Opinions

Het gegoochel met namen en persoonlijkheden kan niet verhullen dat dit een matige film is, die in cirkeltjes lijkt rond te draaien, de beide aantrekkelijke protagonisten ten spijt.

Teleurstellend werk van de regisseur, die ons eerder trakteerde op mooie films als The Classic (2003) en vooral My Sassy Girl (2001).

Dramatische roadmovie over een familie (“kazoku”), die vanuit het warme zuiden van Japan verhuist naar het ijskoude noorden. De dagenlange reis gaat gepaard met de nodige dramatische verwikkelingen. Opvallend toch weer de menselijke maat daarvan, zoals in zoveel films van Yōji Yamada. Boeiend vanaf het begin tot en met het hoopvolle einde. Erg mooi.

Heerlijke spoof van Yamada’s eigen Tōkyō Kazoku [aka Tokyo Family] (2013), waarvoor de cast van de originele film in zijn geheel weer komt opdraven. Een tragikomedie, boordevol grappige scènes, geestige dialogen en hier en daar een klein beetje drama met een knipoog. Een bijzonder amusante film met geweldig acteerwerk.

Net als zijn voorganger een leuke komedie over een voortdurend kibbelende familie; bij vlagen dolkomisch. Het is niet zozeer de actie, als wel de interactie tussen de leden van de voortreffelijke cast die deze film naar een redelijk hoog niveau tilt. Gewoon een gezellige film, die uitermate geschikt is om je humeur op te krikken.

Vriendelijke goedgevoel film over een jonge vrouw, die na de dood van haar man vastbesloten is om voor zichzelf en voor haar nog jonge stiefzoon een toekomst op te bouwen. Zij krijgt daarbij na enige aarzeling steun van haar schoonvader, die ze niet kent en die aanvankelijk niet weet wat hij met haar aan moet.

Geen hoogvlieger maar best een aangename film, vooral dankzij de innemende rol van Kasumi Arimura.

Dit had dankzij de talrijke wendingen een prima thriller kunnen zijn, ware het niet dat er slordigheden in het verhaal geslopen zijn. Die tasten de geloofwaardigheid van de film aan. De raamvertelling waarbij een rechercheur aan zijn dochter nota bene op haar trouwdag uitlegt hoe de vork in de steel zit, doet de film ook geen goed. Wat resteert is een degelijke Deense thriller, maar niet meer dan dat.

Prima psychologische thriller annex film noir met twee gezichten, die beide op uiteenlopende wijze de nodige spanning herbergen. Het eerste deel draait om een persoonsverwisseling, het tweede is een misdaadverhaal zonder veel franjes.

Het opvallende camerawerk met goed doordachte belichting geeft het ingenieuze verhaal extra cachet. Het overtuigende acteerwerk, zoals je dat bij Deense thrillers mag verwachten, doet de rest.

Een onderhoudende film.

Sterke film over een man met paranoïde denkbeelden. Film laat in het midden of het verdwenen dochtertje echt zoek is of alleen in de gestoorde geest van haar vader bestaat. Damian Lewis vult deze moeilijke rol op alleszins aanvaardbare wijze in. En dan is er natuurlijk ook nog Abigail Breslin, wat ’n dotje.

De tegenstellingen tussen de tieners en hun respectievelijke ouders worden heel aardig in beeld gebracht, alsmede hoe die verschillen uiteindelijk van invloed zijn op de ontwikkelingen. De voornaamste verdienste van de film is dat het verhaal uit het leven gegrepen is. Als film evenwel niet erg bijzonder.

Ik heb achteraf de indruk dat de rauwe openingsscène behalve misschien om de algehele sfeer te bepalen verder niet zoveel te maken heeft met de rest van de film. Matig filmpje over drie jonge vrouwen die op zichzelf en elkaar zijn aangewezen om zich te verdedigen tegen ronddolend tuig in de nadagen van de Amerikaanse Burgeroorlog. Een mager verhaal met weinig nieuws onder de zon. Zelfs de voor dat tijdsgewricht “verplichte” kleurlinge ontbreekt niet in de cast.

I miss those guys.

- Me too.

Redelijke actiekomedie, die (in tegenstelling tot vergelijkbare films) weigert zichzelf al te serieus te nemen. Vooral gezien het dunne verhaaltje geen topper, maar wel een vlotte en plezierige film met meer dan voldoende leuke momenten om een aangename indruk achter te laten..

Aangename verfilming van Neel Doff’s autobiografische romans over haar jeugd en haar ervaringen in de prostitutie. Het fraaie camerawerk van Jan de Bont geeft de film een authentiek uiterlijk. Daarnaast is het verhaal, vooral vanwege het feit dat het gebaseerd is op echte belevenissen, boeiend genoeg om het over het algemeen nogal matige acteerwerk een beetje door de vingers te zien. De film behoort niet tot het beste werk van Paul Verhoeven, maar is zeker niet slecht.

Naast uiteenlopende karakters zijn verschillen qua afkomst en milieu er vaak de oorzaak van dat liefdesrelaties gedoemd zijn. Het is een geliefd thema in de filmwereld en ook het centrale thema van deze intrigerende film over de turbulente liefde tussen een wildebras met een gokverslaving en een stripdanseres.
Hoewel de speelduur best wat korter had mogen zijn, weet regisseur Hiroki door een aantal onverwachte ontwikkelingen de aandacht van de kijker goed vast te houden in weerwil van het feit dat de ontknoping nogal voorspelbaar is.
De twee protagonisten Kengo Kōra en Anne Suzuki leveren prima acteerwerk af. Vooral Suzuki, die ik mij eigenlijk alleen herinner van tamelijk brave tienerrollen, maakt indruk met haar karakterontwikkeling. Niet te missen: de minutenlange kleedkamerscène, waarin Kazu zijn vriendin probeert terug te krijgen.
Van wat ik tot nu toe van Hiroki gezien heb, vind ik dit een van zijn betere films. Het smaakt naar (veel) meer.

Verspreid over de film zit er wel een handvol grappige of romantische scènes in, maar over het geheel genomen is het vlees noch vis. Goed beschouwd is de titel eigenlijk nog het leukste onderdeel van de film. Verder niet de moeite waard om er veel woorden aan vuil te maken. Ik vind Schweiger's voorgaande film Barfuss (2005) heel wat leuker.

Langzaam maar zeker begint Turkije een van mijn favoriete filmlanden te worden. Deze poëtische film over twee aspirant-dichters en hun liefdesavontuur draagt daar zeker aan bij. Naast het waargebeurde dramatische verhaal zorgen het uitstekende acteerwerk en de mooie cinematografie voor een fraai geheel, dat bovendien opgeluisterd wordt door prachtige dichtregels.

Afstandelijk en brutaal filmpje over een bizarre relatie tussen jongelui, die hopeloos de weg kwijt zijn en geen idee hebben hoe mooi seks hoort te zijn. Nog afgezien van het ranzige verhaal slagen ook de personages er niet in enige empathie te genereren. Ik prijs mij gelukkig dat ik dit niet mooi hoef te vinden.

Eigenlijk tegen beter weten in toch maar weer een film van Larry Clark opgezet. Toen bij de openingscredits de naam van Harmony Korine voorbijkwam, hadden bij mij extra alarmbellen moeten afgaan. Want het is een verknipt verhaal met belabberd acteerwerk en dito camerawerk. Waardeloos.

Half om half; een leuk mix van een romcom en een toeristisch reclamefilmpje. Dit laatste komt het beste tot zijn recht dankzij de fraaie opnamen van de prachtige omgeving van Kochi in het zuiden van Japan. Het verhaaltje is een stuk minder boeiend en zakt af en toe wat weg. Maar, zoals gezegd, de beelden van de omgeving maken veel goed.

Sterk psychologisch drama over een Kroatische familie, waar een onbesproken trauma uit het verleden diepe sporen heeft getrokken met navrante gevolgen. Een sombere film met excellente acteerprestaties en een ezel als quasi-psychotherapeut. Aan het eind begint er toch een beetje licht te gloren…

Uitgezonderd de titel en regisseur John Landis was ik deze film goeddeels vergeten tot ik ‘m onlangs tegenkwam in een MovieMeter Contest. Reden om mijn geheugen eens op te frissen.

Een verzameling veelal absurde spoofs, sommige hilarisch, andere uitermate flauw. Hoewel ik vrees dat ik het meeste binnen de kortste keren opnieuw vergeten zal zijn, heeft de film mij op een aantal momenten toch wel vermaakt.

Ingenieuze romcom, waarvan het laatste deel van de film als het ware functioneert als een addendum door de aanvankelijke hiaten in het verhaal op subtiele wijze in te vullen. De cast levert prima acteerwerk af en zorgt in samenhang met het knap geconstrueerde script voor een zeer amusant geheel.

Andermaal een beklijvende film van regisseur Ilmar Raag. Een schitterende film over de ontluikende liefde tussen twee outcasts tegen de stroom in. De mooiste scène: die waarin Kertu haar tirannieke vader straal voorbijloopt om haar geliefde in het bijzijn van iedereen vol op de mond te kussen. Een kippenvelmoment. Een echt pareltje met een pakkend verhaal en overtuigend acteerwerk. Prachtig!

P.S. De Engelse alternatieve titel slaat als een tang op een varken.

Mooi, sfeervol en dramatisch liefdesverhaal van regisseur Jae-young Kwak met een prachtige dubbelrol van Ye-jin Son, een werkelijk fantastische actrice. Hoewel de film opnieuw van begin tot eind boeit, haalt hij niet het absolute topniveau van Kwak’s eerdere Yeopgijeogin Geunyeo (My Sassy Girl) uit 2001. Daarentegen is de soundtrack subliem met een verrassende mix van mooie klassieke muziek (Beethoven, Vivaldi) met Koreaanse en Westerse pop. En niet te missen: de bijzonder mooie, poëtische openingsbeelden.

Een hele mooie, gevoelige film.

Genoeglijke romcom met twee frisse en fruitige protagonisten, die elkaar voortdurend aantrekken en dan weer afstoten. Het acteerwerk en de gevatte dialogen tillen deze film net boven de middelmaat uit. De ongetwijfeld grappig bedoelde slapstick intermezzo’s met Senior Kang zijn evenwel erg storend.

Verbijsterende film met de gruwelijke geschiedenis van een jong Noord-Koreaans gezin. Film richt zich enerzijds op de meer dan armzalige levensomstandigheden en mensonterende onderdrukking in Noord-Korea en anderzijds op de spijkerharde ervaringen van diegenen, die proberen het land te ontvluchten. Een hard, bijzonder grimmig en ongemakkelijk verhaal, waar je —zoals arno74 al zegt— stil van wordt. Zeker van het slot.

Deze laatste van de vier films, die het echtpaar Bogart-Bacall samen gemaakt heeft, blijft ook na herziening naar mijn smaak de minste. De film heeft te veel de kenmerken van verfilmd toneel. Hoewel Edward G. Robinson zijn best doet om zijn rol uit Little Caesar nieuw leven in te blazen, mist de film de nodige spanning. Eigenlijk is Claire Trevor de enige die goed voor de dag komt.

Het moet haast wel een geweldig maatschappelijk probleem zijn in India, want corruptie is door de bank genomen het centrale thema van Bollywoodfilms over politie en autoriteiten. Dat geldt althans voor de films, die ik gezien heb. Deze film vormt daarop geen uitzondering.

Hij is duidelijk bedoeld voor binnenlands gebruik gezien de talrijke stichtelijke boodschappen, die op weinig subtiele wijze in het verhaal verweven zijn.

Wonderlijk dat de filmmakers er toch weer in slagen een handvol muzikale intermezzo’s, die niets met het verhaal te maken hebben, in de film in te lassen. Een beetje storend, maar afgezien daarvan is het een bij vlagen best spannende film. De verrassende twists tegen het einde dragen bij aan mijn positieve waardering. De film duurt wat lang, maar dat ben ik inmiddels van Bollywood wel gewend. Bovendien, wanneer de wonderschone Aishwarya Rai met haar lichtblauwe ogen in beeld komt, dan heb je geen erg in de tijd…

Triest verhaal over een ontredderde grootvader, die in desolaat land samen met zijn speels kleinzoontje op zoek is naar zijn zoon. Ondanks de fraaie opnamen word je hier niet vrolijk van. Niettemin een pakkende film, al haalt ie het lang niet bij Rahimi’s volgende film Syngué Sabour, Pierre de Patience (2012).

Boeiende film over de impact op de gewone mensen van de ver gaande islamisering van Pakistan tijdens het schrikbewind van generaal Zia-ul-Haq. Regisseur Sabiha Sumar slaagt er prima in om de spanning heel geleidelijk op te voeren. Bovendien weet zij op een leuke manier de tegenstelling te schetsen tussen de schampere houding van de oudere mensen over de nieuwigheden en de gedrevenheid van de jongeren, die als jonge honden achter de nieuwlichters aanlopen. Komt op mij over als een belangwekkend tijdsdocument.

Film gezien in het kader van “mijn” Manisha Koirala-cyclus. Een min of meer voorspelbaar verhaal over een jonge, getalenteerde vrouw, van wie het leven onder druk staat door het feit dat haar ouders gehandicapt zijn. Weliswaar is het acteren van Koirala als de dochter voortreffelijk als altijd, maar in haar eentje kan zij de film ook niet redden. Niet bepaald een topfilm.