Bonjour Tristesse (1958)

Het boek van Françoise Sagan maakte destijds ophef maar een verfilming ervan ligt niet zo voor de hand, bewijze deze film die eigenlijk meer verveelt dan iets anders. Het geheel komt immers erg kunstmatig over met veel oppervlakkig gepraat en kan eigenlijk op geen enkel moment boeien. Acteurs als David Niven en Deborah Kerr horen in betere films thuis en chansonnière Juliette Greco was er alleen maar voor de affiche.

Bonjour Tristesse werd niet warm onthaald door het Amerikaanse publiek en te weinig 'Frans' gevonden, terwijl dit in Frankrijk net wel zo'n succes had. Truffaut was grote fan van Seberg en noemde haar de beste actrice van Europa, terwijl Godard zijn A Bout de Souffle zag als een verderzetting van het personage van Seberg. Zo zie je maar hoe de smaken kunnen verschillen. De film begint heerlijk in zwart/wit met de nodige tristesse. De kleuren en de sfeer zorgen mee dat het verhaal ondanks alle fun nogal bedrukt overkomt. Om dan terug te blikken naar de kleurrijke zomer, toen alles nog goed ging. De personages lijken soms nogal nep, maar eigenlijk hoort dat bij de film. David Niven als de eeuwige playboy en Jean Seberg als zijn dochter in een coming to age verhaal die mee surft op het plezier van haar vader, voor ze te laat beseft dat die manier van leven niet het grootste geluk is. Daarnaast krijgen we Deborah Kerr die ook aanvoelt als een soort indringer en dan Mylène Demongeot in een bizarre rol die doet denken aan Marilyn Monroe. En toch ook even de running gag vermelden van de dienster, waarbij de actrice blijkbaar altijd één van haar zussen speelt die op dat moment van dienst is. Qua verhaal is het vrij eenvoudig en toch heeft de film iets bijzonder. De muziek van Juliette Gréco (die zichzelf speelt als zangeres) en het sterke einde met Seberg zorgen toch voor de nodige ontroering. Een film die opvallen genoeg veel meer blijft hangen dan ik had verwacht.