral het eerste deel in het ziekenhuis vond ik geweldig.

Op ingenieuze wijze weet de piepjonge regisseur Hana Makhmalbaf haar feministische boodschap over de dramatische positie van vrouwen in Afghanistan te verpakken in een film over een vastberaden klein meisje, dat koste wat het kost naar school wil. Net als hier imiteren de kinderen daar in hun spel de wereld van de volwassenen. Alleen ziet het er door hun andere leefomgeving veel griezeliger en dreigender uit. Mooie scène waarin het kleine meisje uiteindelijk voor zichzelf een zitplek binnen de school moet bevechten.
De kleine Nikbakht Noruz speelt op innemende wijze heel naturel de sterren van de hemel. Daarnaast ontpopt Makhmalbaf zich met deze film in mijn ogen als de Malala van de filmwereld. Indrukwekkend.
Het al weer een aantal dagen geleden dat ik deze film gezien heb, maar hij blijft ondanks de losse eindjes maar in mijn hoofd rondzeuren. Typisch zo’n film die ik niet makkelijk zal vergeten en die op mij een grotere impact heeft dan de artistieke stijlfiguren, die in dit forum regelmatig de hemel in geprezen worden.

Geslaagde poging om een film noir te maken naar de Hollywood voorbeelden uit de jaren 40, met —zoals het hoort— de nodige nonchalance en kwinkslagen. Een “ouderwets” misdaadmysterie, dat geleidelijk aan ontrafeld wordt door een nogal morsige journalist.

Dankzij de aankleding en het fraaie camerawerk een sfeerrijke, onderhoudende film met een treffend tijdsbeeld en een intrigerend verhaal. Alleen jammer dat de mooie Franciska Töröcsik (het slachtoffer) niet wat vaker in beeld komt.

Film over de korte, maar baanbrekende carrière van rock-‘n-roll monument Buddy Holly, een van mijn jeugdidolen. Film moet het vooral hebben van de muziek, al klinken de liedjes een stuk rauwer dan op de cd’s die ik in bezit heb. Voor de liefhebber goed te doen, maar de film is niet zo leuk als La Bamba (1987) over de minder bekende Ritchie Valens, die bij dezelfde vliegtuigcrash om het leven kwam.

Merkwaardige, ietwat chagrijnige komedie met alleen maar disfunctionele personages. Het fletse kleurgebruik past goed bij de sombere sfeer van het verhaal, dat echter wat aan de magere kant is en weinig logica bevat. Film kent zo zijn grappige momenten en er wordt goed geacteerd, maar het geheel sprak me toch niet erg aan.

@Arnie,

De vergelijking dit Arnie maakt met Paris, Texas gaat volgens mij niet verder dan dat er enige gelijkenis bestaat tussen de koppen van Vincent Gallo en Harry Dean Stanton. Paris, Texas is trouwens een veel betere film.

Gelikte biopic, die volgens kenners dicht in de buurt blijft van het werkelijke verleden van Buffalo Bill, met uitzondering dan van zijn relatie met zijn vrouw Louisa, dat blijkbaar wat al te rooskleurig wordt voorgesteld. De keuze van Joel McCrea voor de titelrol is een schot in de roos, maar Maureen O’Hara met haar vlekkeloze make-up past niet helemaal in het plaatje. Verder is het leven van de legendarische wild westfiguur veel minder boeiend dan ik mij van tevoren had voorgesteld. Matig dus.

Ik heb doorgaans niet zo veel met films over soldaten, maar deze leek met z’n gelaagde verhaal lange tijd op weg naar een bovengemiddelde waardering door mij, totdat de opgeschroefde en uitermate onwaarschijnlijke climax de boel kwam verpesten. Een typisch voorbeeld van jammer.

Uiterst matige komedie over de schimmige wereld van Amerikaanse incassobureaus en de louche praktijken, die daarbij aan het licht komen. Zoey Deutch (ook producent) is een charmante actrice, maar het wordt langzamerhand wel tijd dat zij haar films wat zorgvuldiger uitkiest.

Films over incest hakken er meestal flink in. Zo ook deze film die gebaseerd is op het boek van Arthur Japin over het seksuele misbruik waarvan Karin Bloemen en haar zussen op zeer jonge leeftijd het slachtoffer waren. Een schokkend verhaal, waarin emoties naar mijn smaak helaas te vaak vervangen zijn momenten van stilzwijgen, letterlijk en figuurlijk. Dat vind ik wel jammer, want valse schaamte is volgens mij een slechte raadgever.

Er zijn wel betere baseball-films gemaakt. De romantische verhaallijn met Susan Sarandon hangt er zo maar losjes bij. Conclusie: onderhoudende film, maar eigenlijk niets bijzonders.

De film lijkt een verzameling min of meer losstaande gebeurtenissen, die aan elkaar geplakt zijn. Het einde is zwak, want te mooi om waar te zijn. Een film over pesten, vooroordelen, racisme en uit de kast komen verdient een betere aanpak. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar toch…

In de nasleep van een discussie met Reinbo over My Name is Khan deze (vergeten) dvd weer opgeduikeld. Bij herziening nog net zo imponerend als de eerste keer. Film met twee gezichten over religieuze tegenstellingen (islam vs hindoeïsme) in India. Het eerste deel is een romantisch drama over een “verboden” liefde, het tweede deel een grimmig relaas over de impact op een familie van de bloedige rellen volgend op de vernieling van de Babri moskee in Ayodhya (december 1992).

Een aangrijpende film met indrukwekkende hoofdrollen van Arvind Swamy en vooral Manisha Koirala.

Vlotte komedie waarin de ontwikkelingen in razende vaart voorbijkomen en… het wordt steeds leuker. Gina Lollobrigida vormt het stralende, konkelende middelpunt van een ijzersterke cast. Vooral in de scènes, waarin “La Lollo” haar temperament de vrije loop kan laten, spat zij haast van het scherm. Naar mijn mening haar beste rol sinds Pane, Amore e Fantasia (1953).

Een pretentieloze klucht met volop kolderieke momenten. Heel erg leuk. Het is mij nu wel duidelijk waar het plot van Mamma Mia in grote lijnen vandaan komt.

Helaas zijn rassentegenstellingen en rassenhaat na honderden jaren nog steeds een actueel thema in Amerika. Boeken en films daarover spreken mij enorm aan, vooral omdat ik maar niet kan bevatten waarom mensen zichzelf superieur durven te verklaren als drijfveer voor hun walgelijke houding tegenover medemensen.

Dat komt ook weer sterk tot uitdrukking in dit waargebeurde verhaal over de oprichting van een KKK-museum, minder dan een kwart eeuw geleden, en de ontwikkelingen die dat teweegbrengt. Het is andermaal een aangrijpende film met scherpe karaktertekeningen. Erg mooi vind ik het contrast tussen de relaxte houding van de ongehuwde moeder ("white trash") en de opgewonden standjes aan de andere kant van de scheidslijn.

Een erg mooie film, die thematisch overeenkomsten vertoont met The Best of Enemies (2019).