Opinions

Zonder gekheid zou ik toch durven zeggen dat dit Jean-Claude van Damme's beste film tot nu toe is (let wel: beste, niet leukste). Het acteerwerk van de beste man zal altijd wel onderwerp van veel hoon zijn (wat wil je met zo'n accent), maar hij heeft met de jaren in ieder geval wel wat geleerd. Zijn emoties lijken wat overdramatisch, maar komen toch ook eerlijk en oprecht over (helemaal het moment dat hij zijn vrouw vindt). De actie is niet zoveel aanwezig als in zijn vroegere films, maar is wel veel bruter en explicieter in beeld gebracht. Daarnaast is het een verademing van Damme eens in een film te zien die niet de hele tijd geplaagd wordt met matige humor (die natuurlijk ook te genieten kan zijn, maar soit, het kan ook wat uitgekauwd raken) en hierdoor juist een stuk serieuzer overkomt.

Ik ben zeer positief, hoewel ik eerlijk zal toegeven dat ik dit soort films op een minder serieuze manier beoordeel dan ik met, bijvoorbeeld, politieke thrillers zou doen. Wake Of Death is in mijn optiek een geslaagde, kille actiefilm van een acteur die aangeeft dat hij zeker nog niet afgeschreven hoeft te worden.

Het leuke aan Dwayne Johnson is dat hij niet zozeer lijkt te acteren, maar gewoon lijkt te zijn, dat is iets wat hem in mijn ogen als actieheld erg geslaagd maakt. Het feit dat deze film dan ook gewoon lekker rauwe vuistactie bevat is in mijn ogen ook alleen maar een pluspunt, want naast het feit dat het geheel bijzonder goed in beeld is gebracht, komt het allemaal ook zeer realistisch over en lijkt The Rock geen moment een superman te zijn.

Het verhaal is echter te simplistisch voor woorden en ondanks dat ik de boodschap weldegelijk begrijp was er te weinig karakterontwikkeling om het echt leuk te houden, nu lijkt de film voornamelijk een te geforceerde komedie op bepaalde momenten. Johnny Knoxville is hier ook een van de redenen van, want ondanks het feit dat hij nog geeneens bijster hinderlijk acteert, is zijn personage gewoon misplaatst en vervelend.

Maar toch, als een botte knokfilm stelt Walking Tall geen moment teleur. Wat mij betreft mag Johnson vaker in dit soort films optreden, hij bewijst in ieder geval dat hij het kan.

Een half jaar geleden had ik de dvd al aangeschaft, maar die viel na 15 minuten helaas uit. Wel geld teruggekregen, maar de film niet meer heraanschaft tot afgelopen Koninginnedag. En ik ben maar wat blij dat ik dit heb gedaan! Ondanks het feit dat de actiescenes soms matige editting kennen is het acteerwerk behoorlijk sterk en is het script goed geschreven. Ik zag ergens wel aankomen dat Li de persoonlijkheid van Rogue had aangenomen, maar het verraad van Statham kwam echt onverwachts voor me. Alles bij elkaar een goed in elkaar gezette actie/thriller die zeker boven de middenmaat uitsteekt.

Saaaaaaaai. De vorige film heb ik toen met moeite in de bioscoop uit kunnen zitten en dit is nog een stapje erger. Ja, het ziet er allemaal prachtig uit, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een langdradige oorlogsfilm met primaten. Goed geanimeerd, maar het pakt me gewoon helemaal nergens. Helemaal als de menselijke tegenspelers vrij standaard badguys zijn zonder een greintje verdieping. Visueel is het ook allemaal erg grauw en blauw zonder nuance en qua actie is het allemaal net niet intens genoeg. Ik snap de aantrekkingskracht, maar kan echt moeilijk interesse opwerpen voor deze reeks.

In eerste instantie was ik toen de eindcredits over het scherm rolden nog enigszins geintrigeerd door de vreemde combinatie van stijlen die ik had gezien, maar achteraf kan ik toch met grote zekerheid zeggen dat dit absoluut geen goede film was. Dong-Kun Jang is weinig charismatisch en spreekt Engels op een manier alsof hij het van een blaadje opleest, terwijl Bosworth het meest gruwelijke over the top accent ooit hanteert. Geoffrey Rush en Danny Hudson doen het beide prima, maar er is niets aan hun personages wat je als kijker echt geinteresseerd laat zijn.

Visueel is het een interessante film, maar ondanks het feit dat er een 16 jaar en ouder sticker op de film zit, blijft het allemaal door het CGI uiterlijk heel erg braafjes. Mede hierdoor dacht ik in eerste instantie ook dat de film gebaseerd moest zijn op een manga of anime, maar dit blijkt niet het geval te zijn. Op zich kun je best een hoop doen met computer gegenereerde achtergronden, maar hoe men hier 45 miljoen dollar in gestopt heeft is me dan weer een raadsel. Het kleurgebruik is mooi, maar nergens wordt het echt gedetailleerd en blijft het allemaal wat goedkoop ogen.

De actie is matigjes. Ik had van een Aziatische regisseur automatisch wat meer verwacht, maar aangezien dit Lee's eerste film is zou hij nog wat kunnen groeien. Ik hoop dat als dat gebeurt, hij er ook voor zorgt dat de actiechoreografie een stuk beter wordt en men gewoon gaat voor een compleet Aziatische cast, dat gebrekkige Engels klinkt nergens naar en het is al helemaal onrealistisch dat men onderling zo met elkaar zou spreken. Gewoon een gefaalde film die ergens visueel nog wel interessant genoeg is.

Jean Reno is een held. Droge, chagrijnige kop die continu staat op een blik van 'waag het niet me aan te spreken' en een rechtse stoot die mensen meters door de lucht laat vliegen. Tel daar nog eens bij op dat hij zonder moeite een bord van de heetste troep ter wereld opvreet zonder blikken of blozen en dat hij ook nog eens zuigt in domme Japanse dansspelletjes: Jean Reno is naast Jean-Claude van Damme de enige actieheld die weg kan komen met dat verwijfde taaltje dat Frans heet (ja, ik maak een grap mensen, voel je vooral niet beledigd)!

Wasabi heeft overduidelijk de hand van Luc Besson in het script, terwijl Krawczyk zijn snelle montage van de Taxi films ook weer laat zien. Allemaal weinig verrassend meer, maar voor een snelle komedie met een hoop actie werkt het allemaal uitstekend. In dat opzicht is Wasabi nergens echt verrassend meer (afgezien van de perfect Frans sprekende Japanners dan), maar het vermaakt allemaal zo uitstekend, dat het me allemaal niets meer uitmaakt dat de helft in de tussentijd behoorlijk cliché en inherent aan de Franse cinema is. Humor en een hoop actie maken deze film uitzonderlijk genietbaar, Jean Reno hoort daarbij wat mij betreft ook in meer actiefilms thuis.

Waarom er 'horror' hierboven staat aangegeven is me een raadsel, want meer dan een thriller kon ik er toch niet van maken. Het motief van Keanu Reeves heb ik verder niet uit de film gehaald, maar ik heb me door de plotholes heen geworsteld.

Wat er dan overblijft is een aardige thriller met sympathiek acteerwerk van James Spader, enkele spannende scenes en een hoop vervelende slow motion gefilmde scenes. Ik haat slow motion scenes, helemaal als ze zo krakkemikkig gefilmd zijn als hier.

En toch heb ik me niet verveeld. In de vorm van 'Hoe kan het dat zoveel mensen zo dicht op elkaar zitten en toch niks van elkaar weten?' had de film zelfs nog een soort van boodschap

Mijns inziens de beste superhelden film ooit.

Visueel een waar spektakel, vooral de prachtige scenes in Vietnam zijn een ware lust voor het oog. Hier bovenop zit een soundtrack die de beelden op de een of andere manier in mijn beleving realistischer maakten, alsof het een documentaire betrof.

Wat het allemaal het mooiste maakte waren de helden zelf, die voor de verandering eens ECHT menselijk leken. Ik bedoel hier niet menselijk als in 'Spider Man 3: Peter Parker is een emo'-stijl, maar mensen die op een realistische en tegelijkertijd niet hinderlijke manier vragen naar hun existentie stellen. In het geval van Roorschach zou Freud er waarschijnlijk nog een hoop leuke vragen over kunnen stellen, maar een gaaf personage was hij in ieder geval wel.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de graphic novel nog niet ken, maar deze zal snel in mijn bezit komen om te kijken of de film op zichzelf staat, of hij een letterlijk adaptie is. Als op zichzelf staand verhaal had ik in ieder geval vrij weinig aan te merken op het script en de plotwendingen. De sfeer zit er over het algemeen goed in en dit zonder de grootse actiescenes die films als Iron Man (overigens ook een goede film) wel hebben. Juist dit gemis aan actie, maar de nadruk op de dialogen en de karakterontwikkeling trokken me zo.

Ik geef toe dat ik als liefhebber van helden als Jean-Claude van Damme en Steven Seagal bevooroordeeld over de acteurs kan zijn, omdat zij geen van allen voldoen aan het beeld wat ik van een actieheld zou hebben, maar iedereen deed het fantastisch. Ik kende alleen de acteur die Night owl speelde, maar vond de gehele cast zeer overtuigend spelen (en The Silk Spector II was een prachtige vrouw) en geloofwaardig overkomen. The Comedian was ondanks het gemis van grappen wel een bijzonder vermakelijk personage, helemaal het moment waarop hij een groep hippies te lijf gaat, dat was een prachtige scene. Dr. Manhattan was voornamelijk interessant, al heb ik het idee dat de implicaties van zijn krachten verkeerd uitgewerkt zouden kunnen zijn.

En ja, wat zat er voor een film van over de twee en half uur weinig actie in. Geen probleem, ik zat juist te wachten op meer dialogen, al moet ik toegeven dat ik heel blij ben met het feit dat men de moeite heeft genomen de actiescenes die er wel waren te voorzien van veel hard geweld en bloed, om het zo weinig cartoonesque mogelijk te houden. De kostuums zelf vond ik perfect gemaakt,omdat hierdoor extra duidelijk werd dat superhelden in pakken eigenlijk gewoon mensen zijn en er weldegelijk belachelijk uitzien.

Ik ben heel erg benieuwd naar de echt lange versie, omdat ik zeker weet dat het verhaal op die manier nog duidelijker wordt weergegeven. Tot die tijd doe ik het even met mijn ervaring die zeer, zeer positief is. Fuck The Dark Knight, Watchmen staat voor mij aan de top van de heldenverfilmingen!

Prachtige familiefilm. Oh wat is het zoet allemaal, maar het is door de cast, de Schotse (Nieuw-Zeelandse) omgeving en de sterke soundtrack, zoveel malen beter te verteren dan het gros van de zoete Hollywood troep. Nessy, pardon, Crusoë is een fijn geanimeerd en bovenal aandoenlijk monster, terwijl de acteurs (vooral Chaplin en Watson) goed op elkaar ingespeeld zijn.

De film heeft in de vorm van de gevestigde soldaten en de oorlogsdreiging nog een leuk historisch subplotje er in zitten, dat tegelijkertijd ook voor de enige vorm van spanning en actie zorgt. Echt spannend wordt het nergens, maar er zitten tegen het einde een aantal vermakelijke momenten die de film iets dynamischer maken dan het anders zou worden. Gewoon een erg leuke film voor het hele gezin.

Ik probeer Adam Sandler films eigenlijk het liefste te vermijden. Samen met een andere groep 'komische' acteurs als Will Ferrell, Owen Wilson, Ben Stiller en Rob Schneider, vind ik hem eerder vervelend dan grappig. Soms ontkom je er bij vrienden echter niet aan om dit soort films te zien en dan ben ik in ieder geval nog blij dat ik in ieder geval niet alleen zit, in een groep is een film vaak immers leuker.

Goed, af en toe heb ik wel wat gegrinnikt, maar Sandler blijft een abominatie als acteur in dit soort films. Op zo'n manier geacteerd dat ik gewoon plaatsvervangende schaamte voel en mezelf beledigd voel voor mensen die echt een beperkt intellect hebben en zo'n kneusje als dit figuur hier in feite de spot mee te zien drijven. Het enige wat eigenlijk nog grappig was, was de aanwezigheid van Henry Winkler, maar zelfs dan meer vanwege nostalgische overwegingen dan vanwege een briljante rol.

Dat ik kan lachen om films als Anger Management en Little Nicky heeft meer te maken met de scripts, dan met Sandler's acteerwerk en personages. The Waterboy krijgt ook weer niet de laagste score, omdat hij uiteindelijk gewoon makkelijk wegkijkt, maar net als met het eten van een gefrituurde boterham voelde ik mezelf na afloop gewoon erg vies.

Toch enigszins een tegenvaller. Ik had de weerwolfscene al eens op youtube gezocht en was daar in ieder geval best geentertaind door het matige acteerwerk en de grappige gore, maar een hele film valt op deze manier toch wel een stuk moeilijker uit te zitten. Gelukkig is daar David Warner, die eigenlijk iedere film waar hij in speelt wel redt, verder waren er weinig noemenswaardige acteurs in de film.

Grootste probleem blijft het budget en de manier hoe men daardoor met de special effects om gaat. Soms lijkt de gore veelbelovend, maar uiteindelijk is het toch wel behoorlijk duidelijk dat men het niet al te duur mocht maken (denk aan vele shots achter elkaar, inzoomen op gezichten in plaats van de gore zelf, zwaarden steken op plaatsen waar de camera het niet ziet etc.). Soms werkt dit, tegen het einde zie je er als kijker echter met gemak doorheen.

Uiteindelijk verveelt het niet en is het allemaal best sympathiek in al zijn knulligheid, maar ik hoop toch dat het tweede deel iets meer kwaliteit bied.

Let me try putting this in a more earthly way: Sarah and you have actually stumbled into God's Nintendo game, where He and the devil fight it out, using their various Time Warriors as different characters... forever trying to tip that delicate balance one way or another.

Ja, deze film is nog steeds slecht, maar door dit soort zinnen toch een stuk leuker dan de eerste film. Die zag er vooral knullig uit, hier is het zo knullig dat het gewoon leuk wordt: men probeert ook niet eens een serieuze film neer te zetten. De hommages vliegen je om de oren (sommigen werken beter dan de anderen), maar uiteindelijk kan je genoeg lachen en genieten van het over the top acteerwerk en enkele best aardige gore scenes. Het script mag dan wel een zooitje eersteklas zijn, leuk is het allemaal wel.

Alleen wel ongelooflijk slecht verder, maar dat nemen we maar even voor lief.

Onsympathieke hoofdpersonen, een slecht script en matige special effects kan ik allemaal nog wel door de vingers zien als het eindproduct aan te zien is, helaas is dit laatste bij Webs niet het geval. Het begint vlot en redelijk geacteerd, maar is uiteindelijk te knullig voor woorden door matige monster make-up, een serieus gemis aan gore (nee, zwart bloed heen en weer laten vliegen telt niet als gore) en gewoon een gigantische hoop aan saaie en overbodige scenes. Veel gepraat en als er dan een keer actie voor komt is het allemaal zeer saai weergegeven, denk hierbij vooral aan slechte slow-motion, mensen die 3 keer met een shotgun schieten wat als enige resultaat heeft dat de mutanten een stukje wegvliegen met zwarte verf op hun buik etc.

Ik wist van tevoren toen ik deze film kocht voor 1,66 euro dat het geen goede film zou worden, ik had alleen wel gehoopt dat hij iets leuker was geweest. Nu is het gewoon low-budget troep.

Lijkt toch het meeste op een lange aflevering van The Office, maar dan met een andere setting en iets andere personages. Hoogtepunt daarvan is niemand minder dan Jean-Claude van Damme die de laatste jaren wat mij betreft toch wel degelijk bewijst verstandige carrierekeuzes te maken. Er lijkt mij immers een grotere kans te bestaan dat mensen deze film en zijn epic split reclame zien, dan dat mensen een (erg leuke) film als Six Bullets gaan bekijken.

Goed, de nadruk ligt natuurlijk niet op Van Damme zelf, maar op Brody en consorten. En ik moet toegeven, de cast komt er mee weg in een simpel script met enkele doeltreffende grappen. Drugs, seks en veel gevloek geven het in ieder geval een tintje dat de film niet te politiek correct laat lijken, iets wat mij persoonlijk ook goed beviel. Vanzelfsprekend keek ik het meeste voor Storm Rothchild die de dag redt met een goed getimede spinning kick en daarmee ook meteen de gaafste scene van de film produceert.

Ik snap de kritieken verder ook niet. Is dit dezelfde doelgroep die The Hangover films wel briljant vindt die hier zoveel over te zeuren heeft? Ik heb in ieder geval mezelf goed vermaakt, al durf ik met het grootste gemak te zeggen dat er een kleine kans zou zijn dat ik een dergelijke film zou aanschaffen zonder JCVD.

Hmmm, nu 6 jaar later is het toch even tijd voor een iets uitgebreidere lofrecensie. Dat de film nog steeds cult is, is wel te zien aan het bijzonder lage aantal stemmen op deze site, iets wat me toch vreemd over komt omdat de film in mijn jeugd heel erg veel op BBC werd uitgezonden rond het tijdstip dat dinosaurussen toch behoorlijk hip waren.

Net als Dragonslayer is When Dinosaurs Ruled The Earth voor mij een film die door de jaren heen qua special effects nog steeds niet overtroffen is. Natuurlijk zijn we in technisch opzicht ver vooruit, maar ik kan er toch echt niet omheen dat ik nog steeds veel meer geniet van een ouderwets stop motion effect, dan van zo'n CGI monster. De dinosaurussen bewegen heerlijk mechanisch maar tegelijkertijd oh zo realistisch. Dan komt daar ook nog eens bij dat er naast dinosaurussen ook genoeg te genieten valt met andere creaturen als vleesetende planten, slangen en reusachtige krabben.

De acteurs doen een wonderbaarlijk goede prestatie met een woordenschat die niet veel verder komt dan wat namen en woorden als 'akita' of 'nekro'. Sterke lichaamstaal van de sjamaan, wat zijn naam was is me verder compleet onduidelijk, ik had alleen door dat Tara en Sana de namen van de hoofdrolspelers waren. Desalniettemin zijn de gezichtsuitdrukkingen en de manier hoe men de woorden brengt erg overtuigend en zeer goed te genieten.

De locaties wisselen tussen studiosets en Canarische eilanden en zijn nog steeds een verademing ten opzichte van al die computersets, waardoor de acteurs zich ten minste lekker kunnen inleven door hun omgeving (al kan dit ook extra geholpen worden door het feit dat iedereen wel uitzonderlijk weinig kleding draagt, een interessant punt hiervan is vooral dat bikini's altijd blijven zitten, maakt niet uit wat er voor tsunami over je heen komt). Al met al is When Dinosaurs Ruled The Earth een zeer onderschat meesterwerk, vreemd alleen dat er 'sciencefiction' hier in de titel bij staat, daar heeft deze film toch echt niets mee te maken.

Na het uitstekende The Sweet Hereafter is dit mijn tweede Egoyan film en ik ben zeer benieuwd of al zijn werken deze hoogstaande kwaliteit hebben. In tegenstelling tot het pure drama van voorgenoemde film dacht ik in eerste instantie door het uitstekende samenspel van Bacon en Firth dat ik een komedie had aangeschaft. Uiteindelijk werd de sfeer wel iets grimmiger, maar de ondertoon van zwartgallige humor deed zijn werk erg goed.

De dialogen zijn goed geschreven en uitstekend gebracht door beide grappenmakers, die door de tegenstelling van arrogante Amerikaan en ingetogen Brit voor een fantastisch schouwspel zorgen. Lohman zelf doet het redelijk, maar kan toch ook niet verbloemen dat ze ondanks haar beeldschone uiterlijk slechts 1 gezichtsuitdrukking lijkt te kennen die in het merendeel van de scenes het werk goed doet, maar op andere momenten eerder ongepast lijkt. Niks om je echt zorgen over te maken, maar het kon zoveel malen beter.

De vele plotontwikkelingen zorgen ervoor dat je continu actief mee blijft gissen naar motieven en gebeurtenissen om de boel kloppend te maken, waarbij je verschillende malen op het verkeerde been wordt gezet. NIet iedereen zal het einde een prettige ontknoping vinden, maar de weg naar deze ontknoping is zo goed uitgewerkt dat ik me er niet aan gestoord heb. Ik ben nu voornamelijk benieuwd welke Egoyan film ik hierna als volgende aanschaf, want de man heeft talent!

Mmm, ik had persoonlijk ook iets meer actie verwacht, maar was toch wat betreft acteerwerk en cast zeker niet negatief. Cary Hiroyuki Tagawa blijft een meesterlijke slechterik ((die Freudiaanse obsessie deed het hem hier goed) en de film oogte professioneel. Niet zo goed als Recoil of Cold Harvest, maar zeker de moeite waard.

Ik herinnerde me dat het eerste deel toch beter was.

De hele tijd een glimlach op mijn gezicht gehad omdat de acteurs er wel degelijk iets van maakten. De good guys in ieder geval, de slechteriken waren gewoonweg zielig. De humor was weinig diepgaand (scheetgrappen, alsjeblief zeg...) maar soms erg vermakelijk. Combineer dit met het feit dat Peet en Henstridge nog steeds erg leuk zijn om naar te kijken en je hebt niks meer dan 90 minuten tijdverdrijf.

Absurde film waarbij door de afzichtelijke geluidskwaliteit wat van het plezier verloren ging. Aan de ene kant is deze film compleet kitscherig, weinig schokkend, onbedoeld hilarisch en bovenal te onlogisch voor woorden, maar aan de andere kant is het juist genieten van al deze zaken, de mooie muziek, het acteerwerk van Christopher Lee en het angstaanjagende einde. Ik had er iets meer van verwacht (toch iets gruwelijker), maar heb er toch zeer van kunnen genieten. Nu ben ik heel erg benieuwd hoe de remake is.

Goed, het was te verwachten dat de overvloedige hoeveelheid seksualiteit uit het origineel niet overgenomen zou worden, maar dat het zo'n preutse bedoening zou worden had ik ook niet verwacht/gehoopt. Eigenlijk neem ik Cage niks kwalijk, want ondanks het afgrijselijke script heeft hij ons (getuige de link die Safri plaatste) een aantal hilarische, klassieke oneliners voorgeschoteld (Howditgetburned?? NOOOO, NOT THE BEES!). Daartegenover staat afgrijselijk acteerwerk van de rest van de cast, hinderlijk feministische ondertonen die in het originele script (wat absoluut niet masculien was) nergens te vinden waren, een hoop saaie scenes en hinderlijke flashbacks. Pas vanaf het moment dat Cage ineens karatetrappen gaat uitvoeren lag ik dubbel en was mijn aandacht weer helemaal terug.

Het moment waar hij de barvrouw zomaar knock out slaat kon je mij oprapen, geniaal gevonden

Een film die eigenlijk pas leuk begint te worden vanaf het moment dat de vier vrienden bij Del Fuegos komen (briljante rol van Ray Liotta), maar vanaf dat moment ook geen moment echt verveelt. Travolta, Macy, Lawrence en Allen komen allemaal over als mensen waar je je in ieder geval mee zou kunnen identificeren en lijken ook lol in hun rollen te hebben, wat het kijkgenot alleen maar verhoogt.

Echt overdreven goed wordt de film nergens, daarvoor blijft het toch allemaal wel erg netjes, maar een aantal scenes zijn leuk verzonnen (Extreme House Makeover was briljant). Een aantal zeer voorspelbare grappen of situaties ten spijt heb ik me in ieder geval goed vermaakt. Geen topper, maar een leuk avondverdrijf.

Bij herziening toch een stuk kinderachtiger dan ik me herinner, helemaal door het kinderlijke script en de wat simpele dialogen. De actie valt echter niet tegen, al ligt dat voornamelijk aan de glansrol van Val Kilmer. Qua special effects moet ik toegeven dat ik de draak nog steeds aangenaam vind, al lijken de koppen tegelijkertijd meer op die van een zeeolifant, dan van een reptiel. Enkele andere scenes lijken daarnaast ook niet helemaal voor kinderen geschikt (het moment dat iedereen in varkens verandert) waardoor het allemaal prima uit te zitten is.

Een diepere boodschap, interessante plotwendingen of baanbrekende cinema is het echter allemaal niet, daarvoor blijft het allemaal wel erg oppervlakkig op de grote massa gericht. Ben ik overigens de enige die vindt dat Peter Jackson bij het vormgeven van Legolas bijzonder goed naar Madmardigan moet hebben gekeken?

Winnie The Pooh: Blood and Honey is geen echt goede film, maar ik vermoed dat het gros van de lage ratings voortkomt uit het feit dat het concept zich leent voor over the top gorefestijnen en dat er een hoop gelachen kan worden. Deze film is absoluut niet grappig, of je moet lachen om de absurditeit van twee dikke dudes met matig functionerende maskers die voor dier/mens abominaties moeten doorgaan of het slechte, overdramatische acteerwerk en de rare keuzes die personages maken.

Echter, regisseur/schrijver/producer/editor/location manager Rhys Frake-Waterfield snapt duidelijk wel hoe horror werkt. De camerastandpunten zijn sterk en sfeervol gekozen, de soundtrack is top notch, de aanwezige gore is voor het lage budget echt niet verkeerd en in de vreemde low-budget maskers zit ook een portie groteskheid die stiekem best goed werkt. Het donkere bos en de spaarzame belichting zet een sterke sfeer neer en er zijn echt een flink aantal ongemakkelijke horrormomenten waarbij het lage budget geen zichtbare problemen oplevert.

Voor een hedendaagse horrorfilm komen de vrouwelijke personages er vrij bekaaid af. Geen stoere heldinnen die de monsters te slim af zijn, integendeel. Gewoon ordinair, aantrekkelijk slachtvee waar in enkele gevallen zelfs nog naakt van te zien is. De film doet in dat opzicht qua opzet vrij behoorlijk denken aan een The Texas Chainsaw Massacre of Friday 13th. En om eerlijk te zijn: ik heb er behoorlijk van genoten. Er zit iets vakkundig naargeestigs onder de low-budget productie en het erbarmelijke acteerwerk; momenten van daadwerkelijk angstaanjagende en hysterische scenes en kwalitatief opgezette scenes. Ga er niet in met de insteek dat het een bewust komische film is, zo voelt de film gewoon niet aan. Daarmee faalt de film misschien met zijn - hilarische - premisse goed uitwerken, maar het slaagt gewoon wel als horror.

Een vreemde film waar men duidelijk laat zien dat een goede sfeer het halve werk is. Tot op het einde was het voor mij niet duidelijk of hij nu een vampier of gek was, waardoor de spanning er in ieder geval lekker in bleef.

De acteurs deden allemaal goed hun best. Soms kwam het wat theatraal en overdreven poetisch over, maar dit alles droeg alleen maar bij aan de gehele atmosfeer die de film uit leek te stralen. De dialogen waren verder goed geschreven en ondanks het feit dat er bijna na niks gebeurde heb ik continu op het puntje van mijn stoel gezeten. Een onverwachte topper!

Beter dan Queen's Messenger, maar toch minder vermakelijk. Dit komt voornamelijk doordat de actie wat minder goed over de film gedoseerd is en we daardoor helaas soms net iets te lang moeten kijken naar op zich redelijk acteerwerk, wat echter door het oninteressante verhaal omlaag gehaald wordt. De regie is echter voor zo'n low budget film zeer behoorlijk te noemen en de Zuid-Afrikaanse achtergronden zijn een welkome afwisseling ten opzichte van de standaard Oost-Europese locaties waar c-actiefilms zich de laatste jaren helaas steeds vaker in bevinden.

En dan Gary Daniels: de beste man gaat per film beter acteren en blijft een genot om aan het werk te zien met zijn martial arts. Het beste stuk is in dit opzicht ook het moment waarop hij een schurk van een brug in een fabriekshal schopt terwijl hij een Michael Jackson masker draagt, dit vervolgens afzet om 'Beat It, asshole!' toe te bijten. En dit soort scenes zijn de reden waarom ik zowel Queen's Messenger als Diamond Cut Diamond zo goed kan zien: lichtvoetigheid ten top.

Het geheel oogt overigens erg goed. Juiste gevechtschoreografie, zeer behoorlijk camerawerk, juiste belichting en goede sound-montage. Iets meer actie en ik was helemaal tevreden geweest!

De twee enige Ralph Bakshi films die ik hiervoor hadden gezien waren de beiden zeer matige Lord Of The Rings en Fire And Ice. Waar de eerste film teveel van de hak op de tak sprong, was de laatste film een afgrijselijke tegenvaller door het feit dat men ondanks de premisse van schaarsgeklede dames, krijgers en monsters er niet in slaagde ook een maar enigszins harde film neer te zetten en uiteindelijk veel te braaf bleef.

Wizards is wat mij betreft echter de grootste troep die ik tot nu toe van hem heb mogen aanschouwen. Allereerst het concept, wat leuk begint met de kernoorlog met fallout en de afgrijselijke mutaties die daaruit volgen, maar prompt daarna omslaat in een afgrijselijk kinderlijke uitwerking met het gegeven dat mensen ook kunnen terugevolueren naar de voorouders van de mens: de elfjes en de dwergjes.

Dit gegeven, hoe kitcherig ook, zou kunnen werken, waren het niet dat de animaties van zeer hinderlijk kinderlijk niveau zijn en door het rotoscope effect ook heel inconsistent genoemd kunnen worden (de paarden waar men op rijdt hebben twee poten, TOT men ineens het rotoscope effect erin gooit en we doodleuk stockfootage van films als Zulu voorbij zien komen waar men op vierbenige paarden rijdt)

De hoofdpersonen zelf, een wandelende baard, een verwijfde krijger en een wulpse elf, zijn naast hun afgrijselijke animaties zeer slecht ingesproken en zorgen door het matige script (op wandelende baard Avatar na op sommige punten) voor weinig sympathie voor hun personages. Het personage van de weinig gedetailleerde killerrobot (die zichzelf vervolgens laat omdopen tot Peace) slaat al helemaal nergens op en is puur in de film gezet omdat men toch ergens moest beginnen.

Qua bloed, seks en geweld is de film net zoals Fire And Ice een lachertje. Niet dat dit soort zaken noodzakelijk zijn in een tekenfilm, maar het relatief volwassen gegeven en de characterdesign zou toch iets anders doen vermoeden. Goed, er is wat bloed als personages worden neergeschoten, maar verder blijft het geheel (op een compleet onverwacht 'slut!' na) wederom erg braafjes. Nou ja, tenzij het gebruik van nazi-propaganda om aan te tonen dat de slechterikken echt slecht zijn als schokkend wordt ervaren, persoonlijk vond ik het eerder zielig.

Is er iets wat leuk was aan de hele film? Ja, ik heb smakelijk gelachen om de quote "They killed Fritz!" als verwijzing naar Fritz the Cat (waar Bakshi de filmversie van voor zijn rekening nam), maar meer dan dat was het ook niet. Wizards mag van mij lekker aan de andere kant van de oceaan blijven.

Die ene stem voor mij moet zijn gegeven voor het vermakelijkheidsgehalte. Deze film is namelijk zo slecht dat het gewoon grappig is.

Ik heb Reiné overduidelijk overschat. Pistol Whipped en The Marine 2 lieten zien dat hij met een hoog budget uit de weg kon, maar een echt goed regisseur kan ook wegkomen met een laag budget en hier met sterk camerawerk en de juiste regie bij zijn acteurs alsnog een fijn product leveren. Maar niks van dat alles bij deze flutfilm waarbij de wolven voor het gros ver van de hoofdrolspelers gefilmd zijn die ik allen al binnen vijf minuten graag wilde zien sneuvelen. De soundtrack is ongelooflijk slecht en melodramatisch en zo hard in de scenes gezet, dat alles overkomt als een parodie. Als deze film een parodie was geweest, had ik er nog wel iets mee gekund, maar het was zo bloedserieus allemaal dat dit niet het geval was.

Ik kan geen positief punt bedenken. Goed, Alicia Ziegler is een mooie dame, maar hierop wil ik geeneens punten geven. Wolf Town is met recht een van de grootste kutfilms die ik sinds tijden gezien heb, daar kan geen syfychannel of Asylum productie tegenop.

Mmm, toch een lager gemiddelde dan ik zou verwachten. De cast was behoorlijk sterk, helemaal Hopkins en Weaving komen goed over. Het acteerwerk mag dan over het algemeen wat stijfjes lijken, maar dit deed mij daardoor juist bijzonder goed denken aan de eerste Wolf Man uit 1941. Del Toro zelf viel me persoonlijk ook alles mee, daar ik zijn acteerwerk nooit zo hoog in het vaandel heb gehad.

De vormgeving van de weerwolf was heerlijk retro, maar in tegenstelling tot veel films van vroeger die de tand des tijds slecht doorstaan hebben qua special effects vond ik de Wolfman hier toch een genot om te zien. Vooral de transformatiescene is fantastisch gedaan, omdat men allereerst de tijd neemt (geen Underworld/Van Helsing gedoe met een transformatie van enkele seconden) en men de nadruk legt op de helse pijn van de vergroeiende botten. Ik blijf meer een fan van weerwolven a la The Howling, maar moet toch toegeven dat ik The Wolfman zeker op een tweede plaats zou zetten.

Er wordt door de achtergronden en dramatische muziek een goeie sfeer gecreeerd, helemaal in het begin als Talbot de aanval in het zigeunerkamp meemaakt. Tel hierbij enkele schrikmomenten en interessante gore toevoegingen bij op en ik kan toch niks anders concluderen dan dat ik behoorlijk genoten van de film heb.