Opinions

Een aantal jaren geleden heb ik in het Dominion Theatre in Londen de musical “We Will Rock You” gezien. Kippenvel, nagenoeg twee uur lang. Dat gevoel heb ik tijdens het zien van deze film helaas bijna nooit gehad.

Waar de musical zich vrijwel exclusief bezighield met de weergaloze muziek van Queen, is dat in de film ondergeschikt aan het verhaal over Freddy Mercury en diens relaties met zijn ouders, de bandleden en de liefdes in zijn leven. Daar zit ‘m wat mij betreft de pijn. De film is wat dat essentiële onderdeel betreft naar mijn smaak te vluchtig, blijft te veel aan de oppervlakte en mist intimiteit, terwijl —voor zover ik daarmee bekend ben— het leven van Mercury toch meer dan voldoende dramatische wendingen heeft gekend. Jammer dat de filmmakers naar mijn gevoel het pathetische aspect te veel gesmoord hebben.

Is het dan allemaal kommer en kwel? Zeker niet. De sublieme weergave van het ‘Live Aid’-concert voelt alsnog aan als de spreekwoordelijke kers op de taart. Toch nog een laat kippenvelmoment. Daardoor is mijn overall waardering van de film achteraf zonder meer positief, hoewel ik met ietwat ambivalente gevoelens de slotcredits voorbij heb zien komen.

Doorgaans ben ik niet zo van long shot-camerawerk. Daarom ben ik aangenaam verrast door deze innemende “one take”-film zonder onderbrekingen, die je op een slimme manier door de keuken en het restaurant leidt. Al doende weet regisseur Barantini de nodige spanning op te bouwen, al is de genreaanduiding “thriller” overdreven. Knap gedaan.

Bij een volgende keer uit eten gaan zal ik allicht toch wel eens aan deze film terugdenken en wat er allemaal komt kijken om mij te midden van alle andere gasten lekker te laten eten.

Slechts af en toe wordt het tamelijk zwaarmoedige verhaal —met een aantal pijnlijke dilemma’s— enigszins verlucht door toedoen van de optimistische Mayu (Mao Inoue). Maar dat doet verder niets af aan de tragedie die zich voor je ogen ontvouwt. Want dit romantische drama is een tranentrekker van het zuiverste water, in weerwil van het kostelijke begin waarin de hoofdpersonages nog kleine kinderen zijn.

Deed met wel wat denken aan More Than Blue (2009)

Er zit wat mij betreft een neerwaartse spiraal in de kwaliteit van de films van schrijver/regisseur Jae-young Kwak. Zijn eerste drie films (My Sassy Girl 5,0*, Classic 4,0* en Windstruck 3,5*) zijn mooie romcoms, die ik heel erg kan waarderen. De negatieve trend zet zich door bij deze vierde film, waarvoor de Koreaan Kwak uitgeweken is naar Japan.

Ik vind ook dit een mooie film, die prima past in het werk van Kwak, tot aan… de aardbeving. Vanaf dat moment krijgt het cyborg element te veel de overhand en dat is zonde. Dit soort gekunstelde horrorfantasieën is aan mij niet besteed, al had ik het afgaande op de Engelse titel natuurlijk wel kunnen verwachten. Maar ik blijf het jammer vinden, zeker ook omdat het afbreuk doet aan het mooie acteerwerk tot dan toe van Haruka Ayase.

Gevoel voor logica en de kunst om je niet uit het lood te laten slaan door verrassende consequenties, zijn min of meer voorwaarden om deze film te volgen. De Engelstalige titel bevat wat dat betreft een expliciete waarschuwing.

Je kunt het verhaal natuurlijk ook laten voor wat het is en je concentreren op de romantiek. Daar is door de bank genomen weinig mis mee, al is die bij tijd en wijle zo mierzoet dat het glazuur van je tanden dreigt te brokkelen. Daar staat tegenover dat de tragiek van en de chemie tussen de beide protagonisten je niet onberoerd laat. Al met al daarom toch wel een voldoende.

Dit zwaar op de hand liggende vervolg op Bokara Ga Ita: Zenpen voegt m.i. te weinig toe aan het oorspronkelijke verhaal. Film lijkt zichzelf veel te serieus te nemen.

Romantisch drama over de moeizame relatie tussen een beschroomde studente en een klasgenoot, die —overladen door schuldgevoelens— ernstig met zichzelf in de clinch ligt. Onzekerheid alom mede vanwege het feit dat er aan beide zijden van de relatie kapers op de kust zijn. Geen topper, maar een heel aardige high schoolromance met de nodige verwikkelingen. Vervolgd door Bokura Ja Ita: Kouhen.

Hartverwarmende film over de liefde tussen twee jonge mensen, die elkaars tegenpolen lijken te zijn. De atypische rolverdeling met de jongen introvert en bedachtzaam en het meisje met een wat-kan-het-mij-schelen mentaliteit geeft de film extra kleur. Een film waarin humor en zwaarmoedigheid elkaar afwisselen.
Naast het bekoorlijke verhaal maken het schitterende acteerwerk van de beide protagonisten deze film tot een waar genot. Ontroerend, vriendelijk. Al met al erg mooi.

Sociaal-psychologisch drama over een conservatieve man, die uit angst voor aantasting van de familie-eer zijn dochters een permanent huisarrest oplegt met tragische gevolgen. Shoaib Mansoor laat opnieuw zien een prima regisseur te zijn van maatschappijkritische drama’s, al is deze film niet zo beklijvend als zijn sublieme Khuda Ke Liye [In the Name of God] (2007).

In mijn ogen een mindere Fassbinder over overspel, jaloezie en achterklap. De stationschef is de schlemiel van het verhaal, dat op zich niet zo veel voorstelt omdat het te voorspelbaar is. Mijn voornaamste kritiek geldt het vrijwel continu schmierende acteerwerk. Dat is in de andere films van Fassbinder veel beter verzorgd.

In weerwil van de dramatische context overheerst een goed gevoel bij het zien van deze film. Een pakkend verhaal met een mooie cinematografie en soundtrack en overtuigende rollen van (de debuterende) Yoo-young Lee als het model en van Seo-hyung Kim als de vrouw van de kunstenaar.

Een mooie film, die in de verte een beetje doet denken aan La Belle Noiseuse (1991) van Jacques Rivette en inhoudelijk makkelijk met die film kan wedijveren.

Een heel aparte, indrukwekkende ervaring. Door het nagenoeg ontbreken van dialogen komt het ingetogen acteerwerk en de prachtige cinematografie, ondersteund door mooie muziek, nog beter tot z'n recht.

Ik heb in m'n leven redelijk wat films gezien, maar ik kan er zo 1,2,3 niet één opnoemen, die met deze te vergelijken valt.

Erg mooi, erg rustgevend. Een poëtische film om over na te denken.

Ondanks alle waarschuwingen vooraf moest ik mij wel een keer wagen aan deze film. Ik had dat beter niet kunnen doen. Dat men het bombardement op Rotterdam in mei 1940 gebruikt als omlijsting van een romantisch drama is nog daar aan toe, maar dat men dat doet aan de hand van een hemeltergend slecht scenario met tenenkrommende dialogen is een schande.

Mijn oordeel over de acteertalenten van Jan Smit en Roos van Erkel schort ik voorlopig ik. Met dit waardeloze materiaal hebben zij beiden geen echte kans gekregen.

Natuurlijk zit Jean Harlow lekker in haar vel in een film, waarin zij eigenlijk gewoon zichzelf kan spelen, hoewel —naar verluidt— het verhaal geïnspireerd is door gebeurtenissen in het leven van Clara Bow. Deze vlotte, satirische kijk op het toenmalige Hollywood is nog steeds erg vermakelijk, zij het op sommige momenten wel heel erg luidruchtig.

Al jaren maak ik twee keer per dag (’s morgens vroeg en ’s avonds laat) een rondgang langs de nieuwspagina’s van de grote Amerikaanse tv-stations (ABC, CNN, Fox News, MSNBC). Ik heb dus heel wat meegekregen over de neergang van Roger Ailes in de zomer van 2016. Dat maakte mij bijzonder nieuwsgierig naar de verfilming van dit schandaal.

Ik moet zeggen, dat de film aan al mijn verwachtingen voldeed. Het is een pakkend docudrama over de teloorgang van een televisiemagnaat vanwege seksuele intimidatie. Ik kan me voorstellen dat veel trouwe Fox-kijkers de film als bijzonder pijnlijk zullen ervaren. Het was mij evenwel een waar genoegen dat het rechtse tv-station –inmiddels ook wel bekend als “TV Trump”– zo op zijn nummer gezet wordt.

Het acteerwerk van de drie vrouwelijke protagonisten en van John Lithgow (in de rol van Roger Ailes) is eerste klas. In het bijzonder Charlize Theron is heel erg op dreef. De wijze waarop zij in de huid van Fox anchor Megyn Kelly kruipt, is subliem. Bijna griezelig, zo echt.

Ik heb met volle teugen van deze film genoten.

Interessante documentaire over volgens sommigen de mooiste vrouw, die ooit in Hollywood rondgelopen heeft. Bevatte op zich weinig nieuws voor mij, want het meeste over haar carrière en haar uitvindingen was mij al bekend.

Ik heb ook heel wat van haar films gezien, maar in de documentaire kwam toch nog een titel voorbij die ik tot nu toe gemist heb (The Strange Woman, 1946). Daar ga ik werk van maken.

Mijn eerste kennismaking met een film in het Telugu is niet bepaald een meevaller. Thema van de film zijn ouders, die bepalen wat goed is voor hun kinderen, variërend van de kleding die ze moeten dragen tot de keuze van de huwelijkspartner. Het verhaal mist echter nuancering. Enkel de opgewekte en bijdehante Genelia zorgt hier en daar in woord en daad voor een paar grappige momenten, maar die zijn te sporadisch om zo’n lange zit te rechtvaardigen.

Ingetogen film over de ontwikkeling en teloorgang van een romantische relatie tussen een op liefdesgebied onervaren jongeman en een gescheiden jonge vrouw. Regisseur Jin-ho Hur kiest voor weinig dialoog tussen de twee hoofdpersonages en laat daarmee de kijker bewust in het ongewisse over hun beweegredenen. Dat én de vele stiltemomenten, afgewisseld door mooie variaties van het melancholische “Plaisir d’amour”, zorgen ervoor dat het verhaal van lieverlee helemaal in je kruipt. Van mij had de film een andere afloop mogen krijgen, maar eigenlijk past het gekozen einde —de fade-out scene van Eun-su— perfect bij de rest van de film. Regisseur Hur toont zich andermaal een virtuoos in het maken van eenvoudige, romantische films die je raken (Christmas in August, April Snow).

Kluchtige avonturenfilm over inventieve beroepsoplichters, die het uiteindelijk aan de stok krijgen met een soort oom Dagobert. Een vlotte film, rijkelijk voorzien van kostelijke scènes. Erg leuk.

Goedgevoel komedie die qua sfeer en structuur een beetje doet denken aan de screwball comedies uit de glorietijd van de grote Hollywood studio’s. Geen dijenkletser, maar wel een aangename film die soepel voorbij glijdt, vooral dankzij de innemende protagonisten. Leuke titel trouwens.

Ietwat onrustige film over een jongeman, die moet kiezen tussen zijn ware liefde enerzijds en anderzijds een hoop geld dat hij krijgt als hij trouwt met een meisje, dat hij ook wel aardig begint te vinden. De wending tegen het einde van de film is de doodsteek voor al het voorafgaande. Een serieus drama dat naar mijn smaak te luchthartig wordt gebracht. Remake van een gelijknamige film uit 1981.

Ik herinner mij nog dat ik het boek van Françoise Sagan destijds op mijn literatuurlijst Frans had staan vanwege de controverse bij het verschijnen van dit boek, omdat de schrijfster ervan pas 18 jaar oud was.

Controversieel of niet het verhaal heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Dat geldt ook voor de film, die met vier absolute sterren in de hoofd- en bijrollen veel beter had moeten zijn. Ik heb mij niettemin best vermaakt vanwege het weerzien met Jean Seberg en Mylène Demongeot. Deborah Kerr vind ik in deze film miscast.

Weinig nieuws onder de zon in dit erotische drama van Salvatore Samperi (Malizia, 1973) over een streng opgevoede vrouw van stand, die haar leven van lieverlee gedomineerd ziet worden door haar vrijgevochten huishoudster. Naar de maatstaven van nu gemeten tamelijk oubollig.

Een vroege Chabrol uit zijn Nouvelle Vague-periode. Als liefhebber van films met een verhaal ben ik nooit enthousiast geweest over die filmstijl. Deze film vormt daarop geen uitzondering.

Het is stuurloos geheel over winkelmeisjes, die zich overdag stierlijk vervelen en ter compensatie ’s avonds op zoek gaan naar een tenminste nog enigszins bewogen afsluiting van de dag. Een sinister —zij het voorspelbaar— incident tegen het einde van de film is in feite het enige hoogtepunt. Voor het overige bestaat de film voornamelijk uit vulling, dat op zich wel aardig overeenkomt met de dagelijkse sleur van de winkelmeisjes.

Bernadette Lafont steelt de show, maar dat is in deze bleke setting nauwelijks een noemenswaardige prestatie.

Ondanks een overdosis aan geweld een vermakelijke film. Dat komt grotendeels omdat het verhaal —vrij losjes gebaseerd op de wederwaardigheden van het befaamde misdaadduo Clyde Barrow en Bonnie Parker tijdens de beginjaren van de Grote Depressie—rijkelijk overgoten is met droge humor.

Cinematografisch dik in orde, een passende soundtrack met een voor die tijd populair muziekgenre en ook op het acteerwerk valt weinig aan te merken.

De film wordt door historici algemeen erkend als een mijlpaal in de ontwikkeling van Hollywood, omdat hij een tijdperk inluidde waarin filmmakers niet langer aan de leiband van de grote studiobazen wilden lopen en zich meer en meer begonnen te richten op een jonger publiek. Naar de maatstaven van nu wordt het door liefhebbers van overmatig, zinloos geweld allicht ervaren als tamelijk tam, maar meer hoeft dat van mij niet te zijn.

Film over mensen, die niet alleen in kunst doen, maar zelf ook erg kunstmatig zijn. Niet mijn soort vermaak.

Ik heb aan het uitgebreide commentaar van ikkegoemikke eigenlijk weinig toe te voegen.

Toegegeven de film is op sommige momenten wat kort door de bocht, maar over het geheel genomen boeiend genoeg om mij te vermaken, mede dankzij de goede acteerprestaties van Naomi Watts en vooral van de kleine Jacob Tremblay.

Er zijn wel meer Duitse oorlogsdrama’s waarin de voertaal Engels is (The Boy in the Striped Pyjamas schiet mij te binnen), maar zo beschamend als in deze film heb ik het niet eerder meegemaakt. Engelstalige acteurs in een Duits drama Duits met een Engels accent laten praten; hoe verzin je zoiets? Het gaat in ieder geval ten koste van de geloofwaardigheid van gelouterde acteurs als Geoffrey Rush en Emily Watson. Ook het acteren van Sophie Nélisse, die ik mij herinner van haar innemende rol in Monsieur Lazhar, heeft er duidelijk onder te leiden.

Dat is jammer, want het verhaal is op zich best boeiend en ook de settings en cinematografie zijn prima verzorgd. Het is daaraan te danken dat de film bij mij nog net een voldoende scoort. Met een andere aanpak had dit een topfilm kunnen zijn.

Een typisch Engelse plattelandsfilm met een boeiend verhaal, fraaie cinematografie en uitstekend acteerwerk van Emily Mortimer en uiteraard Bill Nighy (die verzaakt immers zelden of nooit). Andermaal een klein pareltje van Isabel Coixet, inmiddels een van mijn favoriete regisseurs. Intrigerend en sfeerrijk. Sober en erg mooi.

Misschien was ik niet in de juiste stemming; misschien had ik niet de goede antenne uitstaan; misschien heb ik niks begrepen van de film. Wat daar ook van zij, ik vond er weinig aan. De zoveelste high school komedie die de mist in gaat. Visueel kende de film welgeteld één hoogtepunt: de scène in het zwembad. Vrijwel onmiddellijk gevolgd door het dieptepunt: een lesbienne die tijdens het vrijen kotst op de borst van haar partner. Dat heeft volgens mij weinig te maken met humor, maar alles met slechte smaak. Zoals naar mijn mening ook het gebruik van de naam “Malala” als geheim codewoord bepaald niet getuigt van fijnzinnigheid.

De film “Superbad” scoorde destijds bij mij 1,5*. Dit meidenequivalent is hooguit een fractie beter, maar ook deze film komt niet verder dan een dikke onvoldoende.