Opinions

De trailer al meerdere malen voorbij zien komen en iedere keer was ik toch eigenlijk wel geintrigeerd door de premisse. Ed Helms kon ik echter totaal niet uitstaan in die verschrikkelijke The Hangover-films, dus ergens bleef er een lichte twijfel. Maar goed, Pathé-Unlimited en een koele bioscoopzaal helpen uiteindelijk toch een flink stuk bij het keuzes maken.

Ik ben blij dat ik gegaan ben. Tag is met gemak een van de leukste komedies die ik sinds jaren gezien heb. De complete cast heeft er uitzonderlijk veel zin in, de film is uitstekend geschoten (die Sherlock Holmes/Guy Ritchie-actieparodiescenes waren fantastisch!) en de personages zijn voor de verandering eens sympathiek. Vriendschap is een belangrijk onderdeel van het verhaal en iedereen voelde in dat opzicht ook vertrouwd met elkaar

De grapdichtheid is hoog. Grappig hoe een 12-jaar en ouder film bij ons zoveel gescheld en seksreferenties mag hebben (zal wel R-rated zijn in de VS), maar het zit niet in de weg bij het scheppen van enkele ingenieuze achtervolgingsscenes en hilarische grappen. Licht door de hoeveelheid 'vuilbekkerij' soms tegen het puberale aan, maar slaat gelukkig nergens door. Dat maakt de film toch echt zoveel malen beter dan ik aan de hand van het concept had durven verwachten!

De Seagal film die Seagal zelf nooit heeft gemaakt.

Het gegeven van de ontvoerde dochter (Belly Of The Beast, Shadow Man), die terecht komt bij mensenhandelaars (Out Of Reach), waarop vaderlief de complete maffia uitroeit (Into The Sun, Hard To Kill, Out For Justice, Out For A Kill) is al lang niet origineel meer. Het feit dat ik Steven Seagal noem als vergelijking is puur toeval, er zijn meer actiehelden die zich 'schuldig' maken aan dit soort vertier, maar op de een of andere manier deed deze film me daar wel het meeste aan denken.

Wat deze film echter aan meerwaarde heeft is allereerst een ijzersterke cast (tevens de eerste keer dat ik een hekel aan Famke Janssen kreeg) met gruwelijk slechte badguys, waarvoor je geen moment ook maar enige sympathie zal opbrengen. Liam Neeson zelf neemt de rol vol overtuiging op zich, terwijl ook Maggie Grace de rol van tiener dochter overtuigend brengt, zonder ook maar een moment te veranderen in een typische Amerikaanse zeikmuts.

Het andere pluspunt is het feit dat de film zo verdomd snel voorbij gaat dat je geen kans krijgt stil te staan bij de meer onlogische zaken, omdat er precies op het moment dat je een 'hey, maar hoe kan dat?' belevenis krijgt, er weer een harde actiescene voorbijkomt, die dankzij de vlotte en soms ietwat rommelige editing, meteen weer zo'n adrenalinestoot geeft dat het mij als kijker allemaal niks meer uitmaakte: ik wilde de boeven zien sneuvelen. Hard. De gebruikte martial art nagasu do kende ik nog niet, maar het zag er uit als een prachtige combinatie van jiu jitsu, aikido en kenpo karate met snelle slagen en klemmen. Niet alleen mooi om te zien gebeuren, maar ook iets wat bij een wat oudere acteur als Liam Neeson toch goed overkomt, omdat het hem weinig acrobatische toeren als spinning kicks hoeft te laten uitvoeren.

Is het afslachten van een dertigtal mensen om je dochter te redden te rechtvaardigen? Is het ethisch verantwoord? Binnen de grenzen van deze film in ieder geval wel. Er is geen nuance aanwezig bij de slechterikken: geen slechte jeugd waardoor men anders in het leven staat, geen psychische afwijkingen die mensen minder verantwoordelijk zouden moeten houden voor wat er gebeurd en al helemaal geen interessante filosofie. Nee, de slechterikken doen het allemaal gewoon voor het geld, iets wat er vanzelf voor zorgt dat we als kijker bijna onmogelijk tegen het handelen van de hoofdpersoon in zullen gaan.

Taken slaagt erin om een simpel verhaal met de nodige plotgaten om te vormen tot een vergeldingsmeesterwerk.

Viel uit te zitten vanwege het feit dat ik ook weinig positiefs verwachtte. Dat de film echter qua editting in de actiescènes zo'n troep zou zijn werd pas logisch toen ik zag dat Megaton ook de derde Transporter film heeft geregisseerd. De eerste Taken was bij vlagen onoverzichtelijk, maar gaf tenminste nog wel wat punch in zijn shaky cam-gevechten, hier is het echt niet duidelijk wat er precies gebeurt als Neeson iemand te lijf gaat.

Het verhaal is rampzalig, maar daar wil ik niet per se op hoeven zeuren. Ik had echter graag gezien dat Kim zichzelf in de tussentijd ook wat beter had leren redden, moeten we nu echt geloven dat zij na het fiasco van Parijs nog steeds geen zelfverdedigingslessen van Bryan heeft gehad en zodoende alsnog een vrij hulpeloos personage is. Een klein beetje karakterontwikkeling was toch iets intrigerender geweest in dat opzicht.

Goed, het vermaakt allemaal wel en de achtervolgingsscene in de auto was behoorlijk goed geschoten. Buiten dat is Taken 2 helaas niet veel meer dan een goedkope cash-in op het succes van de in ieder opzicht superieure eerste film. Een derde film heb ik eigenlijk ook geen interesse meer in, dat ze die dan ook maar laten zitten.

Een van mijn favoriete actiefilms ooit door de heerlijke vaart, de no-nonsense actie, het simpele nooit serieus te nemen verhaal, de fantastische one-liners en de uitstekende chemie tussen Kurt Russel en Sylvester Stallone. En vooruit, Terry Hatcher mag er ook wezen.

Ik ben dol op de ongedwongenheid waarmee actiefilms als deze ooit gemaakt werden. Er zijn geen briljante plottwisten, fancy camerawerk met zinloze slow-motion momenten en diepe psychologische verklaringen voor de motieven van de slechterikken nodig om een goeie film te maken. One-liners (hoe slechter hoe beter), acteurs die zichzelf niet te serieus nemen en simpel, bot geweld zorgen ervoor dat deze film voor mij absoluut hoger staat dan Bourne onzin en melodramatische Spiderman films.

Typische b-pulp uit de jaren 50 die ondanks het foute script, het overdramatische acteerwerk en de afgrijselijke soundtrack best meevalt. De kitscherige sfeer bevalt prima en de special effects zijn voor de tijd waarin deze film geproduceerd werd uitstekend. Fantastisch ook dat Clint Eastwood zelfs in zijn jonge jaren al een killer was, de mensen die de film gezien hebben begrepen wat ik bedoel

En nu ook in het Engels gezien. Ja, Teen Titans Go! To The Movies is een uitzonderlijk geslaagde film die zelfs de grootste hater van de tv-serie toch zal moeten laten toegeven dat de film een flinke hoeveelheid volwassen grappen heeft die echt absoluut niet geschikt zijn voor kinderen. De film zet de kijker dan in het begin ook even op het verkeerde been met een scheetgrap, totdat Nicolas Cage ons als Superman (eindelijk!) komt vertellen dat de Teen Titans een kinderlijk zooitje is. Wat daarna volgt is een kleine anderhalf uur lol waarbij het superheldengenre in het algemeen en DC en Marvel in het bijzonder lekker op de hak genomen worden. Let wel, nergens beledigend, maar overduidelijk met flinke liefde voor superhelden in het algemeen. Dit alles ondersteund met aanstekelijke, vrolijke liedjes, achtergrondgrapjes die de comicnerds zoals ik flink laten lachen en enkele gewaagde scenes (waarbij ze bijvoorbeeld ervoor moeten zorgen dat Bruce Wayne Batman wordt door zijn ouders Crime Alley in te sturen, waarna ze de duim naar elkaar opsteken terwijl de jonge Bruce zijn ouders doodgeschoten ziet worden).

Vergelijkbaar met Deadpool 2 is de film gruwelijk meta en 4th wall breaking. Onder het oppervlakkig simpele script zitten echter ijzersterke grappen, leuke cameo's en lekkere muziek. Leuk voor de jongsten, maar ook echt genieten voor de volwassenen!

Een film die me heel erg doet terugverlangen naar de tijden waar ik nog lekker de tekenfilmserie kon kijken. Het verhaal is enigszins aangepast ten opzichte hiervan (Splinter is een rat van zichzelf), maar in grote lijnen is het erg herkenbaar. Het beste is eigenlijk nog het feit dat de Turtles zelf gewoon erg goed vormgegeven zijn: de uitdrukkingen zijn zeer amusant en de acteurs in de pakken krijgen goed de kans om hun martial arts bewegingen uit te voeren (iets wat absurd is om te zien bij een schildpad van 1.80m)

Goed, de film is totaal niet hoogstaand of diepgaand, maar alles is met een heerlijk jaren 80/90 knulligheidssausje overgoten, waardoor het me allemaal niet zoveel kan schelen dat ik aan het kijken ben naar mannen in groene pakken die pizza eten en achterhaalde surfslang praten. Er is voldoende actie en bovenal humor om jezelf gedurende anderhalf uur uitstekend mee te vermaken. Cowabunga dude!

Ik had van tevoren vooral verwachtingen dat de film verschrikkelijk zou zijn, zodat het geheel me niet zou tegenvallen. Nadat het bioscoopbezoek inmiddels al drie keer was uitgesteld begon ik echter een grote fout te maken steeds meer zin in de film te krijgen en hierbij te geloven dat het waarschijnlijk vele malen beter zou zijn dan ik dacht. Hiermee stelde ik alsnog weer te hoge verwachtingen en valt de film uiteindelijk weer tegen.

Wat de film redt van een complete afgang is het belangrijkste aspect van de film: de Turtles zelf. Men heeft een hoop moeite gedaan om ze allen herkenbare karakters te geven, hun uiterlijk intact te houden (ja, ik vond ze er gaaf uitzien) en de lolligheid er in te houden. Ondanks het net iets te serieuze script heb ik meerdere malen gelachen om alle vier de helden en vind ik ook dat de voice actors goed werk afleverden. Goed, Raphael was nu ineens wel heel erg gespierd en Donatello een bril geven was wat vreemd, maar alsnog werkten de personages heel erg goed.

Er was zeker nog een ander hoogtepuntje in de film en dat is Will Arnett. Niet alleen is deze man een van mijn favoriete acteurs uit Arrested Development (beste komedieserie sinds jaren), hij bewijst hiermee ook genoeg komisch talent te hebben buiten de serie die hem groot maakte. Sowieso vond ik het leuk dat Vernon er in zat, dat gaf het een leuke nostalgische knipoog. Als Irma er nog bij had gezeten was het helemaal leuk geweest.

Nu over naar de mindere momenten. Shredder zag er imposant uit, maar was vooral karakterloos. Splinter had dan weer wel karakter, maar zag er absoluut niet uit. Ze waren beiden niet verschrikkelijk, maar waren alsnog niet zo gaaf als ze hadden moeten zijn De absolute gruwel was echter Megan Fox als April O'Neil. Ik besefte van tevoren al dat ik het nooit eens zou worden met wie April dan ook zou spelen, maar het casten van Fox slaat al helemaal nergens op. Goed, ze draagt een gele jas omdat... April een gele jumpsuit droeg? Ze heeft niets van het leuke quirky karakter dat ik in de tekenfilmserie van vroeger zag (of zelfs maar iets van de wat stoerdere April uit de 2003 serie) en acteert vooral doods en bloedserieus. In eerste instantie vond ik haar acteerwerk een verbetering ten opzichte van haar rollen in de Transformer films, maar na een kwartier besefte ik dat ik haar toch liever zie falen in een uitdagende en sexy rol, dan falen in een verdomd saaie rol.

Het script was zo simpel, dat ik me afvraag waarom ze uberhaupt geprobeerd hebben om met iets anders te komen dan in de originele serie het geval was. Splinter en Shredder hebben ineens geen gezamenlijke achtergrond en April had de Turtles en Splinter vroeger als huisdieren? Was dat nu echt een verhaal waar iemand op zat te wachten? In eerste instantie hoopte ik nog dat Fichter hier iets goeds mee kon doen, maar ook hier faalde film behoorlijk. Had dan Baxter Stockman van hem gemaakt en hem op het einde in een over the top moment in een vlieg laten veranderen, alles behalve het personage dat hij nu zonder overtuiging speelde.

Maar goed, tel de Turtles zelf, Vernon's opmerkingen en de actie bij elkaar op, en je hebt nog best een vermakelijk, zij het weinig imposant eindproduct. Voor de volgende film meer focus op de vier broers, Rocksteady en Bebop toevoegen, Krang als badguy, heel April O'Neil herschrijven en opnieuw casten en Vernon een om de vijf minuten terugkerende nieuwe grap, dan wordt het zeker nog wat.

Slechter en beter dan het eerste deel tegelijk. Het feit dat men de stemmen van de Turtles heeft veranderd is erg jammer, omdat ze toch een stuk jeugdige onnozelheid missen. Het feit dat men Rocksteady en Bebop heeft vervangen voor een bijtschildpad en een wolf is toch ergens ook behoorlijk jammer, helemaal omdat de nieuwe wezens er qua pakken toch een stuk minder goed uitzien als onze Turtlevrienden zelf (meer Japans Gojira niveau).

Wat echter wel beter is dan het eerste deel is de cast. Niet alleen is Paige Turco een knappere April, David Warner schittert als gekke wetenschapper en Ernie Reyes Jr. verbaasde me met zijn fantastische martial-arts skills. Mede door laatstgenoemde acteur zijn de actiescenes veel plezieriger om naar te kijken, al doen de acteurs in de Turtlepakken zelf ook veel meer hun best om de boel spectaculairder te laten lijken.

Humor blijft een belangrijke rol spelen, al probeert men hier ook nog een klein stukje mislukt drama in de film toe te voegen door de Turtles ineens te laten nadenken over hun existentie (zie de teleurgestelde Donatello als blijkt dat zij door een ongeluk tot leven gekomen zijn, is dit vergelijkbaar met het onvermogen van de mens te accepteren dat vanuit de evolutieleer men wel eens door toeval ipv doelmatigheid kan zijn ontstaan?)

Het rapoptreden op het einde is misschien op het randje van het toelaatbare, maar het is toch net niet genoeg om de film echt negatiever op te beoordelen, vandaar mijn zelfde eindscore.

Lang niet zo rampzalig als ik had verwacht. Het grootste probleem zit hem in het feit dat de kostuums van de Turtles en Splinter een stuk minder mooi en gedetailleerd waren omdat Jim Henson's Workshop er hier niets mee te maken had. Maakt dat de film echt veel erger? Niet veel.

Persoonlijk ben ik meer een fan van de groene helden in de grote stad, maar de situaties in een feodaal Japan werkten veel beter dan ik had verwacht. Wederom de typische Turtles humor met verwijzingen naar pop-culture (Clint Eastwood, Kurt Russel etc.), een paar gevechten (iets minder gechoreografeerd dan de voorgaande delen) en voornamelijk een hoop lichte lol. En ja, voor mij werkt het.

Toegegeven, Casey Jones had een ondankbare rol en het script was heel slecht, maar al met al heb ik me erg goed vermaakt.

Ok, het is klaar. Er mogen nog animatieseries komen en de comics mogen langer doorgaan, maar laat Michael Bay verdomme met zijn klauwen van de Turtles afblijven. In eerste instantie zag ik in de trailer Baxter Stockmann, Bebop en Rocksteady en Casey Jones voorbij komen en dacht ik echt dat het nog iets kon worden, maar de film heeft alles wat te tolereren was aan de eerste film naar beneden gehaald en nog verder gescheten op een fantastisch concept. Ach, Krang zag er tof uit en werd leuk ingesproken, maar Bebop en Rocksteady zijn strontvervelend, er wordt niets met Stockmann gedaan, Shredder heeft nog minder te doen en de enigszins charmante scenes in de eerste film tussen de Turtles zijn hier compleet absent. Stephen Amell (hier beter dan in Arrow, die serie blijf ik als Green Arrow fan haten) heeft er echt zin in en is zodoende vertederend, maar het werkt als geheel gewoon niet. De Turtles zijn irritant, April O'Neill wordt nog steeds dramatisch neergezet en zelfs Will Arnett kan het niet redden. Kappen nu, het is echt over.

In bepaalde opzichten o zo flauw en gemakkelijk, maar voor mij als fan van de 1987 serie een waar genot om te aanschouwen. Al die kinderachtige zooi als Villa Achterwerk en Kindernet heb ik gelukkig overgeslagen, The Teenage Mutant Hero Turtles was het voor mij. De reboot uit 2003 beviel me op zich redelijk, al vond ik de karakterdesign wat simpeltjes en deed dat hele duistere ondertoontje het ook niet helemaal voor me. Desalniettemin was het mijlen beter dan al die politiek correcte, geweldloze zooi die kinderen anders zouden moeten kijken, blargh.

Om de twee verschillende turtles samen te zien komen is gewoon een erg leuk idee, al is het spijtig dat er wel erg veel gefocust wordt op de coolheid van de 2003 figuren en de lijpheid van de oude schildpadden. Zo erg was het ook weer niet, al had de oude serie absoluut meer humor. Gelukkig gaat halverwege de film het roer om en worden beide turtles gelijkwaardig afgebeeld.

Verder zijn er heerlijk nostalgische knipogen, zoals de oude April in haar gele jumpsuit die constant beschermd moet worden, Raphael die 'Some people just don't like change!' tegen de kijker zegt waarop de badguy 'Who are you talking to?' zegt en het feit dat Shredder en Krang eigenlijk te cartoonesque en incapabel voor woorden waren. Helemaal leuk was het dat de oorspronkelijke Ninja Turtles uit 1984 ook nog even hun entree doen en laten zien dat ze gigantisch veel stoerder waren dan de latere varianten, in die strips doodden ze nog schurken als echte ninja's.

Qua animaties is het allemaal niet je-dat, terwijl ik het ook jammer vind dat de originele Turtles niet dezelfde voice-actors hadden. Afgezien daarvan toch wel erg leuk.

Na het afgrijselijke wanproduct van DOA: Dead Or Alive was ik toe aan een film die het concept wat men in een beat 'em up voorstelt beter uitwerkt. Het ging me nog geeneens om een 100% accurate weergave van het verhaal uit een spel, zolang de personages, sfeer en actie maar behoorlijk uitgewerkt zijn. In het geval van Tekken (mijn favoriete beat 'em up reeks) miste ik van tevoren al genoeg personages als Paul Phoenix (enkele verwijzing naar in de film), King, Feng, Baek en Hwoarang, maar kreeg daar tenminste wel onder anderen Raven, Eddy, Nina, Kazuya, Heihachi, Jin en mijn persoonlijke favoriet Bryan Fury voor terug.

Wacht, Christie Monteiro is blank en niet Braziliaans? Ach, gezien het feit zij en Eddy in het spel wel een vorm van relatie hebben is het hier nog geeneens zo hinderlijk dat ze een ander 'ras' heeft. Het is niet alsof ze in het spel overduidelijk Zuid-Amerikaans is: een tintje, ok, maar haar accent is overduidelijk gewoon Amerikaans. Heihachi is niet de main badguy en zelfs een 'good guy'? Ach, hij en Kazuya staan tenminste wel tegenover elkaar en het is niet alsof Heihachi compleet vrijgesproken wordt van enige vorm van misdaden. Dan Nina en Anna, die elkaar niet haten, maar kennelijk wel een triootje met Kazuya aankunnen? Ok, dit is vreemd, maar overheen te komen gezien het feit dat ze wel moordenaressen zijn en de juiste skills hebben. Plus het feit dat ze er goed uitzien.

Jin en Steve Fox waren even wennen, helemaal omdat ik de laatste toch liever als vechter had gezien. Jin was een beetje een doetje in vergelijking met zijn spelvariant, maar was wel een uitstekend martial artist en kwam wel toe aan enkele trademark moves. Overigens slaagde alle vechters er in om wat bewegingen uit het spel te kopieren, daar was ik zeer tevreden over. Goed, dat Christie in plaats van capoeira een flexibele mma vechter is klopt niet, maar we hadden in de vorm van Eddy Gordo al zo'n strijder, dat zou anders behoorlijk dubbelop geweest zijn.

Jon Foo is op het moment nog een beetje een Brandon Lee: ietwat een knulletje, maar wel potentie om uit te groeien tot een grotere actieheld omdat hij zeker skills en charisma heeft. Iets meer op zijn stem letten bij het acteren en wat 'stoerder' klinken zou hem goed doen, maar het begin is er. Luke Goss, Cary Hiroyuki-Tagawa en Gary Daniels waren in dat opzicht toch de betere acteurs van deze film, al heb ik nergens mezelf echt zitten ergeren aan matig acteerwerk.

De omgeving was leuk. Ik ben altijd wel een fan van dystopia's en genoot hier dan ook met volle teugen van de duisternis, de rommel, militia's, brandend vuilnis en arme burgers. Leuk om John Pyper-Ferguson hier te zien overigens, na Drive ben ik toch een soort van fan geworden. Goed, het duurde allemaal niet lang voor hem, maar een leuke, kleine rol is altijd nog beter dan een slechte, kleine rol. Jammer dat de Jacks er wat vreemd uitzagen en weinig robot-achtigs hadden, de hele sfeer kwam toch goed over. Meer in de stijl van Tekken 6 dan mijn favoriet deel 5, maar alsnog sfeervol.

De actie zelf was snel ge-edit, maar net niet snel genoeg dat het leek alsof de vechters zelf niks konden (hallo Bourne reeks!). Sterker nog, de choreografie was zeer behoorlijk (mag ook wel met Cyril Raffaelli als choreograaf!) en met sterren als Lateef Crowder, Jon Foo, Cung Lee en Gary Daniels (die hier zijn beste rol tot nu toe heeft!) kun je er in ieder geval van uit gaan dat de martial arts in orde zijn. In tegenstelling tot andere tournament films als Street Fighter en Mortal Kombat is de actie hier veel sneller, harder en bloederiger dan verwacht. Dit werkt goed, omdat Tekken als spellen-reeks zelf ook vaak een stuk harder en realistischer over komt dan bij de eerder genoemde namen het geval is. Enige uitzondering hierop is de hele Mishima Devil Gene verhaallijn die hier gelukkig niet aangesneden wordt, het zou weer een stuk realisme weghalen.

Soundtrack werkte goed: rock afgewisseld met meer elektronische beats zorgen ervoor dat het ritme van de gevechten goed ondersteund wordt. Cinematografie is prima, regie is afgezien van het editten (soms net iets te onduidelijk) weinig op aan te merken, de problemen komen toch voornamelijk vanuit het script zelf:

1. Anna niet laten vechten is een gemiste kans 2. Steve Fox had geen Steve Fox hoeven heten als hij geen moment bokst 3. het einde voelt bijzonder onaf aan 4. Jin lijkt de dood van zijn moeder op enkele momenten wel erg snel vergeten te zijn, helemaal als Christie's kont in beeld kom.

Goed, als letterlijke Tekken-verfilming is er veel te zeuren, als tournament/martial arts film op zich heb ik weinig te zeuren. Vlotte film, leuke actie, geschikte soundtrack, geschikte acteurs en weinig saaie scenes. Tekken is niet perfect, maar staat wat mij betreft nu toch echt bovenaan de vechtspelverfilmingen die er op de markt gegooid zijn.

Ondanks dat voornamelijk/alleen het begin en het einde erg grappig waren en de rest toch net iets te overdreven vulgair is om echt goed te zijn, heb ik me toch behoorlijk vermaakt met het muzikale vakmanschap van de heren Black en Gass (vooral Jack Black is een fenomenale zanger). De vele cameo's maakten de film helemaal de moeite waard (mijn favoriete zanger Ronnie James Dio was helemaal een verrassing), maar ook zij kunnen toch niet verhullen dat het script wel heel onzinnig is en de poep en pies humor soms echt de plank misslaat.

Toch blijven beide heren met hun performance ervoor zorgen dat ik de film geboeid uit heb gezien. Geen oscarwinnend materiaal, maar zeker de moeite waard voor de rockliefhebbers die Ben Stiller's aanwezigheid maar even voor lief nemen.

Een van de engste films die ik ooit gezien heb... en dat is een compliment.

Heerlijk die films waarbij je in het diepe gegooid wordt en vervolgens ondergaat om vervolgens van alles bij te kunnen verzinnen.Tenshi no Tamago legt niets uit, maar vertelt tegelijkertijd zoveel dat het allemaal alsnog duidelijk is. En aan de andere kant ook weer compleet niet. Religieuze symboliek en het proberen te behouden van hoop, maar ook het verlies van geloof staan centraal, maar worden nergens in woorden expliciet gemaakt, waardoor de beelden zelf zovele malen sterker over komen. De enige dialogen die er in zitten draaien om existentie en identiteit en verklaren niets, maar zijn tegelijkertijd zo ongelooflijk mooi dat het allemaal niets uit maakt.

Bij Innocense was er al wat kritiek van velen dat Oshii een slecht script leverde door zijn hoofdpersonen alleen maar filosofen en geleerden te laten quoten, voor hen zal deze film eveneens een grote hel zijn. Gelukkig zijn daar de beelden van desolate steden en gebouwen, met het jonge meisje als moederziel alleen zijnde personage. Met haar ei als enige kompaan zien we haar door een verlaten woestenij trekken, terwijl we ons afvragen wat ze daar aan het doen is, waarom ze als enige leeft en wat dit ei voor significantie heeft. Tot de man in beeld komt was de film voor mij doodeng. Visueel heb ik nog nooit zo krachtig eenzaamheid weergegeven zien worden en de fantastische muziek en koorzang voedt dit gevoel zo ongelooflijk sterk.

Met de komst van een tweede personage en de mensen die achter de schimmen van vissen/God aanzitten nam het angstige gevoel in eerste instantie wat af, tot de metafoor van het najagen van iets ongrijpbaars/de onmogelijkheid van het vinden van de waarheid tot me doordrong en de film alleen maar treuriger en depressiever werd. Met de man komt er wel eindelijk wat dialoog in de film, maar zoals eerder gezegd worden we hier niet heel veel meer wijzer van. In het begin dacht ik nog dat hij stond voor Satan, waar het meisje dan weer zou staan voor Christus/Maria, maar de theorie dat hij staat voor de latere Oshii vind ik eigenlijk veel beter. Dit maakt de film echter wel extra angstaanjagend, omdat de komst van de geboren ongelovige de wereld niet beter maakt en haar zelfs haar hoop ontneemt. Dit zijn zaken waar ik in het dagelijks leven als overtuigd agnost absoluut veel over nadenk, maar ik kleur mijn eigen leven verder in zoals ik het wil, en deze film heeft al een kleur meegekregen die zeer angstaanjagend over komt.

Tegen het einde als de man het ei kapot slaat en het meisje hier achter komt, gingen de haren recht overeind staan bij de gil van het arme kind. Een geluidsloze schreeuw voor de camera, maar het geluid wat we ineens wel horen op het moment dat we een shot van een verlaten kamer te zien krijgen, is zo angstaanjagend en realistisch, dat ik me er echt heel erg vervelend bij voelde. De vraag is ook meteen wat voor recht de man had haar ei kapot te slaan en haar zo alle hoop die zij in de woestenij had te ontnemen. Is leven zonder geloof en hoop wel zo goed? Is het genoodzaakt de valse hoop te laten varen?

Het absolute einde kan ik nog steeds niet begrijpen, behalve dat het me naar de strot greep en me de komende dagen niet los zal laten. Is het nu een happy end? Een open einde? Een overduidelijk noodlottige en deprimerende afsluiting? Wat een film. Wat een beelden. Wat een muziek! Zelfs de miniscule hoeveelheid aan dialogen zijn weergaloos. Ik begrijp er niks van en tegelijkertijd denk ik er zo veel van. Zo zijn de betere filmervaringen over het algemeen! Op deze manier leer ik te midden van mijn liefde voor lompe actiefilms de echte parels als deze zoveel beter waarderen.

Na Avalon, Ghost In The Shell en Innocense heeft Oshii me alweer aangenaam verrast en me doen inzien wat een uitstekend verhalenverteller hij is zonder ook maar enige vorm van een grote lijst aan indrukwekkende dialogen nodig te hebben. Kan iemand me hier vertellen welke van zijn andere films ook de moeite waard zijn? Beter dan dit zal het voor mij waarschijnlijk niet worden, maar als er iets tussen zit wat net iets minder angstaanjagend en mooi als deze film is, dan ben ik daar ook heel erg blij mee. Wow, gewoon... wow.

Heerlijke onzinfilm. Sheen's personage komt net als de kijker veel te laat achter de redenen van het hele gebeuren, waardoor beiden zich wel kunnen ergeren aan de hele situatie, maar toch ook blijven participeren aan de film omdat ze er toch achter willen komen waar het de mooie Kinski nu precies om te doen is.

Over het algemeen goed acteerwerk, ook van Sheen die voor de verandering niet de hele tijd alleen maar moeilijk kijkt en een van de meest spectaculaire stunts die ik ooit heb mogen aanschouwen aan het einde van de film (de mensen die hem gezien hebben weten wel welke ik bedoel, de anderen moeten alleen daarom al eens een keertje een kijkbeurt geven).

Verder weinig diepgang, mooie explosies, maar toch alles bij elkaar net iets te veilig (geen overdreven gewelddadige scenes of enige vorm van naakt).

En toch erg leuk.

Goed, na het verschrikkelijk jolige deel 3 en het eveneens wanstaltige deel 5 (en het voor mij vrij aardige deel 4), hebben we met Dark Fate wat mij betreft eindelijk weer eens een film die de sfeer compleet weet te benaderen van de eerste twee klassiekers. Was het nodig? Nee, maar laten we nu ook niet doen alsof de verhaallijn met tijdreizen een geniaal stukje script is. Terminator heeft zichzelf al vanaf het begin in een infinite loop van mogelijkheden gezet en kan niet 'afgesloten' worden. Hoe leuk ik de rauwe sfeer van deel 1 en het meer emotionele aspect van deel 2 ook waardeer, het zijn qua verhaallijnen geen mijlpalen der cinema.

Heerlijk die opening waarbij John Connor in koele bloede wordt afgemaakt. John Connor is altijd een MacGuffin geweest voor het verhaal, een speelbal van machten die buiten zijn bereik lagen waar zijn belangrijkste bijdrage was dat hij een T-800 leerde lachen en pop-culture referenties bijbracht. Gaf meteen aan hoe scripttechnisch gezien het Terminator-universum niet te redden is omdat er altijd iets of iemand teruggestuurd kan worden. John Connor was vanaf het begin al fucked om gered te worden. Over naar de nieuwe John genaamd Dani, die voor de rest van de film dezelfde rol over kan nemen van beschermd worden omdat er ooit iets van moet komen. Scheelt, in vergelijking met John, dat er bij haar wel uitleg gegeven wordt over waarom zij relevant zou zijn.

Uiteindelijk is zij niet het personage dat de meeste aandacht trekt. Dat trekken oudgedienden Schwarzenegger/Hamilton en nieuwe aanwinst Mackenzie Davis toch het meeste. Vooral Davis was een aangename verrassing. Overtuigend in de actie, maar kwetsbaar op de juiste momenten. Als geaugmenteerd mens overduidelijk een groot verschil met een Terminator, aangezien er hier nog wel emotie bij betrokken mocht worden. Zorgde er ook meteen voor dat haar personage geloofwaardig en sympathiek was. Ze schijnt het meeste op het moment dat de actiechoreografie haar het werk laat doen, zoals haar introductiescene, het hamergevecht tegen de Terminator en het eindgevecht met de ketting.

Hier slaagt Miller sowieso ook in om de actie opwindend te laten zijn, net zoals bij de achtervolging op de snelweg, waar ouderwets stuntwerk voor een fantastische scene zorgde. Het moment dat de actie faalt om imposant te zijn, zijn alle momenten die rechtstreeks uit het MCU overgenomen hadden kunnen worden. De vliegtuigscene, plus onderwater-hummer-scene zaten vol met CGI en haalden me helemaal uit de meer realistische flow waar we voorheen in zaten. Gelukkig zorgde het eindgevecht tussen Terminators, Connor en Grace voor een spetterende finale.

Droogkloot Schwarzenegger houdt zich nog steeds goed staande. Zorgde voor de meest badass momenten tegen het einde en tevens voor de meer humoristische scenes waar hij enkele hilarische zinnen mocht opdreunen met die stalen uitdrukking. Zo maak je hem grappig zonder er een Elton John-bril op te planten en hem 'talk to the hand' te laten zeggen. Hamilton komt ook wederom goed over. Begrijpelijk gefrustreerd, maar nog steeds zeer badass. Tegen het einde na de dood van Arnold en Grace voelde ik zelfs een stukje treurnis over het einde. En petje af voor Gabriel Luna, die net als Robert Patrick niet de fysique nodig heeft om gaaf te zijn. Juist het feit dat hij wat meer mocht praten en beter menselijke emoties kon uiten, maakte hem weer eens een originele toevoeging aan de reeks.

Hebben we iets gezien dat we nog niet eerder hebben gezien? Nee, maar de soundtrack, het acteerwerk, het gros van de actie, de post-apocalyptische shots en de r-rated scenes voldeden helemaal. Ik heb goed genoten.

Alweer een duffe remake/vervolg van een briljant origineel. Tobe Hooper's film uit 1974 had dan wel geen druppel bloed, maar had sfeer, suspense en sterke, angstaanjagende scenes, terwijl hier de toevoeging van wat gore (weinig schokkende overigens) en een hogere bodycount nauwelijks voor een interessante film zorgt. Allereerst is er al een groot probleem dat de hoofdrolspelers duf neergezet zijn (Jordana Brewster kan niet acteren en die broers had ik geen moment sympathie voor) en dat de badguys ook weinig inspirerend zijn. R. Lee Erney doet het aardig, maar op geen enkele manier dat zijn personage echt angstaanjagend over komt, terwijl Leatherface nergens zo eng is als in het origineel. Ook het moederfiguur en haar moddervette vriendin vallen typisch in het clichébeeld van inbred rednecks, maar zijn zo cartoonesque dat het allemaal geen moment interessant wordt.

Nee, voorlopig vind ik Aja's remake van The Hills Have Eyes de enige horrorremake die het origineel met gemak overtreft door excessief geweld en een gruwelijke sfeer. Deze film heeft zoals ik al zei matige gore die nergens intensief wordt. Natuurlijk is er wat gezaag en geschiet, maar het is allemaal zo vluchtig en in de schaduwen gefilmd, dat er alsnog weinig te griezelen valt. Gewoon de zoveelste duffe poging om in te cashen op het succes van een briljant origineel.

Val Kilmer op de automatische piloot, een groepje nietszeggende andere acteurs die flauwe personages moeten spelen en dit op een weinig verheffende manier doen en een ecologische boodschap (redt de Aarde, anders eten de beestjes ons op): maakt dit een goede film? Niet echt, maar uiteindelijk intrigeert het allemaal wel.

De film doet in dat opzicht nog het meeste aan The Thing denken met de constante speurtocht naar wie er geinfecteerd is en wie niet. Het is allemaal niet heel spannend, maar wel sfeervol en de gore mag er zeker zijn. Jammer weer dat men van die godsgruwelijk lelijke CGI moet gebruiken voor de beestjes zelf en de spaarzame momenten dat er wat vuur te zien was (de helikopter explosie was zeer lachwekkend).

Of het ecoplot nu zo serieus te nemen is, weet ik nog steeds niet, maar het is in ieder geval een poging tot het hebben van een uitgangspunt. Jammer dat het op het einde weer zo belerend wordt, dat maakt de film alsnog onintentioneel hilarisch. Toch was het best goed uit te zitten door de sfeer en de beestjes zelf, die alsnog best freaky waren in hun uitwerking. Niet hoogstaand, maar leuk voor een keer.

Ik had nog nooit van deze film gehoord, maar net zoals bij andere Carpenter films is het weer degelijk genieten van de trashy sfeer, de stereotyperende soundtrackk en de zwarte humor. Jammer genoeg heeft deze film een grote hoop momenten die niet nodig waren, zoals een vechtscene van 10 minuten tussen de twee hoofdrolspelers en mist de film toch wat overtuigingskracht in het make-up departement. In dat opzicht is het nog het meeste genieten van de lijpe sfeer, de nonchalante kop van worstelaar Roddy Piper en enkele geslaagde grappen. Als sociale kritiek ook erg leuk, maar het hele principe van de rijken die de armen onderdrukken is ook weer op zo'n manier weergegeven dat het niet heel herkenbaar is buiten Amerika. Leuk, maar zeker niet Carpenters beste werk.

Duidelijk een met liefde gemaakte prequel waarbij men op perfecte wijze rekening houdt met de gebeurtenissen van de Carpenter film uit 1982. Het was dan ook een zeer slimme zet om voor animatronics te gaan in plaats van overvloedige CGI-effecten, omdat de smerigheid van het origineel nu lekker overeind wordt gehouden. Er had nog net iets meer gore mogen zijn, omdat in het origineel nu eenmaal om de vijf minuten wel een nieuw slachtoffer viel, maar de scenes die er zijn, zul je mij niet over horen klagen.

Het acteerwerk was goed. Het is begrijpelijk dat er alsnog enkele Amerikanen te vinden zijn, maar het feit dat het gros van de cast gewoon bestaat uit dikbuikige Noren die hun eigen moerstaal mogen spreken, zorgt toch voor wat extra authenticiteit. Mary Elizabeth Winstead deed het overigens prima. Naast een knappe vrouw ook capabel genoeg om een relatief zware rol als de hare te kunnen vertolken.

De vormgeving van The Thing was briljant en bij vlagen zelfs spectaculairder dan het geval was bij de Carpenter versie. Het enige waar men toch beduidend meer moeite mee had, was het weergeven van het mysterie. Maar laten we hier eerlijk over zijn: we wisten het gros toch al van de vorige film, dus het is niet alsof het als een verrassing aan komt zetten dat de alien levensvormen kopieert. Het enige wat in dat opzicht echt vernieuwend was, was het moment in het ruimteschip zelf.

Ik kan iedere fan van het origineel gewoon aanraden deze film te kijken, aangezien het nergens een goedkope kopie is en goed rekening houdt met de mythologie van het origineel. Het einde is sowieso de perfecte aansluiter naar Carpenters versie.

Bizar product eigenlijk. Bij vlagen zitten er wat expliciete scenes in, maar het is allemaal op zo'n manier gefilmd (en de make-up is hilarisch) dat het vooral grappig lijkt te zijn bedoeld. De cast is hier ook wel heel belangrijk, want naast de sullige en sympathiek Shalhoub, is het vooral jezelf ergeren aan kindacteur Alec Roberts en MC Rah Digga. Vooral laatstgenoemde slaat de plank volledig mis als stereotype en slang uitslaande babysitter, op zo'n manier dat je jezelf afvraagt of ze zelf niet doorheeft dat haar rol een gruwelijk racistisch stereotype neerzet. F. Murray Abraham is vooral over the top en Matthew Lillard zal ik wel nooit meer anders kunnen zien dan Shaggy. Blijft nog Shannon Elizabeth over, die eigenlijk niet meer dingen te doen heeft dan giechelen of krijsen.

Ik noemde de hilarische make-up al eerder en het moet dan ook echt duidelijk zijn dat de geesten bizar niet eng zijn weergegeven. Bij vlagen mag de gore dan wel aardig zijn, maar op het moment dat de wezens die de dreiging veroorzaken er belachelijk uit zien, dan gaat er toch iets fout. Het is echter niet allemaal slecht, want de film verveelt geen moment en het constant veranderende huis is gaaf vormgegeven. Jammer genoeg slaat het script niet aan en blijkt de film uiteindelijk toch wel erg zoetsappig te zijn met een typisch Amerikaans 'love will keep us together' thema. Desondanks best grappig, zolang je het niet al te serieus neemt.

Ah, weer een fijne Marvel verfilming! Ik ben geen gigantische Thor (comic) kenner en kon zodoende mijn lol wel op als Germaanse mythologie liefhebber (Sif is niet blond en niet Thor's vrouw, Thor is niet roodharig en had veel bebaarder moeten zijn, Loki is geen ijsreus, de 3 vrienden van Thor komen nergens voor etc.), maar uiteindelijk heb ik toch behoorlijk genoten. Tevens ook mijn eerste 3D-ervaring, die ik zeker voor herhaling vatbaar vind!

Ik was nog een beetje onzeker over het acteerwerk van Hemsworth in het begin, omdat het de film wel meteen een bijzonder lachwekkend gewichtig karakter gaf, maar vanaf het moment dat de god op Aarde beland krijgen we gelukkig wat lichtvoetigheid te verduren die de film toch een stuk laat opknappen. Het begin in Jotunheim was erg mooi, maar een 2 uur durende film daarvan zonder enige vorm van zelfspot zou me toch wel erg langdradig worden. Gelukkig dat Thor als film net als Iron Man weet hoe drama, actie en humor gecombineerd moeten worden, waardoor het geheel een prima blockbuster vormt.

De cast zelf is bijna prima. Odin wordt fantastisch weergegeven door de immer charismatische Anthony Hopkins, Thor voldoet prima, Loki is heerlijk acherbaks en Portman en Skarsgard doen het eveneens goed als stervelingen. Jammer dat men ineens in het kader van politieke correctheid iemand als Tadanobu Asano erin moet gooien. De acteur spreekt afgrijselijk Engels, heeft het charisma van Keanu Reeves (dat is geen compliment) en valt daardoor echt compleet uit de toon. Dat een niet compleet arische cast (want laten we eerlijk zijn, zo zien de Germaanse goden er wel uit) wel kan werken bewijst Idris Elba gelukkig wel met zijn fantastische vertolking van Heimdall: episch en zeer stoer!

Het verhaal op Aarde zelf is fijn als vrolijke afwisseling, al valt de film qua special effects en design hier wel ineens heel erg tegen, omdat New Mexico nu eenmaal toch een stuk minder imposant is dan het prachtig vormgegeven Asgard. Zonder het blauwe kleurenfilter zien de goden er toch ineens ietwat kitscherig/hilarisch uit.

Allemaal totaal niet serieus te nemen, maar ik kan toch echt niet wachten tot de Avengers film. Captain America doet me nog steeds niet bijster veel, maar de mogelijkheid om Thor en Iron Man samen op het scherm te zien, laat ik toch echt niet aan me voorbij schieten!

Als alles grappig is, is niets grappig. Want godverdomme, wat maakt Waititi weer eens duidelijk dat met alles de draak te steken is en dat zodoende amper wat overblijft van scenes die ook daadwerkelijk iets van betekenis dragen. Ze zijn er wel, maar spaarzaam, en daarvoor heb ik dan eerst al bijna anderhalf uur aan compleet ongrappige meuk moeten uitzitten.

Het pluspunt dan maar? Christian Bale. Gorr is dan wel alsnog vrij matig uitgewerkt, de beste scenes worden compleet door hem gedragen. Het hele concept van iemand die wraak wil nemen op de goden is als concept ijzersterk, maar er gaat voor het gros van de tijd gewoon amper dreiging van hem uit. Daar komt pas verandering in als hij de drie helden compleet overrompelt in de Shadow Realm en hen bindt en knevelt met dark threads of wat het ook was: hier was spanning! Hier was een schurk die iets kon en waar dreiging van uitging. Daarna was die dreiging ook meteen weer weg. Zijn daden zijn verder allemaal off-screen. Grote monsters liggen ergens dood. Sif mist een arm dankzij hem (zinloze en ondankbare rol van Alexander verder). Maar zijn krachten bestaan verder dankzij creatief schrijfwerk en zijn met uitzondering van deze ene genoemde scene nergens imposant. Maar verdomd, Bale geeft alles, en dat redt de film van een veel slechter cijfer.

Jane heeft kanker. Wat voor kanker? Gewoon kanker. Wel stage 4, dus het is erg, maar met uitzondering van het feit dat men hier daadwerkelijk de comics eens volgt, is de uitvoering zeer dunnetjes. Portman speelt buiten de serieuze scenes ook vervelend jolig, maar dat is een onderdeel van wat Waititi kennelijk voor iedereen voor ogen had. Terugkerend op wat ik al eerder zei: als alles een grap is, is niets grappig. Korg is daar het ultieme voorbeeld van. Al die verschrikkelijk zelfreflecterende grappen die alle potentieel serieuze scenes meteen ondermijnen zijn zo wanhopig vermoeiend. De andere running gag van twee krijsende geiten is ook uitzonderlijk kinderachtig. Ach, er vallen ten minste niet honderd keer mensen op hun hoofd. De humor is nu ook uitgebreid met zelfbewuste wapens waar een (ex-)geliefde relatie mee is. Ha. Ha.Ha.

Verder is het weer een aaneenschakeling van reizen naar locaties omdat er ergens iets moet gebeuren. Valkyrie, de valkyrie die onderdeel was van de valkyries en ook daadwerkelijk Valkyrie heet, mag nu weer mee in een eveneens verschrikkelijk jolige rol. Thor en Foster halen wat tenenkrommende herinneringen op aan hun relatie waar ze lekker samen huisvrouw/huisman spelen en samen skaten. Dat waren ook zeker scenes die scenes genoemd mogen worden.

Het erge is dat Waititi daadwerkelijk wel talent heeft op regievlak. Alles ziet er weer super nep en plastic uit, maar er zijn momenten dat de gekozen designs goed werken en de combinatie beeld en soundtrack lopen bij hem gewoon goed. De weinige serieuze scenes die er zijn werken vrij behoorlijk, maar de film wordt gewoon compleet onderuit gehaald door de verdomde joligheid die er meteen voor zorgt dat het me zo vaak niet lukte om ook maar iets van interesse te tonen voor wat er gebeurde. Beter dan het nog joligere Ragnarok, maar daar is ook alles mee gezegd. Voor mij ook de beste Marvel-film van het jaar die ik gezien heb, maar gezien deze score betekent dit ook weinig. Ik voel vooral nog steeds heel veel frustratie bij hoe kinderachtig jolig dat hele MCU nu al zo lang is, iets wat gezien het feit dat Thor nu ook een kind heeft (ABSOLUUT NIET NODIG) waarschijnlijk nog lang zo zal blijven.

Ik ben het echt kwijt. Deze film is kennelijk een van de best gerate Marvel-films en... waarom?

De film heeft echt overtuigende dingen. Het is qua aankleding en regie allemaal alsof ik een over the top anime gecombineerd zie worden met een foute jaren '80 sciencefictionfilm. Qua look werkt het zodoende allemaal prima. Zwierige kleuren, bij vlagen aardige actie en het gaat allemaal vlot voorbij. Maar godverdrie, wat is Thor: Ragnarok vermoeiend lollig. Hoe vaak is het grappig om iets tegen Thor's hoofd te laten komen of om hem weer te laten vallen? Kennelijk heel erg vaak, want er gaan geen vijf minuten voorbij of we krijgen weer zo'n 'hilarisch' slapstick-stukje voorgeschoteld. Want ja, een beetje diepgang of stilstaan bij narigheid mag niet meer. Treuren om de dood van Odin zit er niet in. Stilstaan bij het feit dat de planeet vernietigd is zit er ook niet in, omdat een rotsmonsters weer een grap erover moet maken. Thor die zijn oog verliest is ook niet ernstig. Het enige stukje dat in de buurt komt van iets serieus nemen, is het punt waarop we de flashback van Valkyrie zien.

Die verrotte lolligheid zorgt ervoor dat ik de film vooral vermoeiend vond. Ziet er leuk uit. De acteurs/actrices doen hun best (petje af voor Blanchett en haar toffe outfit), maar het stelt buiten de visuele oppervlakkigheid echt helemaal niets voor. Dom verhaal ("Mjolnir zat altijd al in je!" is Marvel's "jouw moeder heet ook Martha?"), geforceerde joligheid en een compleet gebrek aan afwisseling in sfeer (ja, ik mis scenes die wel impact hebben) zorgen ervoor dat ik echt niet begrijp dat dit dan nu door iedereen zo gevierd wordt.

De eerste Thor film was vooral leuk, maar moeilijk goed te noemen. De film was qua visueel aspect op Asgard of de wereld van de Frost Giants fantastisch te noemen, maar viel vooral plat op de momenten in New Mexico, waarop het wel erg goed te zien was hoe belachelijk superhelden er eigenlijk uit zien. In The Avengers was Thor echter uitgegroeid tot een goed personage dat ontdaan van zijn kinderlijke rebellie veel beter tot zijn recht kwam. Thor: The Dark World hoeft zodoende niet direct meer in te gaan op de groei van hem als personage, maar kan de aandacht meer focussen op onderlinge relaties en het uitwerken van bestaande personages. Het grootste voordeel is dat onderbelichte personages als Heimdall (Idris Elba is fantastisch) en Frigga (wiens vechtscene met Malekith en de daaropvolgende dood zorgen voor twee fantastische scenes) nu ineens de mogelijkheid krijgen om even te schijnen, terwijl Thor's vrienden Sif, Fandral en Volstagg nu ook meer doen dan alleen maar over komen als comical sidekicks. Dat Hogun er praktisch niet in zat maakte me dan niets uit, ik hoef Asano niet buiten Japan in films te zien, hier is hij echt niet op zijn plaats.

Het Jane Foster/Thor gedeelte vond ik in de eerste film niet bijster interessant, maar hier wordt er in ieder geval wel aandacht gestoken in het feit dat er kennelijk chemie tussen hun was (in de eerste film was dit niet bijster duidelijk) en voelt het allemaal wat minder geforceerd aan. De dreiging van Malekith was daarnaast ook voelbaar, Eccleston zet dit personage op fantastische neer. Ik besef dat zijn uiterlijk niet overeenkomst met de campy uitstraling die ze hem in de comics gegeven hebben, dit kan ik echter alleen maar toejuichen. Hier ziet hij er uit als een verwrongen kwelgeest waarbij de invloeden van de Dark Eldar uit het Warhammer 40K universum nooit ver weg zijn. Toffe badguy en gaaf design van zijn leger, dat was toch een stuk imposanter dan wat men in de eerste film trachtte te doen.

Het belangrijkste onderdeel van de film was Loki. Als fan van de mythologie baalde ik er al een beetje van dat Loki meer een stuntelende badguy was gedurende de andere films, terwijl hij vooral wispelturig zou moeten zijn. Hier zet men hem eindelijk neer zoals ik hem wilde zien en zorgde hij ook voor enkele prachtige scenes. Ik ben uitzonderlijk benieuwd wat hij met Odin heeft gedaan en kijk dan ook bijzonder uit naar deel 3!

De scenes op Aarde werken goed. Skarsgård en Dennings zijn een fijne komische afwisseling, zonder dat ze vervelend worden, terwijl Londen als omgeving veel meer intrigeert dan New Mexico. Tel hier bij op dat de film ook uitzonderlijk veel beter geregisseerd is dan het geval was bij de eerste film, de soundtrack veel imposanter is en de film een veel evenwichtigere verdeling heeft van actie, drama, romantiek en komedie en ik ben echt geneigd te zeggen dat ik deze film met het grootste gemak tot nu toe een van de beste Marvel verfilmingen vind. Misschien nog wel beter dan de eerste Iron Man en toch net beter dan The Avengers. Hier mogen er van mij echt meer van gemaakt worden!

Af en toe is het toch fijn om een blockbuster te bekijken met de verwachting dat het te afgrijselijk voor woorden wordt, om uiteindelijk na afloop toch te concluderen dat er behoorlijk wat te genieten viel. Er moet wel meteen gezegd worden dat The Three Musketeers absoluut geen goede film is, maar het feit dat de film zichzelf vooral niet te serieus neemt en de acteurs stuk voor stuk een plezierige rol met knipoog neerzetten, maakt het allemaal toch bijzonder genietbaar.

Vanaf het moment dat Athos in Iron Man outfit uit het water rijst en enkele soldaten afmaakt maakte ik al de opmerking 'wat houd ik toch van historische accuraatheid!' om vervolgens te besluiten dat het toch wel goed zou komen met de film. Wat een over the top nonsense, maar oh zo heerlijk weergegeven. In dat opzicht sowieso een dikke pluim voor Anderson die op perfecte wijze de actiescenes zo in beeld brengt dat alles te zien is en we geen moment geteisterd worden door schokkende camerabeelden die moeten verhullen dat de acteurs eigenlijk niet kunnen vechten. Nee, de slow motion en wijde shots werkten prima en toonden verbazingwekkend weinig stuntmensen voor de hoofdrolspelers.

Petje af voor Orlando Bloom, dit is de eerste keer dat ik hem niet meteen wilde zien sneuvelen. Het was overduidelijk te zien dat hij het heel erg naar zijn zin had. Logan Sherman had ik van te voren niet veel van verwacht, maar voor een jonge acteur deed hij het verbazingwekkend goed. Mila Jovovich mag van mij persoonlijk wel eens wat minder in Anderson's films opdraven, geen vervelende actrice, maar echt sterk vond ik haar hier ook weer niet, net iets teveel een geval van 'getrouwd met de regisseur'.

Maar goed, het script was complete onzin en historisch dermate inaccuraat dat ik me kan voorstellen dat er een hoop mensen niets met deze film zouden kunnen. Ik heb me echter alsnog gigantisch vermaakt met de overdreven actie, humor en absurde situaties. Erg leuke pulp.

Altijd genieten met die vhs-avondjes waar mensen met de grootst mogelijke troep aan komen zetten. Thunder In Paradise (inclusief ongelooflijk aanstekelijke titeltrack) is een weergaloos slechte film met buitengewoon slecht acteur Terry 'Hulk' Hogan, een allegaartje aan subplotjes, non-gewelddadig geweld en uitzonderlijk flauwe humor. Thunder In Paradise is overduidelijk bedoeld om het hele gezin aan te spreken en faalt daardoor heel erg in de uitwerking op zowel het komische als het actiegedeelte. Een paar explosies, maar de boeven zijn altijd al uit de auto voor de raket inslaat. Een paar klapjes, maar geen moment ook maar een spoortje bloed te zien. Veel mensen in bikini's, maar sensualiteit is ver te zoeken. Veel grappen, die vooral grappig zijn omdat ze zo ongelooflijk hard de plank mis slaan.

Nee, meneer Hogan doet het hem gewoon niet voor me als actieheld. Vind dat hele worstelgedoe sowieso al belabberd dom en saai, maar het bewijst ook weer eens dat nepvechten in de ring niet meteen voor goed vechten in een film zorgt. Serieus, zelfs de slechtste Chuck Norris film is nog niet zo erg als de slappe excuusjes die men in deze film probeert neer te zetten als actie.

De film is echter wel zeer makkelijk uit te zitten, want het is om de haverklap genieten van uitzinnige stupiditeit, dat het gewoon hilarisch is. Compleet mislukt als film, maar oh zo geslaagd als stompzinnig vermaak met een hoop drank en melige vrienden.

Ik was bij het einde van de film even in de war omdat ik toch echt hoopte dat ze ermee weg zouden komen. Bridges' dood kwam echt als een schok.

Heerlijke film! Eerlijk is eerlijk, Jeff Bridges speelt met gemak acteergrootheden als Eastwood en Kennedy van het scherm. Wat een enthousiasme en jeugdige onbezonnenheid, het komt zo ongelooflijk goed over. De chemie tussen de twee hoofdrolspelers is gelukkig ook uitstekend, waardoor de dialogen vaak speels en geimproviseerd ipv gescript over komen.

Verder heeft de film wel weer een typische Eastwood film opbouw: er gebeurt iets in het begin, vervolgens krijgen we een hoop scenes die leuk zijn (die hillbilly met zijn wasbeer en konijnen), maar eigenlijk helemaal niks met de rest van de film te maken hebben. Pas na het midden komt de omslag en krijgen we eindelijk een idee waar het verhaal nu precies naartoe gaat. Dit is allemaal geen probleem door de acteurs en de gebeurtenissen, het was meer een constatering dan kritiek.

De verdere cast is ook fijn. Catherine 'Daisy Duke' Bach in een van haar eerste rollen, Geoffrey Lewis als stuntelende gangster en Gary Busey in een piepklein rolletje kleuren deze film allen zo in, dat we het idee hebben een complete sterrencast te zien (iets wat toch wel grappig is, omdat zowel Bach als Busey nu niet direct grootheden waren toen). Kennedy had ik nog nooit zo'n eikel zien spelen, dat was in dat opzicht ook weer eens iets nieuws, hij deed het zeer naar behoren.

Naarmate de film op de bankoverval terecht komt neemt de spanning toe, helemaal bij het verraad van Red. Het einde komt ineens als een donderslag bij hemel en gaf me toch nog een vreemde nasmaak, de hele film door leek het allemaal immers zo goed te gaan. Daarnaast, ik wil 'the dude' niet zien sterven. Desalniettemin een ongelooflijk leuke film!