Opinions

Zoals wel vaker valt ook deze biopic over een geroemde filmster tegen. Als filmliefhebber vind ik het teleurstellend dat er amper aandacht is voor de films die MM gemaakt heeft. Daar zijn er toch heel wat bij die meer dan de moeite waard zijn, want behalve als sekssymbool wist zij zich ook als actrice in de meeste gevallen goed staande te houden. Jammer dus dat regisseur/scenarist Dominik vooral aandacht heeft voor de psychische problemen, terwijl er zoveel meer was in het turbulente leven van MM. Ana de Armas is streling voor het oog, dat weer wel.

Matige film over een succesvolle, maar o zo arrrogante torero, die te zwak in zijn schoenen staat om zijn beroemdheid te kunnen dragen. Met uitzondering van de gedweeë echtgenote is het vrijwel onmogelijk enige empathie te ontwikkelen voor de personages. Bovendien wordt er matig geacteerd. Eigenlijk zijn de soundtrack en de settings de enige pluspunten van deze film, die wat mij betreft ook lijdt onder het feit dat ik een hekel heb aan de barbaarsestierengevechten.

Niets is wat het lijkt in dit misdaadmysterie over een jong meisje dat spoorloos uit haar slaapkamer verdwijnt, terwijl haar ouders beneden een verjaardagsfeestje vieren.

Het ijzersterke script laat tijdens het onderzoek door een laconieke, onderkoelde rechercheur en zijn corrigerende sidekick een reeks van potentiële verdachten de revue passeren. Daardoor word je van lieverlee naar het puntje van je stoel getrokken. Dat is mede te danken aan het uitstekende acteerwerk. Een prima thriller, die best nog wat nagalmt.

Ik sluit niet uit dat de film geïnspireerd is door de geruchtmakende verdwijning van de kleine Madeleine McCann uit het vakantiehuis van haar ouders in Portugal.

Vakkundig gemaakt docudrama over een diepzwarte pagina in de Britse geschiedenis.

Vooral de uitgebreide scene in het ziekenhuis is zeer aangrijpend. Door de intensiteit van het verhaal is het mij ontgaan of er nou goed of slecht geacteerd werd. Het eerste denk ik, want ik heb van de eerste tot de laatste minuut geboeid zitten kijken. Prima gedaan dus.

Greer Garson is in mijn ogen zonder meer een kanjer van een actrice. Met matthijs_013 ben ik van mening dat zij een van de grootste sterren uit haar tijd (jaren 40/50) was. Geen toeval dat zij in die periode maar liefst zeven keer een Oscar-nominatie ontving, waarvan er één verzilverd werd (voor de klassieker Mrs. Miniver, 1942).

Het is vooral dankzij Garson’s optreden dat deze biopic over weldoenster Edna Gladney beklijft. Een mooie, op sommige momenten ontroerende film.

Goede film, maar soms is het wel jammer dat scenarioschrijvers bij verhalen, die waar gebeurd zijn, zich niet wat meer vrijheden veroorloven.

Met een beetje fictie zou dit een heel mooie film zijn geworden, zelfs ondanks Penelopze Cruz.

Jammer ook dat Franka Potente alleen in het eerste half uur op mag draven als de vriendin van George Jung.

Ondanks dit alles, meer dan de moeite waard.

Raar dat geadopteerde kinderen in Amerika hun status verliezen wanneer zij achttien jaar worden en vanaf dat moment gezien worden als ongewenste vreemdelingen. Rondom dit thema is deze film gebouwd over een getrouwde Zuid-Koreaan, die na een onbenullig incident in een supermarkt de immigratiedienst achter zich aan krijgt. Een triest verhaal, eigenlijk te gek voor woorden.

Terzijde: de covering van Alicia Vikander van Roy Orbison’s titelsong is bijzonder geslaagd.

Agnes Bruckner is met voorsprong de belangrijkste attractie van deze film. De rest van de cast lijkt zich voortdurend af te vragen wat er nou eigenlijk van hen verwacht wordt. Ik kan me dat overigens levendig voorstellen met zo’n matig verhaal, dat nalaat om de meest interessante ontwikkelingen (het wel en wee van het jongere zusje) ook maar enigszins uit te diepen.

Degelijke film noir met het vertrouwde duo Alan Ladd – Veronica Lake. Probleem van de film is dat er allerlei ontwikkelingen voorbijkomen, die er weinig toe doen òf bedoeld zijn om de kijker op het verkeerde spoor te zetten. De clou is een afknapper, want die wordt vrijwel vanuit het niets uit de hoge hoed getoverd. Kijkt lekker weg, maar niet bijzonder.

Een van Fritz Lang’s betere thrillers met een degelijk rechttoe rechtaan verhaal. Het weerzien met de films uit de glorieperiode van de grote Hollywood studio’s is telkens weer een feest van herkenning voor mij. Anne Baxter, Ann Sothern, Richard Conte; het zijn drie van de toenmalige sterren waarmee ik in de beginjaren van mijn “filmleven” gepokt en gemazeld ben. Inmiddels heb ik vele honderden van die films teruggezien. Mijn belangstelling en vooral waardering voor de hedendaagse Amerikaanse films is een fors stuk minder, maar uit die rijke studiojaren hoop ik er nog veel te zien.

Ik vrees dat ik nooit een grote Woody Allen-fan zal worden. Zijn films scoren bij mij door de bank genomen wel een ruime voldoende, maar m.u.v. het sprookjesachtige Midnight in Paris ben ik tot op heden nog niet echt uitschieters tegengekomen. Dat geldt ook voor deze film met een tamelijk rommelig verhaal, waarin heden en verleden vaak naadloos in elkaar overvloeien.

Gelukkig heeft Allen twee topactrices weten te strikken voor de voornaamste rollen. Naast de uitstekende Sally Hawkins is dat een alweer voortreffelijke Cate Blanchett. Haar vertolking komt kwalitatief dicht in de buurt van die van Vivien Leigh in het enigszins vergelijkbare A Streetcar Named Desire, maar blijft er net als de film in zijn geheel toch wel wat van verwijderd.

Zeker geen slechte film, maar geen topper, al zou het mij niet verbazen wanneer Blanchett hoog gaat scoren in de race om de Oscars.

Klemmend psychodrama over een lesbische lerares die in het conservatieve Engeland van Margaret Thatcher haar levensstijl zorgvuldig verborgen houdt voor de buitenwereld, tot frustratie van haar partner. Een incident met een nieuwe studente noodzaakt haar in de spiegel te kijken. Een sterk regiedebuut van Georgia Oakley met een mooie titelrol van Rosy McEwen.

Aanvankelijk is dit een aardig relaas over een rebelse tiener, die met haar ouders en vooral met zichzelf overhoop ligt. Ter compensatie zoekt zij met toegeeflijk gedrag appreciatie bij leeftijdgenoten. De uiteindelijke verklaring waarom zij anders is, heb ik ervaren als een dooddoener die —op een paar kleine aanwijzingen na— afbreuk doet aan het eerste deel van het verhaal. Een matige film, maar de titel is een leuke fonetische vondst.

Japanse variant van het Groundhog Day-verhaal met scholieren in de hoofdrol. Komt niet in de buurt van het Amerikaanse origineel uit 1993. Matig.

Het prima acteerwerk van Williams en Gosling kunnen deze film niet redden. Daarvoor zitten er naar mijn smaak te veel losse eindjes in het scenario. Cindy: "I can't do this anymore?" Oké, maar wat is het probleem dan? Films met een open einde is normaliter geen probleem, maar als vrijwel elke dialoog een open einde kent, ontstaat op d'n duur een probleem. Volgens mij heeft met name de scenarist het deze keer af laten weten.

De goedgekozen soundtrack draagt bij aan het rake sfeerbeeld van de jaren dat ikzelf de middelbare school bezocht, al maakten wij het –in mijn herinnering althans– niet zo bont als Robbe de Hert in deze film schetst. Wij waren volgens mij toch wat braver en minder obstinaat dan de scholieren op deze nijverheidsschool. Maar ja, ik heb ook nooit zo'n tiranniek schoolhoofd meegemaakt. Dat alles neemt niet weg dat de film bij mij nostalgische herinneringen oproept aan een van de mooiste periodes uit mijn leven. Hartstikke leuk dus.

Oprecht ogende televisiefilm met een duidelijke boodschap en een opmerkelijke, zelfverzekerde rol van Elske Rotteveel, die het bij gebrek aan tekst vooral moet hebben van haar lichaamstaal. De scènes in het zwembad zijn aardige spanningsbrekers, al hield ik mijn adem wel in —mede vanwege de context— toen zij aan de hoogste duikplan ging hangen. De laatste scène op school is een beetje een afknapper, maar verder heel erg goed gedaan.

Typische jaren 70 tragikomedie met een al even typisch Hollywood einde, dat je al lang van tevoren voelt aankomen maar in feite nergens op slaat. De vertolkingen zijn zeker niet slecht. Het verhaaltje is echter flinterdun. Desondanks best aardig voor een keer.

Mooie film over de gespannen verhouding tussen twee mensen, die ieder voor zich een familieverleden hebben dat wortelt in de Holocaust. Naar verluidt liet regisseur Chris Kraus zich leiden door zijn eigen ervaringen bij een onderzoek naar het naziverleden van zijn grootvader. Tijdens dat onderzoek kwam hij in contact met nazaten van slachtoffers van de Holocaust.

Het levert een geschakeerd verhaal op. Gezien de ernst van het thema kun je vraagtekens plaatsen bij de wijze waarop een flinke dosis humor ingebouwd is, maar ik heb dat niet als storend ervaren. Het is een onderhoudende film over hoe kleinkinderen omgaan met de meest donkere aspecten van hun familiegeschiedenis.

Somber drama annex road movie over een jongvolwassen vrouw, die naar het verre Georgië trekt om daar het graf van haar vader te bezoeken. Daar wordt ze na veel vijven en zessen op onnavolgbare / onverklaarbare wijze verliefd op een voormalige vriend van haar vader, een man van middelbare leeftijd met een getroebleerd verleden. Het zal allemaal wel. Zonde derhalve dat we niet meer te zien krijgen van Georgië.

Tot aan het zien van deze film had ik nog nooit van Kalina Jędrusik gehoord. Dat is er waarschijnlijk mede debet aan dat deze biopic over de Poolse tegenhangster van Marilyn Monroe mij niet echt wist te boeien. Wat ik zag was een vrijgevochten superster met haar op haar tanden, die zich staande probeerde te houden in een door mannen gedomineerde showwereld. De muzikale intermezzo’s vind ik maar zozo.

Dit kwalificeren als een B-film mag je met een gerust hart nog overwaardering noemen. Het verhaal, rijkelijk voorzien van losjes eindjes, rammelt aan alle kanten. Het onderkoelde acteerwerk van Asia Argento draagt ook al niet bij aan de geloofwaardigheid van de film, om maar niet te spreken van het erbarmelijke gepruts van de rest van de cast.

Waardeloos. Ik heb het zo langzamerhand wel gehad met de films van Olivier Assayas én Asia Argento, die het voornamelijk moet hebben van haar welgevormde boezem.

De soundtrack van Last Night in Soho (2021) bracht mij op het idee om deze film weer eens tevoorschijn te halen; voor de zoveelste keer. Puur jeugdsentiment over de radiopiraten, die mijn puberteit destijds omkaderden met tijdsbestendige muziek. Het is en blijft daarom voor mij een heerlijke film met legio hilarische momenten en het crème de la crème van de Britse cinema, inclusief de talloze cameo’s. Wat mij betreft een absolute topper.

Een hippe parodie over het gedachtegoed van hippies inzake “vrije liefde”, een bijproduct van de seksuele revolutie in de jaren 60. Lang niet zo schokkend meer als destijds allicht, maar nog steeds erg grappig met als hoogtepunt de scène van Dyan Cannon bij de psychotherapeut. Een geslaagde komedie, die de tand des tijd wonderwel goed heeft doorstaan en qua inhoud en aankleding een fijn tijdsbeeld geeft van de “roaring 60s”.

Een zozo verhaal, dat slechts hier en daar een paar hoogtepuntjes kent. Verder is de middelmaat troef en ook het acteerwerk is niet al te best. In dat licht bezien is het merkwaardig dat Rachael Leigh Cook eigenlijk maar een bijrolletje heeft, want zij weet wel wat acteren is. Tegenvallende tragikomedie.

Melville’s eerste misdaadfilm deed me denken aan Dassin’s Rififi en is mijn ogen minstens zo goed, vooral dankzij de mooie rol van een stoïcijnse Roger Duchesne als gokker / masterbrain. Bovendien een fysiek imposant debuut van de destijds pas 16-jarige Isabelle Corey (Et Dieu... Créa la Femme, 1956), die tijdens haar (veel te) korte filmcarrière vooral furore maakte in Italië.

Een tegenvallende film over Bob Marley. Dit drama besteedt veel aandacht aan de geloofsovertuiging van Marley, ten koste van zijn muziek, terwijl je bij een biopic over “The King of Reggae” naar mijn mening anders zou mogen verwachten. Ik heb in ieder geval veel van Marley’s hits node gemist.

Uitstekende film noir over een bokser, die in zijn streven naar roem en vooral geld terecht komt in het duistere wereldje van een nietsontziende match fixer. Gaandeweg verliest hij daarbij alles wat hem dierbaar is of zou moeten zijn: zijn vrienden, zijn verloofde, het respect van zijn moeder en uiteindelijk zijn zelfrespect.
Zonder twijfel de beste film van de veel te vroeg gestorven John Garfield. Samen met de vaak ondergewaardeerde Lilli Palmer, een uitzonderlijke schoonheid met een zeer charmante uitstraling, maakt Garfield er een boeiende vertoning van, waarin de boksscènes van ondergeschikt belang zijn m.u.v. de laatste match. En Anne Revere doet waar Anne Revere erg goed in is: het spelen van een verdrietige, niet begrijpende moeder.

Actiefilm zoals er dertien in een dozijn passen. Ik ben nooit een liefhebber van dit soort special agentfilms geweest. Al dat geweld e.d. is aan mij niet besteed.

Ik heb deze film voornamelijk bekeken voor de bijrol van Golshifteh Farahani (de verpleegster), omdat haar optreden in deze Amerikaanse productie destijds de reden was dat zij én haar films uit haar vaderland Iran verbannen werden. Jammer vooral voor het Iranese publiek, dat sindsdien niet meer genieten van deze begenadigde actrice (Darbareye Elly [2009], The Patience Stone [2012]).

Verrukkelijke satire over de gedragsveranderingen en de seksuele revolutie, die zich van lieverlee voltrokken in de samenleving ná het roerige jaar 1968. Het plezier en de ik-doe-wat-ik-wil houding stralen van de acteurs af. Mooi ook hoe er binnen het anarchistische gezelschap weliswaar sprake is van een zekere harmonie, terwijl sommige tegenstellingen evenwel niet groter kunnen zijn: de een zwoegt zich op zijn werk in het zweet, de ander ligt tegelijkertijd in het gras te luieren in de zon of pakt een terrasje mee en een derde vindt tussen het huishoudelijk werk door het moment gekomen voor een stukje zelfbevrediging. Het zal ze een zorg zijn wat anderen daarvan vinden. Heerlijk!

Ik heb deze film voor het eerst gezien zo'n veertig jaar geleden. De kostelijke, uitdagende etalage-scène van Marie Dubois is mij altijd bijgebleven. Ik vind het nog steeds een bijzonder leuke film, die mij achterlaat met nostalgische gevoelens aan meer roerige tijden.