Opinions

Tot aan het triootje is dit best een aardige komedie over twee sexy meiden en een getrouwde architect, die op een verregende avond alleen thuis is. Wanneer de dames zich daarna ontwikkelen tot een stel psychopaten verandert de sfeer radicaal en gaat het met de film snel bergafwaarts. Van een samenhangend verhaal is in dat tweede deel geen sprake meer. De film verwordt tot een samenraapsel van min of meer losstaande scènes, de ene nog idioter dan de andere.

Het begin van de film kon mij nog wel bekoren. Wat ná de gezamenlijke seksscène komt, is ronduit bagger.

Drama over een gevierde bokser, die zijn dochtertje alleen probeert op te voeren en daarbij te maken krijgt met de nodige tegenslagen. Een nogal onevenwichtige film waarin rauwe bokssènes afgewisseld worden met een melodramatisch verhaal. Vooral de vertolking van Elena Cai als het jonge dochtertje laat nogal te wensen over in vergelijking met andere kindacteurs.

Typische Apatow komedie: leuk bedoeld, maar het komt er niet echt uit; het mist een beetje venijn. Het lijkt alsof Katherine Heigl de laatste jaren dit soort films aan de lopende band maakt. Met acteertalent heeft dat volgens mij niet zo veel te maken, maar Heigl beschikt over andere kwaliteiten...

Ongeveer een half jaar geleden heb ik de Japanse remake van deze film gezien. Reden genoeg om dit Duitse origineel weer eens te herzien. Ik heb daar geen spijt van. Deze actiekomedie is mij opnieuw prima bevallen. Gewoon een vermakelijke klucht zonder overbodige toeters of bellen. Heel erg leuk.

Na een leuk begin met de taxichauffeur en zijn passagiers zakt de film af naar een bedenkelijk niveau. Met de term “melig” in de reactie voor mij slaat SturyNijmegen naar mijn mening de spijker op de kop. Het is een plot- en zoutloze film, die gemaakt grappig probeert te zijn, met als dieptepunt het wedervaren van het antieke meubilair. Afgezien van het begin heb ik mij dan ook tijdens het zien van deze film stierlijk zitten vervelen. Met 2* ben ik nog mild in mijn waardering.

Wat is dit voor flauwekul? Het eerste uur of zo is best aardig, maar daarna zakt de film diep, heel diep weg. Speciale effecten waarbij de veters uit je schoenen springen (metro, ruimteschip), een slot dat als een tang op een varken slaat en bovendien bijzonder slecht acteerwerk.

Ik hoop voor mij als filmliefhebber, maar ook voor haarzelf dat Rose Byrne in de toekomst wat zorgvuldiger is bij het kiezen van de films, waaraan zij wil meewerken. Dat zij kan acteren heeft ze al meermaals bewezen, maar dan moet ze niet verzand raken in dit soort rommel.

Een misdaadfilm over een huurmoordenaar, die lijdt aan een agressieve vorm van dementie. Een interessant uitgangspunt, dat echter gaandeweg een beetje naar de achtergrond gedrongen wordt door een vergezocht plot ten faveure van zijn vervreemde zoon. Tamelijk onevenwichtige film die niet weet of het een thriller of een drama wil zijn.

Ik heb deze film decennia geleden ooit wel eens op de tv gezien. Hij is mij altijd bijgebleven en na deze herziening weet ik weer waarom. Het is een soms hilarische, soms ook ontroerende tragikomedie over een kostelijke reis van een bont gezelschap buspassagiers op de dag dat Joegoslavië betrokken werd bij de Tweede Wereldoorlog. Meesterlijke film, die —zoals Spetie al opmerkt— in menig opzicht doet denken aan de latere films van Emir Kusturica.

Enerverend sportdrama met een politieke achtergrond. Naast het boeiende verhaal en het uitstekende acteerwerk van Ji-won Ha (natuurlijk) en Donna Bae (Cloud Atlas) vallen vooral de beelden van de tafeltenniswedstrijden op. Die worden door mooi camerawerk en door een vlijmscherpe montage op opwindende en dramatische wijze in beeld gebracht. Groot vakmanschap van regisseur Moon.

Ik kan me voorstellen dat in de Koreaanse bioscopen menig traantje is weggepinkt bij het aanschouwen van deze unieke gebeurtenis in de Koreaanse sportgeschiedenis. Ik verwacht niet dat de film ooit in Noord-Korea te zien zal zijn.

Heerlijke mix van komedie, drama en romantiek met veel grappige scènes en ijzersterke dialogen. Pure ontspanning die je met een goed gevoel achterlaat. Complimenten voor de uitstekende cast en voor regisseur Shemi Zarhin, die ook het script voor zijn rekening nam. Een aanrader voor mensen die op zoek zijn naar een lekkere feel good movie.

Inktwarte klucht met een vette knipoog, waarin —net als in Gruz 200 (2007)— het ontbreken van normen en waarden in de Russische samenleving aan de kaak wordt gesteld. Het grappige is dat opnieuw net als in “Gruz 200” de opgewekte muziek volkomen haaks staat op de donkere inhoud van de film. Op een of andere manier werkt wonderwel.

Yasujirō Ozu heeft in de jaren na de oorlog tot beginjaren 60 naar mijn mening mooie, soms zelfs prachtige films gemaakt. Toch wil daar een kanttekening bij plaatsen. Zowel qua inhoud als qua vormgeving lijken die films heel erg op elkaar, althans het zestal dat ik tot nog toe van hem gezien heb. Niet voor de eerste keer bekroop mij bij het zien van dit mooie, menselijke drama af en toe het gevoel dat ik naar een of andere herziening zat te kijken. Niet terecht natuurlijk, maar toch. Wat meer variatie, zowel qua inhoud als qua stijl, zou ik niet verkeerd gevonden hebben.

Simpel fantasieverhaaltje over tijdreizen. Dat levert een viertal tamelijk dramatische episodes op, maar erg indrukwekkend zijn die niet. Hoofdrolspeelster Kasumi Arimura staat erbij alsof zij zelf ook niet gelooft wat er allemaal gebeurt. Niet echt slecht, maar erg enthousiast ben ik ook niet.

Een prima psychologische thriller totdat dat de verdorven professor —met in haar voetspoor een knettergekke moeder— ten tonele verschijnt. Hoewel die verhaallijn naar verluidt geïnspireerd is door een waargebeurde perverse moord in de rosse buurt van Tokyo, wordt de film vanaf dat moment geleidelijk aan een stuk minder interessant. Temeer omdat ik niet zat te wachten op het quasi-filosofisch geleuter van de professor. Ik had liever gezien dat de verhaallijn over de overspelige detective wat verder uitgediept was, zoals dat ook het geval is met de slaafse huisvrouw die van lieverlee haar verdrongen seksuele behoeftes begint te vervullen. De ludieke spiegelscène van Megumi Kagurazaka (destijds Sono’s kersverse bruid) springt er wat mij betreft uit.
Van de films van Sion Sono, die ik tot nu toe gezien heb, naar mijn smaak de enige die qua niveau kan wedijveren met Ai no Mukidashi (2008).

Niet helemaal mijn ding. Er is erg veel aandacht voor de medische verklaring voor de fobieën. Ik ben een leek natuurlijk, maar ik vind die verklaringen erg onwaarschijnlijk. Het heeft wel tot gevolg dat het romantische deel van het verhaal amper uit de verf komt. Het eindresultaat is dan ook maar zozo. Zoals de meeste films met Nana Komatsu die ik gezien heb, is dit weer een voorbeeld van net niet.

Warm en vriendelijk filmpje over kalverliefdes en de vertwijfelingen, die daar bij horen. Rustig en ingetogen werkt het verhaal over allerlei haperende, soms hinderlijke dwarsverbindingen toe naar de climax: de scène op het dak. Geen hoogvlieger, maar erg genietbaar hoewel Hiroki naar mijn mening later wel betere films gemaakt heeft.

Ik verkeerde vanwege de titel in de veronderstelling dat dit een sequel was van Koi Suru Nichiyobi (2006). Niet dus. De enige overeenkomst tussen deze twee films is de regisseur. Verder is het een totaal ander verhaal over een tiener, die met een uitermate bleke toekomst voor zich (of liever het ontbreken daarvan) oude herinneringen tot leven probeert te brengen. En dat gaat niet zo maar. Op sommige momenten vond ik het gedrag van Nagisa (Maki Horikita) tamelijk raadselachtig, om niet te zeggen irritant. Met het acteer- en camerawerk is weinig mis, maar het verhaal weet allerminst te overtuigen.

Wanneer een aankomende atletiekkampioene haar carrière plotseling afgebroken ziet door een ernstige blessure, dekt zij haar verlies toe door verliefd te worden op de manager van een fastfood restaurant, die meer dan twee keer zo oud is als zij.

Wat een pittige film had kunnen zijn, is een zich sloom ontwikkelende psychologische studie van twee gefrustreerde mensen. De film kent een handvol gevoelige scènes, maar is over het geheel genomen te vlak om echt indruk te maken.

Vertederend drama over een gedoemde liefde tussen twee jeugdvrienden, die elkaar na jaren weer ontmoeten. Het verhaal betreedt eerder bewandelde paden en kent daarom op zich weinig verrassingen. Op kundige wijze weet regisseur Mori te vermijden dat het al te sentimenteel wordt, al zullen er altijd wel mensen zijn die tegen het einde een traantje moeten wegpinken.
Ik ben aangenaam verrast door het geloofwaardige optreden van Erika Toda, die ik —voor zover ik mij kan herinneren— niet eerder ben tegengekomen. Het acteerwerk van haar tegenspeler Kazuki Alex Kato is minder overtuigend. Ondanks dat een mooie film met fraaie opnamen in de sneeuw.

Hoeveel ellende kun je in een film over verliefde tieners kwijt? Veel, in deze film té veel naar mijn mening om het nog geloofwaardig te houden. Ik houd best van stevige drama’s en ook tearjerkers ga ik niet uit de weg, maar deze stapeling van droefenis sprak mij op d’n duur steeds minder aan. Overdaad schaadt. Te meer wanneer er in het verhaal nauwelijks plaats is voor tegenwicht zoals lol maken, toch bij uitstek een bezigheid waar met hun hormonen vechtende jongelui zich mee bezighouden.

Yui Aragaki speelt een bewonderenswaardige rol als de katalysator van alle tegenspoed. Vanwege haar optreden haalt deze film bij mij nog net geen onvoldoende.

Voor zover ik dat kan beoordelen grossiert Japan in films over middelbare scholieren en studenten. De meeste films stellen niet zo veel voor, maar ze hebben vaak wel een grappig verhaaltje. Zo ook deze film over een bakvisromance, die een valse start kent. Het is geen topcinema, maar ik heb mij toch wel vermaakt. Leuk.

De tand des tijds is niet erg vriendelijk geweest voor dit tamelijk trieste drama over de bewoners van een bordeel in Piraeus en hun respectievelijke worsteling met de (niet-betaalde) liefde. Intrinsiek is het een aandoenlijk verhaal, maar de slordig ogende settings en het hier en daar wankele acteerwerk komen gedateerd over en zijn een sta-in-de-weg om de film naar een hoog niveau te tillen. beavis verwijst niet geheel ten onrechte naar Adua e le Compagne (1960), maar dat is een betere film, vind ik.

Een inventieve film van Tetsuya Nakashima, waar je het koppie inderdaad goed bij moet houden. Het is een haast unieke psychologische thriller, die op geraffineerde wijze naar de doortrapte apotheose leidt. Vooral de openingsspeech van een voortreffelijke Takako Matsu (Shigatsu Monogatari !!) maakt indruk door de onbewogen manier waarop de lerares te midden van een anarchistische klas haar verhaal vertelt en haar ijzingwekkend voornemen onder woorden brengt. In schril contrast daarmee staan de bekentenissen, die volgen. Een uitstekende film met sterk acteerwerk en een fraaie cinematografie.

Matige film met een te gekunsteld verhaal, dat meestentijds amper weet te boeien. Het is dat de charmante Shin-hye Park een prominente rol speelt, anders had ik halverwege afgehaakt.

Terwijl het communistisch regime in Tsjechoslowakije op z’n laatste benen loopt, wordt een 50+ aartsvrijgezel en rokkenjager opgezadeld met een Russisch jongetje van vijf. Stof voor een erg lieve en leuke film, met een aardig verhaal en uitstekend acteerwerk van de beide hoofdrolspelers. Vooral het jongetje (Andrej Chalimon) is erg aandoenlijk.

Pakkende film over een voorspelbare crisis in een jaren 70 commune. Het is in allerlei opzichten dé film van Trine Dyrholm, die een geweldige rol neerzet. Regisseur Thomas Vinterberg haalt met deze nogal "huiselijke" film echter lang niet het niveau van zijn Festen en Jagten.

Voor betere films over communes wil ik wijzen op Tillsammans (2000), Nés en 68 (2008) en My Queen Karo (2009), die alle drie een stuk authentieker overkomen.

Een deprimerende film over een vrouw, die vanaf haar jeugd zichzelf wegcijfert “voor de lieve vrede” om het anderen naar de zin te maken. Mijn beleving van het verhaal werd (te) vaak vertroebeld door ergernissen over het gedrag van de mensen in haar omgeving. Fraaie vertolking van Tanya Zabarylo, maar ook de prestaties van de rest van cast mogen er zijn.

Pakkend, waargebeurd en in Nederland welbekend drama. Prima verfilmd met veel emotionele momenten. Vooral het telefoongesprek ter gelegenheid van moederdag is erg aangrijpend. Een stuk beter dan de Amerikaanse tegenhanger Not Without My Daughter uit 1991. Ben het met PSV_supporter eens dat Karina Smulders erg goed is.

Vooral in de jaren na de oorlog heeft Max Ophüls —in 1933 gevlucht voor de Nazi’s— een aantal erg mooie films gemaakt. Dit is een niet zo geslaagd uitstapje naar Nederland, helemaal gebouwd rondom de destijds gevierde toneelschrijver en -acteur Herman Bouber (“De Jantjes”). Film heeft nogal geleden onder de tand des tijds, maar het is best aardig om ‘m toch een keer gezien te hebben.

Ik dacht na het zien van de verbijsterende kostschoolfilm Song for a Raggy Boy (2003), dat het niet veel erger kon. Wel dus! Het verhaal van deze film over een Deens jongensinternaat, geïnspireerd door ware gebeurtenissen, is minstens zo erg, zo niet erger. Ik heb me zitten verbijten bij het aanschouwen van het barbaarse gedrag van de directeur en zijn trawanten. Niet te geloven dat zulke praktijken amper vijftig jaar geleden voorkwamen in een beschaafd land als Denemarken en dat niemand ingreep.

Regisseur Nielsen heeft daarover een heftige, schokkende film gemaakt, die op sommige momenten erg ongemakkelijk wordt en die je —zoals Walter S. terecht al opmerkt— niet zo maar loslaat. Behalve de schitterende rol van Lars Mikkelsen als de demonische internaatsdirecteur wil ik wijzen op de indrukwekkende acteerprestatie van de piepjonge Harald Kaiser Hermann. Kippenvel!