Opinions

Ik heb mij een tijdje terug voorgenomen om bij de herziening van de oorlogstrilogie van Andrzej Wajda lange pauzes tussen de diverse delen in te lassen om verzadiging te voorkomen. Nu was het tweede deel van de trilogie aan de beurt. Ik moet zeggen dat ik de film niet zo goed vond als ik mij meende te herinneren. Voor de goede orde: aan drama geen gebrek, maar het uitzichtloze heldendom wist mij minder te raken dan ik vooraf verwachtte. Eerst maar eens dit laten bezinken alvorens aan het slotdeel te beginnen.

Communistische propagandafilm met een romantisch sausje. De spectaculaire beelden van de Sichuan provincie vormen verreweg het beste deel van dit drama over een verloren gegane liefde. Het verhaal is maar zozo en het acteerwerk komt tamelijk amateuristisch over. Een matige film.

Film met meerdere gezichten, waarbij vooral in het tweede deel prachtige opnamen afgewisseld door verschrikkelijke beelden van de guerrillaoorlog op Sri Lanka. Vooral op het eind een regelrechte tranentrekker met sterk acteerwerk van P.S. Keertana als het meisje Amudha. Gelet op de ernst van het verhaal vond ik de paar muzikale intermezzo's hier minder op hun plaats dan in andere Bollywood-films. Niettemin een bij vlagen zeer aangrijpende film.

Aantrekkelijke film over de gespannen relatie tussen twee voortvluchtige vriendinnen. Na een heftig begin ontvouwen zich boeiende karakterstudies van lesbiennes, die elkaars tegenpolen lijken. Enig minpunt: het geringe aantal nieuwe ontwikkelingen in het verhaal rechtvaardigt niet de lange speelduur. Desalniettemin een van Hiroki’s betere films naar mijn smaak.
Hoewel een vergelijking met die film grotendeels mank gaat, riep de film bij mij herinneringen op aan Thelma & Louise (1991).

Brutaal psychodrama over een vrouw met een te rooskleurige hang naar haar eigen verleden en een irreële kijk op het heden, waarin zij weinig geleerd lijkt te hebben van wat er vroeger gebeurd is. Daarbij maakt zij op wanstaltige wijze misbruik van haar huidige weldoener met wie zij —bij gebrek aan alternatief— noodgedwongen samenwoont.

Na Dawn of the Felines (ook uit 2017) mijn tweede film van Kazuya Shiraishi. Ondanks de uitstekende acteerprestaties van een uitermate kille Yū Aoi en de zachtaardige Sadao Abe word je bepaald niet vrolijk van dit sombere drama, waarin de puzzelstukjes pas heel laat in elkaar gaan passen.

Vlak, rustig voortkabbelend drama over een jonge vrouw en haar vader, die jaren na hun traumatische ervaringen met de Fukushima tsunami (2011) het verleden achter zich willen laten. De een door te vluchten in parttime-prostitutie, de ander in een gokverslaving en alcohol.

In zijn kern is het een aangrijpend verhaal, evenwel zonder hoogte- of dieptepunten. Wat meer venijn en scherpte in het script zou volgens mij de film ten goede gekomen zijn.

Voorkabbelende film over de moeizame liefdesrelatie tussen een muzikant/componist, die de luwte zoekt, en een getalenteerd meisje, dat onder druk wordt gezet door haar producer en platenbaas. Niet erg overtuigend. Had gewoon wat pittiger moeten zijn.

Vlotte tragikomedie over een dokter in een afgelegen vissersdorpje in oorlogstijd, die stuit op een onwaarschijnlijk aantal leveraandoeningen. Imamura slaagt erin om dramatische en kolderieke scènes in een verbazingwekkend tempo af te wisselen. Karakteristiek voor de film is niet alleen het voortdurende geren van de dokter, maar ook het contrast met de mensen om hem heen: een enige ex-“no freebie lays”-prostituee, een verslaafde, een oplichter enz.

Vanwege de gestage wisselingen in het verhaal een fascinerende film, die mij achterliet met een zeer voldaan gevoel.

Een tamelijk ongemakkelijk verhaal, omdat het voornamelijk gaat over het uit zelfbehoud collaboreren met nazi-beulen. De film richt zich op de ontwikkeling die een getraumatiseerd jong meisje doormaakt in haar poging om te overleven in gruwelijke omstandigheden. Het verhaal heeft een paar zwakke momenten, zoals de plotselinge en onverklaarbare ommekeer in de houding van Sascha ten opzichte van Nicole/Edith, maar is desondanks best aangrijpend. Gelet op het thema kan dat ook moeilijk anders.

Hoewel er wel betere films verschenen zijn over concentratie- en werkkampen, is dit product van documentairemaker Pontecorvo het bekijken zeker waard.

Een onschuldig ogend romantisch drama ontwikkelt zich uiteindelijk tot een thriller, wanneer een naïeve jonge vrouw op zoek gaat naar haar geliefde, die zij alleen maar kent uit telefooncontacten. De erg omslachtige introductie in het verhaal van haar redder in nood, haalt niet alleen het tempo uit de film, maar zet je als kijker ook op het verkeerde been, naar achteraf blijkt. Eerder is hetzelfde gebeurd met de tuktukchauffeur. Maar eind goed, al goed. Een beetje toch.

Hoewel ik natuurlijk niet tot de doelgroep behoor, heb ik mij altijd wel vermaakt met de boeken van Carry Slee. Datzelfde kan ik zeggen van de meeste verfilmingen van die boeken. Ik heb dit boek van Slee (nog) niet gelezen, maar ik moet zeggen dat de film prima in elkaar zit, al worden er in het plot wel erg veel problemen al dan niet terloops aangeroerd.

De film doet naar mijn gevoel qua spanning en vormgeving, incl. het acteerwerk, zeker niet onder voor buitenlandse films die zich richten op dezelfde doelgroep en soortgelijke problemen als thema hebben. Het is geen topcinema maar wel informatief en onderhoudend.

Films over dementie komen meestal hard binnen. Dat gaat hier veel minder op, omdat regisseur Mischa Kamp het verhaal aanschouwelijk maakt vanuit de belevingswereld van een jong meisje. Daardoor wordt het een vriendelijke, goedgevoel film met een meeslepend verhaal en fraaie rollen van de jonge Vita Heijmen en vooral van Beppie Melissen als haar dementerende oma. Een prachtige film voor jong én oud.

Het is van mijn middelbare schooltijd (dus heel lang) geleden dat ik het boek van Bordewijk gelezen heb en eerlijk gezegd kon ik mij van de inhoud vrijwel niets herinneren. Ik stond dus heel onbevangen tegenover deze film, die twintig jaar geleden heel verrassend de Oscar voor beste niet-Engelstalige film in de wacht sleepte en die ik merkwaardig genoeg nooit eerder gezien heb

.

Het is een somber, om niet te zeggen donker psychologisch drama over mensen, die voortdurend worstelen met hun emoties en drijfveren.

Met de retrospectieve structuur van het verhaal ben ik niet onverdeeld gelukkig, maar afgezien daarvan is het een dijk van film met uitzonderlijk goed acteerwerk. Dat geldt zeker van Jan Decleir, die uitermate geknipt is voor dit soort rollen. Ook de cinematografie van Rogier Stoffers en de regie van Mike van Diem verdienen een compliment.

Een one-joke film met een onverwacht dramatisch einde, dat voor geen meter bij de rest van de film past. Het acteerwerk is oké, maar de humor is nogal voorspelbaar en flauw. Toont als Leitmotiv enige overeenkomst met Wag the Dog (1997).

Ik kreeg een alsmaar warmer gevoel bij deze film over een jong meisje dat verwaarloosd wordt door haar moeder en onderdak zoekt bij haar oom en diens transseksuele vriendin. Enerzijds een emotionele rollercoaster over liefde en geborgenheid, over acceptatie versus vooroordelen. Anderzijds een evenwichtige film waarin bijvoorbeeld stekelige opmerkingen over het anders zijn worden gecompenseerd door brutale vragen over de ontwikkeling van de borstjes van de jonge tiener.

Een hartverwarmende film met puike rollen van Toma Ikuta als de transseksueel en van Rinka Kakihara als de tiener. Erg mooi.

Ik heb een beetje met ambivalente gevoelens naar deze film zitten kijken. Enerzijds was ik zeer gecharmeerd van de idyllische kalverliefde tussen Annika en Pär. Maar anderzijds begon ik mij steeds meer te ergeren aan het botte gedrag van Annika’s vader. Gelukkig zorgde Pär’s vader voor enig tegenwicht, zodat uiteindelijk de oudere generatie niet alleen maar uit lomperiken bleek te bestaan. Al met al een erg geslaagde film met mooie sfeerbeelden van de vroege jaren ’70.

Deepika Padukone is een traktatie; de rest van de film is dat niet. Het een krakkemikkig verhaaltje over een man met een negatief zelfbeeld die daar op een vergezochte wijze verandering in wil brengen. Een tegenvaller.

Een vrouw belandt tegen haar wil in een huwelijk met een man van wie ze niet houdt. De seks is puur gericht op het maken van nageslacht en schenkt haar geen enkele bevrediging. Wanneer ze op zoek gaat naar een antwoord op de vraag hoe het voelt om seks te hebben met een man, voor wie je wél gevoelens hebt, is aanvankelijk het hek van de dam.

Op zich een aardig uitgangspunt voor een psychodrama. Helaas er wordt te weinig mee gedaan. Het is een vrij vlakke film, zonder hoogte- of dieptepunten en ook de acteerprestaties laten best wat te wensen over.

Opvallend weinig belangstelling op dit forum voor deze energieke verfilming van de autobiografie van een temperamentvolle Japanse schrijver. De mooiste rol is eigenlijk weggelegd voor zijn vrouw, die hem aanvankelijk kwaad in de steek laat maar later zijn nukken enigszins meewarig over zich heen laat komen. Een onderhoudende film over een gedreven man en zijn mooie muzen.

Heel zwaarmoedige film, redelijk vaak verrassend opgelicht door mooie landschapsbeelden van Transsylvanië. Onthutsend verhaal met een sterke hoofdrol van Hilda Péter.

Wonderlijk hoe in actiefilms als deze de helden en heldinnen murw geslagen en van top tot teen onder het bloed telkens opnieuw weer opstaan en doodgemoedereerd verdergaan met waar ze gebleven waren. Het idee erachter is misschien wel amusant, de uitvoering ronduit kolderiek. Hoe simpel wil je het hebben?

Optimistische film (met een aantal ongemakkelijke scènes) over een montere, zelfbewuste tiener, die zich niet uit het veld laat slaan in een weerbarstige, desolate omgeving gevuld met mensen die —een enkeling daargelaten— haar allemaal willen gebruiken of misbruiken. Dit is elk opzicht dé film van Olivia Cooke, die nagenoeg in elke scène van het scherm spat. Complimenten voor de cinematografie en voor de debuterende regisseur Wayne Roberts, die ook het aansprekende verhaal voor zijn rekening nam. Een verrassend sterke, onderhoudende film met een hoopvol einde. Prima gedaan.

Overspel, gewetenloosheid en jaloezie staan centraal in deze bittere tragedie. Zoals het een Russisch drama betaamt loopt het verhaal niet goed af. Uitstekend acteerwerk, met name van Ingeborga Dapkunaite in de titelrol.

Boeiend en beangstigend docudrama, waarin Wajda opnieuw zijn meesterschap bewijst al zijn zijn vroegere films nog indrukwekkender.

Film laat zien dat het voor veel mensen helaas maar een klein stapje is naar barbarisme. Dergelijke schanddaden komen ook heden ten dage nog voor.

Mijn eerste kennismaking met Kaurismäki is mij redelijk goed bevallen. Aandoenlijke film over evenvoudige mensen, die de ene na de andere tegenslag te verwerken krijgen hoe zeer zij ook hun best doen om de ellende achter zich te laten.

Somber, sfeerrijk verhaal, verteld met een subtiel gevoel voor humor. Goed geacteerd en mooi camerawerk met veel long shots, die af en toe wat weg hebben van een stilleven.

Ik heb begrepen dat dit het eerste deel is van een trilogie en ben dan ook benieuwd naar de andere delen.

De film schetst op niet mis te verstane wijze de scherpe tegenstelling tussen enerzijds de vriendschap van de jongen met een kauw en anderzijds diens hoekige relatie met zijn vader.

Een mooie film met een aandoenlijk verhaal en uitstekend acteerwerk, ook van de kauw.

Een aangename klucht, die hier en daar comedy caper-achtige trekken vertoont. Niet alle grappen zijn geslaagd, maar er zitten wel een paar dijenkletsers tussen. Een leuk, lekker kort tussendoortje.

Tegen beter weten in deze film opgezet. Maar het is beslist niet mijn idee van een aangename kijkmiddag. De amusementswaarde van zoveel overmatig bloederig geweld en van zoveel geschreeuw ontgaat mij. Eigenlijk is het verhaal het enige waarover ik positief kan zijn. Eén schrale troost: dat protagonist Kōji Yakusho aan het eind nog steeds op zijn eigen benen staat, is het overtuigend bewijs dat film fictie is.

De film blijft naar mijn smaak kwalitatief ver verwijderd van Nakashima's feestlijke Kiraware Matsuko no Isshô (2006) én van zijn veel subtielere wraakfilm Kokuhaku (2010).

Speels filmpje in het kader van het “Nikkatsu Roman Porno Reboot” project. Ik vind vooral het kolderieke begin heel erg leuk. Zeker naar het einde tot verdringen de seksscènes teveel het drama en de humor, maar de film telt voldoende geinige momenten om de aandacht vast te houden. Niet de beste uit deze revivalserie, hoewel Yuki Mamiya een mooie meid is.

Gelaagde film, geïnspireerd door het verblijf van een Japanse dokter in Noord-Kenia tijdens de burgeroorlog in het aangrenzende Darfur, waar hij zich vooral bezighield met gewonde kindsoldaten. Naast het idealisme, dat er vanaf straalt, én het drama is er ook aandacht voor een vleugje romantiek. Het slotakkoord van de film is best ontroerend. Al met al een verrassend sterke film.