Opinions

Mooie film over de in eigen land legendarische Koreaanse koningin (later keizerin) Myeong-seong, die eind 19e eeuw meer en meer westerse invloeden toeliet in haar land en Korea tevens wilde beschermen tegen de expansiedrift van Japan, tot ongenoegen van haar schoonvader en van buurland Japan.
Voor dramatisch effect is rondom deze politieke intrige een romantisch drama geweven. Soo Ae ziet er in elk opzicht koninklijk uit.

Tegenvallende komedie over een politiedetective en diens stormachtige contacten met een al te assertieve, schmierende incassomedewerkster van een kredietinstelling. De film kent een handvol grappige scènes, maar dat zijn er veel te weinig. Voor de grootste deel is de film redelijk saai met veel van hetzelfde en vooral erg luidruchtig dankzij de periodieke, nogal gekunstelde woedeuitbarstingen. Niet echt mijn ding dus.

Aardig oudje, dat het vooral moet hebben van zijn sterrencast. Er zijn zien zoveel films, waarin Hedy Lamarr goed voor de dag komt. Aardig om te weten dat Lamarr behalve een bijzonder knappe filmster ook de knappe uitvindster is van het zgn. frequency hopping, een techniek die heden ten dage nog steeds toegepast wordt in digitale communicatietechnieken als gps en gsm.

Een docudrama stammend uit een tijd dat het begrip “docudrama” eigenlijk nog uitgevonden moest worden. Een mooie reconstructie van een gedenkwaardige rechtszaak,waarin de openbare aanklager —anders dan gebruikelijk— zijn best doet om de onschuld van een beklaagde te bewijzen. Had een heel mooie film kunnen zijn, maar mijn probleem zit ‘m in de hoofdrol van Dana Andrews. Voor zover ik mij dat voor de geest kan halen kijkt de man in al zijn films onder alle omstandigheden altijd hetzelfde. Jammer, zoals het ook jammer is dat de rol van Jane Wyatt verwaarloosbaar is.

Liefhebbers van dit soort waargebeurde rechtbankdrama’s wil ik wijzen op het veel betere Inherit the Wind (1960).

Dit soort platvloerse humor is niet mijn ding. De film had als politieke satire best redelijk kunnen scoren wanneer Cohen niet zo vaak over de schreef was gegaan. Ik heb de eerste Borat-film met opzet aan mij voorbij laten gaan. Dat laat ik maar zo, want ik denk niet dat ik daaraan veel gemist heb.

De film start veelbelovend, maar het verhaal zit naar het einde toe zo vol met gaten en toevalligheden dat mijn waardering allengs minder begon te worden. Niettemin petje af voor Jack Nicholson, die op overtuigende wijze heen en weer pendelt tussen de rauwe werkelijkheid van zijn werk en zijn behaag- en koopzieke vrouw. Het beste deel van de film is allicht de soundtrack van Ry Cooder. Al met al wel een beetje een tegenvaller.

Film over een jonge vrouw met een persoonlijkheidsstoornis, dat zich uit in dwangmatige seks en overmatig drankgebruik. Door af en toe gebruik te maken van dubbele beelden slaagt regisseur Charlebois er aardig in de borderlinesymptomen aanschouwelijk te maken. Desondanks niet bijster interessant. Vooral de expliciete seksscènes (frequent en veel van hetzelfde) zijn eerder saai dan boeiend.

Epische kroniek over de beruchte Borgia familie eind 15e eeuw. Ondanks een aantal getalenteerde acteurs (Lluís Homar, María Valverde, Paz Vega e.a.) meer interessant dan goed, al heb ik geen idee of het historisch allemaal klopt.

Naar verluidt is er na aanleiding van het commentaar van de Hays Code commissie nogal geknipt en geplakt in de film, zijn er later nog scènes toegevoegd onder verantwoordelijkheid van een andere regisseur en heeft het al met al bijna twee jaar geduurd alvorens de film in de bioscoop verscheen. Het is te merken. Het verhaal, dat nogal abrupt en ongeloofwaardig eindigt, rammelt aan alle kanten en staat bol van de onwaarschijnlijkheden. Het enige genietbare is eigenlijk Loretta Young en haar oogverblindende jurken. Mooi is Miss Young ontegenzeggelijk, des te meer spijtig dus dat zij bij het uitdelen van acteertalent volgens mij redelijk ver achteraan gestaan heeft…

Een absolute topper dankzij de geweldige vertolking van de veel te jong gestorven Judy Holliday, een natuurtalent en een van de allerbeste comédiennes die in Hollywood heeft rondgelopen. Helaas voor ons als filmliefhebber had deze buitengewone actrice een voorkeur voor het toneel, waardoor zij maar spaarzaam in films te zien is.

Aardig om te weten is dat, toen de super-intelligente Judy Holliday (IQ 172 !!) moest verschijnen voor de senaatscommissie voor on-Amerikaanse activiteiten, zij weer helemaal in de rol van Billie Dawn kroop, de overdonderde leden van de commissie sprakeloos achterlatend.

Bekend is haar uitspraak dat je erg slim moet zijn om op overtuigende wijze een dom blondje te kunnen spelen.

À propos, let op de verrassende, spectaculaire verlaging van haar piepstem als ze tegen het einde van de film beveelt om de deur open te doen: "Do what I told you." Prachtig.

Dertien-in-een-dozijn verhaal over een drugstransport dat in de soep loopt en een jonge botanicus, die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is. Dit soort verhaaltjes zijn al lang tot op het bod afgekloven.

Deze Franse misdaadklassieker is op de keeper beschouwd eigenlijk veel meer een ironische schelmenfilm. Zoals wel vaker in Franse films ziet het er allemaal redelijk authentiek uit, door de keuze van regisseur Deray voor settings met roestige auto’s, spelende kinderen op straat, deels verlebberde hoeren e.d. Hollywood-films zijn doorgaans veel gelikter.

Opvallend het verschil in acteren van de twee protagonisten. De introverte, bedachtzame Alain Delon versus de extroverte, bon vivant Jean-Paul Belmondo. Mooi om te zien.

Reconstructie van de onderzoeksjournalistiek door twee vrouwen naar een seriemoordenaar in Boston e.o. Best boeiend, vooral door het goede acteerwerk. Toch liet de film mij achter met een onbevredigend gevoel. Dat ligt niet zo zeer aan het verhaal, maar veeleer aan het feit dat het mysterie nooit definitief is opgelost.

Een misdaadfilm met een zwak, om niet te zeggen bespottelijk script, dat volgens mij past op de achterkant van bierviltje. Daarnaast laat het acteerwerk veel te wensen over. De titel is nog het meest intrigerende onderdeel van deze futloze film, die alle kenmerken draagt van een goedkoop vluggertje.

Twee lesbiennes richten op school een zelfverdedigingsclubje op. Een van de eerste dingen die zij leren is een clubgenoot recht in het gezicht te stompen. Zo zitten er nog een paar gewelddadige scènes in de film. Zonder twijfel grappig bedoeld, maar niet het soort humor dat ik kan waarderen.

Typisch misdaadmysterie, zoals Chabrol ze handenvol gemaakt heeft: geen vlees, geen vis en weinig mysterie. Eigenlijk weet je al vanaf de eerste melding van een moord wie de dader is, een euvel dat meer Chabrol films plaagt. Gelukkig is Stéphane Audran weer van de partij, statig als altijd. Die geeft de film in ieder geval wat niveau, want Jean Yanne bakt er niet veel van. De monoloog van hem tijdens het ritje naar het ziekenhuis is echt tenenkrommend.

Film geeft een heel aardig tijdsbeeld van opgroeiende pubers in de jaren 80, toen die nog geen last hadden van mobieltjes en/of games en nog tijd hadden van elkaar en elkaars problemen. Sophie Marceau acteert bij haar debuut alsof ze al jaren voor de camera heeft gestaan. Zoveel jaren na dato nog steeds een amusante film.

Gave misdaadfilm, die enigszins doet denken aan een verfilmd stripboekverhaal. Het tweede gedeelte is best spannend, met name door de onverwachte wendingen. Het acteerwerk is prima verzorgd al zal ik wel nooit wennen aan het eigenaardige stemmetje van Jennifer Tilly. Een beetje slordig gemaakt, want de film bevat nogal wat continuïteitsfouten. Zo reikt de ultrakorte jurk van Violet plotseling tot aan haar knieën wanneer ze over de schouder van Caesar wordt weggedragen.

Typisch een film die mij enkel bestemd lijkt voor fans van Gerard Butler en/of Jennifer Aniston. Ik kan me niet voorstellen dat anderen zich zullen vermaken met dit doorsnee verhaal, dat o zo voorspelbaar in elkaar zit. Ik vond het in ieder geval erg matigjes, al was het wel leuk om voor het eerst in jaren Carol Kane weer eens te zien in een cameo als hotelhoudster. Maar ja, op die paar korte scènes kan een film niet drijven.

De Bourne-trilogie nog maar eens bekeken in verband met de actuele onthullingen over de NSA praktijken.

Dit eerste deel heeft op de vervolgen voor dat het in de marge ook een romantisch verhaallijntje heeft. Dat vind ik voor de afwisseling wel zo aardig. Dit soort films zijn eigenlijk niet mijn ding, maar toch goed te doen dankzij het goede acteerwerk en de spectaculaire actiescènes. Spannend.

Het minste deel van de Bourne-trilogie. Jammer dat Franka Potente al zo vroeg uit het verhaal verdwijnt. Daar staat tegenover dat Oksana Akinshina (Lilja 4-Ever) een leuke cameo heeft tegen het einde. Verder min of meer herhalingen van wat in deel 1 al te zien is.

Net als de voorgaande delen moet dit slot van de Bourne-trilogie het vooral hebben van de actiescènes, waarbij met name de achtervolging in en op de huizen van Tanger spectaculair te noemen valt. Dat de geloofwaardigheid het voornaamste slachtoffer is van al die sensationele acties, wisten we al uit de voorafgaande films. Maar het draait in deze films niet om geloofwaardigheid, want actie, actie, actie…!

Mijn waardering van de drie delen:

- Bourne Identity 4,0*

- Bourne Supremacy 3,0*

- Bourne Ultimatum 3,5*

Schitterende humane film over een microrelatie in het al meer dan 70 jaar overweldigende Israëlisch-Palestijnse conflict. Daar waar de oudere generaties het bij gebrek aan goodwill laten afweten, leren twee jongeren aan weerszijden van de scheidslijn te midden van alle ellende gaandeweg de tegenstellingen te overbruggen. De slotscènes zijn hartverscheurend.

“Reste, Miss Peace. Surtout ne change pas.”

Een sobere, maar o zo prachtige film, met vlekkeloze vertolkingen van Agathe Bonitzer en Mahmoud Shalaby. stinissen merkt terecht op dat deze film een breed publiek verdient.

Ik ken het boek, dat ten grondslag ligt aan deze film, niet. Gezien het bedroevende scenario zal ik de behoefte om het boek te lezen moeiteloos kunnen onderdrukken. Het is een armzalige film, zowel qua verhaal als qua vormgeving.

Matthijs van de Sande Bakhuyzen doet weliswaar zijn best om er wat van te maken, maar hij is bij voorbaat kansloos gezien de zwakte van het materiaal. Ook de Vlaamse schone Ella-June Henrard heb ik wel eens beter in actie gezien.

Rustige film met een pakkend verhaal.

De synopsis hierboven bevat een spoiler. De reden van de gevangenisstraf zou uit de synopsis verwijderd moeten worden.

Aangename fantasie in de vorm van een kinderfilm over het ontstaan van het kerstfeest. Leuk, ook voor volwassenen die hun eigen jeugd nog niet zijn vergeten.

Gezien het Nashville Manifest een helaas nog steeds uiterst actueel onderwerp: homotherapie. Fundamentalistische gelovigen (van welk religie dan ook) —die het eigen denkvermogen waar het religieuze zaken betreft bij voorkeur op een laag pitje zetten— zien homoseksualiteit niet als een geaardheid, maar als een ziekte of een keuze. Dus is genezing, dan wel verandering van de geaardheid mogelijk, is de aansluitende drogredenering. Therapie is daarvoor een probaat middel, denken zij.

Regisseur Joel Edgerton stelt deze denkwijze en de bijbehorende praktijken ragfijn aan de kaak is deze schrijnende film, die gebaseerd is op de autobiografie van Garrard Conley. Ik vrees overigens dat het weinig uit zal maken, want de mensen die deze film hoognodig zouden moeten zien zullen zich daar niet aan wagen, vrees ik. Toch is het een uitermate nuttig signaal, opdat eenieder alert blijft.

Oogkleppen op en vooral zelf níet nadenken. Aangrijpend thema, dat heden ten dage nog steeds aktueel is. Vervang joden door moslims en je ziet waartoe demagogie kan leiden.

Goed met deze film weer eens op de alledaagse feiten gedrukt te zijn.

En wat de film betreft: een ernstig minpuntje is wel dat de film niet duitstalig was. Maar het spel van de twee jongens en de kampcommandant maakt veel goed.

Een moedige film —zeker van transgender Michelle Hendley— wanneer je de felle discussies in dominante christelijk conservatieve kringen in de Verenigde Staten over o.a. transseksualiteit in ogenschouw neemt. Wellicht is de overall sfeer van deze film iets te idyllisch. Dat heeft mij echter geen moment gestoord, omdat ik de boodschap over het accepteren van transseksualiteit door de mensen in je omgeving veel belangrijker vind. Knap werk dus van regisseur Eric Schaeffer en zijn crew.

Pretentieuze film over twee vreemden, die elkaar ontmoeten op de avond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen 2016. Terwijl Amerika kiest voor een niet verwachte koerswijziging, beseffen zij zwervend door nachtelijk LA dat nu het tijd wordt werk te maken van hun onvervulde dromen.

Een quasi-one-take film, die de toeschouwer al dan niet bewust op afstand houdt. De veelvuldig ingelaste stiltes beginnen op d’n duur lichtelijk te irriteren. Per saldo is het enige opmerkelijke aan de film het gedegen acteerwerk van de beide protagonisten.