Opinions

Stallone zet hier een verbazingwekkend sterke rol neer als getraumatiseerde politieagent en bewijst wederom dat de Razzie Award van slechtste acteur van de afgelopen decennia schromelijk overdreven is. De rest van de cast doet het grotendeels ook erg goed, al blijf het een probleem dat het script niemand echt goed uitgediept heeft.

De achtergronden (besneeuwde berglandschappen en kille, betonnen tunnels) zijn goed gekozen en geven een beklemmend en geisoleerd gevoel. Het jammere blijft een beetje het verhaal zelf: voornamelijk de hele therapie lijkt nergens te werken, de motieven van Kris Kristofferson's personage blijven vaag en al die groepsgesprekken zijn een lachertje.

Een leuke avondsnack, die nergens echt diep gaat, maar voor een Stallonefilm behoorlijk origineel is.

Het script is een zooitje, de humor slaat niet aan, terwijl de onbedoeld humoristische stukken te lachwekkend voor woorden zijn en de dramatische ontwikkelen gaan compleet aan me voorbij door het absolute gebrek aan goed acteerwerk. Welke idioot heeft deze cast van nobodies samengesteld?

Het enige wat echt overtuigde waren de special effects, die soms wat vreemd in het landschap opgingen en toch duidelijk uit een computer kwamen, maar desalniettemin zeer smaakvol en spectaculair waren. Vooral de vele grootse explosies en de strijd tussen het draken/demonen leger tegen het leger van de V.S. in Los Angelos was prachtig.

Als de actie nu ook slecht was geweest had ik iedereen gedwongen weg te blijven van de film, maar slechts door deze actie is de film uit te zitten.

Persoonlijk vond ik Godden lang niet zo slecht als enkelen hier beweren. Zijn personage is geen held vanaf het begin, reacties als 'waarom slaat hij ze niet in elkaar?' zijn dan wat mij betreft ook compleet ongepast. De metamorfose van zijn character van loser naar 'held' vond ik behoorlijk logisch.

Goed, deze film verdient geen punten met het overgrote merendeel van de effecten, maar ik heb tot nu toe nog weinig andere films gezien die de sfeer van Lovecraft's boeken zo goed benaderen. De dreiging is continue en zoals in veel van zijn verhalen lijkt het macabere einde onontkoombaar te zijn. De shots van het verdoemde vissersdorp, de sterke belichting, de prachtige settings (die hotelkamer, of het huis wat onder water staat) en de hordes enge dorpelingen zetten een perfecte angstaanjagende en vervreemdende sfeer neer die absoluut een meerwaarde geeft.

De special effects waren op CGI gebied dan behoorlijk crappy, de bloederige 'normale' effecten mochten er zeker zijn. Helemaal de scene waar [spoier]Ezequiel gevild wordt zag er verzorgd en angstaanjagend uit. Macarena Gómez is daarnaast een van de engste actrices die ik sinds tijden gezien heb. Haar spel was helemaal niet slecht en het personage had zelfs iets tragisch over zich.

Uiteindelijk was de uiteindelijke plotwending ietwat vergezocht, maar tegelijkertijd maakte het vanwege de spanning en sfeer die naar de onthulling leidden helemaal niet veel uit. Uiteindelijk heeft Dagon door zijn ijzersterke sfeer toch iets wat veel horrorfilms missen, dat maakt het toch een stuk interessanter dan ik had verwacht. Niet helemaal volgens Lovecrafts boekje (eerder een combinatie van), maar nog steeds zoals zo'n werk verfilmd hoort te worden. Wat mij betreft een kleine topper.

Hmmm, na het uitermate vermakelijke Driven To Kill en het serieus goede The Keeper vind ik A Dangerous Man toch een kleine tegenvaller. Ongeinspireerd acteerwerk van de grote man zelf, een saai verhaal en afgrijselijke actiescenes. In het laatste geval zijn de bewegingen zelf erg goed en is het duidelijk dat Seagal (en zijn stuntdouble) nog steeds de moves hebben, maar de afgrijselijke versnellingen maken het geheel erg cartoonesk. Jammer genoeg ook weer enkele dubs.

De Chineze badguys en de Russen waren echter goed gecast en de damsel in distress was een mooie meid. Daarnaast viel de film op weinig momenten stil, omdat er altijd wel een vechtscene of shootout gebeurde. A Dangerous Man is in dat opzicht ook nog steeds een vermakelijke Seagalfilm, ik had alleen iets meer gehoopt.

Ik ben een groot God Of War fan, maar heb nog steeds geen Playstation 3 aangeschaft om het laatste deel uit die serie of de complete kloon van Dante's Inferno te spelen. Als het spel ook maar iets op de film lijkt vind ik het allemaal prima, want ondanks de niet altijd even spectaculaire graphics, was de uitzonderlijke hoeveelheid geweld en het overdramatische acteerwerk uitstekend te genieten. Meestal zie ik anime films het liefste in hun originele (vaak Aziatische) taal, maar als ik het goed begrijp is deze film al vanaf het begin door een Amerikaanse cast ingesproken, waardoor het allemaal minder hinderlijk is. Graham McTavish heeft een uitzonderlijk epische, diepe brulstem en ook al zijn de teksten die hij uitschreeuwt weinig vernieuwend, zijn dramatische uithalen klinken heerlijk overdreven fout en daardoor erg gaaf.

Het feit dat de animaties vier keer veranderen vond ik persoonlijk een leuke wending, omdat de film op deze manier geen enkel moment visueel echt saai werd. Goed, de laatste animatoren waren duidelijk de mindere goden van de gehele groep, maar vooral het tweede gedeelte zag er stiekem toch wel erg fijn uit. Het enige jammere was het toch ietwat abrupte einde, dat kwam na anderhalf uur bloed en ingewanden toch wel erg afgeraffeld over. Verder wat mij betreft een heerlijk enerverende film die je absoluut niet te serieus dient te nemen.

Ik had deze film nog steeds op mijn tv-box staan nadat hij de laatste keer op tv was gekomen. Ik begrijp in ieder geval dat de Director's Cut wat gebalanceerder is, want deze tv-versie vloog alle kanten op qua sfeer en werd zodoende een allegaartje dat uiteindelijk voor weinig spectaculaire scenes zorgt. Aan de ene kant begint het allemaal vrij duister, iets wat ik best kon waarderen, om vervolgens gigantisch melig uit de bocht te vliegen met het moment dat Elektra en Daredevil met elkaar in het park staan te 'vechten', wat een afgrijselijke scene was me dat.

De enige acteur die er echt wat van maakte was Colin Farrell, die prima uit de voeten kon met het over the top personage dat hij mocht neerzetten. Michael Clark Duncan was niet slecht, maar te goed voor een film als deze. Affleck zal ik wel nooit echt kunnen waarderen, maar hier viel het me toch wel extra op dat hij echt niet in actiefilms thuishoort en beter kan regisseren. Garner vind ik vooral een fijne verschijning om te zien, maar het was in ieder geval wel fijn dat zij een stuk minder gebruik hoeft te maken van stuntdoubles dan overduidelijk het geval was bij Affleck.

Toch is de film best vermakelijk in al zijn foutheid, het is alleen jammer dat het een inconsistente zooi aaneenschakelingen van gebeurtenissen is zonder ook maar enige vorm van bezieling. Daar komt ook nog eens bij dat Daredevil als superheld me echt helemaal niets kan interesseren, veel meer dan een blinde Batman is hij nu uiteindelijk ook weer niet. Alsnog een betere film dan Elektra in ieder geval, dat had ik nog geeneens verwacht.

Persoonlijk vond ik het einde erg bevrijdend werken, al ben ik ook benieuwd wat een alternatief, duisterder einde zou opleveren.

Gekocht puur omdat Jennifer Connelly erin zit om vervolgens tot de conclusie te komen dat dit verreweg een van de beste science fiction films ooit is (en verreweg beter dan The Matrix), mogelijk met uitzondering van Blade Runner.

Menselijke identiteit is iets wat ons altijd zal blijven fascineren, het maakt het extra interessant door ons als te bestuderen object van een niet-menselijk ras neer te zetten. Waarom zijn wij zo uniek met wat we voelen en doen?

De special effects zijn overweldigend met prachtige shots van uit de grond schietende gebouwen en sfeervolle plaatjes van mistroostige steden, waarbij het niet duidelijk is in welk jaar de film zich uberhaupt moet afspelen.

Voor de metal/prog liefhebbers onder ons, was ik de enige die hier overeenkomsten zag met de conceptalbums van Arjen Lucassen/Ayreon?

Een goede film, MAAR:

Beste Batmanfilm ooit? Absoluut niet, laat staan een beste film ooit. Het acteerwerk is in heel veel gevallen weinig geinspireerd of compleet over the top dat het veel van het kijkplezier weghaalt. Bale grunt de hele film door op een afgrijselijk overdreven manier, terwijl Gyllenhaal een absolute achteruitgang is ten opzichte van Holmes. Morgan Freeman heeft een bijzonder ondankbare rol en eigenlijk valt The Joker een beetje tegen. Begrijp me niet verkeerd, hij acteerde absoluut goed, maar het Joker personage van de oudere films/tekenfilmseries als moordlustige, grappen-makende clown doet me alsnog meer dan deze getroubleerde gek. Nee, dan vond ik Aaron Eckhart/Two-Face eigenlijk verreweg het meest interessante door de tragiek die om hem heen hing en de geslaagde effecten na het ongeluk. Ik zal niet zeggen dat zijn overstap van goed naar kwaad zo logisch is, maar ik had veel meer begrip voor zijn personage dan voor de rest van de karakters uit de film.

Waar de film me ook behoorlijk in tegenviel was het actiedepartement. In de vorige film had ik al wat problemen met de actie die wat slecht in beeld was gebracht en de complete 'bloedeloosheid' van het geweld, maar voor een film als deze die in essentie nog donkerder is dan het eerste deel, komt het extra hard aan. De Batman films moeten wat mij betreft als ze zo donker blijven echt harder om het interessanter te maken. Dan is er nog een gemis aan echt spectaculaire scenes. Ik herinner me dat toen ik deze film een jaar geleden voor het eerst zag en vervolgens Iron Man in de dvd speler stopte, het me ineens opviel hoe groot het verschil is tussen beide films als het aankomt op spectaculaire gebeurtenissen: die waren hier bijna non-existent. Natuurlijk vliegt er hier iets in de lucht of rijdt er ergens een auto door een muur, maar echt een stunt of effect wat me zal bijblijven heb ik niet gevonden.

Verder blijft de uiteindelijke plot-twist voor mij nog steeds onbegrijpelijk. Oh, ik begrijp hem wel vanuit het standpunt van de regisseur en scriptschrijvers, maar vanuit het standpunt van Batman is het voor mij allemaal onzin. Batman verantwoordelijk maken voor het kwaad waar de Joker achter zit EN de schuld op zich laten nemen voor de dood van Dent? Kom op, daar kun je als superheld met de hulp van de politiecommissaris best wel iets beter op verzinnen. Het hele idee van opofferingsgezindheid is prima, maar hier nog steeds onnodig. Het maakt me absoluut benieuwd naar het vervolg, maar dan blijf ik de keuze alsnog vreemd vinden.

Goed, verder blijft het absoluut genieten van het sfeertje en enkele leuke scenes en zal ik ook absoluut niet stellen dat de film slecht is. Ik had alleen na afloop alsnog een 'Was dit het nu, de film die op 1 binnenkwam in de top 250?' Toen ik hem eergisteren zag verwachtte ik misschien een omschakeling in mening, maar die is er niet en zal er waarschijnlijk ook niet komen. The Dark Knight is een leuke, vermakelijke film, maar uiteindelijk is het door een aantal vreemde script-keuzes en acteurs verreweg van de beste Batmanfilm ooit.

Mmm, interessante film was dit. Niet overdreven smerig, en niet altijd even sterk acteerwerk, maar alles bij elkaar zeer sfeervol. ***

Hmmm, ik zie wat ze geprobeerd hebben en moet toegeven dat de film bij vlagen best sfeervol was, maar uiteindelijk is het gemis aan een echt angstaanjagende moordenaar en het feit dat de jankende tieners gewoon erg vervelend klinken, toch genoeg om de film geen voldoende te geven. Waar men wel meer aandacht aan heeft besteed in vergelijking met het gros van de slechte tienerhorrorfilms is de personages zelf die ruim voldoende introductietijd krijgen. Ook de omgeving van een spookhuis is best interessant, al is het jammere hierbij wel dat het overduidelijk is dat zowel de kermisattractie als de daadwerkelijke moorden gewoon bestaan uit matige make-up effecten.

Echt griezelig is de film niet, maar af en toe is de belichting goed en ziet het er allemaal behoorlijk uit. Zelfs de dialogen zijn best aardig af en toe. Jammer dat de film in het horrordepartement gewoon zwaar teleurstelt en een plotwending heeft die behoorlijk stompzinnig is. Toch, het kan zoveel erger.

Vreemd product, maar alles bij elkaar heb ik toch erg genoten van Dark Shadows. Het lijkt bij vlagen een aaneenschakeling van scenes zonder een echte rode draad, maar de cast maakt er het beste van en de grappen werken erg goed. Verder is het weer een enorme hoop 'Tim Burton doet wat Tim Burton doet' met Danny Elfman op de soundtrack, Johnny Depp als vreemd typetje en Helen Bonham Carter als... een vreemd typetje. Kleurgebruik is ook typerend met een grote dosis grijstinten en fel uitspringende kleuren als contrast, maar het werkt allemaal goed. Ik moet in dat opzicht ook toegeven dat ik nu best benieuwd ben geworden naar de originele serie waar deze film op gebaseerd is.

Eva Green mag zich op het moment wel een van mijn favoriete actrices noemen, wat een fantastische en bovenal maniakale rol! Johnny Depp vond ik overigens ook behoorlijk meevallen, in ieder geval een stuk ingetogener dan zijn rol in Alice In Wonderland en lekker droog gebracht. Hij heeft een enorme hoeveelheid fantastische scenes, zoals wanneer hij het MacDonalds logo voor het teken van de Duivel ziet, hij met de hippies van gedachten wisselt, hij Alice Cooper de lelijkste vrouw ooit noemt of hij Steve Miller Band quote met de opmerking dat zelfs Shakespeare niet zo goed is.

Het is allemaal qua verhaal wat inconsistent, maar er zitten zoveel momenten in waarop Burton's quirkiness zo goed werkt, dat ik er allemaal weinig problemen mee heb. Oh ja, extra pluspuntjes uberhaupt voor Alice Cooper laten optreden in je film!

Een wonderbaarlijke meevaller voor mij. Ik heb het niet zo op Japanse horrorfilms, laat staan de remakes ervan, maar heb toch erg genoten van het uitstekende acteerwerk van de immer prachtige Jennifer Connelly, de sfeervolle beelden (vooral het gemis aan kleur maakt de film zeer grimmig en melancholisch), de mooie muziek en de ontroerende climax. Weinig horror, veel drama, maar zeer de moeite waard!

Vroeger een van mijn favoriete horrorfilms, bij een laatste herziening toch ietwat teleurstellend. Met uitzondering van Ken Foree (en de gastrol van Tom Savini) is bijna de gehele cast gevuld met zeer matige acteurs die te weinig emoties tonen of juist te melodramatisch met hun teksten omgaan. De soundtrack is bij vlagen zeer sfeervol, maar heeft ook een behoorlijke hoeveelheid zeer ongepaste momenten die enkele in essentie sterke scenes eerder lachwekkend maken.

Waar de film echter nog steeds in slaagt is het neerzetten van een goeie, hopeloze sfeer en het bieden van enkele zeer geslaagde gore scenes. Het maakt niet uit hoeveel de special effects de laatste decennia verbetert zijn, de momenten waar zombies happen vlees uit nekken en ledematen scheuren blijven vandaag de dag nog steeds goed overeind.

Zelfs de lange versie van 139 minuten verveelt geen moment, het valt alleen nu toch wel erg op dat de film zo low-budget is dat het het kijkplezier soms ietwat verpest. Naast het genoemde slechte acteerwerk en de soundtrack, is de sound namelijk behoorlijk slecht. Veel dialogen zijn slecht verstaanbaar en dof, iets waarvan ik hoop dat men het binnenkort toch eens verhelpt met een nieuwe dvd-uitgave. Het Francine personage is daarnaast bijzonder vervelend: de actrice weigerde het zielige meisje te spelen en stond er op dat ze niet hoefde te gillen en zichzelf zou kunnen redden, maar het enige wat hier uiteindelijk uit komt is een personage wat op de zenuwen werkt met semi-stoere taal, maar geen enkele actie.

Afgezien van de vele schoonheidsfoutjes blijft Dawn Of The Dead wel een terechte klassieker uit de goede oude tijd dat zombies niet rond renden.

Het blijft ergens makkelijk scoren. Een hoop uitstekende CGI, een paar sympathieke normale acteurs (Oldman!) en een verhaal dat nergens iets nieuws vertelt, zorgen uiteindelijk niet voor die briljante film die de media ons opdrongen. Ja, het ziet er allemaal fantastisch uit en het is eveneens absoluut waar dat Serkis overduidelijk een begenadigd acteur is onder alle effecten, maar uiteindelijk levert het mij als liefhebber van speculatieve fictie niets op dat ik nog niet eerder heb gezien.

Het lijkt er vooral op dat Dawn Of The Planet Of The Apes iedereen probeert te plezieren. Te genuanceerd om echt te prikkelen, te bloedeloos om echt angstaanjagend te zijn, maar tegelijkertijd ook weer net te goed geacteerd om je niet te beroeren en ook weer spannend genoeg om jezelf niet te vervelen. Ergens zodoende wel kwaliteit, maar ook weer te cliché om nu echt goed genoemd te worden.

De 3D effecten stelden zoals verwacht verder niets voor. Valt weer eens goed op hoe weinig films die dit jaar met het 3D-stempel uitkomen, ook echt iets met de mogelijkheden van deze technologie doen. Maleficent zag er goed uit, maar dat is dan toch echt een uitzondering. DOTPOTA moet het in dat opzicht alleen hebben van de goede CGI (die vaak wel levensecht lijkt), het 3D trucje mogen ze voor het onvermijdelijke vervolg in dat opzicht ook achterwege laten. Misschien dat men dan ook wat meer moeite kan doen om een iets spannender verhaal te schrijven. Tot dat moment komt moet ik nu een week na het zien van deze film toch toegeven dat ik de eerste film toch net iets beter vond.

Zielloze film, gebracht door de mensen die een gelijknamige film uit 1985 kennelijk erg goed vonden (en terecht).

De personages zijn erg saai en slecht uitgewerkt (waarom had Sarah nu een pistool dat niet geladen was?, er zit totaal geen spanning in en de in het rond rennende, springende en krijsende 'zombies' zijn een lachertje. Af en toe wat gore, maar het is zo onduidelijk in beeld gebracht of overduidelijk CGI dat het me allemaal niets uitmaakt. Veel 'stoere' oneliners van Nick Cannon, die hier een van de meest vervelende stereotype rollen moet spelen die tegenwoordig in films te vinden zijn. God, ik haat gangstertaal uitslaande figuren.

Het tempo was aardig en het was leuk om een acteur als Ian McNeice eens in een ander soort rol te zien, maar afgezien daarvan was de film weinig memorabel. Kap nu eens met die snelle zombies, het komt de sfeer absoluut niet ten goede.

Viel me toch behoorlijk mee. Ik had al verhalen gehoord over traag bewegende planten (en ja, in tegenstelling tot de versie uit 2009 zijn ze inderdaad gruwelijk traag), maar eigenlijk vielen de special effects me honderd procent mee. Je blijft gedurende de wel erg korte speelduur jezelf continu afvragen waarom men het verhaal zo versimpeld heeft, maar uiteindelijk is het alsnog allemaal behoorlijk spannend met sterke scenes als het moment waarop de duizenden Triffids voor het hek staan en met de vlammenwerper bestreden moeten worden of de ijzersterke eindscene in de vuurtoren.

Uiteindelijk blijft het af en toe wel een beetje knullig, maar tegelijkertijd is het net zoals in zombiefilms zo dat de planten op zichzelf nog geeneens heel eng zijn, maar zodra ze in grote massa's opdoemen begint de sfeer al iets benauwder te worden. Voor de liefhebbers van de oude Doctor Who afleveringen (vond het een vergelijkbare sfeer, helemaal de vuurtorenscenes deden me heel erg aan de aflevering Horror Of Fang Rock denken) een hele goede aanrader!

Geen gemakkelijke film om uit te zitten. Ondanks dat de aanzet van de film absoluut essentieel is in zijn bedoeling het einde te rechtvaardigen, is een half uur durende verkrachting echt geen plezier om te zien. Ik begreep dat de mannelijke acteurs er zelf ook op stonden naakt te gaan om Camille Keaton zo wat te ondersteunen, aangezien zij toch een gruwelijk kwetsbare en pijnlijke rol neerzet met alles wat haar over komt.

Ergens heb ik (en ik ben kennelijk niet de enige) het idee dat de film wel degelijk een feministische boodschap heeft, maar ik twijfel nog een beetje aan de manier hoe men dit probeert te bereiken. Een mooi moment is in dat opzicht de scene waarin Jennifer een van haar verkrachters in bad heeft en hij haar verwijt dat zij degene is die de verkrachting heeft uitgeroepen over zichzelf door zich zo te kleden en zo te 'flirten' waarop zij krachtig met een mes een einde maakt aan zijn chauvinisme door zijn ballen af te snijden. Ik houd ook echt van dit soort scenes en zou ook hypocriet bezig zijn als ik zou roepen dat ik de film daarom niet trek, want de rechtvaardiging is compleet aanwezig. Wat ik gewoon moeilijker trok was die ellenlange, pijnlijke verkrachtingsscene waarvan ik me echt afvraag of het opzet is tot de rechtvaardiging van de wraak die ze uiteindelijk zal uitoefenen, of pure exploitatie.

Persoonlijk ben ik een Lambert fan, niet vanwege zijn denderende acteerwerk, maar hij beland vaak in erg leuke films (Fortress, Knight Moves) of kleine toppers (Tarzan, Highlander) die door zijn charisma (iets wat hij met zijn doordringende blik absoluut heeft) vaak erg goed overeind blijven. In deze film bewijst hij wat mij betreft in ieder geval dat hij wel degelijk oprecht emotie kan tonen.

Deze film leek weer eens wat anders dan de gebruikelijke Lambertfilms, met een zeer behoorlijk uitgewerkt script en goed acteerwerk (Brian Blessed is met zijn imposante verschijning en bulderende stem altijd gaaf) van bijna de gehele cast. De settings zijn mooi en duister waardoor de dreigende sfeer van de tijd van de inquisitie extra goed naar boven komt. Misschien is de film wat low-budget, het is door de aankleding niet te zien. Absoluut de moeite waard, de sceptici van Lambert kunnen nog aangenaam verrast worden.

Onbedoeld hilarische film. Ik heb het origineel nooit gezien maar kan me allemaal goed voorstellen dat die film in ieder opzicht beter zal zijn dan dit saaie gezwam. Van Keanu Reeves had ik van te voren al niet veel verwacht, waardoor zijn apathische acteerwerk nog geeneens heel erg tegen viel, maar dat mijn lievelingsactrice Jennifer Connelly zo'n rol neerzette viel me toch wel erg zwaar. Jaden Smith was voornamelijk vervelend, zoals de meeste kindersterretjes.

Ik kan me voorstellen dat een film als deze een serieuze boodschap wil brengen en daardoor geen tijd heeft voor enkele humoristische onderbrekingen, maar ik had persoonlijk dan liever een echt interessant script gehad. Leuk hoor, het hele 'de slechte mensheid uitroeien' concept, maar de manier hoe Klaatu van mening veranderd na het aanschouwen van twee mensen die treuren om een verloren geliefde is een hilarische oversimplificatie. Helemaal als dit allemaal gedaan wordt door een zoals altijd stoicijns kijkende Reeves.

Special effects waren er duidelijk om toch iets te laten gebeuren, maar die moeite hadden ze zich wat mij betreft kunnen besparen: nergens werd het spectaculair en het was allemaal zo traag geschoten dat de aandacht heel snel verslapte. Als dit het beste is wat de mensheid qua films te bieden zou hebben, kan ik me voorstellen dat de aliens ons liever niet rond hebben lopen. Alles bij elkaar zeer saai en oninteressant.

Wow, mijn eerste compleet plotloze film die in feite niets meer lijkt te zijn dan een marketingspoging om mensen hun bezittingen te laten opgeven en zichzelf aan te sluiten bij een sekte die gelooft dat we allen door UFO's opgehaald zullen worden en ergens ver in het universum verder zullen leven in vrede. Of het boek waar dit op gebaseerd is (nee, serieus, er is echt een boek over dit fantastische onderwerp geschreven) beter is zal me benieuwen, als het even incoherent is als deze film hoop ik van harte dat het nu slechts gebruikt wordt om wiebelende tafels te ondersteunen.

De film bevat een aantal personages die onderdeel zijn van een zelfde gezin, wat misschien verklaart waarom iedereen op dezelfde apathische manier naar alle gebeurtenissen kijkt. 'Hey, een UFO! Dat is vreemd, of niet soms schat?' 'Mmm, vreemde groene lichten rondom het huis, dat hebben we nog niet eerder gezien.' 'Lieverd, er liep net een klein, groen stop-motion mannetje over het bed, kun je nagaan!' Het acteerwerk is zo godsgruwelijk abominabel slecht, dat ik me echt afvraag wat er verder uitkwam in 1980 dat Marcy Lafferty een Saturn Award nominatie kreeg. Haar performance is zo hilarisch overdramatisch, dat het gewoon lachwekkend wordt op een hele vernederende manier. Wat dacht de regisseur toen hij zijn acteurs deze domme zinnen liet opdreunen? Of nog beter, wat bezielde hem in godsnaam om gedurende de eerste vijftien minuten zoveel shots van paardenkonten in de film te zetten?

Er is geen plot. Er gebeuren dingen nadat er in het begin iets verteld wordt over een drie supernova's, zoals twee soorten aliens die in miniatuurschepen in en rondom het huis met elkaar vechten (althans, ik geloof dat het twee verschillende soorten waren) en geheimzinnige lichtjes en ruimtevaartuigen. Niet dat de familie daar logisch op reageert, maar nadat zowel de moeder, als de dochter en de vader (die later aankwam), ineens verdwijnen en dan weer terugkeren met een boodschap van vriendelijke aliens die hen zullen beschermen en grootvader en grootmoeder zien dat ze in een andere wereld zijn beland en daar op reageren dat ze 'hier heel gelukkig zullen worden', knapte er iets in me.

Geen enkele gebeurtenis lijkt steek te houden of overeenkomst te tonen met iets wat er aan voorafging. De supernova heeft niets met aliens op aarde te maken, de aliens op aarde die met elkaar vechten hebben niets te maken met het feit dat de familie zich later ineens op een andere plaats bevindt (of nou ja, het ziet er uit als de woestijn, maar dan met wat plastic huisjes in de verte) en de vreemde monoloog aan het begin over hoe tijd en elkaar zit heeft niets met de hele film te maken. Misschien dat ik de logica gewoon mis omdat ik dom ben, maar ik verwacht bij een film die sciencefiction elementen gebruikt toch echt meer uitleg dan dit.

Zoals stephan73 al zei steunt de film sterk op effecten. Deze effecten stinken gigantisch. De stop-motion effecten van de aliens werken een klein beetje (dat kon Harryhausen in 1953 al beter) , maar de flauwe lichtjes die heen en weer flikkeren en de afgrijselijke sets zijn niet heerlijk jaren '80, het zijn kots opwekkende abominaties eerste klas. Ik zou de regisseur en scriptschrijver zo graag eens ondervragen over wat ze in godsnaam dachten toen ze aan deze film begonnen en waarom ze de stekker er niet gewoon uittrokken op het moment dat het toch overduidelijk was dat deze film nog generaties lang mensen de stuipen op het lijf zou jagen (en ik bedoel niet omdat de film zo eng is).

Een absolute must als je jezelf in een existentiele crisis wil krijgen, ik weet in ieder geval even niet meer wat, waarom, waar en wie ik ben. Oh ja, en waar de film over ging.

Viel me niets tegen. Sowieso mag ik Hawke en Dafoe altijd graag bezig zien, maar het verhaal was ook zeer origineel en alleen daarom al mag Daybreakers zich een fijne vampierfilm noemen. Leuk gegeven ook hoe de vampiers die het lang zonder bloed doen, transformeren in de nachtmerrie vampiers als Nosferatu, terwijl de personen die zich wel op tijd voeden er nog zo beschaafd uit zien.

Goed gebruik van kleurenfilters, lekker gory en bovenal goed geacteerd. Het enige waar de film voor mij echt de mist in ging, was op het einde als blijkt dat de grote baas en zijn wetenschapper zich gewoon als kapitalisten gedragen, dat had iets beter uitgebeeld kunnen worden. Ook weer niet heel bijzonder, maar zeker leuk om te zien.

Niet de beste Stallone film, maar je moet hem toch maar credits geven voor het keer op keer presteren om weer in een ander soort actiefilm dan zijn vorige terecht te komen. Het probleem met rampenfilms blijft toch het gemis van een badguy, waardoor de hele situatie vooral hopeloos aanvoelt, maar bij Daylight werkte het prima door de continu verergerende situatie van de groep overlevenden.

Net als bij Dragon: The Bruce Lee Story gooit Cohen er af en toe een te grote portie sentimentaliteit (ondersteund door de soundtrack) in, waardoor het op het randje van zoetsappigheid hangt. Gelukkig slaat hij hier niet te ver in door, want dat had een actiefilm als deze echt geen goed gedaan. De dialogen zijn verder niet heel denderend en de uiteindelijke ontsnapping is werkelijk hilarisch, maar zolang de explosies elkaar op blijven volgen en Stallone zichzelf kan zijn is er niets mis.

Extra puntjes nog voor de leuke rollen van de immer schone (en hier heerlijk neurotische) Brenneman en de arrogante Mortensen. Daylight is absoluut niet goed en staat onder Cliffhanger, Judge Dredd en het gros van de Rambo/Rocky films, maar vermaakt prima.

Blijft een hele sterke film. Met een minieme cast, setting en zelfs minimale soundtrack slaagt Noyce er in om een constante spanning hoog te houden. Ik weet niet wat er met Zane na Titanic is gebeurt, maar hij is een uitstekende badguy en zorgt hier gedurende de gehele film voor een constante dreiging die moeilijk te evenaren is. De piepjonge Kidman zet eveneens een sterke rol neer, terwijl ook Neill laat zien niet per se een opvallend acteur te zijn qua uitstraling, maar wel heel solide in zijn performance.

Open water vind ik in combinatie met zaken als haaien of een storm al vrij angstaanjagend, nu in deze film ook psychopaten en zinkende boten voorkomen heb ik weer een reden om niet de zee op te gaan. Binnen zijn korte tijdsduur verspilt de film weinig tijd met lange dialogen en expositie, om ook nergens door te slaan in domme actie en hysterisch gekrijs. Het spelletje tussen Zane en Kidman intrigeert over de gehele linie, terwijl Neill's overlevingsstrijd eveneens zeer spannend is. Mooie scenes aan boord van het zinkende schip met de angstaanjagende soundtrack.

Weinig meer over te vertellen, behalve dat Dead Calm een voorbeeldig gemaakte thriller is.

Een vermakelijke film, maar tegelijktertijd ook wel de minste uit de hele Dirty Harry reeks. Harry komt wat oud en stroef over, mist het venijn uit de eerdere films, terwijl het script zelf ook lang niet zo sterk meer is als de vroegere films. Wat de film echter buitengewoon leuk maakt is de korte rol van Jim Carrey, de cameo's van de Guns N' Roses leden, het acteerwerk van Clint en Liam Neeson en de in grote getalen aanwezige actie.

Doom 3, 2001: A Space Oddysey, Event Horizon, Alien en Heavy Metal 2000 in een blender. Ik ben niet bekend met het spel, maar moet toegeven dat deze film me toch best benieuwd heeft gemaakt. Een goeie sfeer, prima voice-actors, goeie animaties (ben ik dan de enige die dit liever ziet dan Japanse animaties met grote ogen en vreemd geproportioneerde vrouwen?) en bovenal een portie gore die ik in een live action film niet vaak voorbij zie komen. Weinig diepgaand, maar een zit die geen moment verveelt.

Hapklare actiefilm die dankzij de kenpo karate kunsten van Jeff Speakman (nieuw voor mij, ik moet er eens meer van gaan zoeken) goed uit te zitten is. Echter, ondanks het feit dat er veel actie te vinden is had ik toch vooral meer kenpo truukjes willen zien, want deze martial art is dermate spectaculair (en ook nog eens origineel in de actiefilm) dat ik gewoon naar meer smacht. Ron Silver heb ik wel eens in beter rollen gezien (Timecop) en de film had een hoog foutheidsgehalte, wat gelukkig dankzij de vele knipogen nergens hinderlijk wordt, maar er toch voor zorgt dat het ook geen echt goeie film is.

Toch, met Rochelle Swanson als actrice hoef ik zeker niet verder te kijken, wat een prachtmeid!

Omdat ik in het begin echt niet kon inschatten welke kant deze film in godsnaam op zou gaan was ik nog een beetje skeptisch, maar toen halverwege duidelijk werd dat het gewoon een buddyfilm met een knipoog is kon ik me richten op het ware genietwerk.

De scene waarbij Daniels' vriendin tijdelijk wordt ontvoerd, waarop hij en zijn maat de achtervolging inzetten en weigeren te stoppen als zij al uit de auto is gesprongen was, evenals de achtervolging zelf, hilarisch. Tel daar ook de vele scenes met opbloeiende seksuele spanning tussen Daniels en de vrouwelijke sidekick, waarbij je de speelvreugde zo duidelijk van het scherm ziet spatten, en je hebt genoeg knipogen en lol om de film absoluut uit te zitten

En Gary Daniels films hebben actie nodig, dat kregen we gelukkig in grote getalen voorgeschoteld. De vele plotholes (hoe kan iemand die voor de Hong Kong politie werkt zo'n plat Brits accent hebben??) maakten me zoals vaker bij dit soort films helemaal niks uit: voor wat de film waard is (botte actie, flauwe grappen en niet teveel ingewikkelde bijzaken) heb ik absoluut genoten en ben ik blij dat de film ook niet pretendeerde meer te zijn. Een aanrader voor de liefhebbers van buddyfilms met de nodige portie martial arts.

Eindelijk een weer een goeie Marvelfilm! Zou het toch komen omdat Disney hier nog niet met haar vieze klauwen aanzat of omdat Deadpool 2 gewoon een veel beter script heeft dan de zooi die Infinity War was? Nu we de origin uit de weg hebben en Wade Wilson gewoon het gros van de tijd in zijn kostuum rondloopt, valt het mij in ieder geval op dat de focus goed op het relatief simpele script ligt en dat dit de film ten goede komt. Godmiljaar, ik merkte dat ik zelfs emotioneel geraakt was door de eindscene met Wade/Vanessa waarna Wade toch weer terug naar het rijk van de levenden keert op een manier waar Infinity War of Black Panther daar totaal niet in slaagden.

Fijne toevoeging van Zazie Beetz. Het Domino personage ben ik nog niet heel bekend mee (wel begonnen met de nieuwe Gail Simone comicreeks), maar ik was blij om te vernemen dat haar personage sympathiek was. Had ook een snarky badass kunnen zijn, maar was veel lichtvoetiger als geheel. Zij mag van mij zeker terugkeren voor een eventueel vervolg. Brolin was hier ook veel meer op dreef dan als Thanos. De kleine rolletjes van Crews, Skarsgard en zelfs Brad Pitt konden mijn goedkeuring ook zeker verdragen. Julian Dennison had de film als kindacteur kunnen breken, maar doet het zeer behoorlijk met de nodige zelfspot.

Actie in orde, grapdichtheid hoog maar nergens vervelend en de soundtrack was fantastisch gekozen. Liever meer van dit, dan de geforceerde lol en script-inconsistenties van het MCU! Hier knipoogt men ten minste nog wat harder.

Ik heb het idee als ik de recensies zo lees op imdb en in iets mindere mate op deze site, dat de boze blanke mensen deze film of niet hebben afgezien, of echt compleet niet begrepen hebben. Persoonlijk vond ik het een pijnlijke en hilarische film tegelijkertijd, die vrij gebalanceerd werd gebracht. In een film over culturele tegenstellingen, viel het toch op dat de personages niet zo 'zwart-wit' waren als ze in eerste instantie leken.

Goed, op het moment dat op het einde de foto's van daadwerkelijke blackface-feestjes op universiteiten voorbij komen is het in ieder geval toch duidelijk waar de prioriteiten liggen (en ik mag hopen dat ieder weldenkend mens dit ook walgelijk vind). "Ja maar, zij doen lullig tegen blanken..." kijk dan nog maar eens naar de film en hoe ook de afro-amerikaanse kant bekritiseert wordt, helemaal in de manier hoe zij met arme Lionel omgaan of hoe Sam omgaat met haar blanke vriendje. Uitgangspunt lijkt dan ook vooral een scherpe en bij vlagen hilarische analyse te zijn van hoe gevoelig ras nog steeds ligt in de VS. Gezien de manier hoe er ook in Nederland door mensen op gereageerd wordt, geeft aan dat we er nog lang niet zijn, ook al is 'daadwerkelijk' racisme al bestreden.

Sterke performance van praktisch de gehele cast btw. Vooral Tessa Thompson valt heel erg op. Bleek ik haar nog uit Thor: Ragnarock te herkennen, dan zie ik haar toch echt liever in iets als dit dan in die onzinnige film. Ik ga de tv-serie ook maar eens bekijken.

Heerlijke actiefilm. Een typisch geval van 'script, welk script?', maar verdraaid, wat waren de stunts en explosies gruwelijk fijn. Statham blijft sowieso een charismatisch acteur die ik met alle plezier keer op keer vergelijkbare rollen zie spelen. McShane is ook zo'n acteur die je iedere keer in snerende rollen terug ziet keren, maar een film iedere keer naar een hoger niveau brengt. Joan Allen was een fijne schurk en tuig als Robert LaSardo zorgde voor fijn cannonfodder.

Het geweld in de film was overigens weinig subtiel. Ik heb het origineel niet gezien, maar kan me voorstellen dat het toch een stuk minder expliciet was dan de exploderende hoofden en geplette lichaamsdelen die we hier vaak te zien kregen. In dat opzicht slaagde de film er prima in te blijven boeien ondanks de bijna non-stop harde actie. Sommige films vervelen nu eenmaal snel als geweld overdadig aanwezig is, hier bleef het fijn continu een adrenaline-rush.

Benieuwd of onze eigen Roel Reiné iets van de prequel kan maken, waar hij in ieder geval alvast een fijne cast heeft verzameld. Death Race is voor mij in ieder geval een verademing tussen alle veilige gestyleerde actiefilms die de laatste jaren nog wel eens uitkomen.