Opinions

Amusante mix van komedie en misdaad. Door de onnodig ingewikkelde constructie van het plot, loopt het verhaal zichzelf a.h.w. voorbij. Dat is eigenlijk jammer want verder is de film goed te doen dankzij het acteerwerk van de drie hoofdpersonages en de mooie cinematografie.

Hoewel dit niet mijn favoriete musical is, krijg ik bij het kijken ernaar toch steeds een blij gevoel. Ik kan het ook niet helpen. De mooie liedjes worden prima vertolkt en ook het verhaaltje (een variant op Shakespeare's "Taming of the Shrew") is best in orde. Hoogtepunt: het idiote duet van Keenan Wynn en James Whitemore.

Actiefilm met een vette knipoog. Het verhaal schiet af en toe alle kanten op. Dat is niet erg want het is allemaal niet erg serieus bedoeld. Vermakelijk.

Een van de mindere Billy Wilder komedies. Er zitten wel wat leuke situaties en grappen in, maar het is voornamelijk veel heisa om niets. De film kwakkelt in feite maar een beetje voort zonder echte hoogte- of dieptepunten. Naast het nogal slappe verhaal is dat deels ook te wijten aan de matig presterende cast. Eigenlijk zijn Felicia Farr (Mrs. Jack Lemmon) en het decolleté van Kim Novak de enigen die een voldoende halen. Niet een film die bij mij lang zal blijven hangen.

Een aandoenlijke feel good movie over twee vroegwijze, kleine kinderen (tien en elf jaar), die de eeuwige problemen thuis beu zijn, samen weglopen en uiteindelijk met de neus op het feit gedrukt worden dat het leven in de boze buitenwereld bepaald niet meevalt.

De twee kinderen acteren heel erg naturel en dan in het bijzonder de schattige Kelly O'Neill.

Een klein pareltje met een passend einde!

Deze speelse sequel is zeker niet minder dan het origineel uit 2018. De guitige Joey King vormt andermaal het stralende middelpunt van een groepje jongeren, dat zich staande probeert te houden op de verraderlijke weg naar volwassenheid. Een leuke romcom, niet meer en niet minder.

Een stuk beter van ik vooraf verwachtte. Dat is vooral de verdienste van de kittige en pittige Joey King, die met haar aanstekelijke invulling van de hoofdrol voor een plezierige kijkervaring zorgt. Grappig en luchtig en bovenal minder platvloers dan andere high school komedies vaak zijn.

Een grappige en oprechte film over de moeizame relatie tussen twee jonge vrouwen, de een assertief, de ander voortdurend in vertwijfeling over wat ze wel of niet wil. De beide protagonisten, die samen het verhaal hebben geschreven, zijn volkomen nieuw voor mij. Maar ze brengen het er zeer goed vanaf en zorgen voor ruim anderhalf uur aangenaam vermaak, incl. het “gemarineerde”, welgevallige einde.

Er zijn mannen (en vrouwen) die weigeren volwassen te worden. Over dat type mensen gaat deze film, waarin jonge mannen zichzelf a.h.w. terugplaatsen in de tijd van de Germanen toen het naar verluidt normaal was dat mannen op jacht gingen naar óf dobbelden om een vrouw. De film heeft af en toe zijn momenten, maar over het geheel genomen is het een slappe romcom met veel gezeur en weinig actie.

Grimmige film over een barbaarse bewaker van dwangarbeiders, die onder barre omstandigheden gevangen zitten in een gevangenis op het noordelijke eiland Hokkaido. De film kent de beproefde ingrediënten van andere films van Hideo Gosha: geweld en mooie vrouwen. Hier en daar laat het verhaal een steekje vallen, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Nochtans een alleszins onderhoudende film.

Mooie film over vriendschap, verraad en persoonlijke moed. De karaktertekeningen van de hoofdpersonages komen erg scherp over het voetlicht.

Ik heb het boek niet gelezen. Ik kan daarmee dus geen vergelijking maken, maar ik vind het wel jammer dat de film niet gemaakt is door een regisseur uit de regio. Die had het gelikte Hollywood-sausje allicht vervangen door wat meer ‘couleur locale’.

Van de vier films van Anurag Basu, die ik tot nu toe gezien heb, is dit verreweg de minste. Niettemin een amusante film, die echter in alle opzichten ernstig uit de bocht vliegt. Daarin ligt meteen ook z’n kracht. Een spijkerhard, sterk overdreven actiedrama, dat niet schroomt om een aantal scènes van andere films te “lenen”, met name de achtervolgingen. Sommige scènes lijken op een reclamespotje voor tandpasta e.d. Dat is zo ongeveer ook het niveau.

Typisch zo’n film dus die zichzelf niet al te serieus neemt en dan moet je dat als kijker ook niet doen; gewoon gedachteloos aan je voorbij laten gaan en dan is het best vermakelijk.

Ik kan me goed vinden in de teneur van het commentaar van starbright boy met één uitzondering. Ik vind dat Ginger Rogers wel goed bezig is. Met name haar mimiek in het kraambed na de bevalling en haar uitbarsting naar haar schoonfamilie laten eerste klas acteerwerk zien. Of dat allemaal genoeg is voor een Oscar meen ik echter ook te mogen betwijfelen, zeker gezien het feit dat Rogers toen concurrentie had van o.a. Joan Fontaine (Rebecca) en Bette Davis (The Letter).
De film zelf is een doorsnee romantisch drama over de tegenstelling arm vs. rijk, c.q. werkvolk vs. industriële aristocratie; lange tijd een geliefd thema in de toneel- en filmwereld, dat inmiddels een wat oubollige impressie achterlaat. Of dat terecht is, is een ander verhaal. Maar het doet de film volgens mij geen goed. Dat geldt al evenzeer voor de overbodige en storende sneeuwbol overgangen.

Iets te zwaarmoedig drama over twee jongvolwassenen, die ieder voor zich een traumatische gebeurtenis uit hun verleden en daarmee samenhangende schuldgevoelens nog geen plaats hebben kunnen geven. Deze romantische tragedie is aan de trage kant en duurt bij gebrek aan nieuwe ontwikkelingen naar mijn smaak te lang. Het optreden van Masami Nagasawa is om door een ringetje te halen. Dat is overigens niet voor de eerste keer.

Er gebeurt over het geheel genomen weinig schokkends in dit Turkse familiedrama dat speelt in een afgelegen bergdorpje, waar de tijd lijkt stil te staan en de vooruitzichten erg bleek zijn. Ondanks (of misschien wel dankzij) het eenvoudige verhaal in het een mooie film over de onderlinge relaties van de familieleden. De acteurs komen heel naturel over. De cinematografie van de fraaie omgeving doet de rest. Meer dan de moeite waard.

Film over middelbare scholieren die, wanneer ze elkaar tegenkomen op een andere school, nog een rekening uit het verleden met elkaar te vereffenen hebben. Een soort van wraakfilm over pesten. Niet slecht, maar ook niet erg bijzonder.

Enigszins mystieke psychologische thriller over de bijzondere relatie tussen een jonge weduwe en de minnares van haar overleden man. Is het fictie of werkelijkheid? Film verzuipt een beetje in zijn al te ambitieuze structuur. De mooie rollen van Jeong-hwa Eom en Hyo-jin Kim kunnen niet verhullen dat eigenlijk maar een matige film is.

Beklemmende verhaal met een apocalyptisch slot. Inmiddels weten we helaas van incidenten o.a. in Finland en Duitsland hoe dicht deze film de werkelijkheid benadert.
Sterk geregisseerd door Ilmar Raag en prima acteerprestaties van de jongelui.

Schokkende film met onverholen kritiek op de wijze waarop in de Russische samenleving gekeken wordt naar mensen met een handicap. Wanneer een meisje, dat vanwege een spierziekte aan een rolstoel gebonden is, na jaren van isolement met thuisonderricht naar school wil en omgang zoekt met leeftijdgenoten zijn noch de leerkrachten, noch het schoolgebouw daarop berekend. Aanvankelijk wordt zij geaccepteerd door klasgenoten tot ze verliefd op één van hen. Dat wordt genadeloos afgestraft, o.a. met een poging tot groepsverkrachting. Ook krijgt ze van de leraren vrijwel unaniem nul op haar request om ingedeeld te worden in een “normale” klas. De slotscène laat zien dat haar vastberaden wil om vooruit te komen in het leven desondanks onaangetast is.

Een onthutsend verhaal dat door het wankele cameragebruik extra indringend gemaakt wordt. Geen absolute topper, maar wel een film die je niet onberoerd laat.

Nederlandse versie van The Big Chill van Lawrence Kasdan (1983). Veel conversatie over wat eigenlijk? Net als bij het origineel het geval was, niks van bijzonders.

Hulde aan regisseur Smarzowski, die in deze gedurfde film misstanden binnen de Poolse katholieke kerk op de korrel neemt. De film bevat verhalen over drie ontspoorde priesters, die zowat alles wat God verboden heeft aan hun laars lappen. Onthullend en ontluisterend.

De film bracht destijds een schok teweeg in het conservatief-katholieke Polen. Of dat blijvend is valt nog maar te bezien, maar laten wij er het beste van hopen.

De film eindigt met de mededeling dat er geen minderjarigen betrokken waren bij de grafische seksscènes. Wat mij betreft is heel de film nep. Een groepje losgeslagen middelbare scholieren is geobsedeerd door seks, drugs en alcohol. De jongelui zijn vrijwel continu bezig met neuken en pijpen, terwijl ze en passant snuiven en zuipen alsof dat allemaal gratis is. En alsof er geen politie is in Servië, is er in geen velden of wegen een gezagsdrager te bekennen, ook niet als ze voor de lol een klaslokaal grondig verbouwen. Een nepverhaal derhalve dat enkel dient als kapstok voor het tonen van veel expliciete seks. Maar ook hier geldt: overdaad schaadt.

Mijn waardering voor deze film geldt daarom enkel het acteerwerk, al vind ik het bedenkelijk dat men een meisje van 14 de hoofdrol laat spelen in zo’n verhaal.

Indringende film over het leven op een afgelegen boerderij in de Donbas, dat zich in 2014 eenzijdig afscheidde van Oekraïne. Vanaf de voltreffer, die een hele zijgevel wegblaast, hangt er een unheimische sfeer over de film, alsof er elk moment weer iets vreselijks gaat gebeuren. Zo’n gebeurtenis is het neerhalen van de MH17, waarvan de brokstukken en stoffelijke overschotten neerstorten bij de boerderij. Onder die afschuwelijke omstandigheden trachten een hoogzwangere vrouw, haar man en haar broer te overleven, ieder voor zich worstelend met loyaliteitsproblemen. Aan het eind van de film is er nieuw leven. Nieuwe hoop? Wishful thinking, zoals wij inmiddels weten.

Een puike prestatie van regisseur Maryna Er Gorbach, die ook het scenario voor haar rekening nam.

Boeiende thriller over een man, die door een uitzichtloze toestand tot een wanhoopsdaad gedreven wordt en in de nasleep daarvan met zichzelf in de knoop komt met alle gevolgen van dien. Het script zit knap in elkaar met een paar zeer verrassende wendingen, die je niet ziet aankomen. Het makke van de film is echter dat het niet meevalt om enige empathie te krijgen voor de protagonist.

Na het beklijvende Krugovi (2013), die in mijn top-10 staat, mijn tweede film van Srdan Golubović, een regisseur om in de gaten te houden.

Ik herinner mij, dat nadat ik deze film zo'n 40 jaar geleden in de bioscoop had gezien ik helemaal hoteldebotel was van Jane Fonda. Zó sexy kwam je actrices in films in die tijd niet zo vaak tegen. Vier decennia later valt dat hoteldebotel wel mee, hoewel Jane er nog steeds fris en fruitig uitziet.

Ook de film heeft nog niets van zijn klasse verloren. Zoals vrijwel altijd het geval is bij regisseur Pakula is de film zorgvuldig gemaakt. Het verhaal boeit van begin tot eind, ondanks het feit dat de clou zich al vroegtijdig aankondigt. Echt een film om niet licht te vergeten, vanwege... Jane Fonda.

Goed te doen, maar minder leuk dan verwacht omdat de diverse verhaallijntjes op een wel erg voorspelbare manier bij elkaar komen. Ook het acteerwerk houdt niet over, met uitzondering allicht van de vreemdgaande Concha Velasco en barkeeper Tristán Ulloa (Lucía y el Sexo)

De titel is goed gekozen. De film doet verslag van een gekwetst gezin, waarvan de leden als gewonde vogeltjes min of meer het spoor bijster zijn en verdwaasd in en rond het nest fladderen.

Het is een ontroerend drama met een verhaal dat uit het leven gegrepen lijkt en dat er authentiek uitziet dankzij het prima camerawerk en het sterk acteren van alle gezinsleden, inclusief de kleine kinderen. Heel bewogen; heel mooi. Een dijk van een film.

Ik heb het boek nooit gelezen en ik moet zeggen: de film nodigt daartoe nu niet bepaald uit. Zware kost over hel en verdoemenis, somber en donker, een beetje beangstigend zelfs. Ondanks het alleszins aanvaardbare acteerwerk niet mijn ding.

Ik heb daar weinig aan toe te voegen. Zo'n beetje de vervelendste film die ik ooit gezien heb. Een opzichtige vorm van quasi-artistieke zelfbevlekking.

Een klassiek moordmysterie, waarvan er in de loop der jaren talloze varianten verschenen zijn. Ondanks de vele wendingen is er goed beschouwd weinig nieuws onder de zon. Niettemin best vermakelijk.

Het is wel duidelijk dat de sterrenbezetting het goed naar z’n zin had en met het nodige plezier aan deze gelikte productie meegewerkt heeft. Mooie rollen van Daniel Craig en Ana de Armas, die binnenkort weer samen te zien zijn in de nieuwste James Bond-film. Fijne cameo van M. Emmet Walsh.