Opinions

Beter dan Dood Eind, maar ook niet veel. Een groepje vervelende personen waarvan ik al meteen bij niemand er om gaf of ze de film wel of niet overleefden, dat is nooit een goed begin. Nou ja, de rol van Serge-Henri Valke was op zich aardig, maar daar is ook alles mee gezegd. Op het moment dat de film ineens Evil Dead trekjes begint te krijgen, begint er ook iets van lol in te komen en heb ik me iets minder zitten ergeren aan de werkelijk wanstaltige camerabewegingen die de me behoorlijk snel duizelig maakten.

Maar goed, er gebeurde in ieder geval wel wat, het acteerwerk was niet onaardig en de setting was, ondanks de ietwat eentonige achtergrond alsnog best aardig. Ergens heb ik het idee dat Dood Eind alsnog iets meer aandacht had besteed aan het geheel, maar dit was gewoon allemaal iets vlotter.

Hank Azaria is een held en tevens het enige leuke punt aan deze hele film. Wel tegelijkertijd een erg goed punt, want ik bleef kijken om meer overacting van deze acteur te zien. De rest? Niet echt. Neil Patrick Harris, Jayma Mays en Sofia Vergara zijn strontvervelend, zogenaamde grote voice actors als Jonathan Winters en Alan Cumming zijn compleet verspild en waarom men wederom moet proberen om een oude strip te pimpen (zie Garfield) door het in de grote stad te laten afspelen, zal me altijd wel blijven verbazen. Grappig dat Katy Perry nota bene nog de beste stem neerzet in dat opzicht.

Gargamel maakt in het begin van de film wel pijnlijk duidelijk hoe dom een serie over een oude vent met 99 zonen en 1 dochter eigenlijk is. Ik ben al behoorlijk lang geen fan meer van de strips/tekenfilms door het verschrikkelijk brave karakter (en de overduidelijke communistische propaganda ) van het geheel, maar heb nog nooit zo'n goeie reflectie op het originele verhaal gekregen als Gargamel in het begin van de film weergeeft. Het wordt ook pijnlijk duidelijk hoe vervelend het is om slechts een vrouwelijk personage in een film te hebben, die constant haar 'mannetje' moet staan.

Maar goed, Hank Azaria's Gargamel die Lord Of The Rings en Brokeback Mountain parodieert zorgt voor enkele lachers. Verder uitzonderlijk middle of the road.

Een breed scala aan plotgaten, overacting, zeer matige special effects en een net iets te groot sausje Hollywood drama zorgen ervoor dat deze film absoluut bij de grootste pulp ooit geschaard mag worden. Goed is het allemaal absoluut niet, maar door de duidelijke knipoog, enkele goed smerige effecten, de nodige humor en (eerlijk is eerlijk) de grote lading spanning is deze film absoluut uit te zitten. Wat Samuel L. Jackson dacht toen hij de rol aannam is me nog steeds niet duidelijk, maar hij doet zijn ding niet vervelend.

Enkele scenes gingen me persoonlijk wat te ver (die dikke vrouw waar een slang uit haar decollete kwam bijvoorbeeld vanwege het hoge onsmakelijkheidsgehalte, of waren gewoon te bizar voor woorden (oversexte mensen die vanzelfsprekend naakt door de slangen worden aangevallen terwijl ze de liefde bedrijven op de wc); ze zorgden in ieder geval voor het broodnodige vertier waar ik op zat te wachten. Leuk om een keer te zien.

I'm sorry, Your Highness is full of shit, truly the fairest of all is the Twilight kid

Intrigerend hoeveel mensen het hier nog een familiefilm of kinderfilm noemen, ik vond het persoonlijk een behoorlijk duister sprookje wat absoluut niet aan kinderen vertoond hoeft te worden. Scenes waarin een bos tot leven komt om de jonge heldin te belagen (conform de Disneyversie), jonge meiden door magie verouderen, mensen door het hart gestoken worden en er verscheidene angstaanjagende monsters rondlopen vind ik in ieder geval niet iets om aan de kids te laten zien, maar misschien ben ik gek.

Deze film heeft eigenlijk een groot probleem en dat is Kristen Stewart in combinatie met een aantal rampzalige dialogen. De beste meid komt er nog mee weg als Sneeuwwitje op de momenten dat ze angstig of dromerig voor zich uit hoeft te staren, maar op het moment dat ze haar mannetje moet staan (en kennelijk ineens kan zwaardvechten) is het lachwekkend en tegelijkertijd zeer treurig hoe men denkt hier mee weg te komen. Of Stewart verder een mooiere vrouw is dan Theron kunnen we ook nog over discussieren.

Maar goed, aan de andere kant ben ik zeer tevreden met de manier hoe de film is vormgegeven en de keuze om het een duistere fantasy film te maken in plaats van een blije sprookjesfilm. De Mononoke Hime kopieen zijn wel erg duidelijk, maar aangezien het gros van de kijkers van Snow White and the Huntsman waarschijnlijk toch geen anime kijkt, is het ook weer niet zo problematisch. Invloeden van een film als Legend, in de vorm van een jonge maagd die een wit hoefdier naar zich toe lokt, dat vervolgens neergeschoten wordt door de badguys waren ook opvallend.

De film is erg serieus van toon, slechts de dwergen (gaaf geacteerd en vormgegeven) zorgen voor licht humoristische momenten die overigens wel goed werken. Chris Hemsworth zet een stoere rol neer, waarbij de vlotte regie er in ieder geval voor zorgt dat hij overtuigend over komt in de gevechten met zijn bijlen. Theron speelt een sterke rol met een tragisch randje, waardoor de koningin net iets meer diepgang dan normaal krijgt.

Schreeuwt verder wel om een sequel, al was ik juist zo blij dat ze de film niet afsloten met een bruiloft voor een 'perfect' happy ending. Wat mij betreft een aangename verrassing, al hoop ik echt dat men een ander actrice dan Stewart kiest voor een eventueel vervolg.

Persoonlijk vond ik het eerste uur vooral grappig in plaats van horror, hehe. Duidelijk in ieder geval dat Brian Yuzna een perfecte regisseur is voor het body horror genre, jammer alleen dat het in deze film allemaal erg laat op gang komt. Het hele principe van de rijken die de armen uitzuigen wordt mooi letterlijk weergegeven en zijn vooral erg smerig (ondanks de soms toch vrij neppe special effects), maar uiteindelijk stelt de film ook weer niet heel erg veel voor. Wel erg grappig en ranzig en kijkt vooral zeer makkelijk weg!

Mooie film, maar uiteindelijk voelt het een beetje afgeraffeld.

Fox en Downey zetten fantastische rollen neer, waardoor het een genot is hun relatie te zien evolueren, maar uiteindelijk faalt de film als het aankomt op een sterk einde. Het komt vanuit het niets, zonder een echt grote omslag (al had ik hier met de persoon met wie ik de film keek een hele discussie over, hij zag het feit dat Lopez Ayers ineens met 'meneer Ayers' aansprak als een gigantische doorbraak, ik vond het persoonlijk wat makkelijk) en is ineens afgelopen terwijl je meer verwacht. Verder zitten er veel boodschappen in de film, maar echte antwoorden worden ook weer niet gegeven. Dit hoeft geen probleem te zijn, maar aangezien de film op een boek gebaseerd is, had ik toch graag iets van de mening van de schrijver willen weten.

Maar goed, uiteindelijk valt de film nergens stil, is het acteerwerk goed, valt er ook wat te lachen en zijn er veel mooie plaatjes te bespeuren (scene waarop Downey de cello geeft in de tunnel). Het had iets beter gekund, maar nog steeds erg de moeite waard.

Precies wat ik had verwacht: lichtvoetig vermaak met leuke special effects, een script wat ik zelf ook had kunnen schrijven, veel humor en fijn acteerwerk. Jay Baruchel is voor mij toch een stuk veelzijdiger dan andere jonge 'kneuzen' acteurs als Michael Cera. Cage doet gewoon wat hij moet doen en dat werkt prima. Het is echter vooral Molina die het meeste opvalt met zijn heerlijk maniakale rol, de beste man is toch een veel beter acteur dan ik hem eerst inschatte te zijn. Belucci heeft gelukkig maar een korte rol, want een briljant actrice is ze in de Engelse taal eigenlijk nooit.

Qua script is het gewoon allemaal heel knullig, maar doordat de film nergens stilvalt en het wel allemaal behoorlijk spectaculair geschoten is, maakt dit ook allemaal niet teveel uit. Tuurlijk, het zorgt er uiteindelijk voor dat The Sorcerer's Apprentice absoluut geen goede film is, maar wel een erg leuke. Stiekem hoop ik op een vervolg, maar gezien de tegenvallende kijkers zal dit wel niet snel gebeuren. Toch absoluut de moeite waard!

Zoals ze in de film al uit hebben gelegd: het kan weldegelijk. Als evolutie een doministenenbaan van miljarden stenen is, waar er 1 wordt tegengehouden houdt het oorspronkelijke verloop toch ook op? (in dit geval stopt dan de hele baan, maar het draait erom dat het resultaat door 1 klein rotsteentje/vlinder verandert kan zijn)

Verder vond ik de film zoals ik al verwachtte erg meevallen. De acteurs waren redelijk bezig, de special effects waren alleen in het geval van de allosaurus erg slecht, maar vielen voor de rest best mee. Voor het budget had er iets mooiers uit kunnen komen, voor mijn viel het erg mee. Het verhaal was redelijk, had wat gaten, maar kwam niet minder geloofwaardig over dan de meeste sci-fi films. Ik heb er zeker van genoten en de film genomen voor wat het wel is ipv voor wat het had kunnen zijn. 3 sterren

Zo sterk als de betere afleveringen van de serie is de film geenszins, daarvoor zijn Trey Parker en Matt Stone door de jaren heen toch teveel gegroeid in creatief opzicht. Wat deze film echter wel een heerlijk eigen gezicht geeft is de prachtige combinatie van aftandse animatie en oubollige, maar oh zo aanstekelijke, liedjes.

Voor de doorgewinterde filmkijker zal de film allang niet meer choqueren, maar de bedoeling van de makers ligt dan ook niet in het willen provoceren omwille van het provoceren, maar om de discussie over censuur gaande te houden.

Al met al een zeer vermakelijke film, die de liefhebbers van de serie met gemak zal vermaken. Of de casual filmkijker hier ook zo over denkt zal me benieuwen.

Een film zonder teveel fratsen of franje, de naam 'Spartan' is derhalve goed gekozen. Het doet allemaal wat humorloos en weinig spectaculair aan, maar het script en acteerwerk zijn ijzersterk. Helemaal Kristen Bell laat zien dat het een behoorlijk getalenteerd actrice is met haar sterke rol als ontvoerde presidentsdochter. Deze rol moest ik overigens van de achterkant van de dvd halen, gezien het feit dat de film redelijk mysterieus op gang komt en zodoende de kijker weinig informatie meegeeft tot het einde. Spannende film, maar bij vlagen wat onduidelijk.

Spawn is een baggerfilm. Ook vroeger toen ik hem met zoveel plezier meerdere malen per maand keek, wist ik al zeker dat het een baggerfilm was. De manier hoe het verhaal vormgegeven wordt door de voice-over van een zinloos personage (gespeeld door een weergaloos acteur die er duidelijk geen zin in had) is verschrikkelijk kitscherig, Jai White had hier nog duidelijk niet de kracht om een hoofdrol te spelen, Martin Sheen is te goed voor deze film, Melinda Clarke daarentegen weer perfect (waarmee ik bedoel dat ze goed weg komt met het spelen van een inhoudsloos personage in te strakke pakjes) en alleen John Leguizamo is weergaloos. Er zit veel actie is in die te bloedeloos voor woorden is, de CGI is verschrikkelijk (maar oh zo passend cartoony in een film als deze) en het verhaal is afgeraffeld. Het is allemaal niet goed, maar oh, wat vermaakt het me iedere keer toch weer goed door de verschrikkelijke oneliners, de clown en enkele puike scenes. Het is logisch dat Spawn overal de grond in geboord wordt, maar verdomd als het niet leuk is om te zien.

Ik herinnerde me dat Species echt een hele leuke film was, maar ik merk toch dat deze film niet goed verouderd is. Dat ligt niet per se aan de special effects, want ondanks het feit dat het overduidelijk nep is, werken de designs nog steeds behoorlijk en zijn sommige effecten nog best aardig. Het ligt ook niet aan het algemene sfeertje, want dat is op zich wel lekker broeierig. Nee, het grootste probleem ligt hem in het werkelijk verschrikkelijke script.

Een groep wetenschappers, iemand die zeer empathisch is (wat?) en Michael fucking Madsen op jacht. Niet alleen zijn al deze personages verschrikkelijk oninteressant, hun dialogen en handelingen zijn nog erger. Marg Helgenberger heeft kennelijk in niets anders interesse dan Michael Madsen's ongelooflijk oninteressante karakter. Uitleg over wie of wat hij is, is er niet, maar oh wat vind ze hem interessant vanwege... redenen. Alfred Molina loopt er maar wat verloren bij, terwijl Forest Whitaker al helemaal te goed is voor dit soort pulp. Een empathisch persoon die voelt wat andere wezens voelen. Serieus? En men noemt hem nog een wetenschapper ook in deze film. Ik vond een dergelijke invalshoek leuk in de serie Hannibal, maar hier is het echt slecht. Ben Kingsley is daarnaast ook weer schermopvulling zonder verder iets interessants te doen.

Henstridge zelf heeft een rol die haar als model op het lijf geschreven is, echt interessant is het echter nog steeds niet. Het concept van een aantrekkelijke vrouw die er op uit is om te paren met mannen en zo de helft van de tijd naakt rondloopt, lijkt dan ook vooral geschreven te zijn door een geil pubertje die op deze manier wat borsten kon zien, maar het komt toch vooral dom over eigenlijk.

Tegelijkertijd is dit uitgangspunt ook het enige dat de film nog licht iets van charme geeft, aangezien het zo pulperig is, dat we ik me er misschien ook niet te druk om moet maken. Er zit flink wat gore in, het verveelt nooit erg en het kijkt allemaal makkelijk weg. Het is gewoon erg dom en biedt weinig meer dan plat vermaak. Dat, en een monster dat er op het einde door Giger's design nog best aardig uitziet.

Ik houd normaal gesproken best van over the top actie (ik vond de eerste 2 spider-men ook erg leuk), maar ergerde me hier toch echt te pletter aan de afgrijselijke relatieontwikkelingen, de saaie schurken en de vervelend acterende Tobey Maguire. Sterker nog, op mr. Jameson na vond ik dit keer bijna alle personages zeer hinderlijk.

Toch zeker de minste Spider-Man, ik vond de serie al nooit briljant, maar ik hoop dat het toch niet slechter dan dit wordt.

Het vermoeden begint langzaamaan op te komen dat ik Marvelfilms buiten het X-Men/Deadpool-hoofdstuk (dus niet van Disney) echt zat begin te worden. Age Of Ultron viel al flink tegen, terwijl Civil War bij herziening ook een flink aantal domme scenes heeft. Wat die film echter nog wel had, was iets van belang waarom gestreden kon worden. Spider-Man: Homecoming is in dat opzicht absoluut een film voor de kleintjes/mensen die vooral een hoop lol willen hebben en verder niets extra's van een film eisen.

Tom Holland is best aandoenlijk en verdient ook alle lof voor zijn performance, maar verder heb ik me vooral zitten ergeren aan de wijze hoe zijn personage echt een kind is. Natuurlijk was dit allemaal de bedoeling, maar ik heb geen enkele interesse in of Peter het meisje wel of niet krijgt. Na alle films waarin het lot van de wereld er vanaf hangt, vind ik het ook echt niet interessant om te weten of hij het meisje wel of niet krijgt, of dat hij de slechterik wel of niet pakt.

De vermeende 'sympathieke' slechterik verliest alle geloofwaardigheid op het moment dat hij een kompaan per ongeluk doodschiet en dan lacht omdat hij dacht dat hij een ander wapen vast had. Oeps, foutje, hahahaha? Michael Keaton is wat mij betreft een sympathiek acteur en zijn personage heeft een interessant intro, maar het hoe/wat/waarom hij Vulture is, is vrij tenenkrommend. Robert Downey Jr. die nog even slaapwandelend op het scherm verschijnt is eveneens een behoorlijke farce. Leuk voor de trailers om fans te lokken, maar verder een van de slechtste performances die hij als Stark heeft neergezet.

Wat er overblijft is een hoop grapjes en net-niet stukken. Enkele mooie momenten op het monument, leuk gebruik gemaakt van de diepte in de shots terzijde, is Spider-Man: Homecoming een film die me echt helemaal niets deed. Was The Amazing Spiderman 2 dan echt zo slecht? Ik herinner me dat ik daar in ieder geval nog scenes met impact heb meegemaakt.

Ik ben licht verward over de enorme hoeveelheid lof die Spider-Man: No Way Home heeft geoogst in de afgelopen maanden. De afgelopen twee films, vooral Homecoming, konden me echt gestolen worden, maar de belofte van het Spider-verse dat zich nu in live-action variant zou openbaren, trok me toch zeker wel. Ondanks mijn desinteresse in de Holland-variant, draag ik Spider-Man immers nog steeds een warm hart toe. Jammer dat No Way Home niet om over naar huis te schrijven is en voor de dag komt als de meest matig geschreven fanfiction die ik tot nu toe bij het MCU heb gezien. Ik geef Holland verder niet de schuld dat ik hem de vervelendste Spider-Man tot nu toe vind, want de beste jongen kan echt wel acteren, ik vind deze versie gewoon niet om uit te staan in vergelijking met zijn twee voorgangers en geef daarbij vooral de schuld aan de schrijvers. Dit keer krijgen sidekicks Ned en niet-Mary-Jane-Watson-MJ vooral extra veel tijd en deze Scooby Doo-avonturen boeien me gewoon echt niet.

Goed, het voornaamste probleem zit hem in het schrijfwerk. Men wil vooral graag dingen laten gebeuren, maar faalt om een goed verhaal neer te zetten waarom deze dingen zouden plaatsvinden. Ik hoopte dat de trailer een verkeerde weergave van Dr. Strange zou geven, maar de werkelijkheid is niets minder waar: hij maakt gewoon een stomme beslissing om een slecht uitgedacht plan uit te voeren zonder er goed bij stil te staan. Uitzonderlijk ergerlijk dat een machtige wizard zo incompetent en idioot is, maar het laat het balletje in ieder geval rollen om over te gaan op de collectie villains uit alle andere films die hiervoor plaats vonden, om achter Spider-Tom aan te gaan. Dit levert ondermaatse prestaties van Foxx en Haden Church, een praktisch niet-aanwezige bijdrage van Ifans en twee fijne bijdrages van Molina en Dafoe op. Het was Dafoe’s bijdrage waar ik het meeste naar uitkeek, aangezien laatst bij herziening van de eerste Raimi-film bleek dat zijn over the top performance nog steeds zorgde voor minstens de helft van de lol. Zolang hij zich hier als een maniak mag gedragen, is het verder goed uit te houden, maar de ‘menselijke’ kant is in zichzelf nog steeds dermate karikaturaal dat het onwennig aanvoelt in deze film. Dan paste Molina hier gewoon beter in, al is uiteindelijk ook zijn bijdrage niet lang of goed uitgewerkt genoeg om echt een flink verschil te maken.

Nee, dan de bijdrages van de andere twee Spider-Men. Garfield is mijn persoonlijke favoriet en hij stelde ook niet teleur, helemaal omdat zijn personage nog een einde verdiende. Maguire is aanwezig. Niet vervelend, maar uiteindelijk is het daar toch duidelijk dat zijn verhaal al klaar genoeg was en zijn scenes hebben, helemaal in vergelijking met die van Garfield en Holland, weinig emotionele impact. Uiteindelijk zijn de leukste stukjes vooral te vinden als de drie zonder masker op met elkaar communiceren, maar ze komen pas na een ellenlang voorstuk met fluthumor (haha, Dr. Strange glijdt bijna uit als hij op de sneeuw landt!), vervelende personages (de eerder genoemde Ned en MJ- en hoe de film hen wanhopig in het verhaal blijft forceren, bijvoorbeeld omdat Strange kennelijk niet in staat is om nu een spreuk te doen waarmee de boeven te vinden zijn, dus zij mogen nu op de achtergrond internet gebruiken, maar ook de immer irritante Flash Thompson die kennelijk geen problemen heeft met Spider-Man associaties en de rest wel…) en bijzonder teleurstellende actie (want alles in overdreven felle CGI, dus ruimte voor echte stunts is er niet en interessante choreografie of boeiend camerawerk kunnen we ook wel vergeten), waardoor het te laat is om de film op dat punt nog aantrekkelijk te maken.

Uiteindelijk bleef ik zitten met een film waarin een hoop gebeurt, maar praktisch alles gebeurt door de regels van slecht schrijfwerk. Ned kan ineens magie. Peter Parker is ineens uit zijn lichaam geslagen door Strange nog steeds machtig en kan zijn lichaam nog steeds besturen? Strange’ krachten vliegen alle kanten op, maar stellen hem niet in staat om de simpelste dingen (zoals het tegenhouden van Spider-man) te doen. Flash Thompson komt kennelijk overal mee weg, terwijl de publieke opinie tegen al het Spider-Man gerelateerde al bijzonder vijandig is. Niemand van de Avengers komt ook maar even kijken of ze iets kunnen doen voor Peter. En dan is die eeuwige ge-Disney-ficeerde kuthumor aanwezig. Ik heb gelachen om de twee memes, dat was nog iets.

De dood van Aunt May zou nog emotionele impact kunnen hebben, maar die was er slechts in het feit dat Holland nog behoorlijk emotioneel kon acteren daarna. Als acteur is er niets mis met hem. Haar dood zelf voelde vooral geforceerd aan, helemaal omdat ze vanaf Goblin’s doordraaien het tegengif pakte om naar beneden te vluchten en daar alsof het allemaal gepland was dan aanwezig kon zijn toen Peter en hij daar belandden. Ja, handig voor het plot dat ze daar was, maar als ze echt al had willen ingrijpen, dan was ze gewoon boven gebleven.

De uiteindelijke eindbattle was een van de meest ondermaatse uit het hele MCU en Spider-Man films in het algemeen. Slechte CGI en daardoor vooral saaie actie zonder impact. Dat Garfield hier zijn redemption-arc kreeg leverde verder nog een mooie scene op. De aanwezigheid van J.K. Simmons gedurende de hele film ergerde me ook meer dan ik had gehoopt, al heeft dit vooral te maken met het feit dat Jameson in de Raimi films daadwerkelijk een personage met duidelijke karaktertrekken was. Leuk dat het hier een Alex Jones-parodie is, maar hij is daarmee ook in een klap vervallen tot ‘vervelend zij-personage’ in plaats van een echte aanwinst voor de film. Maar goed, men had iemand nodig om iets te laten gebeuren.

Wat mij betreft onbegrijpelijk dat iedereen hier zo lyrisch over is, maar ik vind het vooral onvergeeflijk dat men gewoon niet in staat is om een goed Spider-man verhaal te schrijven die in live-action variant ook maar iets van de glorie van Into The Spider-verse evenaart. Maar hey, onder het motto ‘dingen gebeuren en men herkent dit’ zal de kassa wel blijven rinkelen. Wat mij betreft gewoon nog steeds meuk.

Leuke film. Het is duidelijk dat men mikt op een jong publiek, maar voor mij viel er in ieder geval ook genoeg te genieten. Het verhaal verloopt lekker vlot, de jonge acteurs doen goed hun best, de special effects zijn goed te pruimen en vooral het aan het werk van Brian Froud herinnerende creature design is uitstekend. Lichtvoetig bij vlagen, maar over de gehele lijn toch duister, zoals een sprookje in dit geval ook hoort te zijn.

Ik moet toegeven dat ik Mary-Louise Parker wel beter heb zien spelen, nu was het vooral een beetje onuitgewerkt personage wat niet de mogelijkheid kreeg om ook interessant neergezet te worden. Nee, dan deden de geanimeerde personages (Nolte en Rogen) het nog het beste, vooral Hogsqueal was erg leuk.

Tegen het einde wordt het ietwat zoetsappig, maar zo af en toe mogen sprookjes best goed af lopen. Benieuwd of hier nog een vervolg op komt, ik zou zeker kijken!

Een briljante parodie op het superhelden genre, waarbij vooral het pure absurdisme en het geniale over the top acteerwerk van Samuel L. Jackson uitstekend werken. De voor mij nog onbekende Gabriel Macht leverde overigens ook een zeer sterke prestatie af, in een film waar veel acteurs zichzelf moeilijk staande zouden kunnen houden.

Ik begrijp de kritiek van veel mensen ergens wel, maar denk dat zij met verkeerde verwachtingen de film ingingen. Dit is geen vervolg op Sin City, al is het wel in dezelfde stijl gefilmd en ziet er daardoor behoorlijk goed uit, maar een in mijn ogen briljante satire op een film als Sin City (al dan niet onbedoeld). The Octopus (die in iedere scene een ander soort boef nadoet, van Mexicaanse bandiet tot nazi) is een heerlijk over the top en memorabele boef met een rare obsessie voor eieren, terwijl The Spirit met zijn zwakheid voor mooie vrouwen de lachers ook goed op te handen werkt.

De vrouwelijke rollen zijn iets minder overweldigend dan de mannelijke (vooral Eva Mendes' rol deed me niks), maar Scarlett Johansson's vertolking van de ietwat onverschillige handlangster van The Octopus was toch zeker sterk te noemen.

Voor de mensen die kunnen genieten van een avondje goed geschoten superhelden satire is The Spirit wat mij betreft een absolute aanrader.

Hey, een Gary Daniels film zonder al teveel actie die me wel kon bekoren? Met een zeer beperkt budget, maar sterke regie heeft men alles bij elkaar toch een zeer behoorlijke low-budget science-fiction/thriller in elkaar gezet. De soundtrack is erg mooi, de special effects zijn met het lage budget zeer behoorlijk in elkaar gezet, het script is erg interessant en vreemd genoeg houdt Daniels zichzelf als acteur goed staande. Een briljant acteur is hij niet, maar op de een of andere manier lijkt hij goed in zijn rol te zitten en toont hij een behoorlijk scala aan emoties.

Een scene waarin de hoofdpersoon na 70 jaar weggeweest te zijn, zijn inmiddels oude, doodzieke en demente dochter weer tegenkomt, terwijl hij zelf niet veranderd is, klinkt vreemd. Op de een of andere manier pakte hij echter wel goed uit en dat is iets wat op zichzelf al een pluspunt verdient. Het feit dat de meeste actiescenes van zeer laag niveau zijn wil ik de regisseur dan ook graag vergeven.

Bij het onlangs herzien van The Naked Gun films viel het me op dat Nielsen een komisch talent heeft. Helaas blijkt dit toch vooral te werken bij goed schrijversschap, want Spy Hard blijkt vooral te lijden onder de non-kwaliteiten van Jason Friedberg and Aaron Seltzer. Het was nu ook goed duidelijk wat de doelgroep van deze twee sujetten precies moet zijn, want ik herinner me dat ik tot mijn vijftiende uitzonderlijk goed heb kunnen lachen met deze film, maar heb gisteren erg veel moeite gehad met de film uitzitten. Mijn vriendin keek constant met de grootste frons naar het scherm terwijl ik wel degelijk nog heb geprobeerd om er het beste van te maken, maar buiten de fantastische openingssong (Weird Al Yankovic for the win!) was het vooral pijnlijk.

De film heeft geen grappen, het heeft verwijzingen van de goedkoopste soort. Ja, iedereen ziet dat het om James Bond moet gaan, maar een simpele verwijzing is niet voldoende! Naked Gun, Airplane, Mel Brooks films en Hot Shots! hebben allemaal leuke grappen en acteurs die er ten minste nog iets om geven om in de film te spelen. Deze film ontbeert het allemaal, want buiten het personage van Kabul ziet het er niet uit alsof ook maar iemand van de cast interesse heeft om mee te spelen in dit product. De films die ik zojuist noemde hebben allemaal respect voor het product dat geparodieerd wordt, Spy Hard is vooral harteloos en pijnlijk ongrappig. Voorbeeld? Hier hebben we een quote uit Naked Gun 2 1/2: The Smell Of Fear: "Lt. Frank Drebin: [describing Jane; voice-over] I couldn't believe it was her. It was like a dream. But there she was, just as I remembered her. That delicately beautiful face. And a body that could melt a cheese sandwich from across the room. And breasts that seemed to say... "Hey! Look at these!" She was the kind of woman who made you want to drop to your knees and thank God you were a man! She reminded me of my mother, all right. No doubt about it." Hier lach ik om! Een vergelijking die logisch begint om ineens om te slaan in pure absurditeit. Spy Hard doet het met dit soort zinnen: "No, crazy is walking down the street with half a cantaloupe on your head, muttering "I'm a hamster, I'm a hamster." Een niet grappige vergelijking met een punchline, maar geen set up. Heel Spy Hard zit hier vol mee. Grappen gebeuren, maar hebben geen aanleiding. Kijk, Ray Charles is een blinde buschauffeur, het is grappig want hij is blind!' Ja, maar wat is de aanleiding dat hij in die scene zit? Het is een onzinnige en doelloze cameo die ook geeneens een grap oplevert aangezien hij gewoon de bus bestuurt! Verschrikkelijk schrijfwerk.

Ik zet Naked Gun nog wel een keer aan. Het doet soms pijn om ouder te worden.

Vanaf The Spy Who Loved Me heb ik onlangs alle Bondfilms opgenomen die op tv zijn uitgezonden in de afgelopen weken. Een stukje jeugdsentiment dat ik nog niet echt heb onderworpen aan de punten van kritiek waar ik vandaag de dag vooral mee bezig zou zijn. Als The Spy Who Loved Me een voorbode is van hoe de rest er uit gaat zien, dan gaat het nog een zware rit worden. Roger Moore is nooit mijn favoriete Bond geweest, maar de verschrikkelijke seksistische clown die hij van Bond maakt, doet me toch pijn om naar te kijken. Barbara Bach zit er voornamelijk in om verbaasd te kijken en constant onderhevig te zijn aan Bond's misogyne impulsen, terwijl de rest van de cast (voornamelijk actrices met grote borsten) hier helaas ook maar in mee moet gaan.

Toch bevat de film enkele fijne plaatjes, helemaal de openingsscene in de sneeuw is buiten kitscherig stiekem alsnog best spectaculair. Verder is Jaws vanzelfsprekend een uitstekende badguy en kan ik toch moeilijk anders dan grinniken om de motieven van de voornaamste boef. Als kind keek ik James Bondfilms zonder door te hebben wat er nu precies gebeurde: ik wist met wie hij uiteindelijk zou slapen en wie de boef was, maar het hoe of wat of waarom was me vaak niet duidelijk. Als je op het verhaal let is dat niet anders dan logisch, het is verschrikkelijk onlogisch en in essentie niet veel meer dan lachwekkend. Maar goed, de pulp werkt ergens toch wel een beetje.

Duurt tegen het einde wel veel te lang en wordt voor mij echt compleet verziekt door een van de meest vervelende Bond-vertolkers ooit. Ik zal ze vanaf deze film tot tegen de laatste toe weer allemaal herkijken, maar ik vrees dat deze reeks zijn charme voor mij toch al behoorlijk verloren heeft.

Visueel zeer plezierig om naar te kijken, al laat het script nog wat te wensen over.

Het heeft me even gekost om er achter te komen of ik Kirk nu wel of niet vervelend zou vinden, maar uiteindelijk heb ik hem toch het voordeel van de twijfel gegeven. De cast was wat mij betreft uiteindelijk best sterk en enthousiast (Scotty was misschien wat over the top, maar ik vergeef Simon Pegg dit met alle plezier, zijn enthousiasme was hartverwarmend) en kreeg goed de ruimte zich uit te leven. Waar ik erg tevreden over was, is het feit dat de film zich gelukkig niet geroepen voelt om kinderachtige humor aan te brengen (zie Transformers 2) om een bepaalde leeftijdsgroep aan te spreken. Wat dat betreft was het een bewerking die goed serieus te nemen was en de fans niet tegen het hoofd hoeft te stoten.

Maar toch, ondanks alle kleurenpracht en actie miste ik een echt goed script. Uiteindelijk had ik meer het idee naar een hele dure pilot voor tv-serie te kijken, dan naar een op zichzelf staande film. Ik begrijp dat dit een opening moet zijn naar een nieuwe serie films, maar uiteindelijk vond ik het script de diepgang van een goede Stargate SG-1 aflevering niet overtreffen.

Desalniettemin is Star Trek toch een zeer leuke film te noemen die voor de die-hard sci-fi liefhebbers echter toch wat diepgang kan missen.

Kijk, nu begint de serie pas echt ergens op te lijken. Shatner's gebrek aan acteertalent/zijn over-dramatische blik en intonatie beginnen nu eindelijk hun werk te doen en komen heerlijk vertrouwd over, terwijl er nu ook eindelijk wat meer te lachen valt (McCoy bezeten door Spock) De effecten zijn ten opzichte van Wrath Of Kahn weer wat verbeterd en het is een verademing om ook weer eens een hoop scenes buiten de standaard ruimteschepen te zien.

De beste scenes draaiden echter om Spock, zonder wie deze filmreeks toch uiteindelijk een stuk minder interessant zou zijn. Vooral het einde op Vulcan erg mooi te noemen. Blij om te zien dat de serie me steeds beter gaat bevallen, op naar deel 4!

Het plezier houdt niet op! Waar The Search For Spock al duidelijk liet zien dat Nimoy een uitstekend regisseur is, in The Voyage Home lukt het hem met dit lollige script nog beter! Wat de film zo heerlijk maakt is het feit dat men ondanks de Green Peace boodschap geen moment vervalt in te prekerige situaties, maar voornamelijk de lol voorop laat staan.

Ik kan me goed voorstellen dat er een hoop die hard Star Trek fans zijn die zich storen aan het feit dat Spock nu ineens de komische noot geeft, maar ik heb me helemaal te pletter gelachen bij de momenten dat hijvan Kirk leert waarom mensen schelden en het daardoor ook zelf overneemt, de scene waarop hij de punker nerve pincht, zijn zwemtocht met de bultrug en de scene waar hij en Kirk uitgenodigd worden voor Italiaans eten.

Andere prachtige momenten waren toch wel te vinden toen McCoy zich te pletter schrok in het ziekenhuis van de verouderde methodes, hoe Scotty zichzelf bij een bedrijf naar binnen bluft en hoe Chekov met zijn Russische accent naar precies de verkeerde dingen vraagt aan een politieagent en problemen krijgt met het leger. De special effects zijn prachtig, helemaal de walvismodellen zagen er zeer overtuigend uit. Daarnaast was het fijn om te zien dat Catherine Hicks zichzelf als actrice buiten dat afgrijselijke 7th Heaven weldegelijk kan redden.

Onzinnigheid ten top, maar heerlijk vermaak. Ik vind Star Trek tot nu toe als het op filosofische inhoud terecht komt, vrij weinig verheffend boven de klassiekers als Blade Runner. Laat ze het maar lekker bij schieten, one-liners en technische praat houden, dan blijf ik het leuk vinden! Wat mij betreft nog leuker dan The Search For Spock!

Voorlopig de meest standaard scifi avonturen film uit de reeks die ik heb gezien, maar nog steeds erg vermakelijk. Shatner heeft enkele mooie regiemomenten (de openingsscene in de woestijn is zeer mooi geschoten) terwijl de acteurs (voor mijn gevoel althans) weer plezier in de film hebben.

Net als in het voorgaande deel ligt de nadruk meer op humor dan op serieuze zaken, al is er dit keer net als in de eerst film weer geprobeert wat 'filosofie' aan te brengen in het script. Dit laatste gedeelte faalt (net als in de eerste film) wat mij betreft behoorlijk, waardoor mijn aandacht eigenlijk alleen maar uit ging naar de actie en de humor. Dit laatste is voornamelijk terug te vinden in de kampeerscenes, waarbij Spock betekenissen van kinderliedjes niet begrijpt, en de fantastische dialogen tussen McCoy en Spock.

Het lichtvoetige gedeelte slaagt, het slappe existentiele verhaal boeit weinig. Gelukkig valt er genoeg te lachen.

Sterke afsluiter van de Original Series reeks. Niet alleen kent de film naast de gebruikelijke cast enkele sterke andere acteurs (David Warner, Christopher Plummer); men heeft duidelijk geleerd van de vorige film dat flauwe humor niet per se een betere film maakt. Het script mag dan misschien zorgen voor weinig spectaculaire scenes, persoonlijk vond ik de rechtszaak (met de opa van Worf) en de scenes in de gevangenis goed geschoten en gespeeld.

In de serie Spaced zegt Tim (gespeeld door Simon Peg) dat het een regel is dat alleen de Star Trek films met een even nummer de moeite waard zijn. Ik geef hem geen compleet gelijk, omdat ik de derde film ook erg goed vond, maar moet toch zeggen dat vooral deel 4 en deel 6 uit de reeks me het meeste deden. Op naar de latere films uit de Next Generation reeks, ik ben benieuwd in hoeverre zij kunnen tippen aan deze toch erg vermakelijke serie.

Ik zelf ben altijd een liefhebber van Science-Fiction geweest, maar vreemd genoeg heb ik tot de nieuwe Star Trek film van 2009 nooit echt de moeite genomen om deze serie te volgen. Vanzelfsprekend moest het er nu toch eens een keer van komen, maar met Star Trek: The Motion Picture ben ik nog niet direct overtuigd.

Het acteerwerk is abominabel. Shatner acteert overdramatisch, slaagt er niet in zinnen vloeiend te laten lopen en kan met geen mogelijkheid de juiste emotie in zijn stem aanbrengen. Op zich geeft dit de film een lekker kitschgehalte, maar door de prachtige special effects (ik heb de geremasterde versie) is het contrast zo ongelooflijk groot. Nimoy zelf is op zich wel aardig, maar echt spectaculaire scenes krijgt hij niet.

De film lijkt te lijden onder een 2001: Space Odyssey syndroom: mooie, langgerekte shots van ruimteschepen en vreemde kleuren en vormen in de ruimte, die ondersteund door een prachtige soundtrack echter erg snel gaan vervelen. In totaal duurt het 20 minuten voor er een echte dialoog te bekennen is in de hele film en op dat moment begon mijn aandacht toch echt te verslappen. Misschien heb ik de laatste tijd teveel Doctor Who gezien, waar de special effects dan bij vlagen abominabel waren, maar men wel altijd moeite in het acteerwerk en de dialogen stopte. Hier probeert de cast er soms wat van te maken, maar het komt allemaal zo ongelooflijk knullig over.

Het verhaal zelf is aardig, maar komt erg traag op gang en gaat nergens echt diep. Het hele concept van een 'ghost in the machine' met een existentiele crisis blijft intrigeren, maar is zovele malen beter uitgewerkt vertoond dan hier dat ik na afloop helaas geen catharsis of diepere gedachtes aan de film heb overgehouden. Ik hoop in dat opzicht dan ook echt dat de tweede film in de reeks me beter bevalt, want ondanks mijn kritiek op deze film wil ik de Star Treks reeks maar wat graag liefhebben.

Persoonlijk vond ik deze toch een stuk leuker dan de eerste film, die echt te langdradig was en qua filosofische inhoud teleurstellend was. Deze film is wat vlotter, Shatner acteert een stuk minder afgrijselijk dan in de voorganger en er zit een stuk meer humor in. De special effects staken wat mager af tegen de effecten van het voorgaande deel, al kan dit ook liggen aan het feit dat ik deze film niet in de geremasterde versie heb gezien.

Alles bij elkaar begin ik nu wel langzaamaan het idee te krijgen dat de Star Trek films nooit van uitzonderlijk hoog niveau zullen zijn door hun enorme kitscherigheidsgehalte. Toch maar eens verder kijken, want dit deel was dermate vermakelijk dat ik geen problemen heb met het verder volgen van de serie.

Mijn verhouding met de Star Wars serie ligt wat vreemd. Zonder enige voorkennis van de andere films heb ik Return Of The Jedi als 9-jarig jochie tot in den treuren herhaald gezien, maar de eerste twee films heb ik nooit heel erg goed tot me genomen. Bij een herziening (helaas in die vervloekte herziene editie met erg veel nutteloze CGI die heel veel van de special effects pracht en praal weghaalt in plaats van dat het iets toevoegt) moet ik toegeven dat A New Hope me toch best bevallen is.

De film is overigens met het grootste gemak op zijn best in de eerste helft, vanaf het moment dat Obi Wan het loodje legt begon ik mijn interesse lichtjes te verliezen, die grootschalige ruimtegevechten met een herhaling van zetten van vliegtuigjes die op elkaar schieten, vind ik toch een stuk minder interessant dan bijvoorbeeld de scenes waarbij men Han Solo ontmoet, of de momenten dat Darth Vader zijn macht tentoon spreidt. Alsnog is de uitstekende eerste act meer dan voldoende om de film toch wat terechte lofzang te bieden.

In mijn herinnering waren de acteurs vrij belabberd, maar uiteindelijk valt het me allemaal best mee. Hamill is geen al te groots talent, maar doet toch goed genoeg zijn best er mee weg te komen.Vveel beter in ieder geval dan Fisher en Ford, waarvan laatstgenoemde toch echt nog even wat extra jaren tijd nodig had om een echt overtuigend acteur te worden. Nee, dan is de Engelse cast toch overduidelijk de sterkste troef.

Waar de film, zelfs in de herziene editie, toch nog steeds heel erg goed in slaagt, is in het neerzetten van een grootse veelvoud van wonderlijke creaturen die vandaag de dag misschien af en toe wat knullig, maar toch voor het gros van de tijd erg gaaf over komen. Tel hier de iconische soundtrack bij op en ik moet toch toegeven dat deze film ook voor mij terecht een klassieker genoemd mag worden.

Waar ik echter wel graag mijn vraagtekens bij mag zetten is de term 'sciencefiction klassieker' in deze context, daar ik Star Wars (ondanks het veelvuldige gebruik van technologie) weinig te maken vind hebben met echt interessante sciencefiction vraagstukken die series als Star Trek en Battlestar Galactica, of films als Blade Runner en Ghost In The Shell wel stellen. Star Wars is in dat opzicht voor mij gewoon fijne ruimtefantasie met een grootse aankleding.

Wow, dat was... kut? Ik geloof dat ik The Phantom Menace zeker twintig keer gezien moet hebben sinds het moment dat de film is uitgekomen. Een typisch geval van 'meh, niks beters op tv' en dan alsnog constant bij mezelf denken 'ach, de film is dom, maar hij vermaakt in ieder geval'. Dat vermaken was in ieder geval zeker nog wel het geval toen ik hem zeker zeven jaar geleden voor het laatste aanschouwde, nu is het vooral een pijnlijke aangelegenheid geworden.

Oh ja, er gebeurt constant wat, maar eigenlijk zijn er praktisch geen momenten die ook maar enige vorm van impact hebben door het werkelijk abominabele acteerwerk van praktisch de gehele cast. Samuel L. Jackson, Ewan McGregor, Liam Neeson, Natalie Portman: allemaal grootse acteurs en actrices die zichzelf op de pijnlijkste manier mogelijk door het houterige script heen worstelen. Het viel me vroeger niet op, maar helemaal een actrice als Pernilla August is een verschrikking. Was Lucas echt niet aan het opletten toen hij haar de tekst zonder gevoel liet opdreunen? Dan waren alleen de voice actors interessant omdat zij nog iets van hun oorspronkelijke grootsheid in tact hebben gelaten.

De hoogtepunten van vroeger zijn nu de nieuwe dieptepunten. Wat duurt die race godsgruwelijk lang. Wat is dat eindgevecht verschrikkelijk saai. Wat is het lightsaber gevecht tussen Darth Maul en de twee jedi krijgers eigenlijk verschrikkelijk gestyleerd en overdreven. De dieptepunten van JarJar Binks en Anakin zijn daarnaast nog steeds verschrikkelijk, maar vallen nu toch een stuk minder uit te toom in vergelijking met het restant van de tegenvallers.

De special effects vallen verschrikkelijk tegen in vergelijking met de prachtige animatronics en make-up effecten uit de originele trilogie. Een personage als Yoda wordt vlak en glad, terwijl hij fantastisch levensecht was in de scenes in The Empire Strikes Back en Return Of The Jedi. De Hutts zien er verschrikkelijk nep en veel te gepolijsd uit in vergelijking met de smerige creaturen die ze waren in poppenvorm. Angstaanjagende monsters als Rancors zijn vervangen met duffe CGI vissen die onder water domme mompelgeluiden maken en geen moment een bedreiging vormen door de hectische snelheid waarin het geheel geschoten is.

Argh, was er iets wat wel meeviel? Ach, ik blijf Darth Maul ergens gaaf vinden en senator Palpatine was een leuk personage. Voor de rest valt het alleen maar op hoeveel zooi Lucas op de kijker afvuurt in de hoop dat deze persoon meegesleurd wordt in een wonderlijke wereld, die iedere vorm van diepgang ontwaart. Argh, dat hele principe van 'er is niets beters op tv, ik kijk hier wel naar' is bij dezen ook meteen weer weg. Ik vrees voor Attack Of The Clones, die in mijn herinnering toch nog iets beter was.

Gelukkig viel deze film me erg mee. Vergis je niet, Attack Of The Clones heeft een hoop problemen, maar het belangrijkste van allemaal is toch vooral het feit dat hij vermaakt. The Phantom Menace had een verschrikkelijk tempo, ongecontroleerde dialogen, lelijke special effects en vooral doods acteerwerk; AOTC heeft dit (grotendeels verbeterd).

Ik moet een ding er meteen uitgooien: Hayden Christensen is verschrikkelijk. Zijn personage is dit echter niet. Anakin's overgang naar de duistere kant is best goed geschreven met zaken als de dood van zijn moeder en de wraak die hij hier vervolgens over neemt en zijn problemen met het dogmatisme van de Jedi zelf. Het is verschrikkelijk neergezet, maar het personage is in ieder geval lang niet zo slecht geschreven als ik altijd dacht. Padmé voldoet nog iets teveel aan het principe van female tokenism, maar alsnog was ook zij lang niet zo vervelend als ik dacht dat ze bij het opnieuw bekijken zou zijn. Daar komt ook nog eens bij dat ze toch beduidend beter acteert dan het geval was in de eerste film. Dit geldt overigens ook voor Ewan McGregor, die toch duidelijk meer te doen heeft gekregen en ook beter in zijn rol zit. Petje af echter voor de ultieme slechterik: Christopher Lee. Zijn rol had zoveel beter geschreven kunnen zijn, maar hij zet wederom een iconische slechterik neer en geeft wederom zijn alles. Op het moment dat hij overlijdt zijn we echt een van de grootste acteurs ooit kwijt.

Het tempo van de film is best goed. Het middenstuk lijdt af en toe aan een hoop zinloze scenes (laten we ook dit er maar uit gooien: de romance tussen Anakin en Padmé is verschrikkelijk weergegeven!), maar over het algemeen loopt het allemaal niet zo erg. Slechts de achtervolging in het begin van de film duurde me veel te lang, helemaal omdat de teksten tijdens die scene echt verschrikkelijk waren. Ik vermoedde in eerste instantie dat de de arena scene (vroeger mijn favoriete scene uit de film) te lang zou duren, maar ook dit viel mee. Het einde van de film is dan wel non-stop actie, doordat de omgeving en participanten steeds veranderen, blijft het allemaal nog steeds goed uit te zitten.

De special effects falen bij vlagen wel weer behoorlijk. Yoda is lelijk, de scenes waarbij de Yedi krijgers moeten acteren naast computer robots zien er verschrikkelijk nep uit en de achtervolging uit het begin zag er zelfs in de eerste Judge Dredd film beter uit. CGI blijven nog steeds in deze films onder doen voor de effecten uit de originele films. Dit wil niet zeggen dat alle designs falen, ik vond de monsters in de arena namelijk best gaaf vormgegeven. Goed, de Rancor is niet te overtreffen, maar als ik deze creaturen moet vergelijken met de monsters uit TPM (de onderwaterscene dan vooral), dan heb ik mijn winnaar toch snel gevonden.

Voor ik te positief over ga komen, moet ik alsnog wel een hoop minpunten duidelijk benoemen (voor zover ik dit nog niet eerder gedaan heb). Het acteerwerk is dan over het algemeen beter, buiten Christopher Lee is het nog nergens echt goed te noemen. De dialogen en pogingen tot humor zijn daarnaast nog steeds grotendeels verschrikkelijk. Toen ik net tegen mijn vriendin zei dat C3PO en R2D2 ook in deze films nog steeds leuk zijn, kwamen we op het moment terecht waar R2D2 C3PO's hoofd weer aan zijn eigen lichaam bevestigd, om ons tijdens deze scene te trakteren op een aantal verschrikkelijke puns die mijn eerdere uitspraak compleet ontkrachten. De film stikt daarnaast van de scenes die in eerste instantie gaaf lijken de Jedi die in de arena tegelijkertijd opstaan om mee te vechten, of Yoda die ten strijde trekt tegen Dooku om na enkele tellen eigenlijk vooral pijnlijk blijken te zijn. Leuk geprobeerd, maar toch niet wat het had moeten zijn. Bij de lijst van minpunten zal ik er ook altijd op blijven hameren hoe VERSCHRIKKELIJK de romance tussen Padmé en Anakin is geschreven. De romance op zich is niet onrealistisch, de vormgeving qua acteerwerk en dialogen klopt gewoon totaal niet.

Goed, AOTC is zodoende gewoon popcornvermaak. Op zich is daar niets mis mee, na TPM was het een welkome verandering. Ik herinner me van Revenge Of The Sith werkelijk niets meer (slechts 1 keer gezien) en ben dan ook benieuwd of deze film misschien nog iets van de hoogtijdagen kan terug brengen.