Babardeala cu Bucluc sau Porno Balamuc (2021)

Niet doen, ik snap er niks van. Hoop herrie, sex en mondkapjes.

Licht absurdistisch-komische en experimentele film – met zelfs expliciete porno – die zowel vermaakt als de (Roemeense) maatschappij een kritische spiegel voorhoudt. Zo’n beetje de hele hedendaagse maatschappij komt voorbij, van seksfilmpjes die per ongeluk op internet komen en consumentisme tot de coronapandemie en complottheorieën, maar de boodschap is moralistisch en tegelijk pessimistisch of zelfs cynisch: zoals ook de gebouwen in Boekarest in verval zijn en er vele armen zijn is de maatschappij ook moreel in verval met overal vulgariteit en asociaal gedrag waarbij mensen echter altijd de ander en nooit zichzelf veroordelen met de televisie en computerscherm als de eigentijdse reflectie in Porseus’ schild om het gezicht van Medusa als het lelijke te bekijken en te veroordelen. Dit verval in hypocrisie en verlangen om de ander te vernederen, heeft misschien wortelen in de geschiedenis van Roemenië als dictatuur en de film verwijst aldoor naar die geschiedenis maar lijkt ook universeler de verdorven of onvolmaakte kern van de mens te willen aantonen (zoals bv. in het tweede deel, dat nota bene slechts een woordenboek is, kinderen de politieke gevangenen van hun ouders worden genoemd). Al met al een film met een somber beeld van de mens en de maatschappij maar die tegelijk zichzelf niet te serieus neemt, ja zichzelf zelfs uitdrukkelijk als een grap presenteert waarmee de absurditeit van de weerzinwekkende toestand van de mens wordt onderstreept.

Bizarre film. Het is me een raadsel dat deze film een paar jaar terug de Gouden Beer in Berlijn heeft gewonnen. Het begint al direct me een onvervalste pornoscène. Niet dat we daar gelukkig moeten van worden. Ik begreep eerlijk gezegd de opzet van de film niet goed. Het eerste hoofdstuk is één langgerekte wandeling door de straten van Boekarest. Erg uitnodigend was dat niet, niet de stad, maar zeker ook niet de burgers. Die mondmaskers ten tijde corona voelden ook wat akward aan. Het tweede hoofdstuk bracht iets meer humor met een soort visueel woordenboek. Erg vreemde scènes alvast die ik weinig kon plaatsen. Het laatste deel, de procesvergadering zeg maar, maakt gelukkig nog wat goed. Geweldige scène toen de video nogmaals werd getoond om iedereen duidelijk te maken waarover het ging. Grappig toen enkele mannen van dichtbij gebiologeerd de beelden aan het bekijken waren. Toen één van de vrouwen zei dat het na halfweg wel duidelijk was, protesteerden sommige mannen dat ze een volledig beeld wilden van de aanklacht…