Opinions

Aardig vermakelijk, maar tegelijkertijd blijkt toch wel erg goed dat, zodra de film over de helft is en we zijn bekomen van de special effects, het verhaal niet het sterkste punt is. Op zich is dit geen heel grote ramp, want zowel LaBeouf als Monaghan, Dawson en Thornton doen absoluut hun best. Vooral LaBeouf laat zien dat hij een veelzijdig acteur is, die absoluut meer in zich heeft dan het spelen in films met oversized robots en best in staat is een dramatischere rol op zich te nemen.

Maar na de helft van de film, als de stunts en explosies wat beginnen af te nemen, begint het domme script toch wel enigszins door te schemeren. Het is niet erg dat het allemaal zo vergezocht is, maar als een film toch probeert serieus te zijn zoals hier het geval is, verwacht ik toch een iets sterker verhaal. Toch wel degelijk een leuke, bij vlagen spannende film.

Zeer foute film, maar de make-up effects en de meeste acteurs waren redelijk overtuigend. Dat het verhaal fout is was van tevoren wel te verwachten, ik heb me in ieder geval vermaakt. 3 ***

Een film van en voor blanke mensen. Doorgaans ben ik niet de persoon die constant loopt te miepen op het concept van white privilege, maar Eat Pray Love is de ultieme verpersoonlijking hiervan. We kunnen 'genieten' van de oppervlakkige ontdekkingsreis van iemand die het eigenlijk prima heeft, maar het even niet meer ziet zitten. Gelukkig bestaat de rest van de wereld buiten Amerika uit magische plaatsen met grootse buffetten, zonsondergangen, spirituele inzichten en wonderbaarlijke tovenaars die je met een blik kunnen doorzien.

De eerste act in Amerika zelf begint al verschrikkelijk. Roberts' personage is onsympathiek in haar ogenschijnlijk perfecte wereldje, die het allemaal eventjes niet meer trekt. De crisis drijft haar in de armen van een stinkhippie gespeeld door James Fanco, die haar vanzelfsprekend niet de diepgang kan bieden die ze zoekt. Dan maar een vakantiereisje boeken, geld is er kennelijk toch genoeg.

De tweede act in Italië laat de grootste wanstaltigheid echter meteen losbarsten. Een half uur lang zien we Robert's op smerige wijze pasta naar binnen slurpen, terwijl ze gezellig aan het keuvelen is met Italianen (die allemaal perfect Engels lijken te spreken, dat is nieuw voor dat land) die haar vertellen over hoe Amerikanen niet begrijpen hoe ze moeten chillen. De levenswijsheden vliegen je om de oren met de subtiliteit van een met spikes bedekte baksteen die tegen je achterhoofd gegooid wordt terwijl je net boven een bak punaises hangt.

Daar komt de derde act aan, waarbij Roberts in India lekker spiritueel mag doen. Ook dit land is vol met magie, al wordt er voor het gemak toch even lekker voorbij gegaan aan de vervuiling, de armoede, het seksisme en de corruptie binnen dat land. Alles om vooral weer te bewijzen dat de rest van de wereld magisch is. Het enige moment dat er iets naars van het land naar boven lijkt te komen zoals gedwongen huwelijken, moffelt de film dit keurig weg door Roberts voor het meisje te laten bidden. Awwwww.

Dan maar liefde in Bali met een andere magische buitenlander die in Amerika zelf niet te vinden is. Echt een conflict is er dan ook al lang niet meer te vinden buiten een mieperig 'moet ik wel of niet met de droom man er vandoor gaan'. Ik ga het antwoord zelf niet eens geven, aangezien het al duidelijk mogen zijn dat clichés in deze film hoogtij vieren.

Eat Pray Love is een walgelijk stuk cinema die de blanke Amerikaanse elite helemaal moet aanspreken in haar oppervlakkige zoektocht naar 'meer' buiten de materie. Het gros van de cast is over the top aan het acteren, de personages zijn domme karikaturen, het verhaal is bagger en ieder shot is een aaneenschakeling van vakantiebureau reclames om je te doen denken dat de wereld zo gruwelijk mooi is. Zooi van de onderste plank die ook nog eens veel te lang duurt.

Een van Burton's beste film omdat het buiten Johnny Depp zo ongelooflijk niet-Burton is. Daar komt sowieso bij kijken dat deze film gemaakt werd op het moment dat Johnny Depp als acteur ook nog daadwerkelijk iets voorstelde en moeite in zijn rollen stak, waar het de laatste jaren vooral met make-up op rondrennen is en zichzelf tot in den treure herhalen. Ik heb nooit van mijn leven een Ed Wood film gezien, maar ben door deze biopic wel geinteresseerd geraakt en heb ik ook het idee gekregen dat Wood een man met een visie was die helaas de kunde miste om er echt iets van te maken. Zoals hij als fan opkijkt naar Bela Lugosi, zo kan ik mijn helemaal voorstellen hoe je als fan naar een idool kijkt. Als Lugosi ook maar iets lijkt op hoe hij hier op voortreffelijke wijze wordt neergezet door Martin Landau, dan moet het een briljant acteur zijn waar ik ook snel eens wat meer films van moet gaan zien.

Waarom ik deze film, gelukkig, vrij on-Burton vind, is het feit dat deze film niet vervalt in de strontvervelende clichés waar hij al jaren mee speelt. De wanstaltige hoempapamuziek van Elfman is hier nergens te vinden, Depp acteert fantastisch en hoeft voor de verandering eens niet de hele tijd met Bonham Carter te communiceren, de film is niet de hele tijd op zoek om quirky personages extra quirky te laten lijken (ja, ze zitten er wel in, maar passen prima in de sfeer van de film in plaats van dat ze extra uitvergroot worden) en de film hanteert niet zo'n wanhopig zwierig gothic/fantasy tintje MAAR komt alsnog wel zwierig over op een goede manier.

Erg fijn geregisseerd, geacteerd, dramatisch en humoristisch op een manier dat het niet botst (ik lach dubbel toen Sarah Jessica Parker 'Do I really look like a horse?' zei) en wel degelijk aangrijpend. Toch maar eens wat Ed Wood films kijken en Burton weer wat uit mijn verdomhoekje van 'meest overschatte regisseurs ooit' halen.

Veel horror geeft onze onderbuikgevoelens en angsten ten opzichte van zaken uit de realiteit weer. Net zoals in de jaren '70 het geval was met films als The Texas Chainsaw Massacre en Deliverance, keert men de laatste jaren weer terug naar gruweldaden met een bijzonder menselijk karakter. Eigenlijk is dit soort horror ook met het grootste gemak gruwelijker te noemen dan welke vampier/geesten/monsterfilm dan ook, omdat de hoofdpersonen getroffen worden op plekken en door personen die ons allen bekend voor komen. In dit opzicht is het niet moeilijk om te zien dat de film inspeelt op de gevoelens die in de Britse samenleving heersen over de verloedering van de lagere klasse en het algemene verlies van normen en waarden. Dat Britse tieners dit in het echt doen lijkt me vanzelfsprekend overtrokken, als weergave van onze basale angsten slaagt de film dan ook prima. De ontknoping waarbij aanstichter van al het geweld, Brett, uiteindelijk zichzelf zo gedraagt vanwege de belabberde opvoeding die hij heeft genoten geeft hierbij een mooi stukje nuance (voor de mensen die allemaal janken over het feit dat film een complete verkeerde weergave zou geven van criminele tieners) over hoe verwaarlozing bepaald gedrag veroorzaakt.

Verder fijn geacteerd en behoorlijk spannend, al ben ik bijzonder niet te spreken over de afgrijselijke soundtrack. Stoere praat over hoe ik die kinderen al lang in elkaar gemept had of over hoe ik in die situatie natuurlijk reeds vertrokken zou zijn voor het zo ver uit de hand zou lopen, is compleet zinloos en slechts een standaard onderdeel van het kijken naar een film. Vanzelfsprekend voelde ik frustratie en woede en had ik graag gezien hoe het gespuis op harde wijze om het leven zou komen, het feit dat ik mezelf zo opwond over deze situaties gaf al goed aan dat de makers geslaagd zijn in het produceren van een frustrerende en angstaanjagende film.

Ik ben genaaid: op de achterkant van de Blu-ray staat dat de film in zowel Frans als Engels is opgenomen en dat er zodoende twee versies van zijn. Welke versie je zelf hebt, kom je pas achter zodra je de disc er in gooit en de eerste dialogen gesproken worden. Weer de Engelse versie dus, al moet ik toegeven dat hij ook weer niet compleet vervelend is. Echter, ik had het allerliefste gewoon de Franse taal gehoord omdat ik behoorlijk zeker weet dat deze voor een stuk meer realisme zorgt, nu lijkt het echt bij vlagen te duidelijk alsof er gedubd is.

Eden Log blijft echter wel een prachtige film waarvan ik nog steeds niet begrijp dat hij zo'n lage score hier krijgt. Dat hij niet voor iedereen is begrijp ik volkomen, maar is de film dan ook maar een moment anders gepromoot dan een kunstzinnige low-budget film met een minimaal aantal dialogen en experimenteel camerawerk? Aan de hand hiervan zou je het gros van het publiek in ieder geval al moeten afschrikken, al lees ik hier ook terug dat een aantal mensen dachten dat ze een horrorfilm te pakken hadden, iets wat toch echt niet het geval is.

Eden Log is een heerlijk claustrofobische en verwarrende film die slechts op het einde op dubbelzinnige wijze iets vrijgeeft van het daadwerkelijke verhaal. Hierbinnen een persoonlijke tweestrijd centraal in een duistere en vijandige omgeving. Waar andere duistere films altijd een lamp op de achtergrond hebben om een schijnduister te creeeren, is de film hier donker als het daadwerkelijk donker is. Ondersteund door een sterke soundtrack en enkele angstaanjagende omgevingen, zet de film zo een sterke sfeer neer waarbinnen het voor de kijker meespeuren is naar water precies aan de hand is. Experimenteel en absoluut niet voor iedereen, maar fantastisch gefilmd. Bij de herziening deed de film dan ook precies wat ik hoopte: meer verwondering bij mij als kijker laten ontluiken, terwijl mijn fascinatie over wat het verhaal precies inhoudt gewoon gebleven is.

Een film die oh zo goed begon, maar uiteindelijk naarmate de tijd verstrijkt niet heel veel meer is dan Groundhog Day in een sciencefiction jasje. Ik haat Tom Cruise als een persoon met zijn scientologycultus promotie, maar betrap mezelf er iedere keer op dat ik alsnog wel blijf genieten van hem als acteur. Bij Oblivion viel hij licht door de mand, maar hier komt hij weer prima weg met een erg sterk neergezette rol waardoor ik mezelf maar blijf vervloeken dat ik de man zo graag zie spelen, terwijl ik tegelijkertijd niets liever wil dan hem zien ophouden met in de spotlights te stappen. Fuck you Tom Cruise, waarom ben je zo'n verdomd goed acteur en zo'n idioot tegelijkertijd?

Goed, over naar de film zelf. Edge Of Tomorrow maakt een punt met betrekking tot Oblivion weer helemaal goed: er gebeurt veel. Serieus, Edge Of Tomorrow zorgt er constant voor dat je als kijker betrokken blijft bij de actie door middel van een vlotte montage, coole special effects en een flinke dosis humor die wonderbaarlijk goed werkte zonder de film een bepaalde gravitas te laten verliezen. Cruise werkt als sulletje die steeds stoerder wordt en Browning is zeer charismatisch. De kleine bijrollen van mensen als Paxton en Gleeson geven de film daarnaast net dat beetje extra acteergeweld dat ook nodig is om het gevoel te geven dat men ook echt aandacht in de casting heeft gestoken en de film niet puur en alleen laat draaien op zijn twee hoofdacteurs.

Na een krappe twee uur vol spektakel gaat toch een ding wringen: was deze film nu echt zo goed? Ik heb me wis en waarachtig geen moment verveeld en genoten van de Warhammer 40K achtige outfits en aliens, de vaak zeer geslaagde humor en het prima acteerwerk. Het belangrijkste punt voor een sciencefiction film, het script, is echter lang niet zo sterk als ik had gehoopt. Het hele concept van trial en error door middel van sterven en opnieuw proberen is zeer interessant, maar waar men dit op baseert is vrij duf te noemen en zorgt ervoor dat Edge Of Tomorrow helaas toch niet meer is dan een zeer vermakelijke en goed geproduceerde actiefilm met wat scifi elementen. Zeker de moeite waard om een keer te zien (zag er prima uit in IMAX 3D), maar in vergelijking met een recente topper als District 9 valt het toch net te mager uit.

Door de omgeving en de aankleding, verwachtte ik een soort van De Verbouwing te gaan zien, maar het campy vermaak bleek uit. Qua regie zat het allemaal goed in elkaar en enkele acteurs deden het niet slecht, maar ik had vrij veel moeite om me te blijven focussen op het matige verhaal en wie wie nu weer had verraden. Blijft allemaal een ver van mijn bed show en als de personages dan ook niet meewerken blijft er niet veel van over. Niet compleet wanstaltig, maar gewoon heel saai.

Eigenlijk is Sabata een afgrijselijk kitscherige film met lelijke, overacterende acteurs (al ligt dit voor een groot gedeelte aan de dubs), een slecht verhaal en bordkartonnen personages. Dit alles wordt echter teniet gedaan door de aanwezigheid van Lee van Cleef en de uitstekende soundtrack, maar zonder deze twee pluspunten is het voornamelijk een rommelige western die echter wel zeer makkelijk wegkijkt.

Een echte Clint film: actie met een klein beetje diepgang. Vooral de bergbeklim scenes waren adembenemend spannend.

Oef, de nadruk ligt toch wel behoorlijk op komedie en daarmee ook wel heel flauwe humor. Piepende spinnen die af en toe geirriteerde gezichtsuitdrukkingen vertonen? Mmm, je moet er maar even voor in de juiste bui zijn. Er is een vrij groot gemis aan horror, want afgezien van wat groen bloed is er van die spinnenaanvallen bar weinig te zien. Goed, we zien wat mensen overduidelijk zichzelf ergens tegenaan gooien, maar impact van giftanden is verder nergens te bespeuren. Toch jammer, want spinnen blijven vrij angstaanjagend van zichzelf.

Waar de film wel in slaagt is het neerzetten van een lekker jaren '50 pulpsfeertje door de overdreven soundtrack, de karikaturale rollen van onder andere Arquette en Overton en de enkele popculture referenties. Nergens wil het ook maar een moment spannend worden, helemaal omdat de spinnen er gewoon vrij lelijk uitzien en geen moment echt in het beeld lijken te zijn, maar het vermaakt in al zijn slechtheid wel degelijk iets. Maar nogmaals: de film is overduidelijk bedoelt als komedie, de serieuze horrorliefhebber zal hier toch een hoop missen.

Benieuwd of ik de film beter had gevonden als ik Daredevil toevallig wel had gezien.

De film heeft een probleem wat wel meer stripboek-verfilmingen hebben: het neemt zichzelf allemaal zo serieus, terwijl het er zo lachwekkend uitziet. Films als Iron Man en Ghost Rider werken prima omdat men veel knipogen heeft, terwijl de X-Men reeks een interessante sci-fi/evolutionaire visie combineert met leuke actie en humor; Elektra daarentegen heeft geen boodschap, geen humor en al helemaal geen interessante actie. Enkele afgrijselijk ogende explosies, hip geschoten martial arts scenes (met hip bedoel ik vanzelfsprekend 'chaotisch en onoverzichtelijk') en wat heen en weer gespring door de lucht, maar niks van dit alles zal echt blijft je echt bij.

Dan het acteerwerk: Elektra heeft een gigantische aaneenschakeling van irritante personages (het feit dat er twee een geestelijke stoornis hebben is hier niet een van de redenen van) met wie ik geen moment ook maar enige binding heb gekregen. De film gaat sowieso de fout in door een pubermeisje in een van de hoofdrollen te zetten, omdat het zoals gewoonlijk weer eens blijkt dat dit soort personages alleen maar irritant, bijdehand en eigenwijs zijn zonder ook maar een moment te vermaken. Jennifer Garner acteerde overdreven melodramatisch, Will Yun Lee's presentatie was een drama op zich en zelfs Cary Hiroyuki-Tagawa had geen mogelijkheid te schijnen.

Alles bij elkaar was het ook weer niet onooglijk slecht, omdat dit soort films met het soort crew en budget best vlot over kunnen komen, het blijft echter een zielloze boel. Dan liever nog een keer Ghost Rider erin, die was toch echt een behoorlijk stuk vermakelijker.

Toch ietsjes minder dan ik me hem vroeger herinnerde, maar alles bij elkaar zeker voldoende. Waar de razzie nominaties voor slecht acteerwerk of slechte regie vandaan komen is me ook een raadsel, want helemaal Byrne doet goed zijn best. Leuk ook om Arnold eens in een minder stereotype rol te zien dan gebruikelijk is voor hem (klappen van een oude vrouw als hoogtepunt)

Religieuze films kunnen vervelend worden als ze te belerend worden, dat hele gedoe valt hier gelukkig behoorlijk mee. Alles bij elkaar duurt het echter wel erg lang, maar naarmate het einde nadert zijn er in de vorm van de achtervolging in de metro en het einde in de kerk wel weer enkele prachtige scenes om dit te doen vergeten.

Aan het einde van zijn carriere begon Schwarzenegger in ieder geval steeds beter te acteren en in dit geval ook interessantere scripts te kiezen. Zo leuk als zijn oude werk is het niet, maar alles bij elkaar is End Of Days zeker geen verkeerde film.

Jean-Claude van Damme is een held. Nou ja, misschien is 'baas' of 'bad-ass' een beter woord in deze context, want er is weinig heldhaftigs aan zijn personage, maar damn wat was het genieten.Helemaal omdat hoofdpersoon Tom Everett Scott toch behoorlijk wat steekjes qua acteerwerk laat vallen, is het aan mijn favoriete Belg om de show te stelen. En op wat voor wijze? Een hilarisch over the top personage (een veganist die liever geen geweren gebruikt vanwege hun uitstoot en wat dit voor het milieu betekent) die een fantastische hoeveelheid oneliners en uitstekende mimiek combineert en daarnaast ook nog een lekker robbertje kan vechten. Al vanaf het begin dat zijn personage in mountie-kostuum een groep mensen in zijn eentje afslacht wist ik dat we Van Damme's leukste rol sinds jaren te zien krijgen. Badguy spelen gaat hem ongelooflijk goed af, zelfs tot in de dood blijft hij dit volhouden.

Orlando Jones doet het gelukkig ook niet onaardig, terwijl de groep van kompanen waar hij zichzelf mee omringt het ook verbazingwekkend goed doet. Niet alleen als acteurs, maar ook in het actiedepartement valt het niet tegen. En de actie komt erg veel aan bod en mag er zeker wezen. Soms is het erg in het donker gefilmd zodat de stunt doubles niet teveel opvallen, maar hinderlijk is het nergens. Daarnaast is de choreografie behoorlijk goed en zijn er enkele zeer leuke vondsten zoals het gevecht in de bomen.

Enemies Closer duurt niet te lang, verveelt geen moment, zit vol met gave actie, oneliners en heeft een behoorlijk aardig geschreven verhaal. Ik ben geneigd om te zeggen dat dit buiten Universal Soldier: Day Of Reckoning toch wel mijn favoriete JCVD film is van de post-2000 reeks. Meer van dit soort excentrieke rollen aub!

Zeer interessante science-fiction film met ijzersterke rollen van Quaid en Gossett. De special effects zijn ondergeschikt aan het aangrijpende verhaal van twee gezworen vijanden die noodgedwongen moeten samenwerken om te overlven op een onbekende planeet. Het gegeven is dan misschien achterhaald, de uitwerking absoluut niet, voornamelijk door de chemie tussen beide hoofdpersonen en de vele memorabele scenes.

Er zit genoeg humor in, die vaak verlichtend werkt, maar dit alles kan niet verhullen dat de boodschap zeer serieus is. Een zeer mooie film die het wat mij betreft met gemak kan opnemen tegen The Neverending Story, die toch echt veel minder sterk was uitgewerkt dan deze film.

De combinatie Clint & Tyne werkt ergens wel, maar tegelijkertijd heb ik het idee dat men hem een vrouwelijke partner heeft gegeven om wat meer politiek correct te zijn (de makers van de film, in de film zelf is het overduidelijk dat dit zo is). De oneliners zijn nog aanwezig en enkele actiescenes overtuigen goed, maar alles bij elkaar vind ik (helemaal door de domme hippieschurken) de film niet zo sterk als zijn voorganger Magnum Force.

Dit neemt niet weg dat Clint zich weer van zijn beste kant laat zien en de film verder gewoon een zeer vermakelijke actiethriller is.

Ik verwachtte een film die nergens over ging en kreeg een film die nergens over ging. Wel een hele leuke film die nergens over ging. Het acteerwerk is zo sympathiek en de knullige gebeurtenissen zijn allemaal zo ongelooflijk Brits, dat ik alle eventuele foutjes met alle plezier met de mantel der liefde bedek. Mijn aversie tegen Hugh Grant is in de tussentijd eigenlijk ook wel gematigd, de beste man functioneert prima als sympathieke sul. Het is echter vooral Colm Meany die de show speelt, wat een fantastische kop en stem heeft die gast!

Misschien dat het voor een rasechte stedeling allemaal een hele grote ver-van-mijn-bed-show is, maar als getogen dorpeling herkende ik de typetjes en knulligheden allemaal met groot gemak. Niet dat wij in Zuid-Beijerland heuvels of bergen hadden, de dijken waren al hoog genoeg. Leuke cast, grappige situaties en mooie cinematografie en soundtrack: The Englishman Who Went Up a Hill but Came Down a Mountain is een heerlijke feel-good film met een van de meest vermakelijke dominees die ik sinds tijden heb gezien.

Bij een nadere herziening blijkt deze film toch wel een gigantische tegenvaller te zijn. Nog steeds zeer vermakelijk en Bruce heeft enkele prachtige trappen en stoten, maar over het algemeen faalt de regie dermate hard in het goed vastleggen van de actie dat het gewoon zielig wordt. Zet dan een echte Hong Kong regisseur neer in plaats van een Amerikaan, het valt zo vaak pijnlijk op dat de meeste westerlingen gewoon geen kaas hebben van het schieten van een goede vechtscene (uitzonderingen daargelaten).

Wat daarnaast ook gruwelijk irriteert is het simpele script wat het midden houdt tussen een James Bond film, tournament martial arts films en Bruce Lee's filosofie. Ik ben het eens met zijn denkwijze over het gebruik van martial arts en stijlen, maar door zijn matige acteerwerk is het hier voor het grootste gedeelte wel een marteling om helemaal door te komen. Niet dat de rest van de acteurs het beter deed: Jim Kelly en John Saxon waren voornamelijk sympathiek in hun knulligheid. Saxon deed daarnaast zijn best, maar was overduidelijk geen martial artist. De actie zelf is niet slecht, maar het moet gewoon echt beter in beeld gebracht worden!

Vroeger was deze film mijn favoriete Bruce Lee, maar ik denk dat ik in de tussentijd de rest toch maar eens aan een herziening moet onderwerpen om te kijken of dit nog steeds zo is. Persoonlijk vind ik de parodie 'A Fistful Of Yen' uit de Kentucky Fried Movie met Bruce Loo nog beter. Enter The Dragon is vooral leuk, maar gebrekkig.

Epicenter is een behoorlijk slechte film, die echter in al zijn knulligheid soms best te genieten is. De special effects zijn soms rampzalig, maar in enkele gevallen (zelfs als ze niet uit andere films gejat zijn) lang niet zo slecht. Er zit redelijk wat vaart in de film, Daniels heeft een leuk personage te spelen en voor een ex-porno ster doet Traci Lords het helemaal niet zo slecht als actrice.

Tja, de twee verhaallijnen door elkaar zijn wel rampzalig gemixt en voor een film met Gary Daniels waar men hem in een grote rol neerzet is er verbazingwekkend weinig goeie actie te vinden op een enkele shootout na.

Oh, en wanneer stopt men nu eindelijk eens met kinderen en drama te combineren, het is gewoon strontvervelend om familiedrama in dit soort films terug te zien.

Sorry Djelle, maar ik vond het een behoorlijk slaapverwekkend werkje

Bij het zien van de cover en het lezen van de naam van de regisseur had ik ook geen magisch werkje verwacht, maar tenminste wel iets wat nog cheesy op een leuke manier was. Net zoals Pyun's The Sword And The Sorcerer draait deze hele film om een superwapen, maar waar bij Pyun de hoofdpersoon nog behoorlijk wat schade aanricht met zijn wapen (en overduidelijk laat zien dat het wapen ook echt een verschil maakt), komt meneer Norton niet veel verder dan rechtopstaand in een auto wat heen en weer schieten zonder al te veel te raken. Kom op meneer Santiago, ik kijk naar dit soort films om schade en impact te zien, niet om mensen te zien vluchten voor explosies of te zien wegduiken als er rijen kogels over hun hoofden vliegen. Zelfs rechtopstaand in een rijdende auto, is een andere auto (helemaal als ze in rijen van vier aan komen rijden) een makkelijk doelwit voor een granaat, was het budget dan echt zo laag dat die auto's het moesten overleven?

RIchard Norton is onder andere in de leer geweest bij Chuck fucking Norris en staat in de martial arts wereld behoorlijk goed bekend, jammer dat dit in de film matigjes naar voren komt. Zijn handgevechten zijn alsnog interessanter dan de saaie shootouts, maar je blijft de hele tijd het idee hebben dat een mooie spinning kick de gevechten toch interessanter zouden houden dan de paar vuistslagen die er uit gegooid worden. Niet dat alleen Norton hier in teleurstelt, de rest van de cast heeft ook vrij weinig te doen. Goed, Corinne Wahl heeft een imposante boezem in een weinig verhullend pakje (deze boezem komt ook niet in actie), maar krijgt ook vrij weinig te doen behalve de helft van de tijd 'bitch' genoemd te worden. Slechts Robert Patrick is een klein lichtpuntje, omdat hij de enige acteur is die wat dynamiek in zijn stem aanbrengt, waar de rest te duidelijk bezig is met zo monotoon mogelijk hun zinnetjes op te lezen. Geen idee meer wie de main badguy was, zijn rol was uitermate verwaarloosbaar.

Ik ben dol op slechte actiefilms, maar wil toch echt meer afwisseling dan die enkele woestijnshots die hier worden geboden. Afgezien van het feit dat de film zich in Alaska in de toekomst moet afspelen (Alaska is nu een woestijn, dat wijst er in ieder geval op dat er iets raars gebeurd is), is er geen enkele hint naar effecten van fallout of een oorlog. Iets post-apocalyptisch als mannen in monsterpakken, kannibalen, zuurmeren of reusachtige insecten, waren zoveel malen leuker geweest dan de paar verschillende stammen onderling die vechten om... olie? Grappig dat men meer bezig is met het vernietigen dan het echt redden van het spul, maar goed.

Equalizer 2000 is een gaapfestijn. Er wordt veel geschoten, maar eigenlijk gebeurt er niets. De soundtrack is nog best aardig, maar de actie is zo inwisselbaar, de achtervolgingen zijn oersaai, de achtergronden zijn slaapverwekkend en ik mis toch echt wat humor. Misschien dat er wel een knipoog te bespeuren valt, maar ik heb hem niet gevonden. Geen coole oneliners of brute scenes die je bijblijven, dat is jammer. Dan vind ik een film van Sam Firstenberg (over pulpregisseurs gesproken) als Avenging Force toch echt een stuk beter, omdat de actie daar veel afwisselender is, de acteurs veel meer opgaan in hun cheezy rollen en omdat ik daar in ieder geval nog voor iemand wil juichen. Deze film doet het voor mij echt niet.

Niet gehinderd door enige voorkennis van het boek kan ik in ieder geval vertellen dat het script en dan voornamelijk de dialogen rampzalig zijn. Dat het boek geschreven is door een tiener moge in ieder geval duidelijk zijn, want het verhaal is dermate simpel en gejat van een aantal bekendere verhalen. Voor het jonge filmpubliek zal dit waarschijnlijk niet veel uitmaken, er zit immers een draak in, voor de doorgewinterde fantasyliefhebber valt er vrij weinig te genieten.

De twee grootste pluspunten zijn voornamelijk Jeremy Irons en de fenomenaal acterende Robert Carlyle, die beiden laten zien dat ze een drol nog enigszins eetbaar kunnen laten lijken. De kleine rol van John Malkovitch was vrij zinloos, Rachel Weisz' stem was wat mij betreft ongeschikt voor een draak (te sexy en weinig angstaanjagend), Djimoun Hounsou had een ondankbare rol en de hoofdpersoon, hoe gaat bedoeld ook, kan gewoon niet uit de voeten met de kinderlijke teksten die hij moet opdreunen.

Qua special effects snap ik niet hoe deze film 100 miljoen dollar gekost kan hebben. Goed, we hebben een draak die er goed en overtuigend uitziet (menselijke trekjes zijn helemaal goed weergegeven), enkele explosies en vliegscenes, maar verder het overgrote merendeel van de tijd gebeurt er gewoon niets.

Wat ik vooral miste was wat gedurfdheid. Een bloederige actiescene, wat humor, een interessante plottwist of zelfs maar een stel blote borsten: dit alles ontbrak. De film ontwikkelt zich precies zoals je verwacht en eindigt zo abrupt dat ik me als kijker afvroeg wat men in godsnaam met deze film probeerde te bereiken. Als het een goede boekverfilming is weet ik in ieder geval al dat ik deze reeks aan me voorbij zal blijven laten gaan.

Pluspunten? Ach, de omgevingen waren mooi, het acteerwerk van Carlyle en Irons was zoals eerder genoemd goed en de jonge draak was zeer aandoenlijk. Afgezien daarvan zal ik dit keer geeneens 'leuk voor een keertje zeggen' en mijn oorspronkelijke cijfer nog met een punt verlagen, ik geloof dat ik mezelf met deze review al heb overtuigd dat de film echt bijna niks te bieden had.

Geen enkel moment heb ik er ook maar bij stilgestaan dat deze film met een laag budget is opgenomen en het zal mijn score dan ook niet veranderen. Het gebrek aan een duidelijke verhaallijn stoorde me absoluut niet, omdat de plaatjes en de beklemmende, claustrofobische sfeer gewoonweg fantastisch waren.

4 sterren van mijn kant

De glorieuze terugkeer van Schwarzenegger en Stallone. Goed, The Expendables 1 en 2 vind ik fantastisch en ook Bullet To The Head beviel me prima, maar The Last Stand was uiteindelijk toch niet de briljante film die ik gehoopt had te zijn. Nee, beide heren komen hier vooral als acteurs echt goed tot hun recht in een verder behoorlijk intelligent (voor een actiefilm althans) geschreven met vele twists en plotwendingen die ik niet zag aankomen in eerste instantie. Dat er weinig gevochten in wordt in vergelijking met hun klassiekers maakt niets uit zolang de films scenes heeft met een flippende en Duits sprekende Arnold Schwarzenegger, fantastisch acteerwerk!

Het zijn echter niet alleen de good guys die het goed doen, want Vinnie Jones en helemaal Jim Caviezel verbaasden me met hun fantastisch gespeelde boosaardigheid. Helemaal laatstgenoemde acteur, die helaas lijdt onder het feit dat veel acteurs die ooit Jezus gespeeld hebben weinig kansen ergens anders krijgen, was een genot om te zien spelen. Jones doet waar hij goed in is met zijn sadistische hooliganhoofd, een film als deze heeft nu eenmaal een goeie henchman nodig.

Enkele rollen komen weinig tot niet uit de verf. Sam Neill's bijdrage was te beperkt, terwijl de mensen die 50 Cent een hacker hebben laten spelen zichzelf ook even moeten afvragen wat hier de bedoeling van was. De man is een abominabel acteur en komt totaal niet geloofwaardig over. Dit zijn echter kleine minpuntjes bij een verder erg goed geproduceerde en geacteerde film. Zo mogen er meer films van de oudere garde komen!

Een van de betere found footage films en tevens een van de weinige sciencefiction films van de laatste jaren waarin science ook echt een belangrijke rol speelt. In eerste instantie trok deze film vooral mijn aandacht door het feit dat de fenomenale Sharlto Copley stond aangekondigd, maar de film greep me toch veel meer door de ijzersterke spanning, het mysterie en het feit dat de hele film zo verdomd realistisch over komt als het aankomt op acties en reacties van de personages.

Het moge wel duidelijk zijn dat Europa Report een film is die vooral onder critici een succes zal zijn, maar onder standaard filmpubliek geen hoge ogen zal gooien. Daar is de spanning te subtiel voor, is het monster te weinig in beeld, is er geen gore of bloed en gebeurt er over het algemeen te weinig echt groots om de aandacht op een dergelijke wijze vast te houden. Omdat Europa Report echter inspeelt op ideeen en ontwikkelingen binnen de ruimtevaart waar we rekening mee kunnen houden dat ze ooit echt geen gebeuren, hebben we echter wel te maken met een film die belangrijk genoemd mag worden voor het sciencefiction genre, alsook voor NASA/ruimtevaart zelf.

Verder ook fijn dat het voor een found footage film allemaal erg goed in beeld is gebracht, dat verhoogt de spanning ook meteen een behoorlijk stuk, zoals de film op een zelfde wijze extra realistisch wordt door het uitstekende acteerwerk. Deze film is niet voor iedereen bedoelt, maar goed is hij zeer zeker.

En dit kostte 200 miljoen om te maken? De special effects waren werkelijk oerlelijk en ik geloof nu niet direct dat er zulke dure acteurs in deze film zaten dat het budget daar zo van de hoogte in ging.

Het is al vaker gezegd: minder dan Bruce Almighty. Carell is voor mij ook eigenlijk een vrij vervelende acteur die zodra hij gekke bekken moet trekken gewoon teveel als een Robin Williams of Jim Carrey rip-off over komt. Om die reden houd ik ook niet van The Office US: waar de Britse versie heerlijk subtiel is, is de Amerikaanse te over the top om echt leuk te zijn. Goed, uiteindelijk is hij niet compleet irritant, maar zodra de film overgaat op visuele grappen (op vingers slaan en omvallen, 'hahaha') faalt het wel behoorlijk.

Verder vreselijk Amerikaans (het hele familie verhaal) en braaf. Enkele leuke naam-grapjes (Eve Adams, The 40 Year Old Virgin Mary) en situaties (de beesten die in steeds grotere getallen komen aanzetten, maar uiteindelijk nergens echt grappig. Jammer ook van de vervelende stereotypes (jive-talkin' zwarte secretaresse) en het soms erg matige acteerwerk (Lauren Graham praat minder snel dan in Gilmore Girls, maar acteert even slecht). Gelukkig dat Morgan Freeman een hoop goedmaakt, want hem als God blijft gewoon erg leuk.

Uiteindelijk ook weer geen complete ramp: het gaat allemaal lekker vlot en verveelt geen moment, maar goed is het absoluut niet.

In vergelijking met het eerste deel is Evil Dead II een waar meesterwerk. Niet alleen zet Raimi hier een van de eerste geslaagde combinaties van horror en komedie neer, zijn sterke regie en de grote verbetering van de special effects zorgen er uiteindelijk voor dat de film al een stuk minder achterhaald over komt.

Goed, dat laatste is misschien wat overdreven, want de stop motion effecten zijn al lang uit de tijd en qua gore zijn we al veel meer gewend, maar tot de dag van vandaag krijg ik een euforisch gevoel op het moment dat Bruce Campbell zijn kettingzaag in het oog van de demonische boom plant. In tegenstelling tot de eerste film begint het personage Ash eindelijk wat actiehelden gedrag te vertonen. Waar hij in het eerste deel voornamelijk bibberend rondliep, ontstaat hier langzaamaan de badAsh waar ik zou van houd. Dit ligt niet alleen aan zijn teksten, maar ook aan de toevoeging van de kettingzaag en de 'boomstick'.

De andere acteurs zijn nog steeds verre van hoogstaand, maar binnen dit genre vervult men de rollen uitstekend. Twee sympathieke personages die we het liefst iets langer zien leven en voor de rest een aardige hoeveelheid figuren die we het liefste op interessante wijze om het leven zien komen. Dat een aantal van hen bijzaken als rondvliegende oogballen of bezeten ledematen te verduren krijgen nemen we natuurlijk op de koop toe.

Dit doet me er meteen aan denken dat de scene waarin Ash door zijn eigen hand in elkaar geslagen wordt, bij de laatste herziening wederom tranen over mijn wangen deed lopen. Raimi is een waar genie om de kijkers dit voor te schotelen.

Met het einde net achter de rug doet het me weer denken aan de tijd dat ik er net achter kwam dat er nog een deel 3 was. Binnenkort is het ook daar weer eens tijd voor, want het weergaloze einde van ED II zag ik toentertijd absoluut niet aankomen (en ik hoopte dat dit niet het einde zou zijn).

Als ik 1 horrorfilm zou mogen meenemen naar een onbewoond eiland zou deze het zijn.

Al heel vaak gezien, maar nooit van een kritische recensie voorzien. Ik weet nog goed het moment dat ik Evil Dead als 15-jarig knulletje voor enkele euro's uit een uitverkoop bak haalde bij de FRS. Ik had al een hoop gehoord over de cultwaarde van de film en de vermeende gruwelijkheden, maar had hem tot die dag nog niet eerder gezien.

De film kwam over als een zeer goedkope horrorfilm, waarbij het duidelijk was dat geen van de acteurs ook maar enige vorm van ervaring (laat staan talent) hadden. De dialogen waren lachwekkend, het acteerwerk in heel veel gevallen irritant, de special effects waren verre van special en de gore liet in een aantal gevallen veel te wensen over. En dan was er natuurlijk nog een scene waar een jonge vrouw door planten verkracht wordt waar ik nog steeds niet goed van weet wat ik er van moet denken.

De film wordt in mijn optiek pas echt interessant vanaf het moment dat Bruce Campbell (eigenlijk de enige in de film die de moeite lijkt te doen te acteren en ook als enige heeft kunnen profiteren van een acteercarriere) in zijn eentje overblijft en gewapend met een geweer probeert te overleven. Pas vanaf dit moment komt de demonische sfeer echt goed naar voren en doet de film het genre horror eer aan.

Wat wel goed te zien is, is het feit dat men ondanks het geringe budget een zeer goed regisseur heeft die er in een aantal gevallen goed in slaagt het goedkope karakter van de film te doen vergeten. Helemaal het camerawerk is zeer sfeervol, al zal dit in het tweede deel veel beter naar voren komen.

Goed is Evil Dead absoluut niet, maar wat de film wel in zijn voordeel heeft is het feit dat de film voor zijn tijd behoorlijk schokkend was en best een lekker sfeertje neerzet. Een klassieker? Absoluut! Een echt goede film? Verre van. Vermakelijk? Zeker weten.

Behold! The sword of power: Excalibur! Forged when the world was young, and bird and beast and flower were one with man! And death... was but a dream!

Excalibur is inderdaad zoals Ruudc hierboven aanhaalt de beste koning Arthur verfilming ooit. Het is een smerige en vunzige film, waar de harnassen roestig zijn, de gevechten in slotgrachten tergend onhandig verlopen en het bloed rijkelijk vloeit. Het is een film met de gaafste Merlijn die ooit op het witte doek is verschenen, een film met een prachtige Morgana en een film waarbij we zelfs de meest afgrijselijke kitsch (het pak van Mordred's pak) kunnen verduren, door de pracht en praal van zaken als soundtrack en achtergronden.

Are you a dream, Merlin?

Ah dream to some... A NIGHTMARE TO OTHERS!

Oh Nicol Williamson, waarom heb je na Spawn in 1997 niet meer films gedaan? Waarom konden we niet meer genieten van de prachtige Britse theaterbombast die je in deze film ten toon spreid? Ik vergeet ieder minkukelig minpuntje op het moment dat jij weer een compleet over the top oneliner met zoveel overtuiging brengt! Hoe prachtig werkt de chemie tussen jou en Helen Mirren, twee personen die elkaar in dagelijks leven ook niet konden zien of luchten, waardoor het tussenspel alleen maar realistischer over komt?

STAND BACK! Be silent! Be still!... That's it... and look upon this moment. Savor it! Rejoice with great gladness! Great gladness! Remember it always, for you are joined by it. You are One, under the stars. Remember it well, then... this night, this great victory. So that in the years ahead, you can say, 'I was there that night, with Arthur, the King!' For it is the doom of men that they forget.

Fuck de Lord Of The Rings films met hun cleane actie, fuck de historisch 'correcte' weergave van koning Arthur als Romeinse huurling, rot een eind op verwijfde zooi die in First Knight ten toon gespreid wordt: Excalibur is een verfilming van een legende zoals hij zou moeten zijn, duistere en tragische fantasy in plaats van CGI-kitsch, over the top in plaats van historisch verantwoord. Zo moest het zijn.

Excuses, terwijl ik nu ophoud en ineens weer inspiratie voel voor het schrijven van een Dungeons & Dragons quest.

Ik wacht nog steeds op een uitgave van de eerste film, maar geloof dat ik deze film zonder problemen eerst kan zien omdat het toch niks met de voorganger te maken heeft. Stacie Randall is in feite een iets knappere Cynthia Rothrock die in het martial arts departement net iets minder spectaculair is, maar nog steeds goed met de trappen weg komt. Of ze een getraind vechter is weet ik niet, het zag er allemaal behoorlijk uit in ieder geval. Zelfs haar acteerwerk mocht er zijn.

Verder een hoop jaren '90 kazigheid. Wat slow-motion explosies, semi-stoere oneliners (eentje behoorlijk gejat uit Hard Target), een standaard wraak-verhaal en een cast waarvan de helft er zin in heeft en de andere helft wat teksten opdreunt. Nergens echt goed, maar alles bij elkaar nog steeds zeer vermakelijk door de enorme hoeveelheid lichtvoetige actie.

Anders dan ik had verwacht; dat zou de juiste omschrijving zijn. Het was nogal on-Seagal achtig in de zin dat zijn aikidogevechten op een bijzonder laag pitje stonden (Bruce Willis had deze rol ook kunnen nemen), maar ik heb me toch bijzonder vermaakt. Interessante cast, aardig verhaal en genoeg explosieve actie voor een lekker avondje vermaak. Een van de hoogtepunten was het duel tussen Steven Seagal en Michael Jay White, sinds Bruce Lee en Chuck Norris blijft het genieten om twee martial arts sterren tegen elkaar te zien strijden. Afgezien daarvan heb ik toch een aantal maal dubbel gelegen om Tom Arnold en Anthony Anderson met hun hilarische typetjes.

En toch ontbrak er iets aan om het een absolute topper te noemen. Seagal had toch wel iets meer verschillende klanken kunnen gebruiken bij zijn acteerwerk (hoewel hij wel een leuk personage met enige zelfspot neerzet) en ik had toch liever iets meer ouderwetse actie gezien. Maar ja, Exit Wounds blijft wel een goed geproduceerde actiefilm die door de leuke cast verder zeker de moeite waard is.