Opinions

Stereotiepe misdaadfilm, inclusief de bijbehorende spectaculaire, incidentrijke achtervolgingsscènes in een winters landschap dat op fraaie wijze in beeld komt. Het redelijk standaardverhaal wordt stap voor stap uit de doeken gedaan. Degelijk acteerwerk van Tony Leung en Dawei Tong als de beide rechercheurs. Dongyu Zhou doet enkel mee voor de versiering. Niks bijzonders, maar ook niet onaardig.

Aanvankelijk weinig enerverende mix van bergbeklimmen en romantiek. Ergens halverwege krijgt de film een dramatische wending en vanaf dat moment wordt ie een stuk interessanter. De opnamen in Yukon (Canada) zorgen voor dermate adembenemende beelden, dat je het nogal magere verhaaltje voor lief neemt.

Net als bij Ceylan’s al even trage Iklimler (2006) bekroop mij af en toe de neiging om de film stop te zetten. Om de een of andere reden, die ik niet kan duiden, bleef ik evenwel steeds nieuwsgierig naar het vervolg. Gelukkig maar, want achteraf moet ik zeggen dat ik de film best boeiend vond, hoewel ik mij realiseer dat ik te weinig ingevoerd ben in de Turkse (film)cultuur om deze film ten volle te kunnen appreciëren. Wat ik wel kan waarderen zijn de karakterstudies, het acteerwerk en de cinematografie. Die zijn allemaal top en dat er naar mijn gevoel te weinig verhaal zit in de film zelf, neem ik dan maar op de koop toe.

Het kan heel leuk zijn wanneer een film ergens halverwege plotseling van karakter verandert, mits dat in het vervolg mooie of spectaculaire beelden, c.q. ontwikkelingen oplevert. Dat is bij deze film niet het geval. Het plotloze gefladder van de mus is stukken minder interessant dan het verhaal van het eenzame kamermeisje, hoewel ook dat niet erg spannend is. Het beste deel van de film is de langeafstandsdiscussie van de Amerikaan met zijn vrouw. Maar ook dat kan niet verhinderen dat dit over het geheel genomen een matige films is.

Het is jaren geleden dat een Amerikaanse productiemaatschappij nog zo’n prachtige film heeft voortgebracht. Het is een enerverend, fascinerend drama over verwikkelingen en onderlinge relaties in de theaterwereld, meer in het bijzonder het prestigieuze Broadway. Het pakkende verhaal laat op indringende wijze een breed scala aan gevoelens en gedragingen voorbijkomen; gedrevenheid, geldingsdrang, vertwijfeling en faalangst. González Iñárritu, zonder twijfel een van de allerbeste regisseurs van het huidige tijdsgewricht, weet zijn acteurs over de hele linie tot grote hoogte te stuwen met als uitschieters Michael Keaton en Edward Norton. Waarlijk een juweel van een film, zeldzaam intensief. Mijnerzijds mag deze film nog op menige herziening rekenen. Filmkunst met een hoofdletter F.

Hoewel ik inmiddels een 60-tal Japanse films gezien heb, heb ik binnen het aanbod uit dat land mijn draai nog niet echt kunnen vinden. Als regisseur komt voorlopig Nobuhiro Doi boven drijven, van wie ik eerder drie films gezien heb. Dit is de vierde en het is opnieuw een film, die mij uitermate goed bevallen is.
Het verhaal gaat over een flierefluitende tiener met een imposante kennisachterstand, die via bijlessen alsnog probeert toegang te krijgen tot een universiteit. Regisseur Doi heeft over dat thema een lieve en beklijvende coming-of-age film gemaakt met een mooi verhaal en scherpe karaktertekeningen. De cast is uitzonderlijk sterk bezig. Allereerst de charmante Kasumi Amimura in een aanstekelijke hoofdrol en daarnaast Yô Yoshida (als haar moeder) en Atsushi Itô (de enthousiasmerende studiebegeleider) in prima bijrollen. Een heerlijke studentenfilm, let wel… zonder de gebruikelijke romantiek. Dat is voor de verandering wel zo aardig.

Opvallend dat 100 jaar na het uitkomen van de controversiële film van D.W. Griffith van de hand van debuterend regisseur Nate Parker een tegenhanger verschenen is. Was de film uit 1915 berucht om zijn racistische inhoud, deze gelijknamige film van Parker gaat over de legendarische slaaf Nat Turner, die in 1831 in Virginia met zijn rebellerende volgelingen gedurende een paar dagen dood en verderf zaaide onder de blanke bewoners van een aantal plantages.
Het is twijfelachtig of het historisch allemaal klopt, maar in grote lijnen komt het verhaal wel overeen met wat er destijds in 1831 gebeurd is. Het laatste gedeelte van de film spreekt mij niet zo aan, maar ook zonder die bloederige beelden is het een schokkende film over de onmenselijke wijze waarop blanken toentertijd de negerbevolking behandelden. Ik heb al menige film over slavernij gezien, maar ik prijs mij gelukkig dat ik daaraan nooit zal wennen.
Er zijn de laatste jaren een paar uitstekende films verschenen over de slavernij in Amerika. Deze doet ondanks zijn tekortkomingen dat rijtje alle eer aan.

Rampenfilm annex thriller met het crème de la crème van de Koreaanse cinema. Regisseur Jae-rim Han haalt alles uit de kast om de toeschouwer bijna 2½ uur naar het puntje van zijn stoel te trekken. Niet altijd geloofwaardig, maar wel spannend.

Typische Celentano-klucht, zoals hij ze handenvol gemaakt heeft. Niet meer dan een paar geslaagde grappen, de overige grappig bedoelde momenten variëren van zeer flauw tot niet erg geslaagd.

De interactie met Ornella Muti en het optreden van Edith Peters als Mamie zijn eigenlijk de enige positieve aspecten van deze film, die ook nog eens veel te lang is.

Op zich een gezellige kerstfilm, maar wel een film die naar mijn mening zijn houdbaarheidsdatum toch wel wat gepasseerd is. Het acteerwerk is natuurlijk goed verzorgd, zoals je dat van een topcast mag verwachten. Enkel David Niven valt wat dat betreft een beetje uit de toon. Dat overkomt hem wel meer, vind ik. Het is daarentegen telkens weer een genot Elsa Lanchester aan het werk te zien, ook al is het maar in een bijrolletje.

De film toont in de kern sterke gelijkenissen met de echte kerstklassieker It's a Wonderful Life (1946), maar blijft daar kwalitatief toch een stuk van verwijderd.

Doorgaans kunnen de films van Richard Brooks mij wel bekoren. Dat is hier evenwel veel minder het geval. Het acteerwerk is dik in orde en ook met het camerawerk is weinig mis, maar het al te nadrukkelijk moraliserende verhaal over een uithoudingswedstrijd wist mij niet te boeien.

Schrijnend verhaal over een getrouwde Chinese vrouw, die op zoek naar een betere toekomst voor haar gezin op basis van valse vooruitzichten naar Parijs gaat en daar uiteindelijk uit bittere noodzaak in de prostitutiewereld verzeild raakt.
Opmerkelijk speelfilmdebuut van Olivier Meys met indringend camerawerk en een fraaie vertolking van protagoniste Qi Li.

Op zich is het een interessant verhaal, dat evenwel verzandt in de goede bedoelingen vooral omdat de stemmingswisselingen tussen de twee protagonisten te frequent en te heftig zijn. Bovendien valt het acteerwerk tegen, zeker van Armin Mueller-Stahl die niet lekker in zijn rol lijkt te zitten. Zoals wel meer films van regisseur Agnieszka Holland scoort ook deze net niet.

Het boek van Marga Minco stond destijds op mijn literatuurlijst voor mijn gymnasiumexamen. Ik herinner mij dat ik toentertijd erg onder de indruk was van het verhaal. Bij het (her)zien van de film, heb ik dat gevoel veel minder. Het is per definitie een schrijnend verhaal, maar ik mis een beetje spanning. Dat kan natuurlijk ook komen omdat ik inmiddels weet hoe het verhaal eindigt. Wel vreemd dat de carrière van Esther Spitz nooit van de grond is gekomen, want zij doet het lang niet slecht in vergelijking met de rest van de cast.

Film over de oorlogservaringen van een in Rusland blijkbaar zeer beroemde vrouwelijke scherpschutter tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zoals wel vaker bij oorlogsfilms over militairen staat ook deze film bol van het patriottisme.

Protagonist Yuliya Peresild heeft bij het uitdelen van acteertalent volgens mij niet vooraan gestaan. Neem daarbij dat de ingelaste scènes in Amerika in feite irrelevant zijn en de film dus geen goed doen en mijn eindconclusie kan niet anders luiden dan matig, tot zeer matig.

Niets dan lof voor de rol van Javier Bardem, maar… —zo vraag ik mij vervolgens af— hoeveel doffe ellende kun je kwijt in één scenario. Teveel volgens mij afgaande op deze film. Terminale ziekte, manische depressies, mensenhandel, uitbuiting, enz., het zijn stuk voor stuk hartverscheurende thema’s die regisseur González Iñárritu ten tonele voert. In de overdaad gaat hun impact op d’n duur evenwel verloren en delft betrokkenheid van lieverlee het onderspit ten opzichte van onverschilligheid. Het kan nooit de bedoeling geweest zijn dat het mij uiteindelijk weinig meer uitmaakte hoe het allemaal af zou lopen. Ik kan best tegen zware kostdrama’s, maar overdaad schaadt.

Simpel romantisch drama zonder toeters of bellen over een langeafstandsrelatie. Minder tragisch dan je vooraf zou verwachten. De enigmatische slotscène vormt een passende afsluiting voor een verhaal over het wachten op een klein wondertje.

Gelikte gangsterfilm naar beproefd Koreaans recept. Dat betekent: veel exorbitant geweld tussen mannen, die hoe vaak ze ook in elkaar geslagen en/of geschopt worden, toch telkens weer strak in het pak opstaan en vrolijk verder gaan waar ze een moment eerder gebleven waren. Ze houden er ook geen zichtbare sporen o.i.d. aan over, want die zijn binnen een dag of wat alweer verdwenen. Zo nep. Volstrekt ridicule onzin allemaal.

Het romantische subplotje is er aan de haren bijgesleept, want het heeft geen enkele functie binnen de film. Op de spaarzame momenten dat hij aan acteren toekomt, doet In-sung Jo het lang niet slecht. Zijn liefje Bo-young Lee is enkel voor de versiering van de partij.

Bizarre klucht over Maya’s die hun woongebied in Midden-Amerika verruilen voor Byzantium (nu Istanbul). De film is rijkelijk gevuld met hilarische scènes, die af en toe doen denken aan de Asterix-films. Soms wat vulgair, maar echt storend is dat niet. Doldwaas amusement dat regelmatig over de top gaat.

Niet een Bollywood-versie van The Miracle Worker door de verrassende dramatische wending die het verhaal neemt. Die wending geeft deze film een extra dimensie. Ongelooflijk sterk acteerwerk van Amitabh Bachchan, Rani Mukherjee en Ayesha Kapur (als de jonge Michelle). Prachtig, aangrijpend drama.

Een rauwe film met als rode draad een romantische relatie tussen twee tieners, die ieder voor zich lid zijn van rivaliserende bendes in een voorstad van Brussel. De gewelddadige confrontatie tussen de bendes voel je lang van tevoren aankomen. Dat doet niets af aan het feit dat het voorafgaand aan die climax een boeiend psychodrama is met eersterangs acteerwerk van de beide jonge protagonisten.

Deze film is veel beter dan het rommelige Patser (2018), die El Arbi en Fallah hierna maakten.

Een van-dik-hout-zaagt-men-planken politiefilm over een rookie binnen het corps, die het nagenoeg in haar eentje opneemt tegen een hele verzameling corrupte collega’s. Voorspelbaar en niet erg geloofwaardig, maar spannend is het wel en dat maakt veel goed.

Wanneer Dan Duryea en Peter Lorre deel uitmaken van de cast, dan weet je van tevoren dat je niet ver hoeft te zoeken wie de mogelijke daders zijn. Het verhaal zit best goed in elkaar, maar het acteerwerk laat hier en daar wel wat te wensen over (June Vincent). Typische film noir, zoals die destijds door Hollywood bijna aan de lopende band geproduceerd werden. Er zijn betere gemaakt.

Knappe film over de verschillende manieren, waarop mensen reageren op én omgaan met autisme in hun directe omgeving. Hoewel de film een aantal heftige momenten kent, gaat de regisseur mede door het inbouwen van een aantal rustmomenten en door primair aandacht te houden voor de interactie van mensen nergens over de schreef qua sensatie en sentiment.

Een lovenswaardige benadering van een moeilijk thema.

Een film met twee gezichten, waarbij de rollen in het tweede deel gedeeltelijk zijn omgedraaid ten opzichte van het voorgaande. De interactie tussen de protagonisten is soms zo intens dat het ongemakkelijk wordt. Aubrey Plaza bewijst dat zij als actrice een stuk veelzijdiger is dan haar niemendalletjes tot nu toe deden veronderstellen. In menig opzicht een heftige film.

Racisme is een voortetterende kwaal van de Amerikaanse samenleving (niet alleen daar trouwens). Deze film schetst het scherpe contrast in de aandacht van de politie en de media voor de vermissing van een zwarte tiener enerzijds en een verdwenen jonge blondine anderzijds. Als televisiefilm niet bijzonder geslaagd, maar de boodschap is er niet minder om.

Het is meestal heel aardig wanneer in een misdaaddrama nieuwe ontwikkelingen het verhaal een andere richting uitsturen. Maar je kunt ook overdrijven. Deze film wordt geplaagd door zo'n schier eindeloze reeks (soms tegenstrijdige) wendingen, dat het vanwege de talloze losse eindjes uiteindelijk niet interessant meer is om te weten wat er in werkelijkheid gebeurd is of waarom het gebeurd is. Het acteerwerk is prima, maar de film zelf is een te warrig geheel. Vermoeiend.

Gedramatiseerde reconstructie van het corruptieschandaal rondom de overname van een grote Koreaanse bank door een Amerikaans investeringsfonds, waarbij ook hooggeplaatste politici, ambtenaren en politiemensen betrokken waren. Een onderhoudende film, die wat mij betreft best een ander einde had mogen krijgen. Maar ja, ik kan de feiten ook niet veranderen.

Ik ben doorgaans een liefhebber van de films van Louis Malle, die er niet voor terugdeinst onconventionele onderwerpen aan te pakken. Maar wat hem bezield heeft om deze film te maken, ontgaat mij ten enen male. Het is een surrealistisch verhaal waaraan geen touw vast te knopen is. Nou heb je dat wel meer met dat genre, maar in dit geval kon ik de symboliek en metaforen op geen enkele wijze thuisbrengen. Zonde van mijn tijd dus.

Cinematografisch en qua production design een absolute topper. Knap hoe men in de Pinewood Studios een haast levensecht Himalaya decor heeft ontworpen.
Ook het acteerwerk van Deborah Kerr en Kathleen Byron (Sister Ruth) is prima verzorgd, maar de rest van de cast presteerde in mijn ogen maar matig. Dat vind ik ook van het verhaal. Het is allemaal wat vlakjes en er zitten weinig tot geen hoogtepunten in tot het voorspelbare moment dat het tot een clash komt tussen Moeder Overste en Sister Ruth.

Al met al een degelijke film van Powell en Pressburger, maar hij haalt niet het niveau van hun The Red Shoes van een jaar later.