Opinions

Niet de eerste film over een emotioneel en juridisch steekspel inzake een bi-raciaal kind, maar wel een van de betere. Dat is vooral de verdienste van de “tegenpolen” Octavia Spencer en Kevin Costner, die naar verluidt de film zelf gefinancierd heeft. Paula Newsome (de rechter) is een echte scènesteler. Vooral de scène waarin zij en Spencer dodelijke blikken uitwisselen is een juweeltje. En Jillian Estell (Eloise) is een schat van een kind. Erg mooi.

Het thema van deze film is eerder en beter gedaan (zie o.a. All That Heaven Allows (1955). Het einde komt tamelijk geforceerd over en met uitzondering van Sophia Loren valt het acteerwerk niet mee. De film is zeker niet uitzonderlijk, maar ook niet slecht. Zo’n beetje wat je van Martin Ritt doorgaans kunt verwachten.

Ik houd niet van stripboekverhalen en in het verlengde daarvan ook niet van de verfilmingen. Deze actiefilm gaat over de machtsstrijd bij een volk, dat voor iedereen verborgen in het hartje van donker Afrika hoogwaardige technologieën ontwikkelt waarmee de rest van de wereld veroverd zou kunnen worden. Puur voor de liefhebbers.

Een topbezetting is niet altijd een garantie voor een topfilm. Dit is zo’n film, die struikelt over zijn eigen ambities en zich pas tegen het einde herinnert dat er ook nog een plausibele oplossing van de moord moet komen. Die wordt uiteindelijk wel gevonden, maar vraag niet hoe. Voorafgaand aan de ontknoping zit een verhaal dat alle kanten opschiet en veel te veel vragen onbeantwoord laat. En hoe aannemelijk is het dat een tengere vrouw in staat is om in no time een lijk op te knopen in de badkamer?
Van Heflin en zeker de onuitstaanbare Ginger Rogers zijn best goed bezig. Maar George Raft is een complete mislukking in zijn rol van politie-inspecteur en Gene Tierney doet enkel mee voor de versiering. Tel uit je winst. Matig, zeer matig.

Mijn gamende kleinkinderen vonden het natuurlijk prachtig, maar ik ben minder enthousiast. Ik heb weinig tot niets nieuws kunnen ontdekken in deze lopende band productie van Marvel. Formule-achtig, vaak ridicuul spektakel. Ik behoor duidelijk niet tot de doelgroep.

Ik heb te weinig affiniteit met thema van deze film over de opkomst en teloorgang van een hi-tech bedrijf. Dan is twee uur best een lange zit.

Hollywood-versie van Christian Torpe’s beklijvende screenplay over de spanningen in een gezin in verband met de aanstaande euthanasie van een moeder.
Prima film, maar de Deense versie uit 2014 van regisseur Bille August, die ik een maand geleden gezien heb, schat ik toch net iets hoger in vanwege het acteerwerk.

Destijds controversiële film, die aanvankelijk niet in alle landen welkom was. Het verhaal is ontleend aan de ervaringen van Evan Hunter als leraar in de Bronx. (Hunter schreef later o.a. ook het scenario van Hitchcock’s The Birds).

Er zijn sindsdien weliswaar betere films gemaakt over deze problematiek (o.a. Stand and Deliver, 1988), maar voor die tijd is dit een knappe en gedurfde film. Jammer alleen dat men de hoofdrol aan Glenn Ford heeft gegeven, want dat is naar mijn bescheiden mening niet bepaald een topacteur. Aan de andere kant is het wel dankzij Glenn Ford dat de film onlosmakelijk verbonden is met het populair worden van rock ‘n’roll, omdat hij uit de platencollectie van zijn zoon met het nummer van Bill Haley kwam aanzetten. Wat zullen de ouders van toen geschrokken zijn. Zo’n rauwe film en dan ook nog eens die ‘wilde’ muziek...

Films over cybercrimes zijn sowieso niet mijn favoriete ding. Deze film vormt daarop geen uitzondering. Ik vond het allemaal niet zo boeiend, incl. de doorgaans ridicule shootouts. Het is dat de altijd charmante Wei Tang van de partij was, anders had ik het (bedenkelijke) einde van de film waarschijnlijk niet gehaald.

Ik heb een beetje ambivalente gevoelens bij deze film, die grotendeels gebaseerd is op waargebeurde feiten. Zeker, het is een meer dan interessante film, maar echt boeiend wordt ie pas omstreeks de tijd dat voormalig "Grand Wizard" David Duke zijn intrede doet.

Niettemin een belangwekkend historisch pamflet, dat met gevoel voor humor gebracht wordt. Het zal wel geen toeval zijn dat Spike Lee deze film juist ten tijde van het Trump-era gemaakt heeft.

Adam Driver excelleert als de surrogaat Ron Stallworth.

Deze erbarmelijke remake van de leuke Franse komedie Un Moment d'Égarement (1977) heeft zo ongeveer het niveau van John Lanting's "Theater van de Lach". Dat zegt allicht genoeg. Deze film moet zo'n beetje het dieptepunt zijn in de regisseurscarrière van Stanley Donen.

Dramatisch verhaal –met een schrijnend slot– over een jonge moeder, die na terugkeer in een opvanghuis, speelbal wordt in een onderzoek naar seksueel misbruik door bobo’s.

Vermaarde film, die toentertijd Marlene Dietrich in de voetsporen van Josef von Sternberg op de Hollywood kaart zette. Dat moet dan toch vooral te wijten zijn aan haar befaamde benen, want aan het veel te melodramatische verhaal over de teloorgang van een deftige professor kan het niet liggen, althans niet volgens mij.

Aan deze film is goed te merken dat de overgang van stomme film naar geluid bij de filmstudio UFA destijds nog in de kinderschoenen stond en dat geldt al evenzeer voor het acteren van Emil Jannings en voor de settings. Daardoor maakt deze film nu een zeer gedateerde indruk, veel meer dan de voornaamste Hollywood producties uit die tijd. Hoewel het historisch gezien een belangrijke film is, kan ik hem helaas maar matig waarderen.

Symboolrijke film over de opkomst van het fascisme in Duitsland en de vernietigende impact van de Tweede Wereldoorlog. Hoewel de film is overladen met prijzen en positieve kritieken en algemeen beschouwd wordt als een mijlpaal in de Duitse filmgeschiedenis, vind ik het zeker niet de beste film van Schlöndorff. Vooral door de overdaad aan surrealistische scènes begon mijn aandacht van lieverlee te verslappen. Eigenlijk vind ik de openingsscène op het aardappelveld verreweg het beste deel van de film. Mijn waardering is na herziening dan ook een stuk minder dan de eerste keer.

Aangrijpend psychodrama, dat een beetje te kort door de bocht is en te weinig diepte toont. Het helpt ook al niet dat afgezien van de beide protagonisten de overige leden van de cast er weinig van bakken. Het thrillerachtige einde zorgt voor een opwaardering mijnerzijds, maar over het geheel genomen toch enigszins een gemiste kans volgens mij.

Hernieuwde kennismaking met deze boeiende film van Von Trotta (haar beste ?) over de relatie van twee zusters, die na hun studietijd tegengestelde karakterontwikkelingen ondergaan. De gedweeë Marianne radicaliseert, terwijl de van nature opstandige Juliane een stuk rustiger wordt.

Film is erg tijdgebonden, want je moet het toenmalige maatschappelijke klimaat beleefd hebben om het verhaal volledig in zijn context te kunnen waarderen. Gedurfd ook, omdat de publieke opinie (verpersoonlijkt in de film door Rüdiger Vogler) ten tijde van het uitbrengen van deze film weinig sympathie kon opbrengen voor de Baader-Meinhof groep vanwege de uiterst gewelddadige wijze, waarop die een revolutie wilde ontketenen.

Fraaie rollen van de wat bezadigde maar intern verscheurde Jutta Lampe en de explosieve Barbara Sukowa.

In ieder geval reden genoeg om de films van Von Trotta en Fassbinder de komende tijd aan een herziening te onderwerpen.

De Marokkaanse regisseur Maryam Touzani komt na het aangrijpende Adam (2019) andermaal met een gevoelige film, deze keer over onderdrukte gevoelens in een soort driehoeksverhouding. Net als in haar debuutfilm zijn niet alleen het verhaal, maar ook de acteerprestaties van een hoog niveau. Dat Lubna Azabal opnieuw uitblinkt is al lang geen verrassing meer. Met dank aan Fisico voor de tip.

Zwaarmoedig drama over de ontluikende relatie tussen beschadigde jonge mensen. Het camera- en acteerwerk zijn best in orde, maar het verhaal sprak mij niet zo aan. Dat geldt in versterkte mate voor het einde.

Duffe film over een blinde vrouw, die haar eenzame bestaan tracht op te vrolijken door allerlei —bij voorkeur erotisch getinte— fantasieën te bedenken. Daar is op zich weinig mis mee, zij het dat regisseur Eskil Vogt af en toe wat al te nadrukkelijk wil laten zien dat het om verzinsels gaat, zoals de koffiedrinkende mannen die plotseling in een trein of bus lijken te zitten en dan toch weer niet. Leuk voor mensen die dat als frivool of kunstzinnig ervaren, maar aan mij zijn dit soort rare bokkensprongen niet besteed.

Romcom over de jojorelatie tussen een blinde jongeman en een jonge vrouw van Hindoestaanse komaf. Het basisthema –jongen krijgt meisje, jongen krijgt meisje niet– is al talloze malen verfilmd, maar de uiteenlopende achtergronden van de beide hoofdpersonages zorgen in de film voor leuke complicaties. Een voorspelbare film die af en toe wat inzakt, maar is over het geheel genomen toch wel amusant is.

Meest verbazingwekkend vind ik nog dat dit verhaal, dat eigenlijk te mooi is om waar te zijn, gebaseerd is op waargebeurde feiten. Dat er nog zulke mensen zijn geeft je een extra goed gevoel.

Dat goede gevoel krijg je trouwens toch al door de film: een feel-good movie bij uitstek. Mooi ook het scherpe contrast in de rollen tussen enerzijds de extroverte Sandra Bullock (haar beste rol ooit) en de ingetogen Quinton Aaron anderzijds.

Heel mooi. Van mij mogen er meer van dit soort waargebeurde verhalen verfilmd worden.

De muziek van “The Boss” als rode draad voor een film over een jonge allochtoon, die zich met vallen en opstaan probeert te onttrekken aan het traditionele denken van zijn vader. Net als in Bend It like Beckham (2002) slaagt regisseur Gurinder Chadha in deze coming-of-age film er heel aardig in een brug te slaan tussen verschillende culturen. Een heerlijke film, maar dat is toch vooral de verdienste van Bruce Springsteen.

Dit deprimerend sociaal-psychologisch drama biedt een inkijkje in het dagelijkse wel en vooral het wee van mensen aan de onderkant van de Amerikaanse samenleving. Indrukwekkend regiedebuut van Carlos López Estrada (volgens mij een regisseur om in de gaten te houden). Hij en het uitmuntende optreden van rapper Daveed Diggs, die zelf meeschreef aan scenario, tillen deze beklijvende film naar een vrij hoog niveau.

Na het gedrocht Spring Breakers al weer zo’n merkwaardige film over ontspoorde jeugd. Het voordeel ten opzichte van SB is wel, dat hierin tenminste nog een verhaal zit, dat ook nog eens op waargebeurde feiten gebaseerd schijnt te zijn. Bovendien zoekt Sofia Coppola het niet in allerlei overdreven prikkelende beelden, maar komt zij met een docudrama-achtige aanpak. Dat neemt niet weg dat het verhaal het niveau van een doorsnee Privé- of Story-verhaal nauwelijks overstijgt en dat ik van Coppola veel beter gewend ben (The Virgin Suicides, Lost in Translation).

Kluchtige misdaadkomedie over vier gangsters, die op het idee komen om in een afgelegen bouwvallige boerderij een restaurant te beginnen. Zoals dat bij kluchten hoort, vliegt de film af en toe behoorlijk uit de bocht. Over het geheel genomen een zeer vermakelijke film met het crème de la crème van de Deense cinema (Thomsen, Gråbøl, Mikkelsen, Kaas e.a.)

De acteerprestaties zijn beter dan het verhaal over een pasgetrouwd koppel dat de hulp van een onconventionele psychiater nodig heeft om problemen in bed te overwinnen. Mij is niet duidelijk geworden of de rol van Terence Stamp als de psychiater serieus of komisch bedoeld is. Goed te doen voor een keer, maar daar blijft het bij.

Na het zien van de onlangs verschenen biopic Stan & Ollie (2018) heb ik mij voorgenomen mijn verzameling “de Dikke en de Dunne”-films geleidelijk aan weer eens af te stoffen.

Niet alle films van dit onsterfelijke duo zijn even goed, maar er zitten toch diverse tijdloze pareltjes aan het filmfirmament bij. “Block-Heads” met o.a. zijn inmiddels klassieke loopgraafscène is er daar een van. ”Any beans?”.

Puur genieten.

Ik heb al heel wat films gezien waarin een prom night als decor dient. Voor zover ik mij kan herinneren is dit evenwel de eerste waarin verontruste ouders het vermetele plan opvatten te voorkomen dat hun dochters tijdens dat gebeuren hun maagdelijkheid verliezen. Really?

De film kent naast een handvol aardige momenten evenzoveel scènes, die pijn doen aan de ogen en ontstijgt daardoor over het geheel genomen nauwelijks de middelmaat.

Door het geregeld versnijden van gebeurtenissen uit de laatste levensfase van André Hazes met zijn hardvochtige jeugd én met zijn meest succesvolle periode komt de focus bijna automatisch te liggen op zijn zelfdestructieve gedrag. Regisseur Koopal schetst een duidelijk beeld van een zanger die voortdurend aan zichzelf twijfelt en houvast zoekt in overmatig drankmisbruik en sigaretten.

Hoewel het verhaal hier en daar wat slordigheden en omissies kent is het een boeiende film. Ik ben nooit een echte fan van Hazes geweest, omdat zijn genre mij niet zo ligt, maar niemand kan ontkennen dat de man een ras-entertainer was en geweldig kon zingen. Daarom vind ik wel jammer dat men voor de soundtrack geen gebruik gemaakt heeft van de originele opnames.

Zelfs het gegeven dat deze film geïnspireerd is door waargebeurde feiten, kan de film niet redden. Dat komt vooral door het belabberde scenario en omdat er matig tot slecht geacteerd wordt.