Opinions

Had na een hoop verhalen op internet toch veel meer gore verwacht. De film werkt dan ook voornamelijk door zijn compleet wanstaltige eerste 40 minuten waarin seks en bizarre dialogen elkaar in hoog tempo opvolgen. Ook meteen de eerste keer dat ik seks in een Hong Kong film heb aanschouwt, meestal zijn ze daar toch iets preutser dan hier als het op naakt aan komt. Ook meteen eigenlijk compleet wansmakelijke scenes, die de hilariteit alleen maar vergroten.

De film kakt echter vanaf het moment dat de hoofdpersoon weer in Hong Kong komt gigantisch in. Geen hilarische dialogen en de gore en naakt zijn ook meteen zo goed als weg. Dat zorgt toch voor een behoorlijk langdradige afsluiting, die het briljante begin helaas behoorlijk onderuit haalt.

Alsnog een erg leuke film, had alleen veel meer over the top gemogen dan hij nu was.

Grote tegenvaller. Ik ben een groot Li fan, maar zie hem toch echt liever in Hong Kong spektakel als Once Upon A Time In China, dan in deze visueel indrukwekkende, maar tergend trage film. In tegenstelling tot Crouching Tiger, Hidden Dragon deed het verhaal me vrij weinig en kwam het geheel veel langdradiger over, dit ondanks het feit dat Lee's film zeker een half uur langer duurt.

Qua actie zat het op zich niet verkeerd, maar ik heb tegelijkertijd geen duels gezien waar ik de term klassieker aan zou willen verbinden. In dat opzicht vond ik een film als Seven Swords toch een stuk imposanter. Nee, Hero moet het voornamelijk hebben van mooie cinematografie en een uitstekende soundtrack, de rest is allemaal niet slecht, maar weinig indrukwekkend. Ik hoop ook dat het overvloedig gebruiken van slow-motion geen blijvende zaak blijft in dit soort films, het haalt heel veel van het ritme uit een actiescene.

Als Wing Chun beoefenaar was het voor mij vanzelfsprekend noodzakelijk om het leven van een van de grootmeesters als verfilming te aanschouwen. Goed, zoals onze Sifu ons al waarschuwde: het hele verhaal moet met een flinke korrel zout genomen worden, want het heeft praktisch niets met het leven van Ip Man te maken. Dat is ook meteen het grootste mankement: men probeert op wanhopige wijze gevechten in de film te laten plaatsvinden, waardoor de hele gedachte van een serieuze biografie behoorlijk ver te zoeken is en de film uiteindelijk toch wel erg veel lijkt op vele oudere HK martial arts films.

Maar goed, als we daar doorheen prikken is Yip Man een werkelijk uitstekend geschoten martial arts film. De gevechten zijn een stuk harder en rauwer dan de meeste HK films en zijn heerlijk gefilmd. De impact van de klappen is goed te zien, de Wing Chun stijl is niet teveel mooier gemaakt dan het daadwerkelijk is (blijft een van de meest straight to the point kung fu stijlen) en de schade die Yen zijn vijanden toebrengt is soms behoorlijk gruwelijk om te zien (de Japanner wiens been in een negatieve hoek getrokken wordt zag er zeer pijnlijk uit) Klein puntje van kritiek heb ik toch wel: aangezien men bij Wing Chun met de onderste knokkels slaat, is het heel vreemd dat alleen zijn bovenste knokkels bebloed zijn na het gevecht tegen de Japanners. In een aantal scenes worden de ketting-stoten ook vanuit een verkeerde positie gemaakt, iets wat ze evengoed correct hadden kunnen laten uitvoeren.

De soundtrack is zeer mooi en goed gekozen bij de beelden. Nergens over-bombastisch, maar zodra de situatie er om roept episch genoeg. Dit, gecombineerd met prima acteerwerk, uitstekende regie, een mooi grauw kleurenfilter en de beste actie die ik sinds tijden gezien heb, maakt Yip Man absoluut een aanrader voor de liefhebbers van het betere martial arts werk. Ik hoop toch echter wel voor het vervolg dat men er wat meer in slaagt de aandacht te richten op de prachtige stijl zelf, in plaats van dat men er op vreemde manieren gevechten bij probeert te betrekken omdat de film nu eenmaal actie nodig heeft.

Niet beter dan de eerste film, al moet ik toegeven dat ik het nu wel fijn vond dat Ip Man niet als compleet onoverwinnelijk neergezet wordt, waardoor het gevecht tegen Darren Shahlavi meteen een stuk spannender is om naar te kijken dan de eindscene in de eerste film was. Niet dat ik daar niet van genoot, maar als ik wil kijken naar iemand die nooit eens geconfronteerd wordt met zijn eigen mogelijke falen, dan kan ik net zo goed een Steven Seagal film aanzetten.

Als biopic zal ik het verder allemaal maar met een korreltje zout nemen. Het hele Engels imperialisme en Chinese trots vind ik persoonlijk in de Once Upon A Time In China films een stuk beter uitgewerkt en lijkt hier vooral weer op een herhaling van een bekend verhaaltje. Dat de Engelsen wederom rampzalig acteren (kleine uitzondering voor Shahlavi) was helaas te verwachten. Op het einde wordt het overigens ook een behoorlijke Rocky IV rip-off, helemaal de eindspeech is er eentje die bijna letterlijk vertaald lijkt te zijn van het verhaal wat Stallone ophangt tegen de Russen.

Neemt verder niet weg dat de film weer erg leuk is. Als Wing Chun beoefenaar vind ik dat Donnie Yen de stijl goed weergeeft en dat Wilson Yip prima camerawerk neerzet om de actie goed in beeld te brengen. Hung acteert goed, maar heb ik wel eens spectaculairder in de actie gezien. In dat opzicht is het toch voor het grootste gedeelte wachten tot het laatste half uur begint, maar dan heb je wel wat.

Ok, genoeg films over Ip Man. Als ex-Wing Chun beoefenaar ben ik de krampachtige manier hoe men de grootmeester in gevechten terecht laat komen compleet zat. Wat een waardeloos script vol aanzetten die niet worden opgelost. Mike Tyson vs Donnie Yen is een leuk idee met een aardige uitwerking, maar de aanzet tot de hele situatie is krampachtig geforceerd. Daar komt ook nog eens bij dat Tyson een van de meest belabberde 'acteurs' ooit is, waardoor alle scenes waarin hij niet vecht een hel zijn om uit te zitten.

Ja, de actie was fantastisch, maar ik kon weinig investering opbrengen voor de personages. Ip is een behoorlijk onaangenaam personage in deze film en alle dramatische scenes met zijn vrouw die emoties moeten opwekken, ergerden me alleen maar. Dan vond ik de scenes met Jin Zhang een stuk interessanter, helemaal omdat zijn personage vele malen beter geschreven was dan Ip zelf. Wat mij betreft komt hiermee maar een einde aan de Ip Man-sploitation.

Zielloze film die zichzelf redt met enkele fijne vechtscènes, maar het GTST verhaal en dito acteerwerk was me hier toch echt teveel. Ik begrijp dat men er in China liever voor kiest om een verhaal grootser te maken dan de werkelijkheid is, maar een subplot met Japanse kinderen die als spionnen naar China gestuurd worden, waardoor Ip Man op het einde even zijn broer moet bevechten is werkelijk verschrikkelijk. Daarnaast waren de acteurs en regie in ieder opzicht ondermaats in vergelijking met de superieure delen met Donnie Yen. De cameo van Ip Chun was een klein hoogtepunt, sommige actiescènes waren erg fijn, maar al met al vind ik deze Ip Man Zero niet echt de moeite waard.

Onzinnig verhaal, compleet misogyn qua uitwerking (hoeveel verkrachtingen?), uiterst gewelddadig en vooral bizar. Yôjû Toshi is een merkwaardige film die me in ieder geval duidelijk maakt waar de Japanse stereotypes vandaan komen en heeft eigenlijk niet heel erg veel te bieden buiten een hoop geweld en wat ranzig naakt. De creature design is in veel gevallen wel waanzinnig en de animaties zelf zien er behoorlijk verzorgd uit, het moge alleen duidelijk zijn dat de film afgezien van goedkope (on-erotische) erotiek en een hoop gore, helemaal niets biedt. Het laatste gedeelte hiervan sprak me in ieder geval best aan, het eerste blijft me nog steeds verwerpelijk.

Iedere zichzelf respecterende Dungeons & Dragons speler moet Your Highness gezien hebben, omdat het verdomme nog aan toe de enige correcte weergave is van hoe een gezellige D&D sessie verfilmd zou kunnen worden. Ik begrijp absoluut als mensen deze platte grappen en clichématige dialogen niet uit zouden kunnen zitten, maar heb zelf uitzonderlijk veel genoten van de knipogen, het bizar aandoende gevloek in een pseudo-historische setting (helemaal als je beseft dat iedere niet-Britse acteur overdreven Engels probeert te praten).

Wat opvalt is het zeer behoorlijke budget waarmee de film in elkaar is gezet. Soms is het allemaal overdreven cartoonesque, maar zodra er een monster in beeld moet komen krijgen we goeie make-up effecten of erg goede CGI. Om over de gore nog maar te zwijgen, het bloed vloeit rijkelijk en de ingewanden puilen uit de buiken wanneer het nodig is. De soundtrack klinkt ook groots, net zoals de cast eigenlijk erg solide is. McBride had ik nooit hoog zitten, hij maakt er het beste van, terwijl grootheden als Franco en Portman het overduidelijk heel erg naar hun zin hebben. Hoogtepuntje is echter wel Theroux, die enkele pijnlijk en tegelijkertijd briljante quotes krijgt en een fantastische evil wizard outfit en make-up mee krijgt.

Your Highness is slecht, maar oh zo leuk en doet in heel veel opzichten niet veel onder voor de grotere en vooral serieuzere fantasy films. Ik kijk honderden malen liever een film als deze waarbij de liefde voor het bronmateriaal duidelijk aanwezig is, dan een gedrochten als Eragon of de zielloze Narnia films.