Opinions

Een bij vlagen intens familiedrama annex coming of age-film over huiselijk geweld en de wisselvallige relatie van een tiener met zijn dominante vader met een alcoholprobleem. Het verhaal is niet altijd even plausibel en de film zakt in het middengedeelte (de wandeltocht in de bergen) een beetje in. Zeker geen vervelende film, maar ik had er meer van verwacht.

Spannende thriller over een Fransman die –vanwege een cultuurschok?– in het nauw gedreven wordt door Russische autoriteiten. Sterk optreden van Gilles Lellouche.

Precies.

Carice van Houten is met haar voortreffelijke spel de reddende engel van deze film, die met de egocentrische houding van Stijn toch een een rake weergave toont van het hedendaagse tijdsbeeld.

Sobere en sombere kroniek over een arm Chinees gezin, dat vanwege de voorkeursbehandeling van de gehandicapte oudste zoon als los zand aan elkaar hangt en min of meer gelaten de dingen over zich laat komen. Het eerste deel over de enige dochter en haar toekomstdromen is verreweg het beste deel van de film, die verder opvalt door prima acteerwerk. Ik had hier vooraf toch wel meer van verwacht.

Al sinds de TV-serie Borgen weet ik dat ze in Denemarken uitstekende politieke thrillers maken. Dit is daar zo’n voorbeeld van. Het scenario over het meedogenloze gekonkel binnen een politieke partij vlak voor de verkiezingen zit knap in elkaar. Die kwalificatie geldt ook voor het acteerwerk.

De film roept min of meer automatisch herinneringen op aan All the President’s Men. Dit uitstekende debuut van regisseur Nikolaj Arcel is een van de betere films in dit genre.

Best een aardige film over een korte, maar spannende en dramatische periode in de Deense geschiedenis, die prachtig beschreven is in het boek The Visit of the Royal Physician van Per Enquist (een tamelijk dikke pil; een paar jaar geleden in één ruk uitgelezen op een thuisvlucht vanuit LA).

Deze film is gebaseerd op een ander boek, dat ik niet ken. Misschien is dat jammer, omdat het verhaal naar mijn smaak nu te veel aan de oppervlakte blijft, terwijl de Koninklijke driehoeksverhouding van destijds en de politieke impact ervan toch best aardige uitgangspunten zijn voor een intrigerend verhaal.

Overigens wordt e.e.a. aardig gecompenseerd door het fraaie camerawerk en het prima acteren van de drie hoofdpersonen, al vind ik dat de verhouding tussen de koningin (Vikander) en de lijfarts (Mikkelsen) de benodigde chemie mist.

Desondanks een goede en vakkundig gemaakte film, die ik waarschijnlijk ergens in mijn top-10 voor dit jaar zal moeten plaatsen, min of meer bij gebrek aan beter omdat 2012 naar mijn gevoel een erg mager filmjaar is met maar weinig echte topfilms.

Keihard tuchtschooldrama, dat je vooral door de continu grimmige sfeer niet onberoerd laat. Resocialisering als excuus voor kinder- en machtsmisbruik .

Een ijzersterke film met een afschuwwekkend verhaal en uitstekend acteerwerk van de voornamelijk jonge cast. Zware kost.

Vergelijkbare films:

Sleepers (USA, 1996)

Song for a Raggy Boy (Ierland, 2003)

Der Kommer en Dag (Denemarken, 2016)

Ik kan me voorstellen dat dit docudrama over de Duitse inval in Noorwegen in het thuisland met de nodige interesse bekeken en navenant gewaardeerd is. Ik vind het echter een matige film, vermoedelijk mede vanwege het feit dat ik van een paar hoofdpersonages hooguit de namen ken, terwijl de ontwikkelingen in het verhaal allesbehalve spectaculair zijn.

Familiedrama over een boerengezin, dat tot over zijn oren in de schulden zit. Via via komt de moeder bij een escortbureau terecht. Je kunt op je boerenklompen aanvoelen dat dat op d’n duur niet goed gaat. Tamelijk chichématige televisiefilm met een voorspelbaar verloop, maar niettemin toch wel boeiend. De beide protagonisten Silke Bodenbender en Peter Schneider leveren goed acteerwerk af.

Confronterende film over de sociale naschokken na een allesverwoestende aardbeving. Met de drang om te overleven komt de ware aard van de meeste mensen vanzelf bovendrijven. Dat weet regisseur Tae-hwa Eom te midden van de ruïnes goed in beeld te brengen, met dank aan de uitstekende cast die goed bezig is.

Kleinschalig drama over binnenvetters; mensen die veel nadenken en amper communiceren met hun omgeving. De film kent in feite twee gezichten: het eerste deel concentreert zich helemaal op de vrouw; in het tweede deel verschuift de focus naar haar man. Regisseur Demirkubuz laat bedoeld of onbedoeld nogal wat gaten vallen in het verhaal, die overigens door de kijker zelf tamelijk makkelijk kunnen worden ingevuld.
De rustige cinematografie zorgt er mede voor dat de film lijzig overkomt. Dat is toch wel jammer, vind ik. Want de film is intrinsiek een krachtig drama over de keuzes die mensen in hun leven maken. Eén woede-uitbarsting is te weinig voor al het opgekropte leed waarmee de protagonisten te maken hebben.. Ondanks deze kritiek een prima film. De Turkse titel "Kor" (=gloeiende sintel) is heel erg toepasselijk.

Na lang zoeken eindelijk een film gevonden met de Hongaarse ster Mari Törocsik in de hoofdrol. Het sombere verhaal over het verzet van een boerendochter tegen haar vader om uitgehuwelijkt te worden, is bij vlagen intens. De trieste beelden van het troosteloze, sompige platteland en het gebruik van close ups op momenten, die er toe doen, geven de film extra cachet. Sommige scènes zijn zonder meer memorabel, zoals het dansen van de protagonisten op het bruiloftsfeest.

De regie, de cinematografie en het acteerwerk tillen deze film ver boven de middelmaat uit.

Voor zover ik mij kan herinneren mijn eerste film met de vervolging van de Roma door de Nazi’s en de collaborerende Franse politie als centraal thema. Op sommige momenten aangrijpend, op andere momenten iets te afstandelijk. De kijker is teveel waarnemer van buitenaf, terwijl het mij veel interessanter lijkt om van binnenuit te laten zien hoe de Roma zelf deze afschuwelijke jacht op hen hebben ervaren. Daarom heb ik aan deze film vooralsnog een dubbel gevoel overgehouden. Wellicht moet ik ‘m binnenkort een tweede keer bekijken. Ik sluit niet uit dat mijn waardering dan omhoog zal gaan.

Naar de huidige maatstaven gemeten een onschuldige sekskomedie met een mager verhaaltje en veel (half) bloot gestoei. De film kent een paar kostelijke momenten, maar heeft verder niet veel om het lijf. Yuriko Hishimi is een mooie vrouw.

Breed uitgesponnen misdaaddrama, waarin niet alleen de politie maar ook de kijker doelbewust op het verkeerde spoor wordt gezet. Het duur redelijk lang voor de aap uit de mouw komt. Vanaf dat moment dooft de film als een nachtkaars.

Sidse Babett Knudsen is natuurlijk een genot om naar te kijken, maar zij kan in de rol van een soort Deense “Ma Baker” deze film ook niet redden. Net zo min als protagoniste Sandra Guldberg Kampp, die op zich goed bezig is.

De invalshoek om het verhaal te laten vertellen door een diffuse jonge meid, die na de dood van haar moeder in een turbulente omgeving belandt, is op zich wel aardig, maar levert uiteindelijk een tamelijk vlak psychodrama op met weinig hoogte- of dieptepunten. Ik heb het gevoel dat dit toch een beetje een gemiste kans is.

Veel buitensporig geweld in deze actiefilm over een politie-inspecteur die voor de duvel niet bang is en in zijn uppie met hele bendes afrekent. Ik vermoed dat het regisseur Malineni vooral te doen is om de knokscènes. De paar muzikale intermezzo’s vloeken daar nogal mee. Liefhebbers van vechtfilms zullen dit wel mooi vinden, maar ik ben nauwelijks aan mijn trekken gekomen.

Moderne klassieker, die in 1980 maar liefst vijf Oscars, drie Golden Globes én een César in de wacht sleepte. Tot mijn uiterste verbazing doet deze film het in dit forum relatief matig. Dat kan niet aan het verhaal, de regie of de acteerprestaties van Dustin Hoffman, Meryl Streep en de kleine Justin Henry liggen. Want die zijn allemaal top. Waaraan dan wel? Geen idee, soms zijn de wegen van mijn forumgenoten ondoorgrondelijk...

Zoals Richardus en wibro al aangeven zijn de openings- en slotscène van cruciaal belang. Tussen de indoctrinatie en “het berouw komt na de zonde” (zoals wibro het zo treffend verwoordt) komen de 14 panelen voorbij, die de ondergang schetsen van een schuchter meisje in een strenggelovig katholiek gezin. Een autoritaire moeder zwaait daar de scepter en vader doet zijn mond nooit open, allicht omdat zijn fanatieke vrouw geen weerwoord duldt, zoals blijkt tijdens de scène bij de dokter.

De meeste elementen van Maria’s opvoeding komen mij nog steeds overbekend voor, al was het vroeger bij mij thuis niet zo erg als hier. Hoewel ik meen mij volledig aan dit milieu ontworsteld te hebben, kreeg ik het bij deze confronterende film af en toe toch nog benauwd.

Ik verwachtte vooraf zoiets als een katholieke variant van Dorsvloer vol confetti (2014), maar deze film is veel dramatischer. Het acteerwerk van Lea van Acken en Franziska Weisz is zonder meer eerste klas. De steriele cameravoering vergroot de impact. Kortom een bijzonder indringende film, die zeker zal beklijven.

Teleurstellend drama over de gedoemde liefde tussen een SS-officier en een verpleegster en de lotgevallen van een kind dat uit hun relatie geboren werd. Een redelijk ingewikkelde, want te fragmentarische film die te veel vragen onbeantwoord laat. Ik ben te weinig ingevoerd in de geschiedenis van Tsjechoslowakije om de gebeurtenissen na de oorlog, zoals de verbanning van de Sudeten-Duitsers en de onderdrukking tijdens het communistisch regiem, naar waarde te schatten. Naar verluidt is de film geïnspireerd door ware gebeurtenissen. Dat verklaart het nogal vreemde einde.

Het is moeilijk om deze film met een beetje drama, een beetje misdaad en een beetje romantiek echt serieus te nemen, omdat het verhaal vol zit met onwaarschijnlijkheden en toevalligheden. Dankzij het goede spel van Benno Fürmann en Franka Potente heb je dat trouwens niet altijd meteen in gaten. Tykwer’s Lola Rennt (1998) –ook met Potente– is een aanzienlijk betere film.

Dat klopt. Het is inderdaad jammer dat de film wat onevenwichtig is, maar daarmee sluit hij tegelijkertijd wel naadloos aan op het onevenwichtige gedrag van de neonazi's. En Alina Levshin weet dat inderdaad perfect te vertolken.

Het is goed dat er films gemaakt worden over een van de meest zorgwekkende verschijnselen in de hedendaagse maatschapij. Het rauwe beeld dat in deze film geschetst wordt komt op mij authentiek over. Realistischer dan het vergelijkbare American History X (1998), maar dat is een betere film, omdat daarin voor de toeschouwer meer verhaal zit.

Tweedelig oorlogsdrama met twee verschillende gezichten. Hoewel de film zich in beide delen vooral richt op de gewetensnood van commandant Claus (Pilou Asbæk), vond ik op de keper beschouwd de scènes thuis met moeder Maria en haar kinderen nog het meest interessant. Zeker geen slechte film, maar hij voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen. Er ontbreekt naar mijn gevoel iets, al kan ik niet precies duiden wat.

Bittere aanklacht over de deplorabele toestand van de Russische samenleving. Men spreekt elkaar aan met “kameraad”, maar van kameraadschap heeft men blijkbaar nog nooit gehoord. Integendeel, onverschilligheid t.a.v. het lot van de medemens overheerst, wellicht uit lijfsbehoud.

Het deprimerende verhaal en de soms unheimische beelden laten een grauwe indruk achter, zoals dat ook het geval is bij sommige films van Aleksey Balabanov en Andrey Zvyagintsev.

Ik ben een stuk minder enthousiast dan de meeste commentaren hier voor mij.

Een drama over een wat zonderlinge jongeman, die zo te zien ergens in de puberteit is blijven steken en diens obsessie voor zijn mooie overbuurvrouw. Na een dramatisch incident worden de rollen omgekeerd. Dat is het wel zo’n beetje.

De films uit Kieślowski’s kleurentrilogie zijn mij veel beter bevallen, dan dit psychologisch liefdesdrama (zonder romantiek), waar ik niet warm of koud van kan worden.

Deze film is voor mij dé absolute verrassing van 2013. Een indrukwekkend verhaal over hoe een gruwelijk incident in het uiterste zuiden van Bosnië twaalf jaar later nog steeds diepe sporen blijkt te hebben achtergelaten bij de betrokkenen. De vader van het slachtoffer van toen krijgt te maken met de zoon van een van de daders. De verloofde van het toenmalige slachtoffer zoekt hulp bij de man om wie het destijds allemaal ging. En de vriend van het slachtoffer –inmiddels chirurg– wordt gevraagd een gevaarlijke operatie te verrichten bij de hoofddader van toen.

Drie afzonderlijke verhalen die enkel in het voorval van twaalf jaar eerder een link met elkaar hebben. Drie boeiende verhalen over haat, die uiteindelijk plaats maakt voor genegenheid; over het onbaatzuchtig terugbetalen van een ereschuld; over het verdringen van wraakgevoelens. Drie verhalen vooral over verzoening met het verleden.

Mede dankzij het uitzonderlijk hoogstaande acteerwerk van de hele cast én het fraaie camerawerk heeft regisseur Golubović van dit drama een film gemaakt, die je bijna twee uur lang ademloos in z’n greep houdt, die in je kruipt, waar je stil van wordt. Een meesterwerk!

Spannend Telugu drama annex thriller, dat naar mijn smaak net iets teveel wendingen kent. Je kunt wat dat betreft ook overdrijven. Het slotakkoord komt niet echt als een verrassing, want dat voel je ruim van tevoren aankomen.

Hoewel de cast uit ervaren acteurs bestaat, geeft die hier en daar een toch wat onwennige indruk. Met het verhaal en de cinematografie is weinig mis, maar ik heb toch wel betere thrillers gezien van Indiase bodem.

Leuke, vlotte romcom waarin twee Thaise toeristen in Zuid-Korea op wonderlijke wijze tot elkaar veroordeeld raken en… de rest laat zich raden. Het is niet zozeer het verhaal, maar veeleer de uitvoering met twee innemende protagonisten, die mij erg aansprak. Met de intrede van een beetje drama begint de film naar het einde toe weliswaar ietwat te wringen; door de bank genomen is het evenwel een aangename, relaxte film met een opmerkelijk debuut van de charmant ogende Nuengthida Sophon. Goede film.

Een erg vrolijke film. Een spetterende, perfect gemonteerde productie met uitbundige kleuren, mooie balletten en lekkere muziek. Vooral de titelsong, die in verschillende variaties regelmatig voorbij komt, is heel mooi en meeslepend.

Het aandoenlijke verhaal is nogal voorspelbaar en de acteerprestaties van Shah Rukh Khan, Kajol en haar beeldschone nichtje Rani Mukerji (een prachtige stem) blijven een beetje achter bij andere films, waarin zij optreden. Maar niettemin opnieuw een bijzonder aangename Bollywood musical, die geen minuut verveelt.

Film over middelbare scholieren, die ieder voor zich zo hun eigen problemen hebben en daarvoor een oplossing moeten vinden of er vrede mee moeten hebben. Zij krijgen als leden van het schoolkoor te maken met een nieuwe begeleidster, die vooral met zichzelf in de knoop ligt en aanvankelijk weinig belangstelling heeft voor de kinderen. Maar de confrontatie met de problemen van de scholieren zet uiteindelijk ook haar helingsproces in gang.

Subtiel drama met ingetogen acteerwerk, mooie opnames van de omgeving en een heel aardig lied dat tijdens de contest ten gehore wordt gebracht.