La Boum (1980)

Een flinke portie kalverliefde, ouders die alleen maar met zich zelf bezig zijn en een wijsneuze oma, zonder verantwoording, en in dit geval heeft men er een komedie van gemaakt, waarbij men zelden echt geamuseerd kan toekijken, die aan de oppervlakkige kant blijft uiteraard en alleem maar te genieten valt omwille van enkele hun vak beheersende spelers en ook nog een piepjonge Sophie Marceau.

Film geeft een heel aardig tijdsbeeld van opgroeiende pubers in de jaren 80, toen die nog geen last hadden van mobieltjes en/of games en nog tijd hadden van elkaar en elkaars problemen. Sophie Marceau acteert bij haar debuut alsof ze al jaren voor de camera heeft gestaan. Zoveel jaren na dato nog steeds een amusante film.

Deze Franse jeugdklassieker is voor mij amper te harden en komt gedateerd over. Een jonge Sophie Marceau speelt de rol van Vic, een meisje die haar eerste amoureuze gevoelens kent en zich begint af te zetten tegen haar ouders. Rond haar zie je de ouders, die in een relatiecrisis terechtkomen. Het contrast van ontluikende liefde en de gebluste liefde wordt hier eigenlijk best verstandig tegenover elkaar gezet. De relativerende overgrootmoeder moet een imago verkopen van oude dame met een jonge en moderne ingesteldheid en speelt een verbindende rol tussen Vic en de ouders. Ik vond het vanuit mijn persoonlijke kijkervaring een irritante film (bvb ook door dat zeiknummer Reality) die ik met veel moeite heb uitgezeten.