Opinions

Het duurde vrij lang, eigenlijk tot aan het venijnige verjaardagsfeestje, alvorens de film mij enigszins kon boeien. De spielerei met de camera heeft naar mijn smaak nauwelijks toegevoegde waarde voor de film. Al met al is mijn eerste Toyoda mij niet meegevallen.

Een film met twee gezichten. In het eerste deel wil een student een heldenrol spelen –in navolging van zijn overleden vader– door zich op te werpen als de beschermengel van een nieuwe studente, die vanwege haar raadselachtige gedrag gepest wordt door haar klasgenoten. Mondjesmaat blijkt dat er meer aan de hand met het meisje. Het grimmige en choquerende tweede deel van de film schetst wat dat betreft duidelijkheid.

Een onderhoudende film, die meerdere thema’s in zich verenigt. Het trage tempo met te veel langgerekte scènes doet de film helaas geen goed.

Redelijk saaie film over een voortploeterende simpele ziel, die door gebrek aan sociale vaardigheden binnen de kortste keren iedereen tegen zich in het harnas jaagt. Het hoofdpersonage (een uitstekende vertolking trouwens van Mirai Moriyama) zit zo knullig in elkaar, dat het haast onmogelijk is enige sympathie voor hem te ontwikkelen. Vooral daardoor glipte mijn interesse te snel weg.

Deze bewogen film over volwassen worden in een indianenreservaat in Quebec brengt een teder verhaal over twee hartsvriendinnen, wier wegen zich gaan scheiden wanneer zij op de drempel van volwassenheid andere keuzes maken. Een warme film met atypische persoonsontplooiingen en niet te vergeten een paar prachtige gedichten.

De cast bestaat nagenoeg geheel uit autochtone Innu indianen zonder acteerervaring en dat zorgt er mede voor dat de film er authentiek uitziet. Een heel mooie film, die met veel empathie gemaakt is.

Van de zeven Koreeda films, die ik tot nog toe gezien heb, vind ik dit de minste. Het is in mijn ogen een te fragmentarische film over verlatenheid en de broosheid van het leven. Op zich boeiende thema’s, die evenwel onvoldoende uit de verf komen omdat de film om de haverklap rare sprongen maakt en te veel nietszeggende (overgangs-)scènes telt. Af en toe komt er een vleugje maatschappijkritiek voorbij, maar verder deed de film mij niets in weerwil van het feit dat Doona Bae er redelijk in slaagt om van een schier onmogelijke rol toch nog wat te maken. Mijn uiteindelijk toch nog positieve waardering geldt vooral haar optreden. Niettemin, tamelijk teleurstellend.

Regisseur Aleksandr Rogozhkin komt met een moraliserende tragikomedie over drie mensen, die tegen het einde van de oorlog door het lot samengebracht worden in het afgelegen noorden van Lapland. Een assertieve Saami vrouw, een Finse scherpschutter en een Russische legerofficier. Zij spreken ieder hun eigen taal en kunnen daardoor onderling slechts moeizaam communiceren.

Mooi om te zien hoe de vrouw het dommige gedoe van de twee mannen haast schouderophalend laat gebeuren en op die manier een natuurlijk overwicht krijgt.

Een verrassende film met fraaie beelden van het onherbergzame Lapland en een innemende hoofdrol van Anni-Kristiina Juuso, een echte Saami-vrouw.

Regisseur Umut Dağ biedt ons een dramatisch kijkje achter de voordeur van een conservatief Turks gezin in Oostenrijk, waar moeder’s wil wet is. Moeder is ook degene, die bekokstooft dat een jonge vrouw van het Turkse platteland door middel van een schijnhuwelijk naar Wenen wordt gelokt om daar de tweede vrouw te worden van haar man. Haar komst zorgt van begin af aan voor de nodige spanningen in het gezin, waarbij de emoties regelmatig hoog oplopen.
Helaas bevat het script een paar verhaallijnen, die niet alleen overbodig zijn, maar ook amper worden uitgewerkt. Desalniettemin een interessante, openhartige film met uitzonderlijk acteerwerk van Nihal Koldaş (Mustang) en de debuterende Begüm Akkaya.

Ik heb in de loop der jaren inmiddels een handvol films van Kaurismäki gezien. Het zijn veelal films over troosteloze personages, die vooral zichzelf in de weg zitten. Geen van zijn films hebben mij een gezellig avondje bezorgd. Dat zal wel aan mij liggen, maar toch…

Het klinkt allemaal spannender dan het in werkelijkheid is. Er zijn talloze betere films gemaakt over mensenhandel en prostitutie. Maar het oog wil ook wat en de drie protagonisten vormen wat dat betreft een traktatie.

Uitermate bevallige film over een blinde jonge vrouw en een onbekende indringer. Anders dan in Audrey Hepburn’s Wait until Dark zit de spanning niet in de bejegening van de blinde door haar “belager” (sic), maar in de ontwikkeling van de onderlinge relatie van de twee personages. Dat rechtvaardigt ook de lange speelduur. Door op verscheiden momenten in de film knap te manoeuvreren met verschillende camerastandpunten bij het cruciale incident op het station bouwt regisseur Daisuke Tengan bovendien aan een verrassende plotwending.

Mooi camerawerk met fraai gebruik van licht als contrast voor de duistere wereld van de jonge vrouw. En het blijkt maar weer: als de beelden voor zich spreken heb je niet veel dialoog nodig om een verhaal te vertellen.

Een geweldige rol van de charmante Rena Tanaka, die haar blind zijn op zeer geloofwaardige wijze gestalte geeft. Erg mooi.

Drama over een openbare aanklager, die midden in een verkiezingsstrijd in aanraking komt met een populistische kandidaat en gaat twijfelen aan zijn eigen rol. De film veroorzaakte in conservatieve kringen in Turkije de nodige controverse vanwege de impliciete kritiek op politici en een vermeende homoseksuele ondertoon. Af en toe zakt de film een beetje in, maar over het geheel genomen een sterke politieke thriller.

Misdaadkomedie (met een eersteklas bezetting) dat de plank voortdurend misslaat. Zonde van zoveel talent en van de tijd.

Teleurstellende Poolse verzetsfilm over een officier die vanuit Londen naar Polen wordt gestuurd om het ondergrondse verzet aldaar aan te sporen een opstand tegen de Nazi’s te beginnen voordat het Rode Leger te dicht in de buurt is. De film richt zich vooral op de hindernissen en tegenwerkingen die de “koerier” moet overwinnen. Vanaf het moment dat hij daadwerkelijk in Polen is, begint de film stoom te verliezen. Helaas.

Prachtige biopic over Kurmanjan Datka, de onwaarschijnlijk sterke vrouw, voor wie in een van nature vijandige omgeving geen persoonlijk offer teveel was om haar nomadenvolk bijeen te houden en te beschermen. Een film met een fascinerend verhaal gebaseerd op ware feiten, adembenemende natuurlijke settings en eerste klas acteerwerk. In velerlei opzicht een traktatie.

De eerste slachtoffers van een oorlog zijn: 1) de waarheid; 2) onschuldige burgers. Deze antioorlogsfilm van Shōhei Imamura toont dat nogmaals aan.

Ad 1) met het einde van de Tweede Wereldoorlog in zicht en de Amerikanen aan de winnende hand was het inzetten van atoombommen tegen Japan volgens mij niet zozeer bedoeld om dat einde te bespoedigen, maar veeleer om indruk te maken op Stalin c.s. voor het geval dat…

Ad 2) het aantal slachtoffers onder de burgerbevolking overtreft vele malen de militairen die aan het front sneuvelen. Bovendien, jaren nadat de vijandelijkheden zijn gestaakt, ondervinden burgers in hun dagelijks leven aan den lijve nog steeds de psychische en fysieke gevolgen van de oorlog (Korea, Afghanistan, Irak, Syrië, Jemen, Palestina, enz.). Regisseur Imamura heeft van dat vaak onderbelichte aspect van oorlogsvoering het hoofdthema gemaakt van deze schrijnende film. Alle lof daarvoor.

Donker relaas over de zelfkant van de Japanse maatschappij tijdens de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog, waar de armzalige leefomstandigheden langzaam maar zeker geïnfecteerd worden door corruptie en misdaad. E.e.a. vormt de achtergrond voor een driehoeksverhouding, die minder interessant is dan de omgeving waarin die zich afspeelt.

Tamelijk suffe tiener-romcom over twee jongens, die de strijd aangaan om een meisje te veroveren. Dat had best aardig kunnen zijn, ware het niet dat het subject een nogal kleurloos figuur is. Nana Komatsu is nu eenmaal niet de meest flitsende tiener aan het Japanse cinemafirmament. Film is veel te braaf om te kunnen boeien en bovendien is de uitkomst uitermate voorspelbaar. (Not so) much ado about nothing.

Vrij matte rampenfilm, die te weinig spannende momenten kent. Wat er van het verhaal klopt, zullen we wel nooit weten. Goed beschouwd was de confrontatie tussen de admiraal en het zoontje van een van de slachtoffers het enige hoogtepunt van deze film.

Ik verwachtte zoiets als een Japanse versie van “Rebel without a Cause” of “Les Tricheurs”, maar de kern van verhaal gaat eigenlijk over twee broers, die beiden verliefd worden op dezelfde (getrouwde) jonge vrouw. Het laatste gedeelte van de film is daarmee wel onderhoudend, maar wat daaraan voorgaat kon mij in geen enkel opzicht boeien. Het slot is weinig verrassend.
Geen film die lang zal blijven hangen, temeer niet omdat het acteerwerk nogal te wensen overlaat.

Probleem is dat de meeste Loverboy-films als twee druppels water op elkaar lijken (Lover of Loser, Loverboy). Als je er één gezien hebt, heb je ze in feite allemaal gezien. Daar komt deze keer nog bij dat Hilde Van Mieghem net als in Smoorverliefd een weinig gelukkige hand van regisseren heeft. Daardoor ontstaat een wat groezelig, rommelig geheel, dat er door tegenvallend acteerwerk niet beter op wordt.

Ik heb aan de voorafgaande, afkeurende commentaren weinig toe te voegen. Groezelige kutfilm met veel zinloos geouwehoer culminerend in zinloos geweld. Waardeloos.

Onderhoudende wraakkomedie over een columniste die zich op rücksichtsloze wijze afreageert op reaguurders. Die zijn een echte plaag aan het worden. Dat iedereen zo nodig overal een mening over moet hebben is nog tot daaraantoe, maar het is toch niet zo moeilijk om je reactie betamelijk te houden. Scheldkanonnades en/of bedreigingen maken een reactie allesbehalve geloofwaardig. De man of vrouw met de grootste mond heeft zelden of nooit gelijk.

Natuurlijk treedt deze film in het tweede deel buiten zijn oevers, maar over het geheel genomen vind ik ‘m best vermakelijk. Te meer omdat ie de aandacht vestigt op het onfatsoen en misinformatie die sociale media zo vaak ontsieren.

Katja Herbers zit lekker in haar rol. Mede dankzij haar een prima film.

Donker drama over de nasleep van een tragisch ongeval dat het leven kost aan een in zichzelf gekeerde scholiere. Haar strenge en driftige vader, die nauwelijks contact had met zijn dochter, geeft alles en iedereen de schuld en vergeet daarbij naar zijn eigen rol te kijken. De sensatiezucht van de media maakt het er niet beter op. Ondanks het gedegen acteer- en camerawerk een onaangename film.

Vlotte politiefilm over een niet alledaags politieduo, die tot chagrijn van hun baas eigener beweging een voortijdig afgesloten onderzoek heropenen. Het toch wel spannende plot zit knap in elkaar en ook op het acteerwerk valt weinig aan te merken. Ik heb een tijdje terug het tweede deel uit deze reeks gezien. Dat maakt op zich niet veel uit, want het zijn los van elkaar staande verhalen.

Lichtvoetige komedie -met hier en daar een dramatisch trekje- over een populaire radiopresentator, die zijn glamourwereld in elkaar ziet storten wanneer zijn dochter plotseling voor de deur staat met haar zoontje, terwijl hij nooit geweten heeft dat hij een dochter had. Tae-hyun Cha lijkt zich op vertrouwd terrein te bevinden als de man, die zich geen raad weet met de situatie (net als in My Sassy Girl (2001). Nieuwkomer Bo-yeong Park is een aangename verrassing. Ik weet niet of zij de liedjes zelf zingt, maar de mooie soundtrack met een paar lekker in het gehoor liggende liedjes dragen bij aan een onderhoudend geheel. Prima film.

Standaard Bollywood met de gebruikelijke zang en dans. Veeleer een familiefilm met een kittige Preity Zinta in de hoofdrol én een stichtelijke boodschap op het eind. Het verhaaltje stelt op zich niet zo veel voor, maar zoals wel vaker in Bollywood films zijn er weer veel fleurige buitenopnames in Zwitserland gemaakt. De soundtrack bevat als hoofdmotief diverse Indiase arrangementen van Neil Sedaka’s jaren ’50 hit “Oh, Carol!”.

Aardige film over de miscommunicatie tussen een alleenstaande moeder en haar balsturige jongste dochter. Misschien heb ik het gemist, maar ik heb niet kunnen ontdekken waar de recalcitrante houding van de dochter vandaan komt. In mijn ogen een wat haperende dramedie, waarin allerlei lekkernijen voorbij komen. Dat is ook wat waard.

Ik heb niks tegen sentimentele liefdesgeschiedenissen, maar je kunt ook overdrijven. Dit is van begin tot einde één groot tranendal met amper een handvol verluchtende scènes. Je wordt hier niet vrolijk van, temeer niet omdat het acteerwerk, vooral van Marie Iitoyo, bijzonder matig is.

Afgaande op de plotbeschrijving verwachtte ik een Japanse versie van Marcel Carné’s Les Tricheurs (1958) of zoiets. Het is echter een tomeloze film over een nozem met ADHD, diens prostituerende vriendin en zijn zo mogelijk nog meer ongeremde kameraad. Het kan goed zijn dat deze figuren exemplarisch zijn voor de Japanse nozemcultuur van destijds, maar ik vond er niets aan. Het trekken van gekke smoeltjes met bijpassende dierlijke geluiden maken het er niet beter op. Achteraf bezien, zonde van mijn tijd.

Een driehoeksverhouding wordt gebruikt rode draad voor een promotiefilm van de stad Kyoto. Met enige regelmaat zijn storende interviews met bewoners ingelast. De romantische verhaallijn is op zich wel aardig, maar alles daaromheen leidt de aandacht af. Ik heb al veel mooie films gezien van regisseur Yōji Yamada. Deze is een stuk minder.

Mooie film over een lesbische relatie met de nodige haken en ogen. De film gedijt bij het bedachtzame acteerwerk van de beide hoofdrolspeelsters. Het begin van de relatie is nogal plompverloren. Vanaf dat moment ontwikkelt zich evenwel een gevoelig liefdesverhaal, dat dankzij ingetogen camerawerk sfeervol over het voetlicht komt. Een mooi romantisch drama — naar mijn bescheiden mening een van de betere films in dit genre— afgerond met een fraaie slotscène.

De eerste helft van deze film gaat nog wel. Het tweede deel met daarin de afrekening met Sister Jill en haar trawanten heb ik echter als tamelijk melig ervaren. De kittige Eriko Satô probeert er nog het beste van te maken, maar is daarbij vrij kansloos vanwege de zwakke, om niet te zeggen debiele verhaallijn. Dat ik sowieso geen liefhebber ben van comics speelt in mijn beoordeling natuurlijk ook een rol.