Opinions

Hmmm, in vergelijking met de Once Upon A Time In China reeks (de eerste drie delen althans) toch een kleine teleurstelling. Door de lengte en onevenwichtige verdeling van de actie zijn er net teveel saaie stukken om de film een compleet genot om te kijken te maken. Daarnaast zijn enkele stukken tenenkrommend slecht, zoals het moment waarop ze een van de paarden vrijlaten.

Waar Hark Tsui in ieder geval wel in slaagt is het neerzetten van spectaculaire vechtsscenes, waarbij voornamelijk de bizarre ontwerpen van de zwaarden voor fantastische momenten zorgen. Hiernaast is de cinematografie erg goed en de soundtrack bombastisch zonder te over the top te worden. Met het einde in het achterhoofd hoop ik in ieder geval dat er zeker nog een tweede deel aan komt, mits de regisseur de actie beter spreidt en let op de lengte.

Mijn twee favoriete Bond-acteurs zijn Timothy Dalton en Daniel Craig, dus zoals verwacht maakte het me niet veel uit dat Quantum Of Solace een van de minst Bond-achtige films uit de reeks is. Geen gadgets, geen droge grappen of spionagewerk, maar wel een hoop actie. James Bond is Out For Justice!

Goed, de actie is spectaculair, maar in veel gevallen ook hinderlijk modern geschoten met vele cuts, zonder dat we echt duidelijk in beeld krijgen wat er nu precies aan de hand is. Gelukkig zijn de explosies wel bijzonder duidelijk in beeld gebracht, dat we voor het fijne haardvuur-in-het-kwadraat mooi op de voorste rij kunnen zitten. Er is zodoende iets minder ruimte voor een fijn plot of interessante karakterontwikkeling, maar voor een keertje moet dit kunnen. Kurylenko is een aangenaam actrice, maar voegt verder niet heel veel toe, terwijl Amalric er ook wat snel van afkomt. Spijtig, ik mocht zijn personage wel heel erg.

Uiteindelijk is de film voor een Bond film wel snel voorbij zonder dat je het idee hebt dat er echt belangrijke dingen gebeurd zijn. Toch blijft Craig in mijn optiek een interessante acteur die een fijne rauwe Bond neerzet, iets wat na Brosnan voor mij toch echt een verademing is. Helaas staat deze film toch erg ver van het meesterwerk Casino Royale vandaan, dat was een perfect staaltje van hoe een Bond film voor mij hoort te zijn.

Geen idee waarom dit nu weer verboden zou zijn voor een lange tijd, aangezien de film in vrij weinig opzichten lijkt op de versie van King Kong uit 1976. Verder stiekem best gelachen om de flauwe grappen en enkele spitsvondigheden, jammer dat de film in dat opzicht dan ook behoorlijk inkakt op het moment dat de aap in beeld komt. Aan het einde pakt de film zichzelf gelukkig weer een beetje op, maar dit neemt niet weg dat een groot gedeelte helaas wat aan de saaie kant is. Inderdaad een film voor een melige bui, maar lang niet zo slecht als het gros van de stemmen hier laat lijken.

Intrigerend, maar als het aankomt op documentairekwaliteiten is het niet veel meer dan een langere aflevering van The Osbournes. Geeft uiteindelijk goed aan dat het geen zin heeft om rijk te zijn als je niet weet hoe je met geld moet omgaan, ik kon in ieder geval geen enkele vorm van sympathie voor het gezin voelen toen bleek dat hun droom om het grootste huis van Amerika te bouwen instortte. David Siegel lijkt bij vlagen sympathiek en ook de enige persoon waar ik in eerste instantie een beetje sympathie voor voelde, maar zodra je daarna alle vuiligheid over hem leest, blijft ook dit beeld heel moeilijk om vast te houden.

Jackie is daarnaast zo'n muts eersteklas, dat ik me niet kan voorstellen dat iemand ook daadwerkelijk zo kan zijn. Wat we van de kinderen te zien krijgen, stemt ook al weinig hoopvol voor de toekomst, vooral als je ziet hoe moeder zelf weinig echte aandacht in hen lijkt te investeren, buiten het kopen van grote hoeveelheden speelgoed dat ze niet nodig hebben (het zoontje dat zijn dertigste fiets krijgt spreekt boekdelen). Verder zou ik nog dierenmishandeling aan het lijstje willen toevoegen met de dode hagedis (zoontje: 'ik wist niet eens dat we een hagedis hadden) en de dode vissen in het aquarium.

Intrigerend is het allemaal wel, maar naast het feit dat de hoofdpersonen allemaal idioten lijken te zijn, is er weinig diepgang of ook maar enige vorm van filmtechnisch hoogstandje te vinden. Ik moet hier wel bij zeggen dat ik de tv-versie gezien heb, misschien dat de lange versie beter is.

Een 'zo belachelijk dat het leuk wordt' filmpje, waar men probeert James Bond wat te upgraden met martial arts en nog foutere one-liners. Werkt dat? Absoluut, want ondanks het feit dat het acteerwerk van veel acteurs afgrijselijk is, het script bijna nergens op slaat en de ene na de andere onlogische situatie de revue passeert heb ik me sinds Deadly Target (toevallig ook met Gary Daniels) niet meer zo vermaakt met een film die zichzelf bewust niet serieus lijkt te nemen.

De actie (achtervolgingen met auto's, motoren en tanks, shoot-outs, vuist- en voetgevechten) is rijkelijk aanwezig, er is duidelijke chemie tussen Daniels en de schone Teresa Sherrer, er is voldoende (on)bedoelde humor en de hele Britse sfeer doet de film veel goeds. Het is absoluut geen goede film, maar wel een hele leuke film die voor mij wederom bewijst dat Gary Daniels een acteur is die zichzelf prima kan redden in dit soort films.

Nou, ik probeer The New York Ripper nog wel een keer en dan vind ik het qua Fulci wel weer even genoeg voor de rest van mijn leven. Zowel The Beyond, als Zombi 2 en City Of The Living Dead konden me niet tot matig bekoren en deze film slaagde daar ook niet anders in. Dat terwijl ik toch moet toegeven dat ik de opzet nog best intrigerend en bij vlagen sfeervol vond, maar nadat we onszelf een uur door situaties met een dom kind heen hebben kunnen worstelen (sowieso, welke idioot laat een volwassen vrouw een kind inspreken?) is de ontknoping alsnog weer eens afgrijselijk. Af en toe wat aardige gore, maar het blijft allemaal zo bordkartonnen dat ik alsnog geen voldoende ervoor kan geven. Om over het domme script nog maar te zwijgen.

Matigjes.

In het Nederlands mis je sowieso al de stemmen van twee Monty Python leden, maar ik betwijfel of zij de clichematige dialogen, liedjes en het verhaal zouden kunnen doen vergeten. Matige characterontwikkeling kan ik over het algemeen nog wel vergeven bij dit soort films, maar hier was het wel heel standaard.

Goed, de animaties waren redelijk en de film was al met al toch onderhoudend.

Zelfde kritiek als op Kickboxer: de film heeft enkele gave actiescenes maar is ook bijzonder knullig in een hoop gevallen.

Persoonlijk vond ik Roger Moore's rol aan de irritante kant, hij had weinig schurkachtigs, eerder iets clownesques (wat ook bij zijn Bondfilms het geval was). Het hele verhaal met de weeskindjes was bijzonder cheezy, gelukkig waren de vechtscenes tussendoor en op het eind erg te genieten.

Zoals bij zoveel 'alleen op de wereld' films, is het stuk waarbij de hoofdpersoon ook daadwerkelijk alleen op de wereld is, verreweg het beste stuk van de film. De personages van Alison Routledge en Pete Smith zijn lang niet zo goed neergezet als die van Bruno Lawrence en zijn daarnaast ook een stuk minder sympathiek. Nee, dan de scenes waarin Lawrence zijn tuin volstouwt met bordkartonnen celebrities en historische personages, om zichzelf vervolgens tot heerser van de wereld uit te roepen, dat zijn de mooiste momenten.

Qua gebeurtenissen was ik in het begin nog wat verward, maar ik voel wel veel voor de theorie waarbij men telkens overspringt in een alternatieve werkelijkheid/andere dimensie. Helemaal het einde zou zo gedeeltelijk verklaart zijn zonder ook maar iets van de mystiek weg te nemen.

Voor het lage budget is het allemaal prima weergegeven. De beeldkwaliteit mag dan wat gruizig zijn (ik verwachtte ook geen bloeiende en dure filmindustrie in Nieuw-Zeeland), de beelden van verlaten steden en omgevingen waren indrukwekkend. Bruno Lawrence zelf is ook een erg fijn acteur die wat mij betreft de hele film alleen had mogen blijven om te wentelen in zijn eigen waanzin. De film had zodoende wat beter gekund, maar is alsnog een erg fijn werkje te noemen.

Ik weet het niet wat ik met deze film aanmoet. Ik ben absoluut een dierenliefhebber, maar verwacht van een film toch meer dan de standaard verterende momenten die ik ook met een eigen hond kan meemaken. Leuk voor een youtube filmpje, voor 100 minuten vind ik het wat lang duren.

Goed, Watanabe was een leuk personage en is dan ook de voornamelijke reden dat ik de film wel degelijk uit vond te zitten, maar het melodramatische gedoe rondom Quill als ware hij een superhond, deed me vrij weinig. Vanzelfsprekend vind iedere bezitter zijn eigen dier het beste en daar hebben mensen dan ook alle recht toe, maar als buitenstaander boeit het me vrij weinig.

Goed, alles bij elkaar vond ik het weinig interessant. Ik houd van labradors, maar blijf erbij dat dit niet direct een goede film maakt. Vanaf het moment dat de persoon die me de film liet zien vertelde dat het een hele zielige film was verwachtte ik al dat baasje en/of hond de geest zouden geven. En warempel: dit is uiteindelijk de wending die we aan het einde krijgen, zonder dat er echt iets interessants naast gebeurd. Ik geef toe dat de training vermakelijk was, maar ook niet meer dan dat.

Leuke ode aan de hond, als film vrij teleurstellend.