Opinions

Waar de eerste film voor mij een beetje in mineur eindigde door een eindgevecht dat me weinig interesseerde, heeft The Empire Strikes Back toch een probleem met een opening die maar niet op gang wil komen. Als uiteindelijk de walkers in beeld komen begint het genieten wel langzaamaan, al moet ik toegeven dat ik erg veel moeite had met het moment waarop ze een van deze gevaartes omver krijgen door er met een kabel omheen te vliegen, die scene steekt Legolas die op een schild van een trap surft toch wel behoorlijk naar de kroon.

Gelukkig wordt het vanaf daar allemaal een stuk beter. Luke in training bij Yoda levert een mooie afwisseling tussen humor en diepgang in het script op, die ik in de eerste film toch nog behoorlijk miste. Hetzelfde geldt voor de gebeurtenissen aan boord van de Millenium Falcon, waarbij vooral de wisselwerking tussen Fisher en Ford erg vermakelijk zijn om te aanschouwen.

De film heeft echter zijn beste momenten tegen het einde. Het gevecht tussen Skywalker en Vader is weergaloos, terwijl ook het moment waarop Han Solo wordt ingevroren erg gaaf genoemd kan worden. In dat opzicht scheelt het ook heel erg dat er in deze film gewoon een hoop fout gaat voor de helden, dat geeft meteen stuk meer spanning dan bij de vorige film het geval was. Alles bij elkaar zou ik de film dan ook net een beetje beter noemen dan zijn voorganger. Benieuwd hoe Return Of The Jedi bij een herkijkbeurt zal zijn.

De laatste van de grote drie is nu ook eindelijk door mij herzien. En ja, het is nog steeds overduidelijk mijn favoriete film uit de reeks. Waar de eerste film lijdt onder een oninteressante eindbattle in de ruimte en de tweede film gewoon erg traag op gang komt, heeft Return Of The Jedi constant situaties die me interesseren.

De opening bij Jabba de Hut is een fantastische aaneenschakeling van gave creaturen in een smerige setting. De rancor ziet er nog steeds fantastisch uit en zou ik zelfs nog steeds angstaanjagend durven noemen. Luke's scene bij Yoda terwijl hij sterft blijft immer sterk en doet bij mij de schreeuw naar meer animatronics/make up effecten in films alleen maar vergroten.

Hier komen we echter wel op het punt waarop de film voor veel mensen zichzelf schuldig maakt aan het 'jumping the shark' principe. Laat het voor mij dan in ieder geval duidelijk zijn: ik ben dol op de Ewoks. Ze zijn schattig en pluizig, maar voor mij niet op een manier dat ik me er aan zit te ergeren en dat het lijkt alsof ze er puur en alleen in zitten om een jonger publiek aan te trekken. Mogelijk is dit laatste wel waar, ik heb me er geen moment zo aan kunnen ergeren als ik heb gedaan aan de aanwezigheid van een JarJar Binks. Zal wel het gemis aan pluizigheid zijn. Hoe dan ook, de aan de ene kant absurde en aan de andere kant fantastische veldslag tussen Empire en de rebellen/Ewoks laat me iedere keer weer genieten.

Grappig om te zien hoe Han Solo hier wel compleet door de mand valt als een sul die niet bijster veel kan. Dan doet Leia het voor de verandering eens een stuk beter, ook meteen het enige stukje female empowerment dat Lucas in deze hele reeks heeft laten zien. Luke zelf krijgt buiten het gevecht met Darth Vader tegen het einde van de film ook niet bijster veel meer te doen, maar deze scene is dan tegelijkertijd wel weer een hoogtepunt uit scifi/fantasy films.

Wat ik Lucas niet kan vergeven, is het feit dat deze film het meest verschrikkelijke gebruik heeft gemaakt van verschrikkelijke toegevoegde CGI die er niet in had mogen zitten. In de bar bij Jabba heb ik me zitten ergeren aan de lelijke zangeres die erin gezet was, maar op het einde als men ineens 'Wesa free!' roept, kon ik een vloek moeilijk binnen houden. Moest men nu echt knippen in de Ewok scenes om Gungans te tonen? Vervloekt! Ik heb de originele scene gelukkig nog in mijn hoofd om te weten dat de film in eerste instantie veel beter was dan in de opgepoetste versie het geval was.

Hoe dan ook, de film verveelt nergens, heeft verreweg de beste scenes van de drie klassiekers en heeft een enorme aaibaarheidsfactor door de Ewoks. Terecht mijn favoriete film uit de reeks.

Star Wars: The Last Jedi is de creatieve dood van de reeks. Ik had van tevoren al wisselend commentaar gehoord, maar dat het me zo hard zou tegenvallen had ik echt niet voor mogelijk kunnen houden. The Force Awakens was een kopie van A New Hope, maar was kundig geregisseerd, geacteerd en geschreven, The Last Jedi is een complete omwenteling hiervan.

Ik vind het echt verdomd jammer wat Carrie Fisher is overkomen, maar ze acteerde echt rampzalig. Dat geldt voor praktisch de gehele cast overigens, want bij bijna niemand kwam er ook maar een moment oprechte emotie over. Ligt ook grotendeels aan het rampzalige script, want men doet precies waar ik al bang voor was: Disney-joligheid introduceren. De film heeft in de eerste 5-minuten een 'je moeder' grap. Ha. Ha. Fucking. Ha. Mensen krijgen weer dingen tegen hun hoofd. Mensen vallen weer van dingen. Het Thor: Ragnarok-syndroom zet zich lekker voort. Hamill doet echt wel zijn best, maar krijgt ook weer een hoeveelheid tenenkrommend slechte situaties voorgeschoteld die hem weinig kans geven om de boel echt te redden. De rest van de cast is uitzonderlijk 'meh' op zijn best.

Het voelt aan alsof niemand een idee heeft van wat er precies moet gebeuren met het verhaal. Geen uitleg over The First Order of Snoak. Geen visie. Een herschrijving van The Force. Een geforceerde Yoda-cameo, want het is kennelijk compleet logisch dat hij nu eventjes op komt duiken. Een subplot met Finn en Rose gaat helemaal nergens heen en levert niets op buiten een matige performance van Benicio del Torro. En een van de dingen waar mijn scifi-minnend hart helemaal bij stilstond: ruimtebommenwerpers die naar een schip moeten vliegen om daarboven bommen te laten vallen. Zo werkt het niet! De toevoeging van ruimte-pinguin/cavia's genaamd Porgs om meer speelgoed te verkopen kan ik nog overheen kijken, maar verder viel het ook op dat deze film er niet in slaagt om nog iets anders memorabels qua creatures of vehicles neer te zetten.

Het ergste is dat de film er verder prima uitziet. Er wordt echter slechts sporadisch iets met impact neergezet. De opoffering van Holdo is een positieve uitzondering, net zoals de blik in Skywalker's ogen als hij de jonge Ren met getrokken zwaard benaderd. Het is echter allemaal te weinig. De vorige film had een spannend eindgevecht; ik heb hier niets gezien dat qua lightsaberduels impact heeft achter gelaten. Ook de ruimtegevechten misten spanning. Nee, dan kijk ik liever Rogue One nog een keer.

Viel ook op dat de zaal bij ons behoorlijk stil was. Soms werd er gelachen op een heel flauw moment, maar na afloop was er geen euforie of ontlading met mensen die lachten en blij waren, terwijl ik me bij The Force Awakens niets dan blijheid herinner. Voor mij is het klaar, de volgende hoef ik al niet meer in de bioscoop te zien.

Ik begrijp de fascinatie met slechte films en doe er graag ook aan mee, maar als een film met slechte special effects, slechte acteurs en een slecht script me ook echt verveelt, dan is het toch snel voorbij. De film was gewoon echt gruwelijk saai en als ik alleen kan genieten van het feit dat er een schaarsgeklede en gedubde actrice rondloopt, dan is er toch echt iets mis. Christopher Plummer en zelfs David Hasselhoff zijn te goed voor dit soort zooi. Ik had toch heel erg veel moeite om wakker te blijven tijdens de vele saaie actiescenes en lelijk weergegeven omgevingen. Vooral saai en daardoor totaal niet interessant.

Sympathieke film die uiteindelijk net teveel wil. Met 20 minuten minder en een iets simpelere verhaallijn was het uiteindelijk toch een stuk interessanter geweest, nu vond ik de wisselwerking tussen de verhaallijnen van de heksen, Tristan en zijn zoektocht en de broers uiteindelijk in veel gevallen toch wat rommelig.

De cast doet echter goed zijn best, helemaal de chemie tussen Danes en Cox was zeer prettig om naar te kijken. De echte held van de film blijft toch eigenlijk wel Robert Deniro, vanaf het moment dat hij in beeld kwam kreeg de film toch net dat beetje extra wat het nodig had. Een grotendeels Engelse cast helpt hier overigens wel behoorlijk bij, deze mensen zijn uiteindelijk voor fantasy toch een stuk prettiger dan de meeste Amerikanen.

De soundtrack was overigens helemaal niet verkeerd, maar bij vlagen net iets te aanwezig en onsubtiel. Wat betreft de special effects moet ik toegeven dat ik de laatste jaren zelden zulke matige computereffecten voorbij heb zien komen in een grote film. Goed, de landschappen zagen er mooi uit, maar zodra iemand vlammen uit zijn/haar hand schoot was het huilen met de pet op. Persoonlijk denk ik dat deze film een stuk beter was geweest in een subtielere sfeer a la Ladyhawk. Nu is het voornamelijk vriendelijk, maar niet veel meer dan dat.

Beter dan Ark Of Truth met een leuk verhaal, dito special effecten, de terugkeer van Richard Dean Anderson en Don S. Davis en onze geliefde slechterikken van de Goa'ulds (naast Ba'al ook Apophis en lord Yu bijvoorbeeld).

De enige onvergeeflijke fout is het feit dat ze een aantal essentiele zaken niet hebben uitgewerkt. Jack wordt neergestoken door Ba'al en Sam treurt er geen moment om? Yeah right...

Leuke film die ik, ondanks het feit dat ik slechts bij seizoen 6 zit, prima kon begrijpen. Behoorlijk acteerwerk zoals altijd, verbeterde special effects ten opzichte van de serie en een script wat niet onderdoet voor de meeste afleveringen uit de serie. Een welverdiende 3,5 *

@hub_011: Stargate en Dragonball Z lijken me nu niet de meest ideale series om te vergelijken (en ondanks dat ik DBZ vroeger veel heb gekeken, valt het in mijn optiek toch echt in het niet bij SG-1)

Neem Spinal Tap, haal de documentaire stijl en het net iets te duidelijke parodie uiterlijk er van af en je komt dicht bij een film als Still Crazy. Goed, de film is uiteindelijk niet zo hilarisch, maar laat eveneens op heerlijke wijze zien wat er allemaal komt kijken bij het rocken op leeftijd en wat er allemaal fout kan gaan op een tour. Geen mini-Stone Hengen, geen exploderende drummers en al helemaal geen jazz-oddssey, maar wel een hoop droogkloterij, fijn acteerwerk en bovenal fijne muziek. Helemaal interessant om te zien hoe de film zich voor de helft in Nederland afspeelt. Dit keer geen Amerikaanse acteurs die Duits trachten te spreken, maar gewoon Nederlandse concertgangers die lekker in hun eigen taaltje lullen alsof het allemaal om hen heen gebeurt.

Het is moeilijk om een favoriete acteur uit deze film te noemen, omdat iedereen een fijne acteerprestatie neerzet. Of ze ook zelf de instrumenten bespelen weet ik niet, maar het zag er in ieder geval professioneel uit alsof de acteurs in ieder geval moeite hadden gedaan om over te komen alsof het echt gespeeld werd. Fijne muziek ook, ietwat achterhaald nu, maar een powerballad als 'The Flame Still Burns' blijft prachtig.

Aangename verrassing, nergens uitzonderlijk grappig, maar oh zo goed gemaakt en geschreven!

Ik was alweer vergeten dat ik deze film ooit al becijferd had, maar dat moet dan toch echt minstens zes jaar geleden zijn geweest. Nog steeds een erg goeie film, maar de 4,5 sterren die ik er vroeger voor gaf zijn nu misschien toch wat overtrokken. Maakte in ieder geval een hoop indruk vroeger en blijft vandaag de dag nog steeds erg indrukwekkend. Kevin Bacon blijft toch wel een top acteur die in deze film op perfecte wijze een naderende waanzin weergeeft.

Ik begrijp de vergelijkingen met The Sixth Sense in ieder geval wel, maar vind het alsnog een film die compleet op zichzelf staat. Veel rauwer en duisterder dan de toch wat cleane film van Shyamalan en veel intenser qua uitwerking. Sterke regie zonder al teveel goedkope scares, maar vooral een grote dosis sfeer en fijne naargeestige uitwerking. Ook leuk om Jennifer Morrisson op jongere leeftijd te zien, vond haar in House altijd een fijne actrice in ieder geval.

Echt heel bijzonder is het qua verhaal ook weer niet, maar de film biedt een hoop kwaliteit en staat nog steeds als een huis. Het vervolg ga ik in ieder geval maar overslaan, dat kan nooit goed zijn.

Geen fantastische film, maar wel een die laat zien dat Anthony Hickox een goed regisseur is met oog voor cinematografie. Ik heb Dolph persoonlijk beter zien acteren, maar met zo'n matig script lijkt het me ook moeilijk om geinteresseerd te blijven. Grootste miscast was echter nog wel zijn vrouw met Nieuw-Zeelands accent, tenenkrommend gewoon. Zijn black sidekick Sparks vond ik persoonlijk erg sympathiek.

Maar goed, net als in Submerged was het budget duidelijk niet te hoog, mannen met rubberen silencers als hoogtepunt/dieptepunt. Petje af voor de regisseur die met sfeervolle slow-motion beelden en enkele (helaas te weinig) mooie actiescenes de boel er in ieder geval professioneel laat uitzien. Leuk voor een keertje, meer niet.

Een typische film die je op bij toeval tegenkomt. Goed acteerwerk van Worth en Farina, redelijke gevechtschoreografie die helemaal op het einde van de film best goed wordt, een perfecte synthese van humor, actie en wat drama en het beste van allemaal: het zeer originele script.

De film oogt wat ouderwets (en klinkt met de keyboards, drumcomputers en gierende gitaren ook heel jaren 80), maar is tegelijkertijd zeer verzorgd en goed uitgewerkt. Niet heel hoogstaand, maar zeker een bovengemiddelde actiefilm.

Gaap. Ik kan me inderdaad goed voorstellen dat SF: The Legend Of Chun Li geen groot succes was, want voor zowel de fans van het spel als voor de martial arts liefhebbers valt er bar weinig te genieten. Regisseur Bartkowiak kan zich doorgaans redelijk uit de voeten maken met films die martial arts en cliché gangstah-humor met elkaar combineren, maar op het moment dat hij een actiefilm zonder humor/met een saai verhaal moet regisseren, dan is het resultaat gewoon slaapverwekkend.

Het is niet compleet zijn schuld dat de film zo slecht is, want de actie ziet er bij vlagen nog aardig uit (al wordt het nergens echt goed), maar een groot probleem zit hem toch echt in de cast. Kristin Kreuk wil ik nog wel het voordeel van de twijfel geven, maar Neil McDonough en Chris Klein zijn toch echt de doodsteek voor deze film, wat een walgelijke rollen zetten zijn neer zeg. Meneer Black Eyed Pea Taboo maakt er ook een leuk potje van met slechte vechtscenes en hilarisch acteerwerk, waarom ze hem in de film hebben gezet is me een gigantisch raadsel.

Naast het matige acteerwerk is het verhaal ook compleet oninteressant en lijkt niets te maken te hebben met de spellenreeks. Waarom de Jean-Claude van Damme versie mij zo ongelooflijk vermaakte, was het feit dat die film tenminste gewoon lekker cartoony was zoals het spel. Hier is het allemaal zo serieus en humorloos, dat het gewoon helemaal niets met het spel te maken lijkt te maken hebben. Komt ook nog eens bij dat ze gewoon verreweg de minst interessante personages hebben gekozen om deze film op te baseren, Guile, Blanca, Sagat of Ryu en Ken hadden de boel al echt een stuk leuker gemaakt. Maar goed, daarvoor kijk ik nog wel een keer naar JC die totaal niet Amerikaans over komt, maar in ieder geval nog iets overeenkomt qua met het spelpersonage wat hij moest uitbeelden.

Een echt slechte film is naar mijn mening nog steeds een film die zo slecht is, dat ik er zelfs niet om kan lachen. Met deze grote aaneenschakeling van weinig interessante gevechten, een afgrijselijke cast, het zeer matige verhaal waardoor je geen enkel moment ook maar iets met de hoofdpersonen krijgt, dat gigantische gebrek aan humor en knipogen en ook nog eens het feit dat ik me nu op dit moment eigenlijk al niets memorabels meer herinner (dat is 10 minuten na het einde), kan ik toch niets anders dan concluderen dat deze film gewoon erg saai en mislukt is. Terecht een flop 100 film voor mij, al begrijp ik nog steeds niet waarom dat cartoonesque van de versie uit 1994 zo weinig mensen aanspreekt, dat die film nog een hoop posities onder dit gedrocht moet staan.

De vergeten Willis film, dat is zowel aan de box-office cijfers als de recensies hier wel te zien. Toch heeft de film genoeg te bieden om uit te zitten zoals een fantastische achtervolging van een illegaal vuilstorter waarbij Willis diens auto opblaast met een lichtkogel of de sterke supporting cast met mensen als Dennis Farina, Brion James en Tom Sizemore. Willis zelf acteert bij vlagen sterk, maar op andere momenten te overdreven om iets voor zijn personage te voelen, terwijl ik eigenlijk nog geeneens zo negatief ben over Parker als de meesten hier.

Het verhaal is interessant genoeg om de aandacht er bij te houden en levert mooie shots op van Pittsburgh. Voor de Die Hard liefhebbers zal er ongetwijfeld niet genoeg ontploffen (al levert de achtervolging in het begin daarvoor wel wat materiaal) en zal Bruce niet genoeg oneliners leveren, maar voor de mensen die open staan voor een actiefilm die zich iets meer focust op menselijk drama en minder op schieten, is Striking Distance geen verkeerde film. Zag er overigens op blu-ray prima uit.

Om de een of andere reden was deze film behoorlijk leuk. De regie is een ramp, met zeer amateuristisch camerawerk en belachelijke special effects, maar toch hindert dit geen moment door de sterke performances van Lou Diamond Philips en Tom Wright, de vermakelijke actiescenes en de behoorlijke dialogen tussen de hoofdrolspelers. Het geheel oogt low-budget, maar op de cast lijkt er zin in te hebben en laat zich niet uit het veld slaan door het feit dat ze in feite in een matig filmpje terecht zijn gekomen.

De eigenlijke reden waarom ik deze film kocht was de aanwezigheid van Jeff Speakman, omdat ik hoopte weer wat spectaculaire kenpo karate truukjes te zien. Helaas was dit slechts in twee scenes het geval, maar de beste man had een leuke rol als bad guy. Yancy Butler heeft na Hard Target haar rare gezichtsuitdrukking niet afgeleerd, maar acteert wel naar behoren.

Het subplot van de hoogbegaafde zoon die een twede persoonlijkheid heeft maakte echter ondanks dit alles duidelijk dat we een rasechte c-film te pakken hadden. Ik heb echter gelachen en genoten voor wat het was.

Topvermaak. Ik kan wel proberen mezelf af te vragen of ik toch niet liever meer hoogstaande humor in de bios zie dan wat Stuber nu poneert, maar als ik gewoon anderhalf uur non-stop heb gelachen, het me opviel dat de actiescènes (mag ook wel met Iko Uwais en Dave Bautista) vrij behoorlijk waren en het script ook lang niet zo platvloers was als ik had verwacht, kan ik gewoon niet anders dan constateren dat Stuber zijn rol als actiekomedie met verve vervuld.

Kumail Nanjiani was mij verder compleet onbekend, maar ondanks alle knulligheid van het personage, is Stu wel oprecht een sympathieke sul te noemen. Bautista doet zijn ding op overtuigende wijze en laat na Guardians Of The Galaxy zien dat hij perfecte komische timing heeft. Natalie Morales en de veel te kleine rol van Karen Gillan zorgen ook voor fijne scenes, al blijft het feit dat martial arts grootsheid Iko Uwais in Hollywood langzaam door gaat breken zorgen voor het meeste plezier bij mij. De man spreekt Engels zonder dat het te harig klinkt (zoals Jet Li of Jackie Chan dat helaas wel hadden) en heeft een toffe uitstraling en skills. Laat hem maar lekker nog even mensen in elkaar schoppen.

Qua humor was ik blij dat het niet te banaal werd en de grap met een agent die niet goed kan zien niet teveel werd uitgemolken. Nee, ik heb me het meeste zitten bescheuren om scenes als de Ryan Gosling grap (ik kan die acteur ook niet uitstaan), de vechtscene tussen Vic en Stu in Stu's winkel, het moment dat het blik propaangas naar achtervolgende auto's wordt gegooid en de hele shootout bij de dierenarts. Op de terugweg uit de bios lekker The Grand Illusion van Styx aan gehad op mijn koptelefoon. Want net zoals Vic Manning houd ik stiekem best van (oude) Styx. Zorgde meteen voor een hilarische grap en fantastische actiescène! Wat mij betreft een uitstekend stukje vermaak dat absoluut een vervolg mag krijgen.

Wonderbaarlijke film die de potentie had best goed te zijn. Het gaat al meteen fout bij de aanwezig zijnde voice-overs, terwijl de stukken die Seagal wel zelf inspreekt best aardig geacteerd zijn, waarom het hier gedubbed is, is me daarom een raadsel. Daarnaast zijn er in het begin werkelijk afgrijselijke CGI te vinden met nepvliegtuigjes en dito ontploffingen. Maar daar komt ineens de actie, die zeer bloederig in beeld is gebracht op gang en komt er zelfs een heuse tank de tunnel binnenrollen, die zeer nette explosies veroorzaakt, waardoor mijn aandacht meteen weer gevestigd is.

De supportende cast doet het zeker niet verkeerd, helemaal door de grote stoet bekende Engelse acteurs (waarvan Vinnie Jones helemaal de show steelt), alleen ergerde ik me meerdere malen aan de slechte dokter en zijn saaie personage. De film had echter toch een aantal interessante scenes (de operascene bijvoorbeeld, humor (Vinnie Jones die langs rokende sopraanzangeressen sluipt en op het begin na redelijk spectaculaire actie.

Ik hink dan ook op twee gedachten bij deze film, want als de voicedubbing niet aanwezig was geweest en de actiescenes van constant niveau waren geweest, dan had ik hem zeker hoger beloond dan nu. Nu blijft het een vermakelijke actiefilm zoals er wel meer gemaakt zijn.

Na het zien van Nightmare Weekend viel deze dan gelukkig weer mee, maar soms vraag ik me af of we niet eens filmavondjes zouden moeten hebben met goede films die we op vhs vinden in plaats van de slechte films. Subspecies is een heel erg standaard vampierfilm zoals we er al zovele gezien hebben, maar de film houdt zichzelf nog enigszins staande met mooie locaties, aardige regie en redelijk acteerwerk. Jammer genoeg gebeurt er verder uitzonderlijk weinig, is de vampier make-up vrij lelijk en ogen ook de stop-motion demonen meer grappig dan overtuigend. Waar men echter wel in slaagt, is het goed omgaan met de Oost-Europese folklore, waar vampiers niet zulke gentlemen waren als Bram Stoker's Dracula (1992) of Anne Ryce ons willen laten geloven. Toch vermaakt de film maar matigjes, dat is toch het belangrijkste.

Geen hoogvlieger, maar ik mag Treat Williams sinds Deep Rising toch altijd graag mensen in elkaar zien slaan. Het verhaal is niet heel denderend en het gros van de acteurs is er alleen om te wachten tot ze geslagen of neergeschoten worden, maar tegelijkertijd zijn de vuistgevechten eigenlijk best goed geschoten (al heeft de stuntdouble van Treat Williams daar vast ook wel iets mee te maken, tenzij die gast ook van zichzelf roundhouse kicks kan maken) en blijft het genieten om vervelende scholieren en maffiosi het hoekje om te zien gaan.

Het meest verrassende was eigenlijk nog om Claudia Christian (Ivanova uit Babylon 5!) undercover te zien gaan in een tittybar en vervolgens mensen om te zien leggen. Blijft een stoere actrice die ik buiten Babylon 5 helaas nog steeds te weinig heb gezien. Haar rol is verder vanzelfsprekend erg ongeloofwaardig, maar ze is zoveel malen stoerder dan een Angelina Jolie, dat het me allemaal niet uit maakt.

De showdown waar de drie helden met vol arsenaal (geweren en zwaarden) het pakhuis binnenstormen is al zoveel malen beter geschoten in andere films, maar het vermaakt allemaal erg goed. Geen bijzonder wraakfilmpje, maar wel eentje die alsnog erg leuk is en bij vlagen nog best hard ook: hoe Treat Williams op het einde iemand plat rijdt tegen een muur, vervolgens een aangestoken sigaar pakt en die naar het straaltje benzine gooit wat onder de kapotgereden auto vandaan komt, is gewoon gaaf.

Deel 4 komt ook nog? Ik blijf wel zitten.

Ah, skinheads en ander white-power gespuis, een groepje intolerante sukkels dat ik in films altijd graag in elkaar gemept mag zien worden door mensen die wel door hebben dat rassenhaat een uitzonderlijk zielig concept is. Treat Williams vindt dit gelukkig ook en gaat met zijn maatje Tim Abell (sympathiek acteur, moet ik toch wat meer films van zien) er wederom tegenin om wat gespuis op hun donder te geven. Hierbij worden ze tegengewerkt door niemand minder dan b-held Patrick Kilpatrick, die vanzelfsprekend weer een heerlijke klootzak speelt.

Jammer dat de film halverwege wat inkakt en dat er geen spectaculair eindgevecht te vinden is, ik had Williams en Kilpatrick toch graag in een spannende showdown willen zien. Verder is er toch wel genoeg te genieten, al is het voornamelijk maar om te lachen om misleide sukkels, die superioriteit van het ene ras boven het andere claimen, platgereden te zien worden met een heftruck.

Ultieme Hollywoodfilm uit Japan. Weinig verhaal en diepgang, maar visueel zo verbluffend en zo bomvol actie dat de gemiddelde filmkijker echt geen problemen zal hebben met het feit dat het om anime gaat. Tegelijkertijd zit hier ook wel het probleem: de film heeft in vergelijking met films uit de Ghibli stal of werken van Oshii gewoon erg weinig verhaal en mist daardoor wel precies dat stukje 'meer' wat andere anime films wel voor hebben op Hollywood producties.

Ik moet ook toegeven dat dit een van de weinige keren is waar ik Japans vervelend vond om naar te kijken. Ik zeg vooral kijken, want de voice acting was best goed, maar een film die zich compleet afspeelt in Victoriaans Engeland waarbij alle personages Engelse namen hebben (op zijn Japans uitgesproken natuurlijk) is erg vervreemdend om in een andere taal dan het Engels te zien. Bij een herziening zal ik hem dan ook in de Engelse dubs overwegen, Patrick Steward is nooit vervelend om te horen.

Maar na deze kritieken moet ik toch toegeven dat Steamboy geen moment verveelt. Visueel een waar spektakel en ondanks het feit dat de kleur grijs ruim 80% van het kleuren pallet vertegenwoordigt, zijn er veel prachtige details te bespeuren. Net als bij Akira verloopt de film uitzonderlijk dynamisch, verschil is wel dat de actie als het op bruutheid aankomt behoorlijk PG-rated is. Op zich niet erg, dat zorgt er juist voor dat Steamboy in potentie een behoorlijk groot publiek moet kunnen aanspreken, maar bij vlagen mis ik toch wat bloed en echt harde actie (uiteindelijk zijn neerstortende stoomvoertuigen toch iets minder intens).

Toch een erg fijn filmpje, alleen valt het in het niet bij de films die spetterende actie wel kunnen combineren met een goed verhaal.

Na afloop van de film viel het mij en de persoon met wie ik naar de bioscoop was geweest toch wel bijzonder op dat de film, in tegenstelling tot 300 en Watchmen, een stuk minder hard en expliciet was dan verwacht. De Snyder-trademark sex,- en bloederige scenes blijven compleet achterwege, in plaats daarvan zijn er wel een hoop schaarsgeklede vrouwen en robots die aan alle kanten in stukken gehakt worden. Vooral dit laatste is best leuk, maar het had van mij toch wel iets harder gemogen.

Sucker Punch is een slechte film. Ik bedoel hiermee niet dat het een onooglijk slechte film is, maar meer dat de film puur style over substance is. De actie is zeer spectaculair, de soundtrack overweldigend en de regie zeer sterk, maar het uiteindelijke script valt, zeker in vergelijking met Watchmen, gewoon behoorlijk tegen. Pseudo-feministische tintjes daargelaten, (of was ik de enige die de strijd van de meiden zag als een revolte tegen de patriarchie? Hoewel, als dit het geval was, was het behoorlijk dubieus neergezet door het overgeseksualiseerde uiterlijk van de meiden...) stellen zowel het verhaal als de dialogen niet zo gigantisch veel voor. Het acteerwerk is zeker niet verkeerd, al had ik voor een film waar de 5 hoofdpersonen worden neergezet door vrouwen die voldoen aan de fantasie van praktisch iedere middelbare (mannelijke) scholier, toch gehoopt dat het iets stoerder was geweest. Nu was het Babydoll personage vooral ongebalanceerd: het ene moment kwetsbaar en fragiel, dan ineens vastbesloten en bovenal vriendelijk en open naar de andere meiden zonder aanwijsbare reden, dat had toch echt beter uitgebeeld mogen worden.

Ik blijf echter toch een groot fan van Snyders werk als regisseur en ook nu stelt hij daarin niet teleur. Hij weet hoe hij slow-motion moet gebruiken, hoe beeld en geluid goed samen moeten vallen en hoe een actiescene met CGI geschoten moet worden. Watchmen was door het script vele malen beter, 300 was een stuk bloederiger en harder, maar Sucker Punch is een verhaal op zichzelf door de heerlijke actie. De eerste dans met de Japanse samurai krijgers begon nog wat twijfelachtig, maar vanaf de tweede dans met de Eerste Wereldoorlog/steampunk combinatie was ik verkocht. Ook zonder bloed bevalt het allemaal uitstekend, alleen hierom al zou ik een 0,5 sterren compleet ongerechtvaardigd vinden.

Zoeken naar karakterontwikkeling is zinloos, hetzelfde geldt voor het proberen te vinden van een samenhangend script of intelligente dialogen. Ik moet echter toch wel toegeven dat ik hier door de soundtrack, de overweldigende actie en de prachtige regie met alle plezier overheen wil kijken. Sucker Punch dient ook bekeken te worden als vermaak, diepere gedachtes dan dat zijn er toch moeilijk te vinden. En eerlijk is eerlijk: voor mij zijn de actie en de kunde die in het product gestopt zijn, toch echt goed genoeg om mijn cijfer te rechtvaardigen

Ik geloof dat ik een van de weinigen ben die deze film een van de gaafste Jean-Claude's tot nu toe vind (samen met Hard Target en Universal Soldier). De film had het budget helemaal mee, in de vorm van Powers Boothe de ultieme slechterik, heerlijk afwisselende actiescenes (ik lag helemaal dubbel bij de pinguin ), spetterende explosies en een flinke dosis humor. Het verhaal mag dan wel prima in de Die Hard serie passen (en dus niet bijster origineel zijn), effectief is het zeker.

En Jean-Claude van Damme op de ijshockeybaan was een leuke twist, helemaal toen hij een Chicago speler neersloeg

Ik vond deze film persoonlijk het beste script hebben omdat het zichzelf ontdoet van het standaard boevenverhaal. Clint zelf begint al iets ouder te worden, maar komt zo in ieder geval over als een echte oude rot die al genoeg narigheid heeft aanschouwt. Het acteerwerk van Sondra Locke was wat stijfjes, maar zorgde er wel voor dat de kille blik op haar wereld er wel heel natuurlijk uitkwam.

Ondanks het zware onderwerp was er genoeg te lachen (de hond) en genieten van de oneliners die Clint weer vele malen mag spuien. Persoonlijk denk ik dat hij hier op zijn hoogtepunt is als het op badasserigheid aankomt in deze reeks.

Man Of Steel beviel bij een keer herkijken toch echt behoorlijk goed. Van het DCEU blijft Suicide Squad echter altijd behoorlijk moeilijk te verdedigen. Niet alleen blijf ik erbij dat het absurd is dat een film als deze PG-13 rated is, de manier hoe de film blijft leuren met een ongelooflijk misplaatste soundtrack. Niets consistents, gewoon constant oppervlakkig een populaire hit erin gooien omdat de titel overeen komt met wat er gebeurt.

Meer dan een kleine verhoging zit er verder niet in. Als er een reeks is die comic-correct zou moeten zijn om het maximale aan lol eruit te halen, dan is het wel Suicide Squad. Gewelddadig en/of grappig is de film namelijk weinig. Hordes gezichtsloze steenmonsters, een duffe big baddy en een paar flinke miscasts of rare toevoegingen. Killer Croc is erg duf. Slipknot? El Diablo is een ongelooflijke zeikerd. Deadshot, Quinn en wonderbaarlijk Captain Boomerang zijn nog het leukste.

De film begint eigenlijk nog het leukste met wat humor en vlotte scenes. Halverwege gaat het allemaal mis als iedereen ineens emotioneel wordt. Tegen het einde boeit het me allemaal ook niets meer. Blijft Enchantress ook gewoon een verschrikkelijke keuze als antagonist. Superhelden en villains zijn het leukste als ze tegen elkaar vechten, daar gebeurt hier helemaal niets mee. Ik verhoog met een half puntje omdat Randall Flag goed geacteerd is en, wonderbaarlijk genoeg, de relatie tussen Harley en Joker voor de verandering een flinke verbetering is ten opzichte van het comicmateriaal.

Met enige tegenzin geef ik deze film 4 sterren. Het acteerwerk was uitstekend, de special effects waren adembenemend en de spanning zat er goed, dat alleen al zorgt voor een goede score. Ik was alleen echter niet blij met de uitwerking van het tweede gedeelte van de film met Pinbacker, waar vrij weinig over verteld wordt en de overkill aan shots van de zon en semi-kunstzinnige slow-motion scenes met trendy soundtrack. Afgezien daarvan een waar visueel kunstwerk, die ondanks enkele saaie momenten goed overtuigt.

Kitscherig aan alle kanten, maar het gestuntel van Superman in zijn Clark Kent vorm blijft altijd vermakelijk. Gene Hackman in zijn jonge jaren zorgt ook altijd voor wat extra plezier.

Superman is ook bij mij een van de minst favoriete superhelden, daarom was ik ook aangenaam verrast dat deze film me toch behoorlijk beviel. De special effects waren erg goed, het acteerwerk was perfect (Kevin Spacey vanzelfsprekend als beste acteur op de hele set) en de soundtrack was ook behoorlijk. Wat echter tegenviel was het simpele verhaal en de speelduur van de film (aan het einde bedacht ik mezelf dat er toch ook weer niet zoveel gebeurt was dat het 2,5 uur had moeten duren).

En hoe knap Kate Bosworth ook is, een echte Lois Lane uitstraling heeft ze niet, waarschijnlijk ben ik de enige, maar ik vind Terry Hatcher dan nog de beste vertolkster.

Het beste gedeelte aan deze film blijft toch wel het feit dat Surf II: The End Of The Trilogy de enige film is in de zogenaamde serie. Op zich logisch, ik zou me niet kunnen voorstellen dat er publiek op meer van dit soort films zou zijn afgekomen, tenzij het zelf zou bestaan uit surfende punkers. Er is in ieder geval 1 ding waar de film wel gigantisch in slaagt en dat is overduidelijk laten zien dat men lak heeft aan alle regels waar een goede film aan moet voldoen en dat men ook nergens probeert een serieus script te schieten.

Surfers zijn eigenlijk maar vervelende figuren. Veel 'dude' en 'man' en kijken naar mooie dames (waar er een hoop van rondlopen, sommigen schaarser gekleed dan de anderen) doen de heren per slot van rekening niet. Een beetje net als de skaters die ongeveer tien jaar geleden weer helemaal hip waren: een paar doen er leuke trucjes, maar de rest zit er maar wat ginnegappend bij en komt voornamelijk over als een groep stonede debielen. Gelukkig is daar nog een acteur als Joshua Cadman, die de hele film niets anders mag doen dan een dikke idioot uit hangen die vuilnisbakken leeg eet, auto's sloopt en voor de rest ook een hoop kapotmaakt. Of wat te denken van Fred Asparagus en Jim Greenleaf in de rollen Fat Boy 1 en 2, die naast het tonen van hun harige reetspleet, ook niet veel meer te doen krijgen dan lelijk en dik zijn en achter mensen aankwabberen.

Nadat het even duurde voor we er achter kwamen dat we niets hadden gemist van een eerste deel, konden we ons een beetje op het vrij bizarre plot richten om vervolgens te stellen dat een aantal mensen zich helemaal de schompes moeten hebben gelachen toen ze dit script schreven. De enige zwarte acteur uit deze film (Cleavon Little uit Blazing Saddles) mag bijvoorbeeld Daddy O, de hippe burgemeester, mag spelen. Dit laat goed zien dat de beste man gevoel voor humor had, want stereotyper dan zijn rol met witte glitterpakjes, grote zonnebrillen en gouden ringen, hadden ze een Afro-Amerikaan niet kunnen afbeelden. Eddie Deezen als nerd is weer het toppunt van ergernisopwekkend vervelend en speelt zo overtuigend dat ik hem als hij daadwerkelijk zo zou bestaan ook spontaan zou opsluiten in een van de lockers op zijn highschool.

Het verhaal van Menlo Schwarzer die surfdudes dwingt smerige cola te drinken waardoor ze allen in punker/goth zombie-surfers veranderen is hilarisch, helemaal omdat de uitwerking bestaat uit acteurs die met rare stemeffecten halve dierengeluiden maken en in de tussentijd als dronken idioten hun hoofden tegen muren slaan en allerlei dingen opeten. Denk hierbij niet aan dierlijk voedsel, maar aan zeewier, flesjes, lampen en inhouden van vuilnisbakken. Oh ja, en ze surfen natuurlijk ook nog, maar bij de close-ups van de gezichten is het zo goed duidelijk dat de acteurs zelf niks doen, dat het nog grappiger wordt.

Als bij de afsluitende scenes de twee vaders van de hoofdpersonen door een revolutionair apparaat (soort van vuilnisbakemmer op het hoofd) in vrouwen veranderen is het ook weer even genoeg en mag de aftiteling beginnen. Is het een avant-garde meesterwerk, een geslaagde grap, het toppunt van wansmaak of gewoon godsgruwelijk slecht? Eigenlijk is Surf II dit allemaal en dat maakt het een absolute must voor iedere wansmaakliefhebber om een keer te kijken. Meerdere keren lijkt me vrij overdreven, ik kan me toch voorstellen dat 's mans IQ hier behoorlijk onder te leiden zou hebben.

Viel me uitzonderlijk mee. Het hele verhaal mag dan niet bijster origineel zijn, ik heb me behoorlijk goed vermaakt en ben vooral blij dat men een cast heeft samengesteld waar ik ten minste wel wat mee had. Verander de groep documentairemakers in een groep tieners en de hele film had me al meteen een stuk minder gedaan. Nee, we krijgen nu wel een flinke tijd waarin er niet bijster veel gebeurt, maar zodoende krijgen we wel wat tijd om de personages te leren kennen en dat werkt hier goed.

Net zoals bij The Descent is de film het spannendst als we de monsters nog niet gezien hebben en gaat de nog wat subtiele sfeer weg zodra de (nogal op Morlocks lijkende) wezens in volle glorie te zien zijn. Alsnog maakt dit niet heel veel uit, want vanaf dat moment krijgen we in ieder geval wel wat gore te zien die er best mag zijn.

Qua sfeer is het tegelijkertijd overigens behoorlijk als die van een jaren '50 b-film. Dit komt voornamelijk door de ongelooflijk aanwezige (en daardoor een klein beetje hinderlijke) bombastische soundtrack die bij vlagen goed werkt maar op andere momenten vooral belachelijk klinkt. Daarnaast heb je daar ook nog het trucje van een Britse cast en een Amerikaan om meer kijkers te trekken. Ach, voor mij werkt het. Low-budget, maar absoluut vermakelijk.