Opinions

Eigenlijk is Zack And Miri Make A Porno een rampzalig slechte film met heel veel slechte grappen, maar door de sympathieke prestaties van de hoofdrolspelers is het allemaal alsnog goed uit te zitten. Ik ben nog niet echt bekend met Rogen, maar moet toegeven dat ik hem als komisch acteur best te harden vond. Elizabeth Banks blijft voor mij toch wat onrealistisch als lelijke eendje en de manier hoe zij en Rogen tot elkaar aangetrokken worden is ook wat twijfelachtig, maar uiteindelijk heb ik me geen moment verveeld.

In vergelijking met de enige andere Smith film die ik gezien heb (Dogma) vind ik deze film echter wel een stuk minder scherp en intelligent. Op zich geen probleem, simpele wegkijkers moeten er ook zijn, maar als Smith serieus genomen wil blijven worden hoop ik toch dat hij niet al teveel van dit soort goedkope humor op de kijker blijft afvuren, het romantische subplot zijn namelijk tenenkrommend.

Zo'n goeie Ichi als Shintarô Katsu vond ik Kitano toch niet, daarvoor ben ik teveel een fan geworden van Katsu's mimiek, maar deze film was absoluut geen belediging voor de liefhebbers van de blinde zwaardvechter. De korte maar oh zo doeltreffend geschoten actiescenes zijn (inclusief het overvloedige bloed) een lust voor het oog, terwijl de originele muziek-beweging combinatie van de werklieden op de achtergrond erg vermakelijk is. Ik vond persoonlijk het dansgedeelte op het einde teveel van het goede, maar afgezien daarvan heb ik genoten van de actie, een paar keer flink kunnen lachen (die debiel buurjongen) en was ik zeer onder de indruk van het acteerwerk.

Was ik dan overigen een van de weinigen die niet meteen geloofde dat Zatoichi blufte toen hij zei dat hij niet blind was?

Dit is mijn eerste Zatoichi, dus een vergelijking met andere films uit de reeks zal ik niet kunnen maken. Zatoichi zelf is in ieder geval een gave hoofdpersoon, voornamelijk ook door zijn 'zwakheden' als gokken en vrouwen, terwijl de rest van de film prima door kan gaan voor een aziatische western. Ik heb helaas nog wat problemen met veel personen uit elkaar houden en vond de film nog wat rommelig in sommige gevallen, maar de actiescenes mochten er zeker zijn. Benieuwd hoe de andere films me gaan bevallen.

Ondanks dat de film een stuk langer duurt dan Zatôichi Rôyaburi heb ik hier vele malen meer van genoten. Het acteerwerk van zowel Shintarô Katsu als Toshirô Mifune was erg sterk, het verhaal was vele malen beter en de de actiescenes waren veel mooier geschoten. Dit wordt een serie waar ik zeker meer van ga aanschaffen!

Verre van de slechtste film ooit, daarvoor heb ik er toch echt meer van genoten dan van het gros van de Asylum films. Nou ja, 'genieten' is misschien niet het juiste woord, maar een morbide fascinatie en een paar lachers heb ik er toch zeker wel aan over gehouden. Voor wie deze film in godsnaam gemaakt is, is me compleet onduidelijk. Wat piemels hier en een hoop gevloek, maar tegelijkertijd komt de film door het uitblijven van de standaard seksscenes die we gewend zijn in dit land en bijzonder kinderlijke humor, alsnog erg lafjes over. Het meest hilarische is dan ook eigenlijk de enorme sterrencast die voor het gros eigenlijk best leuk en over the top acteren (Huub Stapel, Ben Cramer en Jerome Reehuis voorop), maar tegelijkertijd in bijna alle gevallen ook weer compleet ongepast over komen.

Nee, de Zeemeerman lijkt meer een film van het kaliber 'gemaakt door Rob Houwer, voor Rob Houwer', omdat ik me niet kan voorstellen dat men buiten de producent/scriptschrijver zelf een echte doelgroep voor ogen had. Onooglijke special effects, een achterlijk verhaal, uitzonderlijk kinderlijke humor en verder in ieder opzicht te slecht voor woorden, maar lang niet zo slecht dat er niet nog wat te lachen valt.

Zo, dat was me een flinke portie goed geacteerde saaiheid op een hoop. Ja, Chastain is goed in deze rol, maar ik heb nergens een moment het idee gekregen dat zij als heldin ook daadwerkelijk iets voor elkaar heeft gekregen waardoor ik haar de heldinnenrol mag toekennen als 'de vrouw die Osama Bin Laden ving'. Dan faalt je film toch wel in de belangrijkste opzet, al is de tweede opzet van 'entertainen' ook maar luttel aanwezig.

Mensen reizen en praten en reizen en praten wat meer. Af en toe is er een explosie en op het einde wordt er eindelijk wat geschoten, maar rond dat moment hebben we toch een hoop gaapverwekkende scenes gehad. Misschien ben ik echt teveel gewend, maar de martelscenes waren vooral droogjes in beeld gebracht en hadden weinig impact. Hoe goed geacteerd het dan ook allemaal is, ik wil wel wakker blijven en impact van de situatie meekrijgen.

Wat Scot Adkins hier te zoeken had was me een raadsel overigens, al kan ik me voorstellen dat hij het ook vervelend vindt om steeds getypecast te worden als martial arts specialist, zijn rol leek op deze manier echter wel heel erg... als een vis uit het water? Verder niets dan lof over de acteurs/actrices, uiteindelijk wens ik echter toch wel gewoon om meer gegrepen te worden bij een dergelijke film. Ik heb van Bigelow wel beter werk gezien.

Leuk filmpje met spectaculaire actie die echter niet kan verhullen dat de film zelf als verhaal vrij weinig voorstelt. De typische Hong Kong humor werkt lang niet altijd en sommige personages waren heel vervelend. Daar staat wel tegenover dat de explosies en martial arts scenes erg goed gefilmd waren en Michelle Yeoh is in haar jonge jaren dermate vertederend om te zien dat de film toch goed uit te zitten is.

Het zal wel nooit wat worden tussen mij en Fulci. De soundtrack is wederom behoorlijk abominabel, het acteerwerk is werkelijk afgrijselijk, de regie is knullig en afgezien van drie scenes gebeurt er in de hele film niks. Mensen lange dialogen of dramatische stiltes geven werkt alleen als er ook echt iets spannends te zeggen of te acteren is, en zoals vaker is dat hier gewoon ook niet het geval.

Ik zal niet zeggen dat de gore slecht is (al ben ik dat oogbal-trucje nu toch behoorlijk zat), maar er zitten teveel wisselvallige momenten in de film om het geheel echt te prijzen. Soms lijken de doorgebeten kelen of ingewanden behoorlijk realistisch, andere momenten faalt de make-up heel erg en is het overduidelijk dat de saucijzen van de slager op lichamen gelegd worden met wat ketchup.

Als rond de 75 minuten iets van spanning begint te ontstaan is het toch echt te laat om de film te redden. Ik begrijp niet hoe iedereen zo vol lof kan zijn over dit uitzonderlijk saaie werkje. Zelfs de tijgerhaaiscene was uitzonderlijk saai.

Een flinke portie Nedertroep. Waldemor Torenstra begint voor mij flink te groeien in zijn rol als een van de meest onnatuurlijke acteurs die we in dit land hebben, terwijl ik Hilbrandt zelf niet eens een poging heb zien ondernemen om iets anders te laten denken dan dat ze teksten opleest. Ik herinner me dat ik de eerste hoofdstukken van het boek nog best aardig vond qua ontmoeting tussen Bob en Kathleen, maar de manier hoe beide 'acteurs' zich hier tegenover elkaar gedragen is gewoon knullig.

Knulligheid is overigens wat de hele film kenmerkt. Van dat typische filmschool Nederlands dat niemand echt spreekt en waar iedereen elkaar keurig netjes laat uitpraten terwijl ze er gemaakt bij staan te kijken. Je kon me daarnaast opvegen bij de scene waarbij een uil ineens iemands oog uittrekt, dat kwam heerlijk vanuit het niets aanzetten en had ook geen verdere impact voor het verhaal. De boeven waren daarnaast van het niveau Donald Duck (de maskers ontbraken nog net), waarbij het vooral pijnlijk was hoe een acteur als Cees Geel zichzelf ook niet eens kan redden.

Het subplot met Federici kwam net iets beter uit de verf dan de exploitatieve relatie tussen Bob en Kathleen, maar was geen hoogtepunt te noemen. Het meeste heb ik me nog zitten ergeren aan de vreemde en vrij zinloze exploitatieve scenes omtrent het Kathleen personage. De grap over dat Nederlandse films schaamteloos naakt promoten kan ik doorgaans wel om lachen en vaak stoort het me ook niet, maar hier vond ik het vooral smakeloos en vreemd. Nu herinner ik me Wolkers' obsessie nog met okselhaar vanuit het boek, maar was het echt op deze manier weergegeven?

Maar goed, slecht geschreven, saai gefilmd, belabberd geacteerd en vooral lachwekkend in plaats van spannend. Troep met de hoofdletter T.

Een terechte doorbraak van Chan die onder begeleiding van Yuen's kundige regie wederom laat zien dat een kungfu film best zonder een goed script kan. De typische HK humor (Chan die zijn tante die hem net in elkaar geslagen heeft onder ogen moet komen), vreemde maar kundig gechoreografeerde actie en de overdreven mimiek van werkelijk iedere acteur maken de film een genot om naar te kijken. Kitscherig, maar oh zo spectaculair.