Opinions

Hartverwarmende tragikomedie met twee sterk acterende protagonisten (vooral Laila Boonyasak is subliem), een heerlijke soundtrack en een bijzonder fraaie cinematografie. Dat alles, plus de schitterende omgeving waarin het verhaal gefilmd is, maken dit tot een van de mooiste films, die ik dit jaar gezien heb. Prachtig.

Vlotte komedie over een ongeremde playboy, die op unieke wijze geconfronteerd wordt met zichzelf en zijn buitensporige gedrag. Best een gezellige film eigenlijk met een duidelijke boodschap, die met de nodige humor gebracht wordt. Ook romantiek komt nog om de hoek piepen…

Een allesbehalve zonnige film. Terwijl hun school langzaam maar zeker teloorgaat, gaan kansarme straatkinderen op zoek naar een schat die mogelijk een einde kan betekenen voor hun harde bestaan. Van de pakkende films van regisseur Majid Majidi die ik gezien heb, vind ik dit de minste. Maar hij is nog steeds meer dan de moeite waard vanwege de boodschap dat kinderen bereid zijn ver te gaan voor een betere toekomst. Met het handvol scènes waarin zij te zien is, steelt Shamila Shirzad (Zahra) de show.

Een geinige, sardonische film uit Wit-Rusland over een in meerdere opzichten kleurrijke jonge vrouw, die wil emigreren naar Amerika en daarbij op de nodige problemen met haar moeder en haar visum stuit. De frisse en fruitige Alina Nasibullina zet de hoofdrol met verve neer te midden van een nogal bleke omgeving en kolossale sculpturen uit het Sovjet-tijdperk. Geen topfilm, maar niettemin best leuk.

Enerverende thriller over vrouwenhandel, gedwongen prostitutie en corruptie in Noman, de filmnaam van het land Oman op het Arabisch schiereiland. Een ietwat onevenwichtige film, maar desalniettemin best een spannend drama, hier en daar “opgeleukt” door gewelddadige actiescènes. Daar ben ik geen liefhebber van, maar het verhaal is pakkend genoeg om dat voor lief te nemen.

Veel moois en pakkends in dit epische drama van regisseur Shoaib Mansoor over radicale tegenstellingen binnen de Moslimwereld enerzijds en tussen die wereld en het Westen anderzijds. Mansoor, die ook het scenario voor zijn rekening nam, laat in deze gelaagde en geschakeerde film tal van thema’s op uiterst kritische wijze voorbijkomen: fundamentalisme, vooroordelen, hypocrisie, gedwongen huwelijken, de onderdrukking van vrouwen, radicalisering, indoctrinatie, overbrugging van tegenstellingen, marteling enz. Bij wijze van klap op de vuurpijl levert de film tegen het einde bij monde van de Indiase veteraanacteur Naseeruddin Shah aan de hand van Koranteksten nog een gedegen, leerrijk lesje af over wat de Islam vooral NIET is.

Dit alles in een doorwrochte film met twee beklijvende verhaallijnen, gedegen camerawerk en uitstekende acteerprestaties. Ik wil daarbij nog wel de aantekening maken dat het Pakistaanse topmodel Iman Ali eigenlijk te mooi is om te midden van alle ellende geloofwaardig over te komen.

Weinig sprankelend niemendalletje, dat niet alleen ongeloofwaardig is (de reactie van de echtgenoot), maar ook veel te keurig binnen de lijntjes blijft. Had gezien het basisgegeven veel pittiger moeten zijn. Je krijgt er wel trek van, want de film voert geregeld de meest lekker hapjes ten tonele.

Het is goed om te zien dat Sion Sono naast exploitatiefilms ook "normale" drama’s kan maken. Dit is daarvan een goed voorbeeld. Afgezien van de iets te lange speelduur is deze film mij goed bevallen, niet in de laatste plaats door de uitstekende vertolkingen van Isao Natsuyagi en Naoko Ohtani als het oudere echtpaar.

Magistraal hoe grootmeester Chaplin een lach en een traan feilloos met elkaar weet te mixen. Deze film is haast net zo goed als zijn City Lights (1931), maar dat is een absoluut meesterwerk. Sterke rol trouwens van de kleine Jackie Coogan.

Bijzonder is verder dat Edna Purviance, wier carrière in 1927 eigenlijk tot een einde kwam, tot aan haar dood in 1958 op de loonlijst van Chaplin is blijven staan.

Een charmante film met de prachtige melodie van het klassieke “Beautiful Dreamer” als stemmig Leitmotiv.

Ji-won Ha komt het beste tot haar recht in dit soort ietwat melancholische rollen. Geen topper, maar wel een aangename film, die uitermate geschikt is om je in een romantische stemming te brengen.

Ik heb het gevoel dat deze film op de montagetafel flink verprutst is. De scènes zijn zo kort afgesneden, dat een springerig geheel is ontstaan waardoor je als toeschouwers nauwelijks de gelegenheid krijgt om de vier verhaallijnen te volgen. Naarmate de film vordert word je wat vertrouwder met de personages en dan gaat het ietsjes beter, maar meer rust in de montage zou welkom geweest zijn.

De verhaallijnen lijken in hun kern nogal op elkaar. Die over de zangeres van het rockbandje vind ik het leukste.

Matig misdaaddrama. Op het acteerwerk valt weinig aan te merken, maar de film weet niet te overtuigen. Minder spannend dan je bij een film over de ontvoering van een kind zo mogen verwachten.

Prima drama, al komen de felle emoties niet allemaal over. Goed geacteerd met als uitschieters Mark Ruffalo en Mia Wasikowska. De montage was hier en daar een beetje rommelig. Oscar-nominatie komt volgens mij niet door de kwaliteit van de film, maar omdat de discussie over homoparen met kinderen erg "hot" is in Amerika op dit moment. Dat was een paar jaar geleden ook het geval met "The Hurt Locker" (toen was de discussie over de oorlog in Irak zeer actueel).

...and trying to find talent at this high school is like trying to find weapons of mass destruction in my ass.

Ik dacht daar gaan we weer, een high school komedie met platvloerse onderbroekenlol. Maar wat volgde was tot mijn verrassing een vlot en luchtig verteld verhaal - blijkbaar gebaseerd op waargebeurde feiten - over het verzet van middelbare scholieren tegen de verkiezing van een nieuwe directeur, die als law-and-order figuur iedereen om het minste en geringste schorst of van school stuurt. Behalve het thema sprak de onderlinge solidariteit van de scholieren mij heel erg aan. Ook het acteerwerk was redelijk goed, vooral de cameo’s van een aantal tamelijk gerenommeerde sterren. Jammer wel van het einde, dat een beetje afgeraffeld wordt. De lang geschoten slotscène tijdens de aftiteling is daarentegen best origineel en leuk, net als de hele film trouwens.

Slotopmerking van Holden (Gregory Smith): So did we change the world? If not, it’s still early in the week.

Heel aardige observatie van twee streng-conservatief geïndoctrineerde hartsvriendinnen, die kennis maken met het leven in de “boze” buitenwereld en het daarbij passende doemdenken Vooral interessant vanwege de tegengestelde ontwikkeling, die de tieners meemaken. Gave rol van Marjut Maristo als Raakel en een mooie soundtrack.

Een brave film, een beetje te braaf eigenlijk.

Een man en vrouw zijn in een opwelling met elkaar getrouwd, beide belast met onverwerkte ervaringen uit het verleden waarvan de partner geen weet heeft. Dat is te merken. Van een echt huwelijk is geen sprake, want uitgezonderd de copieuze maaltijden leven de twee langs elkaar heen. Dat is zo’n beetje het verhaal (nou ja, verhaal ?) van deze trage en goeddeels ook saaie film met hier en daar een paar surrealistische passages. Ik kon er niet warm of koud van worden.

Een alleraardigst allegaartje van zweempjes thriller, drama, romantiek en hier en daar een vleugje erotiek. Doorgaans vallen pornosterren in mainstream films vrij snel door de mand, maar de weelderige Sora Aoi laat zich letterlijk en figuurlijk van haar beste zijde zien en blaast als actrice een prima partijtje mee. Zij is met haar uitstraling zonder meer van toegevoegde waarde in dit amusante niemendalletje.

Tragikomedie over seksuele frustraties binnen relaties en de pogingen om daar wat aan te doen. De film is een remake van The Little Death (2014), maar een stuk minder dan het Australische origineel. Dat verschil wordt nog het meest duidelijk wanneer je de slotscènes over telefoonseks via een doventolk onderling met elkaar vergelijkt.

Regisseur Takahisa Zeze komt met een onevenwichtige film met twee historische verhaallijnen, die goed beschouwd weinig met elkaar te maken hebben. De ene gaat over een groep anarchisten, die in de jaren 20 van de vorige eeuw actief was in Japan. Het is een stelletje ongeregeld, die zo op het oog allemaal wat anders willen. De tweede verhaallijn gaat over een gezelschap vrouwelijke sumo-worstelaars. Daar tussendoor opereert dan nog een wraakzuchtige oorlogsveteraan, die op zoek is naar socialisten en/of Koreanen.

Ik weet bitter weinig over de geschiedenis van Japan in de eerste helft van de 20e eeuw. Door deze warrige film ben ik niet veel wijzer geworden, behalve dan dat er vroeger ook vrouwelijke sumo-worstelaars waren. Dat was verrassend nieuws voor mij.

Gezien de waardering op MM en de toch wel prominente plaats binnen de onlangs gepubliceerde Top 1000, editie 2015, vol verwachting aan deze film begonnen. Tjonge, is dat tegengevallen. Film gaat door het leven als een komedie/road movie. Dat laatste klopt wel, maar ik heb maar bitter weinig aansprekende komedie kunnen ontdekken. Ik vind het een nogal saaie, springerige film, die qua meligheid in de buurt komt van een doorsnee Adam Sandler-komedie. En het is al heel lang geleden dat ik daar nog eens aan begonnen ben.

Het jongetje doet het heel aardig, maar Kitano vond ik meestentijds tamelijk irritant en/of over de top. Dat is waarschijnlijk ook de bedoeling, alleen ik heb daar niks mee. Het enige mooie dat ik heb kunnen ontdekken is de fraaie soundtrack, maar een film dient m.i. meer te zijn dan wat mooie plaatsjes en een mooie soundtrack. Ik ben het met o.a. 93.9 eens dat de film zwaar overgewaardeerd is. Voor mij was het in ieder geval een moeizame zit.

Films over onderzoeksjournalisten zijn een kolfje naar mijn hand, zeker wanneer die gebaseerd zijn op waargebeurde feiten. Het is een wrange film, die maar weer eens laat zien dat de autoriteiten voor niets terugdeinzen wanneer ze door berichten in de pers in het nauw gedreven worden. In weerwil van de moordende concurrentie is het gebrek aan onderlinge solidariteit in zo’n geval tussen journalisten en redacties schrijnend.

Jeremy Renner zet een overtuigende hoofdrol neer. Jammer alleen dat de spanning tegen het einde gaandeweg wegebt. Niet onvermeld mag blijven dat Paz Vega weliswaar een klein, maar niettemin oogstrelend bijrolletje heeft.

Vulgair drama over een aso-familie en hun haat-liefde verhouding met een meedogenloze huurmoordenaar. De personages hebben stuk voor stuk veel te potsierlijke karakters om van een serieuze thriller te kunnen spreken. De film kent hier en daar een paar aardige scènes, maar door de bank genomen is het geen film, waarbij ik naar het puntje van mijn stoel kruip. Matig en dan ben ik nog tamelijk gul.

Deze film over ongebreidelde hebzucht kan in mijn ogen zijn faam niet helemaal waarmaken. Di Caprio en De Niro presteren het om meer dan drie uur lang dezelfde gelaatsuitdrukkingen te gebruiken. Een typisch geval van overacting. Lily Gladstone steelt dan ook moeiteloos de show. Al met al een tegenvaller.

De onderhuidse spanning is continu voelbaar in dit intense familiedrama over een huwelijkscrisis. Dat is niet alleen de verdienste van regisseur Robert Machoian, maar ook van de sterk presterende cast die naturel overkomt. Een simpele, maar krachtige film.

Luchtige satire over het verzet tegen misplaatst masochisme. Een aardige komedie met gedegen acteerwerk. De film kent een aantal muzikale intermezzo’s, maar wordt daar niet per se beter van.

Ik ben doorgaans een liefhebber van films uit de gouden studiojaren, maar dit is andermaal een film van Kubrick waarover ik niet echt enthousiast kan worden. Op zich is het een aardig verhaal, maar op het puntje-van-mijn-stoel spannend wordt het nooit. Temeer omdat je in het kader van de toen nog geldende Hays Code (misdaad loont niet) van tevoren voelt aankomen hoe het zal aflopen. Met uitzondering van Sterling Hayden valt ook het acteerwerk nogal tegen. Het meest opmerkelijke is eigenlijk nog de destijds revolutionaire wijze, waarop Kubrick speelt met de chronologie van het verhaal.

Een empathisch verhaal over een vrouw, die na de geboorte van haar dochtertje last krijgt van een postpartum depressie en op onverwachte tijden in de huid van een ander lijkt te kruipen. Een gevoelige film die nergens sentimenteel wordt, al is het af en toe wel slikken. Het optimische einde voelt als de kers op de spreekwoordelijke taart.
Een veelbelovend regiedebuut van de actrice Do-young Kim met uitmuntend acteerwerk van Yu-mi Jung in de titelrol.

Tegenvallende romcom over een jonge vrouw, die tegen haar zin op aandringen van haar vader op zoek gaat naar haar eerste vakantieliefde van tien jaar geleden, die zij destijds moedwillig heeft laten verwateren.

De film kent zo z’n momenten, maar schiet af en toe alle kanten op met allerlei zijlijntjes die er weinig toe doen. Bovendien ontberen de energieke Su-jeong Lim en de sloom ogende Yoo Gong onderlinge chemie. Er zijn betere films van deze twee acteurs. Deze is eerder matig te noemen.

Het duurt even alvorens de film echt op gang komt, maar geduld wordt uiteindelijk beloond. Kimi is een stevige krimi over een jonge IT-medewerkster met pleinvrees (vanwege COVID-19). Bij toeval komt zij een misdaad op het spoor en voor zij het goed en wel beseft zitten de daders achter haar aan. Al die high tech-fratsen zijn niet aan mij besteed, maar dat laat onverlet dat het tweede deel van de film een prima thriller is met een overtuigende rol van Zoë Kravitz.

In weerwil van het intrigerende plot een film, die met zijn telepathische communicatie een te zware wissel trekt op je voorstellingsvermogen. De film is bij vlagen aangrijpend, maar over het geheel genomen net iets te merkwaardig om mij aan te spreken.