Opinions

Lang niet zo slecht als verwacht. Ja, het is allemaal niet bijster eng of schokkend, maar de cast mag er zijn, de film is sfeervol geschoten en Michael Rooker met zijn pistolen is zeer badass. Het grote probleem is vooral het feit dat de film ondanks vrij behoorlijke special effects gewoon niet heel erg spannend was en op het moment dat het monster in beeld kwam, zeer tekort schoot. Dat neemt echter niet weg dat het acteerwerk erg fijn was en de film ook weer nergens echt verveelt. Gewoon leuk voor een keertje.

Kijk aan, een latere Seagalfilm waar voor de verandering in de vorm van Eva Pope ook een goed (en mooie) actrice rondliep. Verdomd, zelfs de slechterikken waren niet zo gruwelijk saai als in de meeste Seagalfilms. Daarnaast nog een aantal sterke aikidogevechten en een danig tekort aan voice-dubs. Topfilm?

Meh, het script was redelijk en de film zag er op sommige momenten erg professioneel uit (autoexplosie in het begin), maar was op andere momenten te knullig voor woorden (de ontploffende helicopter). Daarnaast zaten er genoeg momenten in de film dat ik zat te wachten op een stevige knokpartij, terwijl er helemaal niks kwam (verveling tot gevolg).

Toch, van alle Michael Keusch films was dit zeker de beste. Voor een Seagalfilm uit het DTV tijdperk net iets bovengemiddeld.

Toch beter dan ik had verwacht. Dit komt vooral door het feit dat de film nog best interessante zaken doet met het historische gegeven van de uitwisseling tussen Chinese en Amerikaanse cultuur. Chan is sympathiek en ook een stuk beter dan ik hem doorgaans vind in zijn Amerikaanse films, terwijl Ron Yuan een fantastische slechterik is. Hier staat echter wel tegenover dat Owen Wilson in mijn ogen nog steeds een van de meest walgelijke acteurs ooit is, werkelijk iedere zin die hij uitspreekt staat garant voor een verschrikkelijke levering en onkunde. Als hier een kundig acteur aanwezig was geweest, had ik Shanghai Noon dan ook met gemak een hogere score gegeven dan nu het geval is.

Qua actie is het wat pover, zoals we van Amerikaanse Chan films gewend zijn, maar er zit bij vlagen nog iets moois tussen. Daarnaast heb ik ook verscheidene malen in ieder geval nog geglimlacht bij momenten met Chan, die in zijn eentje overduidelijk op zijn best is.Stiekem toch benieuwd geworden of Shanghai Knights ook nog iets voorstelt.

Ach, ik kan hem voor de vermakelijke scenes en de lachwekkend slechte acteurs nog wel 2 sterren geven. Hij heeft me gedurende 90 minuten toch nog redelijk vermaakt

Knullig in uitzonderlijk veel opzichten, maar uiteindelijk stiekem best leuk. Het enige jammere blijft toch wel dat de haaien met uitzondering van de scene in de kooi geen enkel moment angstaanjagend over komen. Ik heb nog steeds een fobie vanuit mijn jeugd voor de kop van een witte haai, maar blijf me er toch iedere keer over verbazen dat er zo verdomd weinig films zijn die me echt ook maar een rilling geven. Grootste probleem is dat de aanvallen praktisch allemaal in het donker plaats vinden en dat de haaien zo verdraaid snel bewegen, dat het onmogelijk is enige details te onderscheiden, iets wat zeer jammer is omdat er een gigantische veelvoud aan rondzwemmende monsters in deze film te vinden is. Volgens wikipedia hebben we kennelijk een makohaai kunnen zien, maar niets wees er voor mij op dat hier om zou gaan. Zelfs de hamerhaai was zo gefilmd dat het niet te zien was dat er een vis met een hamerhoofd rond zwom.

Voor de horror hoeven we het ook niet te doen, want afgezien van een afgehapte arm en wat bloed is er niets schokkends te zien. De PG-13 rating komt verder ook goed naar voren in het feit dat we afgezien van wat bikini's geen seks of naakt hoeven te verwachten, iets wat alleen maar bijdraagt aan het wat tamme sfeertje van de film. Wat me echter wel meeviel waren de acteurs, die voor de verandering niet meteen er voor zorgden dat ik hoopte dat ze gruwelijk aan hun einde zouden komen. Dit is niet te zeggen van de standaard hillbillies die de groep weer belagen, want dat accent begint me in de tussentijd toch echt gruwelijk de keel uit te hangen.

Echter, het concept van freaks die na het succes van Shark Week besluiten om haaienaanvallen te gaan filmen en te verkopen is wel erg leuk en schreeuwt gewoon 'b-film!'. Ondanks het feit dat de film vrij tam is, is hij uiteindelijk alsnog vrij vermakelijk, het is gewoon jammer dat men buiten de openingscredits waar we verschillende echte haaien(aanvallen) voorbij zien komen, vrij weinig angstaanjagende scenes te zien krijgen. Gewoon leuk voor een keertje, niet meer dan dat.

Nadat Shark Night 3D ook al tegenviel, was ik toch erg benieuwd naar de vhs waar 'Monster Shark' opstond, die te midden van een grote stapel tweedehands videobanden bij de Kringloopwinkel lag. Nou, het moge duidelijk zijn dat ook vroeger de haaienfilms weinig verheffend waren, evenals het feit dat Sharktopus niet zo origineel was als ik altijd dacht. De grote monsterhaai blijkt namelijk een combinatie van een haai en een octopus te zijn, zag iemand dat aankomen? Ik niet in ieder geval.

We kunnen gedurende 90 minuten 'genieten' van slecht acteerwerk van vervelende acteurs die geen greintje sympathie opwekken bij de kijker. De special effects zijn bij enkele vlagen aardig, maar voor het overgrote gedeelte gebeurt er of niets, of krijgen we dermate belachelijk geschoten shots te zien, dat het alsnog weinig uitmaakt. Jammer, met zo'n concept als dit had er een hoop leuks kunnen gebeuren, maar door het gigantisch lage budget gebeurt er gewoon voor het overgrote gedeelte helemaal niets.

Waarom zoveel mannen in de film voor Valentine Monnier vallen is me ook een raadsel, de beste dame heeft totaal geen uitstraling en haar personage heeft een afgrijselijke uitstraling. Niet dat de rest van de cast veel sympathieker over komt, maar zij spant de kroon wel qua afgrijselijke performance. Op deze manier komen vooral die vele soft-erotiek scenes waar Italiaanse horrorfilms van enkele decennia geleden zoveel plezier mee hadden, zeer slecht uit de verf. Gewoon een erg jammer product uiteindelijk.

Weinig interessant verhaal maar weldegelijk goeie actie (het eindgevecht was goed weergegeven in ieder geval) maken de film een onderhoudende middenmoter. Ik had voor de verandering moeite met het personage van JC, meestal speelt hij zijn rollen op zo'n manier dat je nog wel binding met het personage krijgt (of het nu de sympathieke wreker uit Kickboxer is of de losgeslagen moordmachine van Wake Of Death), maar hier voelde ik helemaal niks met zijn personage. dat 'ik kom mijn dochter wreken' stuk werkte gewoon niet.

Pluspuntje nog voor het konijn overigens

Interessant dat Jean-Claude van Damme en Chuck Norris wel goed in vorm blijven, waar Steven Seagal de laatste jaren toch behoorlijk verslonsd is.

Ik ben geen Sherlock Holmes purist genoeg om me te ergeren aan het overdreven karakter van deze film, sterker nog: ik vond de over the top vechtscenes en de explosies juist heel mooi bijdragen aan het genot wat ik aan deze film heb beleefd.

Ja, Downey Jr. is geen Engelsman en heeft niet de kenmerkende haakneus van onze Engelse speurneus, maar hij heeft wel het charisma, de mimiek en het talent om de rol naar behoren neer te zetten. De kritiek dat hij zijn rol van Iron Man herhaalt lijkt me wat ongepast, afgezien van het feit dat beide personages vrij arrogant zijn heb ik weinig overeenkomsten gezien.

Law doet het overigens ook zeer naar behoren, al blijft Watson in mijn hoofd toch een ouder mannetje dan het jonge figuur wat we hier zien. Niet dat het iets uitmaakt, de wisselwerking tussen hem en Downey Jr. werkt uitstekend. Tel daar nog eens de mooie McAdams bij op en we hebben een interessant trio acteurs die gedurende de hele film blijven boeien.

Het verhaal schreeuwt natuurlijk om een vervolg, en ik ben dan ook zeer benieuwd hoe men aartsvijand Moriarty zal afbeelden. Het was echter niet het verhaal, maar de vlotte (gelukkig niet platte) humor, de scherpe dialogen en de heerlijke actie die me nog het meeste trokken. Vooral de scenes waar Holmes nagaat hoe hij zijn tegenstander zal uitschakelen, waarna hij dit met verve uitvoert zijn goed gefilmd (vergelijkbaar met de boksscene in Snatch) en waren compleet tegen mijn verwachtingen in uitermate goed gechoreografeerd. Niet het standaard klopwerk, maar mooie vechtstijlen als wing chun tot en met het zeer effectieve Brazilian Jiu Jitsu komen goed aan bod, en de shoot outs lopen ook goed.

Jammer alleen dat de film tegen het einde een klein beetje vast leek te lopen, als men hier bij het vervolg iets meer op let zouden we nog wel eens een favoriete serie in wording voor mij kunnen krijgen.

Toen de eerste Sherlock Holmes film enkele jaren geleden uit kwam was ik al aangenaam verrast dat men het stijve Britse van de boeken op zo'n perfecte manier kon combineren met vlotte actie en heerlijke dialogen. Ritchie heeft bij de tweede film van alles net wat meer uit de kast getrokken: meer actie, meer heerlijke dialogen, meer humor, maar bovenal: beter acteerwerk.

Niet dat ik me daar in de eerste film aan ergerde, maar zowel de personages van lord Blackwood en Irene Adler waren daar net niet interessant genoeg om echt goed te zijn. Gelukkig is dat in deze film door de vroege dood van Irene Adler en de komst van Holmes' aartsvijand Moriarty een stuk beter. De personages van Holmes en Watson blijven gewoon perfect gespeeld, maar nu is er tenminste eindelijk ook een badguy die dreigend over komt door realistische plannen en een gebrek aan hocus pocus. Ook het feit dat Noomi Rapace er niet in zit als love interest maakt de film verfrissend, een halfslachtige relatie had ik nu echt niet willen zien.

Waar Ritchie het meeste verbetering heeft aangebracht is de stijlvolle manier van het filmen van de actie. In de handgevechten vlot en soepel, maar op andere momenten perfecte slow motion van rondvliegende kogels, exploderende objecten en aangebrachte verwondingen. Het 'eindgevecht' tussen Holmes en Moriarty was even inventief als hilarisch, dat het voor mij alvast de beste actiescene van het jaar genoemd mag worden. Daarnaast vind ik het altijd fijn dat Downey Jr. zijn wing chun kunsten laat zien.

Sherlock Holmes: A Game Of Shadows mist misschien het verrassingselement van de eerste film, maar boet alsnog niets in aan kracht. Er valt continu wel wat te lachen, maar tegelijkertijd is het dramatisch aspect ook op zo'n manier altijd wel aanwezig, dat de spanning nooit wegvalt. Met zijn 2 uur tijd duurt de film misschien een tikje lang, maar pas op het moment dat het einde daar was hoefde ik pas op mijn horloge te kijken. Met het sublieme acteerwerk, de nog steeds fantastische soundtrack, het leuke script en de fantastische actie is het SH:AGOS in ieder geval op de valreep nog mijn favoriete film van 2011.

Persoonlijk vond ik het slotgevecht teveel van het goede (te lang) en was het me ook compleet niet duidelijk waarom hij ineens als een waanzinnige tekeer ging, waar kwam dat incasseringsvermogen ineens vandaan? Dit neemt niet weg dat The Young Master een heerlijke martial-arts film is, die zoals Chan eigen is veel humor bevat (persoonlijk heb ik heel erg genoten van de scene bij de politiecommisaris thuis, waar de commisaris denkt dat Chan zijn zoon is en Chan maar niet doorheeft dat hij staat te douchen naast de man wie hij zojuist in het moeras heeft achtergelaten).

Deze film overtreft mijn favoriet Police Story niet, maar verdient het absoluut om meerdere malen bekeken te worden.

Vrij kut. Waar Wicked City en Demon City Shinjuku nog zorgden voor een enigszins intrigerende verhaallijn, sfeer en gore is Twilight Of The Dark Master een saaie aaneenschakeling van onbegrijpelijke scenes, een domme verhaallijn en een uitzonderlijk hoog gemis aan enige vorm van gore. Dat de animaties verouderd zijn maakt me dan weer niets uit, maar het had ook allemaal echt niet langer mogen duren dan die 3 kwartier die men er nu voor nodig had.

Het enige positieve punt zijn de overduidelijk door Blade Runner geinspireerde achtergronden, verder kan ik weinig goeds aan de film benoemen. Goed, het verveelde in die korte tijd niet echt, maar plezier heb ik er praktisch niet aan beleeft.

Absoluut niet wat ik had verwacht (een actiefilm), maar door het werkelijk uitstekende acteerwerk, het realisme en het script een film die zeker tot de beter Dolph films gerekend kan worden.

Ik noemde realisme al als pluspunt. Dit voornamelijk omdat Dolph's personage in deze film bijvoorbeeld steeds met een wond rondloopt (die hij zichzelf heeft toegebracht), waar wel steeds naar wordt omgekeken, maar die ook na een actiescene vaak weer openspringt. Tijdens de actiescene waarbij hij en Maruschka Detmers van een trein springen zie je ook heel duidelijk dat deze sprong schade bij hen achterlaat als hinken, snijwonden en duizeligheid

De achtergronden in Praag zijn overigens heel mooi geschoten, terwijl de grijze aanblik van de film heel treurig laat lijken. In feite is het ook een treurig drama, dus dat komt de sfeer helemaal ten goede, maar het laat Praag als voormalige Oostblok stad toch goed naar voren komen.

Het acteerwerk van Dolph was fenomenaal, helemaal omdat hij zich nu niet teveel hoefde te richten op actiescenes, die dan wel keurig over de film verspreid voorkwamen (en er goed en bloederig uitzagen), maar meer op zijn personage. Het stuk waar hij pretendeert een wijnkenner te zijn was erg vermakelijk, maar helemaal vanaf het moment dat hij in het riool erachter komt dat zijn vriend de moordenaar is, zie je duidelijk dat hij een topacteur is

Het script gaf de ruimte voor goede dialogen en verraste me bij de ontknoping enigszins, iets wat voor zo'n low-budget film altijd fijn is. Al met al ben ik zeer verrast, maar raad de film niet aan, aan de mensen die Dolph het liefste roundhouse kicks zien maken en 'all guns blazing' door gebouwen zien rennen, zo'n soort film is dit niet. Voor de mensen die meer zien in een politieke thriller met wat actie, kan dit eveneens een aangename verrassing zijn.

Precies zoals ik verwachtte: over the top actie, slechte one-liners en een gezonde dosis martial arts. Wat ik niet verwachtte was de grote hoeveelheid echt hard geweld (afgehakte ledematen, martelingen, mensen die in auto's verpletterd raken), iets wat de film toch onderscheid van een aantal 'veiligere' actiefilm.

Petje af voor Dolph, ik begin nog maar net in zijn films te geraken, maar hij heeft de uitstraling en de skills van een goede actieheld (acteerwerk was overigens ook nog geeneens slecht). Brandon Lee heeft misschien niet echt de uitstraling, maar kan in ieder geval een sterk staaltje martial arts.

Een echte kraker kan ik de film echter niet noemen, daarvoor was hij toch nog iets te knullig, maar genoten heb ik zeker. Weet iemand misschien in welke van Dolph zijn films hij nog meer martial arts gebruikt?

Het was me vroeger nooit echt opgevallen, maar eigenlijk is Shrek helemaal niet zo'n scherpe, grappige en bovendien goede film. Zeuren over verouderde animatie heeft weinig zin, aangezien het in dit soort films toch vooral draait om de humor en eigenlijk faalt het daar ook voor het gros van de tijd. Verwijzingen naar smerige dingen als oorsmeer, poep en pies, scheten en stinkende adem worden afgewisseld met flauwe popculture referenties die er vooral in lijken te zitten om het publiek zichzelf op de borst te laten kloppen met een 'hey, ik weet waar dat vandaan komt, hahaha!' terwijl het vooral goedkoop en weinig scherp over komt. Een soort van Family Guy, maar dan moet ik MacFarlane toch toegeven dat hij vaker iets grappigs daar neerzet dan in Shrek het geval was. De voice acting is met uitzondering van Litgow en Murphy ook vrij ondermaats, helemaal Myers worstelt de hele film met dat wanstaltige nep-Schotse accent. Het was al niet grappig in de Austin Powers films, hier werkt het evenmin.

Nee, de film wordt pas beter op het moment dat Fiona en Shrek hun relatie enigszins beginnen te verdiepen en het geheel over stapt op echte karakterontwikkeling in plaats van flauwe grappen. Hier komt een bepaald punt van bezieling naar voren die de film bijna redt. Helaas niet helemaal, uiteindelijk liet het me toch vooral met een bittere smaak achter en begin ik me nu toch vooral af te vragen of de tweede film, die ik me goed herinner, eigenlijk nog wel de moeite waard zou zijn?

Als een van de vrienden die bij het door Ruudc beschreven verhaal aanwezig was, was ik degene die Shrooms uit zijn kast trok nadat een vriendin van me enkele jaren geleden zei dat dit een ultieme film was als je zelf wat ervaring met paddo's of truffels had. Ik neem dan ook de volste verantwoording voor de verder erg matige tot behoorlijk slechte ervaring die de film ons heeft opgeleverd. Het acteerwerk was dan nog redelijk en de omgevingen mochten er zeker zijn, maar Shrooms biedt verder weinig tot geen spanning, gore of ook maar enige vorm van vermaak.

De opzet is op zich intrigerend, maar zoals hierboven ook al beschreven is: op het moment dat er al een dermate negatieve ervaring als het aanrijden van een geit en het vervolgens ontmoeten van twee rednecks het begin van de dag is, dan ga je daarna niet over tot het gebruik van paddo's. De stupiditeit van de zogenaamde 'professionele gebruikers' zorgde zodoende al voor een groot probleem. De gebeurtenissen zelf waren ook niet meer dan wat door het bos rennen met geen enkele scene die ook echt een ervaring van paddenstoelengebruik opriep. Jammer, maar dit soort goedkope horror doet me toch echt niets, zelfs met een twist aan het einde niet interessant.

Lucky McKee is mij als regisseur onbekend, dus ik heb geen idee of Sick Girl nu echt kenmerkend voor hem is of niet. Desalniettemin een leuk onderdeel van de Masters Of Horror-reeks, waarbij het toch opvalt dat heel veel episodes niet veel verder komen dan een standaard 'tv-horror' uurtje. Niet dat Sick Girl zich daar direct van onderscheidt, maar ten opzichte van het eerder die avond gekeken Haeckel's Tale, waren de setting en het onderwerp hier toch een stuk frisser. Wat quirky qua personages (lesbische relaties uitbeelden blijft tricky met een mannelijke schrijver), maar uiteindelijk lekker vlot en vermakelijk genoeg. Oogt wat goedkoop bij vlagen, maar het insect ziet er tegelijkertijd ook wel leuk uit. Ik heb ze so far zeker erger gezien in deze reeks.

Ik weet zeker dat Siu-Tung Sing goed gekeken heeft naar Sam Raimi's Evil Dead films, het camerawerk, de special effects en de algehele sfeer waren namelijk bijna letterlijk gekopieerd. Niet dat dit een slecht punt is, want deze compleet absurde film is zeker erg genietbaar met al deze vreemde invalshoeken, zelfs stukjes musical worden niet geschuwd (de zingende taoist vind ik persoonlijk nog het hoogtepunt van de film)

Het verhaal is echter vrij afgeraffeld, maar dit hoeft de pret niet te drukken. De actie is solide, de soundtrack is erg mooi en vooral het camerawerk behoort tot de betere Hong Kong films. Een leuk allegaartje aan stijlen, wat zeker de moeite waard is. Deel 2 en deel 3 samen met dit deel voor zo'n 10 euro voor 6 dvd's aangeschaft bij de Saturn in Rotterdam, dat is de moeite in ieder geval waard

Deel 1 had overduidelijk het beste verhaal, maar toch vind ik de toename van monsters en actie in dit deel toch ook wel erg prettig, waardoor ik niet kan kiezen welke van de twee ik beter vind. Leslie Cheung blijft in ieder geval sterk en aandoenlijk als goedhartige sukkel, terwijl Jacky Cheung een fijne aanvulling is op de cast. Jammer alleen dat Ma Wu minder screentijd heeft en op het einde even snel erbij wordt gehaald, hij was absoluut het beste onderdeel van de eerste film en komt er nu een beetje matigjes van af.

Qua humor en actie zit het in ieder geval weer goed. Of de special effects een verbetering zijn ten opzichte van het eerste deel (die stop-motion was vrij crappy) weet ik nog niet, want soms is het best effectief en op andere momenten ziet het er te knullig voor woorden uit. Maar ach, het sfeertje blijft onmiskenbaar en de romance tussen Cheung en Wang werkt nog steeds goed. Gewoon een erg leuke film, die net iets minder diep gaat dan het vorige deel, maar nog steeds een fijne Hong Kong klassieker genoemd mag worden.

Als groot liefhebber van de spellen blijf ik van mening dat Silent Hill er perfect in slaagt om de sfeer goed over te brengen (dit in tegenstelling tot de Resident Evil reeks, die ook genietbaar is, maar vrij weinig van doen heeft met de game reeks). Van de serene achtergronden in de mist, tot de prachtige soundtrack (blij dat ze die hebben meegenomen van de game), tot de helse onderaardse krochten met de demonen: alles klopt gewoon.

Puntje van kritiek zit er voor mij wel bij het feit dat er zoveel mensen nog in het dorp aanwezig zijn, dit zorgt er halverwege voor dat het desolate gevoel een klein beetje weggaat. Ook hadden ze wat betreft de monsters betere en engere wezens uit de spellenreeks kunnen halen, al was ik blij met Pyramidhead!

De cast deed goed hun best, zowel de protagoniste als de antagoniste waren zeer gedreven bezig, terwijl ook de rol van Alessa/Sharon zeker goed uitgevoerd werd. Het einde kwam niet compleet als een verrassing, maar in mij knaagde er op dat moment toch een zelfde gevoel van 'argh, nee toch?' als ik ook altijd bij de spellen heb. Het maakt allemaal niks uit, Silent Hill is zeer verzorgd, vertrouwt geen moment teveel op gore (iets wat de games ook niet doen) en heeft een heerlijk rustieke sfeer op veel momenten.

Na zoveel negatieve publiciteit viel de film me behoorlijk mee, al moge het duidelijk zijn dat het niet in de schaduw van de veel betere (en in mijn optiek beste game verfilming tot nu toe) voorganger kan staan. Het ligt niet aan het acteerwerk, want Adelaide Clemens deed me goed aan Heather uit het derde spel denken, maar meer aan het samengeraapte zooitje dat voor plot moest doorgaan. De horrorelementen waren echter wel goed aanwezig en enkele creatures zagen er fantastisch uit, waardoor het geheel me prima vermaakte, maar zodra er wat plotexposure tevoorschijn kwam werd het allemaal uitzonderlijk simpeltjes en tegelijkertijd nodeloos ingewikkeld.

Nee, de spellen zelf blijven in dat opzicht toch overduidelijk superieur. Ik heb het idee dat Silent Hill (en Resident Evil als andere grote survival horror reeks) toch beter zou werken als een animereeks, dan als een goede film serie. De eerste film was waarschijnlijk gewoon een uitzondering op de regel, deze film laat ondanks de mooie effecten, gave monsters en redelijk acteerwerk, gewoon toch zien dat het concept van Silent Hill vooral subtiele vertelvormen nodig heeft en geen lawaaierige plotten met teveel (domme) uitleg van het verhaal. Ik weet overigens nog steeds niet of deze film geldt als een onderdeel van de Sean Bean gaat dood-rij, is in Silent Hill achterblijven nu hetzelfde als sterven of niet?[/spoiler[

Zeker niet de beste Norris film door het lage actiegehalte, maar ergens door het verhaal, de regie en de acteurs (vooral Ron Silver doet het erg goed, jammer dat deze te vroeg overleden acteur niet meer rollen heeft gekregen) een zeer behoorlijke film. Zelfs Norris acteert hier naar behoren.

Het kroeggevecht in het midden van de film is echter toch het hoogtepunt van de film, waar onze zesvoudige wereldkampioen karate duidelijk laat zien dat hij een breed scala aan kunstjes heeft om de badguys te bestrijden. Jammer dat vanaf hier tot het einde geen actie meer te vinden is. Echter, de horrorscenes waren best spannend en het 'monster' was behoorlijk angstaanjagend.

Ik was behoorlijk blij toen ik deze op vhs vond, want de dvd laat inderdaad nog erg lang op zich wachten. Bijzonder vreemd in dat opzicht dat Dolph's betere films als The Punisher, I Come In Peace en Silent Trigger niet gewoon op dvd uitkomen, want ze horen toch echt bij zijn beste films. Helemaal in het geval van Silent Trigger is het onmogelijk om de sterke regie van Russell 'Highlander' Mulcahy te ontkennen, terwijl men overduidelijk ook veel moeite gedaan heeft om het script en de karakters meer diepgang te geven dan meestal het geval is. Sfeervolle oorlogsscenes en een enkel ouderwets vuistgevecht, maar het is net zoals bij Men Of War (de beste Dolph Lundgren film) niet de actie die de hoofdzaak heeft.

Ik ben nog niet helemaal zeker over wat ik van Gina Bellman als actrice moet vinden. Niet dat het rampzalig is, maar haar accent en zeurderige toontje maken het bij vlagen erg hinderlijk om haar aan te horen. Nee, dan was Christopher Heyerdahl (voor de Stargate: Atlantis liefhebbers, hij is de persoon die Todd speelt) toch een stuk gaver, hij zorgde voor een uitstekende smeerlap. Dolph was zijn gebruikelijke coole zelf en deed qua rol nog het meeste denken aan de rol die hij in Men Of War neerzette.

Silent Trigger mag dan wel geen pure actiefilm zijn, het is zeker een van de beste die Dolph in zijn carriere gemaakt heeft. Toch zonde dat men dat hier in Nederland bij de uitgeverijen niet lijkt te beseffen.

Er zijn weinig weerwolf-films die echt eng of knap gemaakt zijn. Ik blijf erbij dat The Howling eigenlijk het enige echt geslaagde project is, want een film als An American Werewolf In London heeft dan misschien leuke shots, uiteindelijk is hij ook weinig eng en een weerwolf op vier poten werkt voor mij gewoon niet zo goed als een harige duivel op 2 poten.

Silver Bullet was zoals bij velen voor mij een jeugd-klassieker die ik toen behoorlijk eng vond. Nu na al die jaren verliest de film inderdaad wat van zijn kracht door knullige kindacteurs, opgevoerde rolstoelen en een weerwolf die in volle glorie toch een stuk enger had kunnen zijn. Daar tegenover staan echter wel enkele zeer sfeervolle scenes (de zoektocht in de mist bijvoorbeeld) en fijne gedaanteverwisselingen. Het engste uit de hele film is eigenlijk nog Gary Busey wiens angstaanjagende haaiengebit de weerwolf zelf nachtmerries zou kunnen geven. Ook de dominee (die ik nu nota bene pas herkende van een prachtige scene uit Under Siege 2 waar Steven Seagal hem alle hoeken van de keuken laat zien ) wordt sterk neergezet; de scene waarin hij in een nachtmerrie al zijn volgelingen in de kerk in weerwolven ziet veranderen gaf me nog steeds kippenvel.

Uiteindelijk toch niet meer zo leuk als vroeger, maar nog steeds een fijn product die wat mij betreft na The Howling toch wel de beste weerwolffilm is die Hollywood ooit heeft geproduceerd. Niet zozeer door de special effects, maar door de fijne trage opbouw, de voelbare spanning en de mooie climax. Laat men als hier ooit een remake van komt wel van de CGI-knop afblijven, er gaat toch niets boven ouderwetse make-up!

Compleet niet wat ik er van had verwacht, maar nog steeds hilarisch. Ik had de befaamde SF 2 scene al meerdere malen op youtube gezien omdat ik een groot Gary Daniels fan ben, maar dat de film dit soort grappen continu blijft herhalen had ik niet verwacht. In dat opzicht is het inderdaad vrij duidelijk een manga verfilming, want de rare bekken en cartoonesque situaties vlogen je om de oren. De kung fu kwam pas op het einde echt naar buiten, maar uiteindelijk was dit geen heel groot probleem, omdat ik me kostelijk heb vermaakt gedurende de scenes die daarvoor in beeld kwamen.

Tegelijkertijd faalt de film wel behoorlijk als City Hunter verfilming. Ryo is in de anime ook een pervers mannetje, maar is vooral een briljant schutter en totaal geen martial artist. Kaori is daarnaast meer een tomboy die steeds voor een man wordt aangezien en is daarin eigenlijk ook veel gaver dan het truttige meisje wat ze hier moet voorstellen. Natuurlijk is de anime niet compleet realistisch, maar de absurde Hong Kong humor die men hier verspreid komt nergens naar voren. Dit maakt de film niet per se slecht, maar veel meer dan twee personages die dezelfde naam hebben heeft de film nu ook niet met de serie te maken.

Maar uiteindelijk is het belangrijkste alsnog dat de film te genieten is, en dat is absoluut het geval. Chan met zijn maniertjes mag ik altijd graag zien en Daniels en Norton zijn beide gave slechteriken die zorgen voor gave vechtscenes. Een aanrader, zij het lang niet zo groot als Police Story of Drunken Master.

Tegenvaller in vergelijking met het magistrale Insidious. Waar die film vooral slaagde in het eerste deel met echt enge scenes die niet puur berustten op cheap scares, heeft deze film vooral veel sfeer en enkele scares die goed werken, maar verder zou ik het nergens echt eng willen noemen. Er wordt goed gebruik gemaakt van shots waarbij je jezelf als kijker echt aan het focussen bent op een achtergrond (waar uiteindelijk vaak toch niets gebeurt), waardoor je in ieder wel lekker met de film bezig bent. De film scoort alleen gewoon verder niet met echt eng zijn.

Petje af wel voor Hawke, die me per film meer en meer ervan overtuigt dat hij toch wel een van de betere acteurs van zijn generatie is. Buughuul zelf is echter een teleurstelling van jewelste en deed me nog het meeste aan The Crow denken in plaats van een enge demon. Er gebeurden gelukkig wel genoeg macabere dingen om ervoor te zorgen dat ik me niet verveelde, maar aan de hand van recensies als 'engste film van 2012' had ik toch verwacht moeilijk in slaap te kunnen vallen en dat is gewoon niet het geval. Wie me betere tips kan geven zal me erg blij maken.

Toen ik vorige maand de eerste trailer hiervan voorbij zag komen, plaatste ik Sinners meteen op mijn de eerste plaats van mijn ‘moet ik dit jaar zien!’-lijstje. Ik heb Coogler door Creed best hoog zitten, maar zoals bij meer goeie regisseurs het geval is: superheldenfilms maken letterlijk van alles een eenheidsworst. Sinners laat zien dat hij een werkelijk subliem regisseur en scriptschrijver is, al zou de film zonder Ludwig Göransson’s soundtrack zeker een enorme impact missen.

Als ik de negatieve recensies hier en daar meekrijg, dan is het vooral weer duidelijk dat men deze film absoluut NIET moet zien als een horrorfilm. Zeker geschikt voor mensen die horror kunnen smaken (als dat niet zo is, dan kom je ook van een koude kermis thuis), maar het voelt eerder als een arthouse-film met net genoeg Hollywood-saus om het geschikt te maken voor mensen die er niet te diep over willen nadenken, maar zeker wel willen ervaren. Als je er wel dieper over wil nadenken, dan biedt de film daar gelukkig ruimte genoeg voor.

Sinners neemt de tijd om de personages te introduceren op een manier die aanvoelt als een HBO-serie. Er is een lange aanloop tot de daadwerkelijke actie, maar de scenes tot aan dat moment zijn zorgvuldig uitgewerkt en verveelden me geen moment. Het scheelt hierbij ook dat Michael B. Jordan’s dubbelrol heel erg de aandacht trekt. Beide tweelingen zijn intrigerend, al zijn het vooral Smoke en zijn vrouw Annie (gespeeld door de eveneens fenomenale Wunmi Mosaku) die er het meest uitsprongen. De scene waarbij Smoke na lange tijd weer thuiskomt en treurt bij het graf van hun kind, en de daaropvolgende discussie over zijn weggaan en over waarom Annie’s ‘magie’ wel hem beschermd heeft, maar niet hun kind, gaf me absoluut kippenvel. Hoofdpersoon Sammie (wat heeft die Caton een strot, niet te zuinig), intrigeert ook met zijn religieuze achtergrond en liefde voor de blues. Het moment dat hij zijn strot voor het eerst opentrekt en Stack’s mond van verbazing openvalt: goud. Delroy Lindo geeft alles (en levert een welkome komische noot), Jayme Lawson blijkt een fantastisch zangeres te zijn en Hailee Steinfeld laat zien dat zij ook een van de betere jongere actrices van het moment is.

Maar het zijn bovenal enkele muzikale scenes die de film echt naar het niveau van ‘fenomenaal’ trekken. Vanaf het moment dat het feest in de juke joint begint, is het niets dan genieten. Göransson’s muziek – in combinatie met de zwarte artiesten – is genre overstijgend. Er is blues en er is folk, maar onderhuids ligt een soort bombastische (doom)metal-gitaarlaag die alles constant dreigend en modern laat klinken. Een soort feest dat je aan de andere kant van je scherm voelt en ruikt. Het moment dat heden, verleden en toekomst elkaar kruisen was voor mij een waar hoogtepunt. Het door Jayme Lawson zeer overtuigend gezongen Pale, Pale Moon was een tweede hoogtepunt. Jack O’Connell’s ’villain song’ de derde.

O’Connell als Remmick is een intrigerende aanwezigheid. De vampier die verantwoordelijk is voor de slachting van de feestgangers, maar tegelijkertijd niet het type antagonist die je kunt verwijten dat er ‘weer een slechte blanke’ is. O’Connell als vampier-hyve mind legt heerlijk de vinger op de zere plek met betrekking tot de invloed van religie op zowel hem als Sammie. Eerder noemt Delta Slim al dat blues ten minste niet is opgedrongen zoals religie, maar dat de muziek van ‘thuis’ is meegenomen. Remmick die de Klan-leden eerst bluegrass laat spelen, om later over te gaan naar Ierse traditionals, laat duidelijk zien dat ook zijn muziek magisch is en op gelijke voet als de blues staat. De uitvoering van Rocky Road To Dublin is tot nu toe een van mijn favoriete uitvoeringen van deze Ierse-traditional. De zang is perfect, de dans choreografie gaf het geheel een idee van een duivels-ritueel, maar dan op een wijze die de aantrekkingskracht tot ‘het kwade’ zo overtuigend laat zien. Een vergelijking is te trekken met de sensueel dansende en kruipende Pearline in de eerdere scene tijdens Pale, Pale Moon: vervoering en passie tegenover de religieuze stijfheid en onderdrukking.

Als Sammie op een cruciaal moment aan het bidden slaat en Remmick en zijn groep spontaan meegaan in het gebed, geeft Coogler duidelijk de overeenkomsten tussen Afro-Amerikanen en Ieren: beiden door religie op de knieën gebracht, beiden alsnog duidelijk verbonden met hun culturele roots. Remmick is een antagonist in de zin dat hij als vampier ‘natuurlijk’ de slechterik is, maar zijn beloofde ‘betere’ wereld is er wel daadwerkelijk een van echte gelijkheid. Dit zorgt ervoor dat het vampieren-plot actief interessanter is dan het had kunnen uitpakken. De emotionele eindes voor Smoke en Sammie (fantastisch om Buddy Guy hier te zien!) waren daarnaast ook heel geslaagd.

Voor mij oprecht een van de beste bioscoopervaringen die ik ooit heb gehad. Geef Coogler vanaf nu altijd maar complete creatieve vrijheid in plaats van het Marvel-keurslijf.

MIjn god wat een slechte film. Afgrijselijk acteerwerk, veel te oude acteurs als tieners, een bizar verhaal en bij vlagen ronduit hilarisch slechte special effects. Wat een troep, heerlijk gewoon. Wie van tevoren een goede film verwachtte heeft het dan ook volledig aan zichzelf te wijten dat het eindproduct tegenviel, want met de naam Dick Maas kun je verwachten dat het niets beters dan goedbedoelde pulp kan zijn. En dat was dan ook precies wat het was.

Sinterklaas als moordende gek met zijn leger van zwart verbrande Pirates Of The Caribbean zombies, het moet niet veel gekker worden. Nou ja, er is dan nog een onsterfelijk paard wat auto's verpletterd en een boot die over andere boten heen stoomt (een schoener, daar komt het schoen zetten vandaan, weergaloos!). De dialogen waren afgrijselijk en daardoor uitermate hilarisch, wat de pret alleen maar groter maakte. En dan nog situaties als een politieachtervolging terwijl de Sint over de daken rent met zijn paard in behoorlijk matige CGI, zonder het te weten had ik deze scene altijd al willen zien!

De gore is wat clean, maar uiteindelijk vallen er wel een hoop doden op grappige manieren. Het is duidelijk dat men meer ging voor stom vermaak dan voor echt gruwelijke zaken, iets wat voor mij in ieder geval goed werkte. Gruwelijke bagger met de hoofdletter B van B-film, maar oh zo vermakelijk!

Erg leuke film. Een simpel verhaal, typische Chinese humor en vooral weergaloze martial arts scenes maken het een uitstekende lichtvoetige film die perfect op de plank kan staan naast andere klassiekers als Drunken Master of The Young Master. In de tussentijd vraag ik me wel af hoeveel van de legende van Wong Fei Hung waar is, want dit persoon lijkt in praktisch iedere HK Legends film wel een keer voorbij te komen.

Een mix van Duits expressionisme, Indiana Jones, Castle In The Sky en zelfs een stukje King Kong/The Lost World: Sky Captain And The World Of Tomorrow is een over the top spektakel met dubieuze effecten, houterig acteerwerk en zeer cheezy dialogen. Angelina Jolie (die voor een bijrol van 5 minuten wel erg groot op de voorkant stond) acteerde weer eens vervelend, Law en Paltrow hebben allebei duidelijk moeite met het feit dat ze voor een groen scherm staan te spelen en de CGI afbeelding van Laurence Olivier lijkt al helemaal nergens op.

En eigenlijk zijn alle minpunten (nou ja, behalve Jolie dan) tegelijkertijd pluspunten: het is allemaal zo fake dat het gewoon leuk wordt. Continu vraag je jezelf af wat ze nu weer voor absurditeiten op het scherm gaan kwakken na Curtiss P-40 vliegtuigen die onder water vliegen, vliegtuigen die als vogels bewegen, zwevende landingsbanen, dinosaurussen en Jude Law die robots slaat en allerlei andere zaken. Uiteindelijk is het allemaal echt niet goed, maar wel erg vermakelijk!

Het is bijna onmogelijk om Skyline niet met het superieure Battle: Lost Angeles te vergelijken. Laatstgenoemde film had gewoon duidelijk de betere actie en acteurs, Skyline moet vooral wegkomen met een pseudo-spiritueel plot en special effects die voor het budget lang niet slecht zijn. Jammer dat we daarvoor gevangen zitten in een saaie omgeving met acteurs/personages waar ik geen moment iets om kon geven. Zelfs David Zayas, die ik door Dexter best hoog heb zitten, loopt er ook maar wat verloren bij met de cliché teksten die hij hier moet opdreunen. Eric Balfour heb ik nooit een intrigerend acteur gevonden en in dat opzicht valt hij dan ook niet tegen, hij voldoet namelijk compleet aan het beeld van middelmatig acteur dat ik al van hem had.

Skyline heeft bij vlagen aardige momenten en deze zitten hem vooral in de wat meer horrorachtige passages. Dit is echter meteen ook het enige dat de film onderscheidt van de andere stortvloed aan alien-invasion films die we de laatste jaren te zien hebben gekregen, want buiten deze spaarzame momenten is Skyline vooral een oersaaie en vervelende film om te aanschouwen. Toch nog enkele sterren voor het intrigerende uitgangspunt, verder wil ik er niet teveel woorden meer aan vuil maken.