Opinions

Wederom een geval van 'ik ben al teveel troep gewend'. Vroeger nooit gezien omdat ik slasherfilms oersaai vind, maar de nieuwsgierigheid heeft het toch overwonnen. Viel me nog geeneens heel erg tegen, vooral Gellar deed het best aardig. Verder blijft het allemaal treurig hoe clean dit soort films zijn: weinig tot geen gore en als er iets te zien is, ziet het er nooit smerig of hard uit, maar vooral nep en duf. Toch heb ik me nog geeneens heel erg zitten ergeren aan het verhaal of acteerwerk, maar echt genieten was het zeker niet. Blijft grappig dat van die jaren '90 slashers eigenlijk alleen Scream enigszins leuk is en dat die film het hele genre nog behoorlijk op de hak neemt.

Best leuk, maar de film lijdt toch wel onder een enkele vreemde verhaallijnen en plotwendingen die het er allemaal niet duidelijker op maken. De film ziet er daarnaast voor een 2009 animatie met uitzonderingen van enkele lelijke computeranimaties erg retro uit. Dat werkt voor een groot gedeelte, maar visueel had het zoveel beter gekund.

Daarentegen valt er wel erg te genieten van de monsters en het algemene sfeertje. Door de beklemmende situatie en het feit dat niemand echt weet wat er aan de hand is, zijn vergelijkingen met films als Pandorum en op de een of andere manier ook Eden Log vrij logisch, al waren die film toch echt een beduidend stukje beter. Toch, het verveelt allemaal niet en ik weet vrij zeker dat de film bij een herkijkbeurt nog steeds leuk (en waarschijnlijk ook een stuk duidelijker) is.

Viel me uiteindelijk toch een klein beetje tegen. De actie is lekker bloederig en ondanks het haperige camerawerk lekker hard en effectief, maar het script en familieverhaaltje gaan na verloop van tijd toch een beetje tegenstaan. Dolph blijft wel een charismatisch hoofdrolspeler die laat zien dat hij met weinig budget best een effectieve film in elkaar kan draaien, maar tegelijkertijd mist het toch een interessantere cast (of vooral iets meer herkenbare gezichten) en een minder uitgekauwd plot. Alsnog zeker de moeite waard, al vond ik zowel Direct Contact als Command Performance toch leuker.

Phew, gelukkig nu wel de Engelse versie gezien en die was toch duidelijk leuker dan die eerste minuten die ik van de Nederlandse zag. Niet dat dit een briljante film oplevert, daarvoor vond ik het script toch echt te dramatisch slecht en waren de dialogen ook lang niet zo grappig als in de eerste film. Qua animaties blijft het een beetje half/half: aan de ene kant veel details in de vormgeving van het water, maar aan de andere kant blijft die grotendeels witte ijsvlakte erg saai over komen.

Wat de film redde was het feit dat Scrat een grotere rol kreeg en de personages van Diego, Sid en Manny die alle drie nog steeds erg sympathiek zijn. De nieuwe personen van Ellie en die twee zeer vervelende buidelratten maken echter weer een hoop stuk, waardoor de film uiteindelijk toch een vervelende nasmaak heeft. Het verhaal van Manny die vreest dat hij de laatste mammoet is, is in dit opzicht wel intrigerend, maar de wending van het vinden van een vrouwtjesmammoet die gelooft dat ze een buidelrat is, is gewoon... lame. Natuurlijk is het een kinderfilm, maar in vergelijking met het behoorlijk hartverwarmende verhaal van de eerste film, is het echt thuiskomen van een koude kermis.

Maar goed, het is allemaal wel degelijk vermakelijk, ik hoop alleen voor de derde film dat men iets meer rekening met een interessant script en betere dialogen/personages houdt.

Wat mij betreft ten onrechte een mockbuster genoemd, de film leende dan wel een paar dingen van Star Wars, maar laten we eerlijk zijn, meer dan pratende robots en een paar shots van beestjes die op Ewoks leken heb ik er ook weer niet uitgehaald. Het verhaal is verder vrij standaard en oninteressant, het zijn vooral de acteurs die duidelijk een hoop lol hebben in de lijpe situaties waar ze zich constant in lijken te bevinden.

Jammer genoeg blijft de film niet over de volle anderhalf uur boeien, daarvoor is het soms toch echt te flauw en soms dan weer net te serieus. Echter, zodra we op het einde in de time warp battle terecht kwamen, kon ik mijn lol niet meer op. Vooral het moment dat Jason's zoon ineens te voorschijn sprong als held, nadat hij 3 minuten geleden Karina bezwangerd had, was werkelijk weergaloos. Verder af en toe fijne grappige situaties als kung-fu robots of bot geweld tegen machines. Bij tijd en wijlen ook behoorlijk politiek incorrect, maar nergens echt schokkend.

Gewoon leuk, maar absoluut niet briljant te noemen. De special effects vielen me honderd procent mee, helemaal de pakjes en de achtergronden waren gewoon leuk gevonden. Dat men de ruimtegevechten niet realistisch kon maken boeit me dan weer niets, het blijft een komedie.

Gooi een paar verlopen soapacteurs, walgelijke special effects en een lijp plot bij elkaar en we hebben alweer de zoveelste slechte Sci-Fi Channel film. Patrick Muldoon is eigenlijk weer te slecht voor woorden, maar vermaakt nog wel door zijn overdreven performance, maar Vanessa Williams slaat hier echt te ver door. Voor de rest weer een cast van uitzonderlijk dom ogende acteurs (lijpe tieners en domme soldaten) en spinnen met superkrachten. Uitzonderlijk saai geschoten met te weinig grappen om het nog hilarisch te maken. Muldoon maakt het nog een beetje uit te zitten, voor de rest uitzonderlijk zonde van je tijd.

Het kan niet anders dan dat ik deze film met The Prestige moet vergelijken, want de films kwamen toen qua thematiek toen toch wel erg veel overeen. Nu ik beide films op een avond heb gezien moet ik in ieder geval zeggen dat Nolan's werk met gemak The Illusionist qua script, cast, cinematografie en soundtrack overtreft, waar The Illusionist niet verder dan 'vermakelijk' komt.

De cast is nog geeneens heel erg slecht, vooral Sewell en Giamatti doen het erg goed, maar het zijn toch die flauwe accenten waar Norton en Biel het mee moeten doen die na een kwartier al heel erg op de zenuwen werken. Qua script is het ook niet veel beter, slechts de twist op het einde redt de film van de grijze middelmaat. Qua goocheltrucjes is het allemaal aardig, maar teveel gericht op echte magie, dan op trucage, waardoor het hele serieuze karakter ook behoorlijk verloren gaat. Tel daar dan ook nog eens een matige soundtrack en vrij saaie regie bij op en het is voor mij duidelijk welke van de twee films de beste is.

The Illusionist verveelt echter nergens en duurt gelukkig niet te lang, waardoor het eindproduct best aan te zien is. Het hoge cijfer verbaast me echter nog steeds, want ik heb geen moment het idee gehad naar iets echt bijzonders te kijken.

Een goede nieuwere JCVD film waarbij voornamelijk het acteerwerk er sterk bovenuit steekt. Net als in Wake Of Death staat de metamorphose van mens tot wrekend dier centraal, al wordt in deze film veel sterker gekeken naar de consequenties van dit proces dan het bij Wake Of Death het geval was. De actie was rauw en kwam weinig gelikt over: bloed, zweet en hard slaan als resultaat. Voor de liefhebbers van de martial-arts Jean-Claude waarschijnlijk een domper, voor de liefhebbers van realistischere actie zeer goed te doen.

De gevangenisscenes zelf waren in veel gevallen wat cliche, de misselijkmakende verkrachtingsscenes als voorbeeld maar waren evengoed behoorlijk spannend. Het script zelf was eveneens niet bijzonder origineel, maar werkte toch goed genoeg om in ieder geval niet als hinderlijk te worden gezien. Al met al petje af voor JCVD en Ringo Lam, de man die er toch in het DTV tijdperk voor heeft gezorgd dat Jean-Claude niet vergeten is.

Heb ik nu in de tussentijd echt zoveel troep gezien dat ik me hier nog redelijk mee vermaakt heb? De eerste film duurde in ieder geval echt veel te lang en had een stuk meer tenenkrommende scenes dan dit vervolg. Goed, een goede film is het absoluut niet en het gemis aan enige vorm van budget werkt de film echt in het nadeel, maar ik heb toch behoorlijk gelachen met de houterige dialogen en een duidelijk verwarde Dolph (niet alleen in character, maar ook over de hele film zelf).

De film focust zich helaas veel te veel op bloedserieuze dialogen en te weinig op de over the top actie die de eerste film nog zo aantrekkelijk maakte. De omgevingen zijn daarnaast zo saai en oninteressant, dat de verveling al snel toeslaat bij de zoveelste saaie boomformatie. Om over die rampzalige draak nog maar te zwijgen. Alsnog had het echt een stuk erger gekund, de mensen met wie ik hem keek riepen in ieder geval dat het een van de meest rampzalige films was die ze ooit hebben gezien, dat lijkt me zwaar overdreven.

Mijn eerste Boll en ik ben nog geeneens zo negatief als je zou verwachten. Hoe de beste man zo'n sterrencast heeft samengesteld is me een raadsel in ieder geval, maar het lijkt erop dat minstens de helft van hen ook doorhebben dat ze in een flop terecht zijn gekomen: vooral Burt Reynolds lijkt er echt geen zin in te hebben. Daartegenover staat wel de briljant overacterende Ray Liotta en het immer solide acteerwerk van John Rhys-Davies. Oh ja, en Jason Statham is er ook nog die zijn MMA technieken weer mag laten zien door om zich heen te schoppen en over de hoofden van zijn vijanden te rennen.

Het verhaal is een grote puinhoop met teveel zijlijnen en intriges om het overzichtelijk te houden. De main badguys, de Krugs, zien er daarnaast zo amateuristisch uit dat het moeilijk is je lach in te houden bij het zien van die maskertjes met te grote tanden (waar ze vandaan komen wordt ook nergens uitgelegd). De choreografie van de actiescenes is echter wel erg goed, maar door de stomme vijanden zou je eerder denken aan een aflevering van The Power Rangers, dan aan een echte film.

Met al die lachwekkendheid is de film onmogelijk goed, maar weldegelijk voldoende voor een avondje lachen met chips. Wat Uwe Boll in godsnaam probeerde te bereiken is me echter nog steeds een raadsel.

Als een groot Lundgren fan en een liefhebber van historische films vroeg ik me toch af of deze film me zou bekoren. Ik heb niks tegen christelijke films, maar de grote hoeveelheid afgrijselijke en bovenal zoete cliches die ik hier in de 108 minuten die mijn versie duurde tegenkwam waren echt teveel van het goede. Er zijn een hoop semi-grote namen op de castlijst, maar er waren zoveel afgrijselijke dubs, houterige dialogen en grote hoeveelheden niet grappige overacting momenten dat ik me echt afvraagt of de regisseur uberhaupt de moeite heeft genomen iets van de acteur of de scriptschrijver te eisen.

Het gaat niet om het gebrek van actie (zeer matige gevechten waarbij de zwaarden duidelijk onder armen doorgaan of men alleen met de botte kanten van de bijl slaat), want ik had van tevoren geen actiefilm verwacht. Het is de complete kneuterigheid die het geheel uitstraalt waar ik me zozeer aan heb zitten ergeren. Goed, de achtergronden waren mooi en de soundtrack (die soms wel bijzonder ergerlijk was) had ook zijn momenten en heel misschien was het script in essentie nog geeneens zo slecht, maar deze puntjes zijn niet genoeg om de film te redden van een onvoldoende.

Toch een aangename verrassing. Niet alleen vond ik Bree Turner een zeer sterke heldin, de nachtelijke scenes zagen er mooi uit en de vaart zat er ook goed in. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen even gecharmeerd was van de flashbacks, maar het gaf haar personage toch een stuk meer diepgang. Helemaal tijdens de eindscene als we zien dat het lijk van haar man in de achterbak ligt kreeg ik het idee dat men wat moeite in haar personage gestoken had, dat is voor de verandering ook wel eens fijn.

Moonface zelf zag er niet boeiend uit en zijn daden waren ook niet heel schokkend voor de geoefende horrorkijker, maar het was in ieder geval vermakelijk. Door de fijne regie en het acteerwerk zeker een leuke tussendoor film.

Leuke film die het toch duidelijk moet afleggen tegen andere Marvel films als Thor en Iron Man 1 en 2. Het probleem zit hem niet in de cast, want Norton, Roth en Tyler leveren eigenlijk gewoon prima werk en het ligt ook zeker niet aan de fijne actie, maar uiteindelijk blijf ik de Hulk als superheld gewoon vrij saai vinden. Het bekende Dr. Jekyll en Hyde verhaal, maar dan in het groen als het ware. Veel meer dan wat achtervolgingen, reageerbuisjes schudden en een paar vechtscenes is het uiteindelijk ook niet. De cameo van Lou Ferigno was daarentegen wel genieten voor die enkele seconden en op bepaalde momenten viel er genoeg te lachen, maar al met al is het niks meer dan een simpel wegkijkfilmpje met verwaarloosbaar verhaal. Op zich wel benieuwd hoe de Hulk zich gaat redden in de Avengers film.

Teveel gejank om niets van het publiek. Er is een groot gemis aan Will Smith in de film en Liam 'Not Chris' Hemsworth doet weinig om dit op te lossen, maar Goldblum, Pullman, Hirsch en Spiner zijn nog steeds goed op dreef. Beste nieuwkomer is echter Deobia Oparei die een supertoffe actierol neerzet en wat mij betreft de volgende film (want ja, die moet er van mij echt komen) een nog grotere rol mag krijgen. Maika Monroe na arthouse films als It Follows of kleinere films als The Guest ineens in zo'n productie zien is op zijn minst interessant te noemen, al denk ik dat zij in de minder over the top films toch net iets meer acteertalent laat zien dan hier. Nevermind, het ergerde me allemaal ook niet.

De actie was gewoon goed. De trailers lieten de film erg duister lijken, maar op het moment dat Goldlbum met zijn droogkloterige stem commentaar geeft op het feit dat de aliens iets tegen monumenten hebben, kon ik mijn lach niet inhouden en was ik vooral blij dat het niet zo'n droeftoeterige zeikfilm werd. Er mocht gelachen worden, dat hebben mijn kompaan en ik in de bioscoop dan ook veelvuldig gedaan. Om Goldblum, die verdomd lelijke hond, Hirsch en dronken Ieren op een boot. Leuk iets om Spiner's character homoseksueel te maken. Het viel volgens mij de social justice warriors op internet nog niet op, terwijl het er juist erg respectvol ingezet werd.

Op naar een vervolg. Verreweg de leukste film die ik dit jaar in de bioscoop heb gezien na serieuze fronsfestijnen als Batman VS Superman of cartoonesque computerzooi a la Jungle Book. Independence Day: Resurgence is wat mij betreft een schot in de roos. Laten we dan ook gewoon eerlijk toegeven dat de eerste film ook niet goed was maar gewoon leuk.

Begon wat matigjes, maar eigenlijk is de film vanaf het moment dat LaBeouf zijn entree maakt gewoon prima oldschool vermaak. Goed, er zitten wat computer-effecten in en vanzelfsprekend is het allemaal zeer onlogisch en onrealistisch, maar ik hoop dat men niet vergeet dat deze serie nooit bekend heeft gestaan om zijn realisme. De uitgerukte kloppende harten, snel verouderende en smeltende nazi's etc. waren wel logisch? Nee, ik heb gigantisch genoten van dit deel, mede door de uitstekende cast (leuk om Karen Allen ook weer terug te zien) en de nimmer aflatende actie en vrolijkheid.

Verscheidene malen heb ik goed kunnen lachen: zo'n scene als waar Indy en Marion in het drijfzand zitten en zij hem vertelt dat Mutt zijn zoon is of de prachtige discussie in de achterbak van de vrachtwagen. Qua actie is het niet allemaal even echt, maar de achtervolging door de jungle was toch echt topwerk. Fijn ook om te zien dat Ford met zijn 60+ leeftijd nog steeds in staat is om cool over te komen en nog wat knokwerk op zich te nemen.

Gelukkig zat er ook nog wat typische Indiana Jones 'hardheid' in, zoals een soldaat die krijsend een mierennest in werd getrokken en was er gelukkig als mensen geraakt werden bloed te zien zodat het niet compleet onrealistisch was. Qua script deed het voor mij weinig onder voor de eerdere delen, helemaal als ik het moet vergelijken met het in mijn ogen vele malen mindere Temple Of Doom, slechts de scene waarin Mutt met de lianen slingert was iets teveel van het goede.

Fijn compromisloos vermaak gesitueerd in de jaren '50. Zuurpruimen mogen haten wat ze willen, ik heb er gruwelijk van genoten.

De film is anders behoorlijk gemixt ontvangen toentertijd, maar dat weerhoud mij er niet van te zeggen dat ik deze een behoorlijk stuk beter vind dan het onevenwichtige The Temple Of Doom. Geen irritante kindacteurs of irritante love-interest, dat maakt het toch een stuk beter.

Iedere keer weer genieten. Connery heeft hier helemaal een leuke rol waar hij voor de verandering eens niet de kloeke held speelt, maar een ouwe stuntelende sul, persoonlijk vind ik dat na alle Bondfilms en (al dan niet historische) actiefilms toch een verademing. De film is duidelijk consistenter dan de The Temple Of Doom: minder gore en minder kinderlijke humor, waardoor we gewoon een lekker up-tempo actie/avontuur te zien krijgen met achtervolgingen, knokpartijen, vallen, tanks en vliegtuigen. Het is vandaag de dag in enkele opzichten (helemaal met de vroege CGI) soms behoorlijk knullig, maar oh zo vermakelijk, dat het allemaal niets uitmaakt.

Een briljante film is het echter niet, maar geen van de Indiana Jones films zou ik briljant durven noemen. Het is gewoon erg leuk.

Onevenwichtige, vermakelijke onzin. Onevenwichtig omdat de film bij vlagen zeer kinderachtig is, maar op andere momenten behoorlijk hard en duister uit de hoek kan komen. Vermakelijk omdat de film geen moment saai wordt en Spielberg om de zoveel tijd een fantastische situatie of achtervolging in het spel gooit om de aandacht vast te houden. Onzin, omdat het met magie doordrenkte script weinig verheffend of samenhangend is.

Leuke blockbuster, maar toch duidelijk de minste uit de hele reeks.

De laatste van Damme die ik uit mijn dvd collectie nog kon zien, vanaf nu is het alleen maar wachten op nieuw materiaal. Deze film was zelfs voor een van Damme film wat aan de vreemde kant. Seks met twee meiden terwijl een oude vrouw toekijkt? Vreemde humor en afgrijselijk acterende slechterikken maken het zeker niet zijn beste film, maar de hoeveelheid actie, het acteerwerk van van Damme en Trejo, de aanwezigheid van Gabrielle Fitzpatrick (prachtige dame) en Pat Morita (grappig figuur), de indiaanse mystiek en de prachtige soundtrack maken het alles bij elkaar toch zeker de moeite waard.

Gekker hoeft het alleen niet te worden, die cowboyrednecks waren echt op het randje van het toelaatbare voor zo'n film.

Sympathiek, maar uiteindelijk toch ook een flinke zooi. De grotendeels Britse cast gelooft er duidelijk in, maar het script is erg rommelig waardoor het lastig is om jezelf echt goed te investeren in de personages. Ik ken de boekenreeks niet, maar heb toch het idee dat het verhaal weinig eer wordt aangedaan. Tenzij blijkt dat deze boeken ook niet heel erg goed waren, in dat geval heb ik niets gezegd. Nee, het is allemaal goed uit te zitten door het acteerwerk van Mirren, Serkis, Fraser en vooral Bettany en de film heeft wel degelijk een leuk fantasie sfeertje, maar het voelt te gehaast om echt goed te zijn. De film wordt tegen het einde met de komst van the shadow wel iets spectaculairder en de inclusie van de vele bekende fantasiefiguren is leuk gevonden, waardoor het alsnog allemaal ook weer niet heel vervelend is. Goed is echter anders.

Nu ik bezig ben aan mijn scriptie over Gunther Anders' notie van Prometheische Schaamte (schaamte van de mens ten opzichte van techniek) en hoe dit naar voren komt in post-Tweede Wereldoorlogse cinema, was het nu het ultieme moment om Innocense aan te schaffen. De eerste film bevatte al prachtige scenes in de nachtelijke stad en stelde interessante vragen over de verhoudingen mens/techniek, AI en biologisch/technologisch leven en toonde een machtig staaltje tragedie in de scene waar Kusanagi zichzelf kapot trok uit overschatting van haar eigen kunnen. Het was noodzakelijk dat ik deze film moest aanschouwen.

Innocense is een sequel, maar tegelijkertijd eentje die qua opzet anders in elkaar zit. Het script is minder 'simpel' dan het eerste deel en zal sommigen even tijd kosten om helemaal te snappen, maar is nog steeds zeer interessant. Persoonlijk vond ik het feit dat de hoofdpersonen de helft van de tijd wetenschappers en filosofen quoten zowel gewaagd als sterk gevonden, omdat het wel degelijk coherentie oplevert. Sommigen zullen het pretentieus vinden, ik vind het (als filosofiestudent) persoonlijk prachtig.

Visueel is de film overweldigend. Soms wat inconsistent in al zijn pracht (de shootout in de supermarkt valt wat tegen), maar de optocht in die reusachtige tempel is weergaloos en overtreft met gemak het gros van al die computer-animatie films waar Disney en Pixar ons mee om de oren slaan. Ook de bewegingen van de poppen zijn perfect geanimeerd (zelfs angstaanjagend), alsof ze daadwerkelijk aan touwtjes zitten en geopereerd worden door een puppeteer. Het blijven toch echter de prachtige lange shots van achtergronden die mijn ogen laten watertanden, fantastisch hoe men een animatiefilm zo tot kunst kan verheffen!

De actie is in deze film ondergeschikt aan het verhaal en de animaties (zeker in vergelijking met het eerste deel), maar is tegelijkertijd op de momenten dat het aanwezig is vlot en hard. Helemaal het moment waar op Batou en Togusa naar de Yakuza gaan is de shootout hard en bot, maar tegelijkertijd o zo kunstig. Doom mocht willen dat de first-person scene zo goed uit de verf was gekomen als hier.

Dat Kusanagi zou terugkomen had ik ergens wel verwacht (blij toe) en ik vond de verwijzing naar het eerste deel (waarin zij haar arm kapot trekt) zeer mooi de tragiek van menselijke zelfoverschatting door techniek aangeven. Wat ook mooi was, is de relatie van Batou en zijn werkelijk fantastisch geanimeerde hond, heerlijk hoe Oshii net zoals in Avalon dit prachtige beest in het script kan verwerken zonder dat het geforceerd aanvoelt.

Innocense is een hele ervaring die ik zeker meerdere malen over me heen moet laten komen. Of ik de film beter vind dan het eerste deel weet ik nog niet, al moet ik toegeven dat dit deel waarschijnlijk meer potentie heeft om steeds meer in te ontdekken dan het eerste deel dat heeft. Ongetwijfeld niet voor iedereen bestemd, die mensen weten niet wat ze missen.

Ik twijfel nog tussen het origineel en de remake, omdat ik bij de remake het hele slapeloosheidsverhaal een behoorlijk stuk beter uitgewerkt vond. Hier blijft het bij lichte irritatie, maar de scenes waarin hij wanhopig in slaap probeert te komen hebben lang niet zoveel impact als in de versie van Nolan.

Daar moet wel even bij gezegd worden dat ik het acteerwerk van Skarsgård wel een stuk beter vond dan dat van Pacino. Ook de regie, die hier een stuk meer basic is dan bij de remake, is in al zijn eenvoud een stuk passender bij de grijze omgeving en de kille dialogen. Omdat het insomnia verhaal echter zo belangrijk is voor het verloop van de film is het moeilijk om een keuze te maken welke ik beter vind.

Vreemd overigens om te zien dat deze film min of meer een happy ending kent, dit was bij de remake niet. Het leek me juist meer een Hollywood zet om de hoofdpersoon te laten overleven, maar het bleek juist het omgekeerde geval te zijn.

Afgezien van enkele Hammer films (door Christopher Lee) en Bram Stoker's Dracula uit 1992, ben ik nooit zo'n gigantische vampierfan geweest. Helemaal de laatste jaren blijken het in films vaak niet-enge, verwijfde figuren (Twilight) of semi-hippe cybergoths (Underworld, Blade) te zijn, waardoor mijn interesse voor deze op zichzelf tragische monsters al snel verdween. Het enige wat ik van deze minpunten terug vind in Interview With The Vampire: The Vampire Chronicles is de zeurderige rol van Brad Pitt, die hier duidelijk niet laat zien hoe je overtuigend acteert.

Maar daar staat dan wel het fenomenabele acteerwerk van Tom Cruise tegenover. Hoe vaak hij bij Oprah op de bank springt of science-fiction literatuur als religie aanneemt, nooit zal ik zeggen dat de man een slecht acteur is. Helemaal hier speelt hij Pitt met gemak van het scherm met zijn flamboyante vertolking van de bijna Kierkegardiaanse Lestat. Op het moment dat Lestat 'sterft' vreesde ik dan ook even voor het verdere verloop van de film, omdat Pitt en Dunst beide mogelijkerwijs niet interessant genoeg waren om de rest van de film te dragen.

Daar maakte men de briljante beslissing om Antonia Banderas in de film te introduceren, een man die wat mij betreft ook behoorlijk onderschat is. Voor het verhaal levert dit ook een aantal interessante scenes op, omdat nu pas bleek dat soortgenoten niet per definitie de goede buren zijn die ze zochten, iets wat helemaal goed bleek bij de executie van Dunst en het leven begraven van Pitt.

De film was na deze scene redelijk rap afgelopen, helemaal omdat ik het idee had dat we nog maar ergens halverwege in het verhaal zaten. Ik weet niet of dit in het boek nog verder uitgewerkt wordt, maar ik was toch erg benieuwd naar de latere jaren van Louis door de decennia heen.

Door de rollen van Cruise, Dunst en Banderas zeker een erg fijne film om uit te zitten, onze Brad zou later toch een stuk beter worden in de kunst van het acteren. Het verhaal intrigeert, heeft enkele leuke existentieele vraagstukken (de mogelijkheid van een wereld zonder God, wat voor implicaties heeft dit voor de vampier: zouden zij uberhaupt nog slecht genoemd kunnen worden?) en de aankleding is zeer sfeervol. Duidelijk een van de betere vampierfilms van de afgelopen twintig jaar.

Goede film, iets wat ik door de verhalen over het lage tempo en de weinige actiescenes niet had verwacht. Het is duidelijk dat deze film voor Seagal veel betekende (een groot gedeelte is door hem zelf gefinancieerd): hij acteert een stuk beter dan in zijn meeste DTV films het geval is, de vechtscenes zijn kunstig gedaan en goed gefilmd en de film ademt absoluut geen b-sfeer uit door het redelijke acteerwerk (behalve van een select clubje badguys), de muziek en de mooie beelden.

Wat ook fijn is, is de aanwezigheid van een groep slechterikken waar je gewoon van wil dat ze sterven (net zoals Henry Silva in Above The Law en Gary Busey in Under Siege), waardoor het eindgevecht een extra grote ontlading geeft. Ik geef toe dat de actie inderdaad wat slecht gedoseerd was, maar ik heb me tussendoor met de praatstukken ook geen moment verveeld.

Ik heb nog een aantal Seagal films van het DTV tijdperk (waaronder Renegade Justice, Mercenary For Justice, Flight Of Fure, Black Dawn etc.) te zien, maar van de DTV's die ik wel heb gezien so far vind ik deze wel absoluut de beste.

En als Steven Seagal zelf nog de afsluitende song zingt is helemaal duidelijk dat de beste man nog muzikaal talent heeft ook, die cd wil ik zeker hebben. Goed gitaarwerk en mooie zang.

Zo'n 3 jaar geleden heb ik al geprobeerd Chuck Norris' Missing In Action te verdedigen en ik zal dat bij Invasion U.S.A. dan ook zeker weer doen. Er is weinig effectievere pulp te vinden in dvd land en de liefhebber van bot geweld en slechte one-liners zal hier dan ook zijn hart bij ophalen.

Norris' personage is inhoudsloos en eendimensionaal, in staat allerlei explosies en schietpartijen zonder een schrammetje te overleven en vanzelfsprekend de man die iedere vijand met enkele klappen af kan maken. De rest van de cast, op de fenomenale Richard Lynch na, bestaat uit irritante zijpersonages die het gewoon verdienen door een kogel of laars geraakt te worden. Spijtig dat de irritante reporter hier steeds onderuit komt.

Zeggen dat Norris slecht acteert is redelijk overbodig, ik heb de beste man in heel deze film geen enkele keer op acteerwerk betrapt, waardoor de film extra hilarisch is. Het enige moment dat hij zijn personage wat karakter probeert te geven is als hij bij de gesloten kermis staat, wat op mijn foute filmavond bij iedereen alleen maar voor extra hilariteit zorgde. Moeilijk kijken en teksten opdreunen, daar is hij het beste in.

Een absolute aanrader voor de liefhebbers van briljant slechte actie.

Zonder het einde wat men nu in de film heeft gestopt was The Invasion nog best een interessante bewerking van The Invasion Of The Body Snatchers. Waar in de vorige films en het boek goed duidelijk was dat de aliens toch echt de badguys waren, is er hier ruimte voor nadenken of dit eigenlijk wel het geval is. Een scene die dit leuk weergeeft, is de scene waarin Nicole Kidman aan tafel zit met haar ex-man en ex-schoonmoeder en krampachtig probeert emotieloos te blijven, terwijl de tv op de achtergrond fantastische verhalen verteld over hoe de wereld zienderogen verbeterd. Ik was persoonlijk mee tevreden geweest met een wat minder conventioneel einde die de trant van deze scene had doorgezet.

Verder was het allemaal vooral redelijk. Het acteerwerk was redelijk, het camerawerk was redelijk, er waren enkele redelijk spannende momenten en het script was ook best... redelijk. Jammer dat dit ook meteen alles was, want echt uitspringen deed de film nergens.

Ik was best enthousiast eigenlijk. Goed script, de animaties overtroffen voor mij de meeste Japanse animes, de personages waren goed weergegeven en de soundtrack was groots. Voor een DTV animatiefilm (in vergelijking met bijvoorbeeld Dragonlance) was dit zeer kundig geproduceerd.

Het enige jammere blijft een beetje het einde: die 'bedenk wie je bent!' scenes als iemand bezeten is om zo een gevecht te vermijden zijn een beetje cliche

Erg geslaagd. Volslagen belachelijk (een afro-amerikaan die blank gemaakt wordt met een albinospuitkuur), anti-Amerikaans (hallo Sarah Palin lookalike, hallo verwijzingen naar fascistische invloeden in de VS) en buitengewoon hilarisch (meteoren-Blitzkrieg) en daardoor absoluut een leuke film. Daarnaast is het helemaal fantastisch om te zien hoe films als Iron Sky of Troll Hunter het gros van de Amerikaanse high budget producties omver blazen als het aankomt op special effects. Natuurlijk is het geen Cameron of Bay spektakel, maar met een budget van 7.5 miljoen is het absurd dat de boel er nog zo prachtig uitkomt.

De film had overigens net iets meer trashy mogen zijn. Nu is het vooral lachen om nazi's en de meest absurde apparatuur die ze in de strijd gooien om de wereld te veroveren, maar iets meer sex en gore had de film nog verder over the top getrokken. Helemaal met belachelijke personages als de president van de Verenigde Staten en haar minister van defensie had het net nog een scheutje meer gekund. Niet dat ik verder veel te klagen heb. Naast het belachelijke en tegelijkertijd briljante verhaal, is vooral het acteerwerk van de Duitse cast erg goed en heb ik meerdere malen smakelijk gelachen bij de VN vergaderingen. De spoof van Der Untergang was daarnaast ook fantastisch.

Het feit dat ik op imdb al verscheidene boze reacties heb gelezen van Amerikanen die zich beledigd voelen, maakt de film eigenlijk bij voorbaat al geslaagd. Kritiek leveren op boze moslims is makkelijk, maar zorg er dan in ieder geval zelf ook voor dat je een beetje een dikke huid hebt voor dit soort vermakelijke onzin. Dit wordt er eentje die hier zeker vaker bekeken gaat worden!

Met James Purefoy, Jason Flemyng en Mackenzie Crook is in ieder geval een gedeelte van de Solomon Kane cast weer bij elkaar. Net zoals bij deze film het geval was, krijgen we een ruwe en grijze film voorgeschoteld waarbij het bloed alle kanten opvliegt en er alles bij elkaar erg weinig te lachen valt. In het geval van Ironclad werkt dit zelfs nog een stuk beter, omdat we hier toch met een bloederig en serieus stukje geschiedenis te maken hebben en meer afgehakte ledematen en ingewanden dit altijd meteen realistischer over laten komen.

Het acteerwerk is over het algemeen erg goed. Ik ben al een fan van Purefoy sinds Rome en ook hier toont hij weer dat hij als het op historische films aankomt een overtuigende krijger kan neerzetten. Het was echter Paul Giamatti die ik nog nooit zo overtuigend heb zien spelen als de woedende en zieke king John. Brian Cox, Derek Jacobi, Flemyng en Crook doen het daarnaast ook prima, al blijft de rol van Kate Mara erg jammer. Niet alleen is het storend dat een film die historisch accuraat probeert over te komen een veel te onrealistisch vrouwelijk personage in de film zet (te vrijgevochten, uitdagend en ook nog ineens in staat een zwaard vast te houden), de romantiek voelde hier weer uitzonderlijk geforceerd aan.

Nee, Ironclad moet het hebben van de harde slachtpartijen en de spannende belegering van het kasteel met allerlei oorlogstuig en bloederig geweld. Hollywood kan hier qua intensiteit nog wat van leren, omdat de film verder nergens geforceerd kleurrijk of belerend over komt, het is gewoon een grauwe realiteit. Tevens ook de eerste film die ik op Blu-ray heb aangeschaft en gezien, al is dat van iets minder belang voor hoe ik de film puur filmtechnisch gezien heb ervaren.

Uitzonderlijk vreemde film, maar tegelijkertijd intrigeert het geheel bijzonder. Misschien ben ik toch teveel een fan van mensen met soms hilarische, maar soms ijzersterke monster make-up om me teveel te laten beinvloeden door zaken als overacting of een compleet gebrek aan een coherent script, want vermaken deed The Island Of Dr. Moreau bijzonder goed.

Het feit dat Val Kilmer en Frankenheimer kennelijk een gruwelijke hekel aan elkaar hadden maakt alle scenes waarin Kilmer in beeld is extra interessant, omdat ik nu niet direct het idee heb gekregen dat zijn performance er onder gelden heeft. Vreemd alleen dat Thewlis niet als een van de main actors staat aangegeven op de poster, want hij heeft toch beduidend de grootste rol en doet het eigenlijk zeer behoorlijk. Fairuza Balk intrigeert ook met haar rol, want ze heeft haar exotische uiterlijk in ieder geval goed mee en zet nog een redelijk intense rol neer. Brando is... Brando, met een rare ondertoon. Het meest vreemde vond ik nog om er achter te komen dat Mark Dacascos ook nog als beestmens rondloopt, hij deed het zelfs binnen deze ondankbare rol niet slecht.

Voor de rest is het script een vreemde aaneenschakeling van metaforische dialogen en pseudo-filosofische insteekjes. Ik ga er maar even van uit dat het boek zelf beter is uitgewerkt, want de scheiding tussen onbewust humoristische en onbeschaamde zweefteverij was hier heel klein. Verder bij vlagen wel spannend of gruwelijk, maar ook weer niet eng genoeg om echt een keiharde horrorfilm genoemd te mogen worden. Soms intrigerend in insteek, maar nergens zo uitgewerkt dat we over goede scifi kunnen spreken. Grappig was het eigenlijk ook niet, daarvoor miste de knipoog, maar ergens was het allemaal ook weer hilarisch in de uitwerking.

Een goede film is het absoluut niet, maar ik heb me toch heel erg vermaakt. Heb toch een hoop ergere films gezien dan dit, bewijst maar weer eens dat zo'n flop 100 net als altijd zeer subjectief is.

Kunstzinnige, bijna cliché-vrije horror: het werd weer eens tijd! It Follows is niet per se eng, maar voelt vooral aan als een arthouse project met behoorlijk wat psychologische diepgang. De tieners en de seks zijn niet exploitatief in beeld gebracht, de horror is subtiel zonder gore en scares en de acteurs en actrices zijn niet vervelend karikaturaal waardoor je voor de verandering sympathie voor ze heeft.

De film ademt een broeierige zomeravond sfeer uit en lijkt daarnaast ook uit de jaren '80 te komen qua kleurenfilter en soundtrack. De film voelt zodoende ook erg nostalgisch aan, alsof het over een periode gaat waar ik zelf lang geleden ook onderdeel van was en die ik nog prima mezelf kan voorstellen. Het concept van een monster die als een soort van seksueel overdraagbare ziekte zijn/haar slachtoffers eist zorgt aan de ene kant voor een absurde, maar andere kant ook zeer originele en beklemmende invalshoek. De hoofdpersone is sympathiek, helemaal omdat zij buiten eigen schuld in deze situatie terecht is gekomen en niet omdat het een vervelende losbol is. Wat haar overkomt raakt je als kijker zodoende op een persoonlijker vlak dan bij de meeste films het geval is. Knap en een welkome afwisseling. Niet heel spannend of eng, maar vooral intrigerend en goed gefilmd/geschreven/geacteerd en zodoende een prima aanbeveling!