Opinions

Ik had van een aantal vrienden al goede verhalen gehoord over deze film in de vorm van zinnen als 'leuke Lovecraft inspiraties' en 'verrassende wendingen', maar het was voor mij toch voornamelijk de naam 'Joss Whedon' die me het meest aanzette tot het kijken van deze film. In het begin had ik nog lichte twijfels door de duffe monsters en de teleurstellende gore (die zombiefamilie was uitzonderlijk saai), maar vanaf het moment dat de twee overlevenden achter het complot komen en er ineens een breed scala aan monsters naar voren komt wordt de film echt leuk. Niet dat ik me tijdens het eerste gedeelte niet vermaakt heb, er viel voldoende te lachen en er werd wel degelijk een leuke spanning gecreeerd, maar het duurde even voor de film goed over the top ging zoals ik had gehoopt.

Acteerwerk was prima. Zelfs met de bewust gekozen wandelende clichées waar de acteurs mee uit de voeten moesten, was er ruimte voor fijne performances van de voor mij behalve Chris Hemsworth en Sigourney Weaver compleet onbekende cast. De humor was iets minder rijkelijk aanwezig dan bij de meeste Wedon werken, maar kwam daardoor ook iets minder gekunsteld over. Geen overdreven stoere personages, dat scheelde ook een hoop.

Het concept zelf vond ik prachtig verzonnen en uitgewerkt. In dit opzicht is The Cabin In The Woods niet alleen een geslaagde parodie, maar ook een bijzonder geslaagde horrorfilm die mij in het begin op het verkeerde spoor zette, maar uiteindelijk zeer geslaagd genoemd mag worden.

Nog steeds leuk, maar zo hilarisch als ik hem acht jaar geleden vond, is hij al lang niet meer. Probleem is toch een klein beetje de rol van Carrey, die me meer op de zenuwen werkt dan echt aan het lachen maakt. Het slissen is na een paar minuten al lang niet lollig meer en zijn personage is net iets te over the top voor een film als deze. Op de een of andere manier denk ik bij zijn acteerwerk eerder aan een rol van Ben Stiller zelf, dan aan Carrey. En ja, ik vind Ben Stiller eigenlijk doorgaans ook gruwelijk vervelend. Net zoals Owen Wilson overigens, maar die komt er gelukkig met enkele klappen snel van af.

Alsnog is het verder een erg vermakelijk filmpje qua verhaal en de scenes in het Middeleeuwse restaurant en bij de karaoke zijn terechte Carrey klassiekers. Daarnaast is Chip's langzaam steeds verder opborrelende waanzin ook prachtig om te zien, helemaal in vergelijking met de immer duffe Broderick. Echt briljant vind ik het echter allemaal niet, maar leuk blijft het toch wel.

Saai. Cannibal Holocaust had nog een beklemmend sfeertje, maar door het gebruik van locaties die eerder lijken op een standaard LARP-dorpje blijft er van het hele desolate gevoel helemaal niets over. Het gebruik van soundtracks die men in soft-erotische films al afgrijselijk zouden vinden, maakt het geheel allemaal niet veel beter, ongelooflijk hoe amateurisme als dit een film kan verzieken.

Goed, dit zijn dingen waarvan ik begrijp dat het allemaal hoort bij de charme, maar ook de gore viel me bijzonder tegen. De indianen komen nergens dreigend over en met uitzondering van enkele scenes, is de film nergens zo schokkend als Cannibal Holocaust was. De acteurs zijn weer eens allemaal personen waar je geen moment iets mee voelt, waardoor de dingen die ze ondergaan ook weer een stuk minder over komen. Daar komt ook nog eens bij dat de impact bij vlagen gewoon non-existent is zoals iemand met een afgesneden geslachtsorgaan die zonder al teveel moeite daarna weer gewoon doorloopt.

Een compleet irrelevant puntje,maar wel een waarvan ik het noodzakelijk vind om erover te zeiken, is het feit dat er op het einde een doctoraat wordt uitgereikt aan iemand die heeft bewezen dat kannibalisme niet bestaat. Je kunt een negatief niet bewijzen in de wetenschap! Alles bij elkaar blijkt so far weer eens voor me dat ik die hele kannibalenhype steeds minder begrijp, so far vond ik alleen Mountain Of The Cannibal God vermakelijk vanwege zijn slechtheid.

Ik kan heel moeilijk beslissen wat ik deze film moet geven.

Van tevoren had ik een hele gruwelijke film verwacht, maar het is eigenlijk meer de impact van enkele scenes dan de gore die men toont die zo hard aan komt. Vooral de verkrachtingen blijven iedere keer weer ongemakkelijk om te zien, waar de veelbesproken dierenscenes toch minder schokkend on screen waren dan ik dacht. Ik bedoel, ik kijk ook met plezier naar Bear Grylls in Man vs Wild en schrik daar ook niet als hij een schildpad of slang dood en opeet. Het was in sommige gevallen alleen de zinloosheid van het doden wat me vreemd over kwam. De schildpad scene, ook al at men het beest wel op na afloop, kwam gewoon heel vreemd vanuit het niets opzetten en leek vooral er in gezet om te choqueren. Hetzelfde geldt voor de executie van het varken of het martelen van een neusbeertje, allemaal vrij zinloos en ondanks het feit het doden zelf niet heel smerig was om te zien, was de psychologische impact enorm.

Wat verder wel opviel, was dat het acteerwerk zeer behoorlijk was en de film absoluut intrigeert. De politieke boodschap die aan het einde vrij duidelijk lijkt, wordt echter door de regisseur steevast ontkent, dus of men nu wel of niet iets wilde zeggen is onduidelijk. Als er echter een boodschap achter zit, blijf ik erbij dat het nogal dubieus is om een statement te maken tegen de manier hoe mensen geweld exploiteren, door dit te uiten in... een exploitatiefilm.

Echter, de schaamteloze manier waarop de regisseur zich misdragen heeft tegenover zijn acteurs en de figuranten zijn niet goed te praten en laten ook een nare smaak achter. Het is duidelijk dat meneer Deodato absoluut een harde film wilde hebben, maar de manier hoe hij zijn doel probeerde te bereiken, zoals acteurs tot seks dwingen, te weinig in een vreemde valuta uitbetalen, hen tot diermishandeling dwingen etc. In dat opzicht is de film in enkele opzichten wel geslaagd: het choqueert behoorlijk, maar niet door de gore (die me eigenlijk behoorlijk tegen viel). De eventuele diepere laag die zou meegegeven zijn komt eigenlijk matigjes naar voren, omdat de film precies doet waar het de maatschappij van zou beschuldigen. Nee, Cannibal Holocaust is een geslaagde horrorfilm, maar slaat tegelijkertijd de plank ook behoorlijk mis. Toch wel interessant om te zien, al kan ik me nog steeds moeilijk voorstellen dat men toentertijd dacht dat het hier om een snuff-film ging.

Dat de film een succes gaat worden staat buiten kijf, daarvoor werkt de Marvel-formule nog genoeg door. Dat het goed is dat Marvel eindelijk een film met een heldin in de hoofdrol heeft ga ik ook echt niet tegen in. Na enkele maanden geleden met een nichtje Wonder Woman te hebben gekeken, waarbij het kind met tranen in haar ogen zat omdat ze het allemaal zo prachtig vond, kan ik ook niet anders. Representatie is belangrijk. Dat is voor mij een feit.

Dat Captain Marvel zo'n baggerfilm is geworden is echter erg, erg jammer. Ik vond Thor: Ragnarok ook een verschrikkelijke film, maar ik kan dit nog wel koppelen aan een gedachte als 'ik wil mijn films liever niet zo jolig, dat andere mensen dat wel willen is nu eenmaal zo'. Captain Marvel voelt daarentegen aan als een stuurloze cash-in met een verschrikkelijk script en een algeheel gebrek aan diepte, dat ik hier weinig over kan relativeren. Ja, behalve dan het feit dat het qua representatie goed is, Carol Danvers is nu eenmaal sympathieker dan wat we in Elektra of Catwoman voorgeschoteld kregen.

Gedurende de hele film vraag ik me af wat nu in Odinsnaam de inzet is van het geheel. Er is geen duidelijke centrale villain (nee, Judd Law's personage telt echt niet mee als dreiging} en de Aarde voelt geen moment aan als in gevaar. De twist halverwege dat de Skrulls niet de echte vijanden zijn, maakte een oninteressante vijand niets meer dan een oninteressante hoeveelheid met slechte make-up bewerkte hoopjes kanonnenvoer die dankzij hun abominabele platte Engelse accenten ook geen moment sympathie oproepen. Nee, dan zal het toch echt moeten liggen aan Carol's achtergrond verhaal dat... er is?

Een belangrijk (en erg kort) gedeelte gaat over hoe zij in haar leven constant verteld is dat ze iets niet kan, om het uiteindelijk wel te kunnen. Ja, leuk allemaal, maar er is geen impact te zien, omdat zij behalve korte flashbacks uit het verleden, in ieder opzicht gewoon slaagt met haar baan en vriendschappen. Haar achtergrondverhaal voelt niet tragisch, het voelt vluchtig en oppervlakkig geschreven. Hetzelfde geldt voor de relatie met haar vriendin Rambeau, die er ook was omdat er een relatie moest zijn. Geen moment voelt hun band legitiem aan, net zoals de relatie met het jonge dochtertje dat van acteren ook weinig begrepen heeft. Dan moet ik sowieso eerlijk toegeven dat er weinig acteurs en actrices waren die hier overtuigend werk leverden. Het voldeed op zijn best.

Nou, dan zijn er nog de twee bekende characters van Nick Fury en agent Coulson. Laatstgenoemde krijgt zeker een paar minuten screentime en voegt niets toe aan het plot. Fury is vooral een irritante aanwezigheid die de hele situatie met buitenaardse wezens vooral makkelijk slikt en er lekker grapjes over blijft maken alsof we Men In Black kijken. Weer iets waar we ons niet te druk over hoeven te maken, want ons druk maken over zaken lijkt geen prioriteit te hebben voor deze film. Nee, het lege personage is er vooral om gaten te vullen zodat we de volgende Avengers-film weer iets nieuws hebben om de boel mee te winnen. Qua world building werd hier toch al te weinig gedaan om het universum interessanter te maken, getuige de flauwe introductie van 'Vers' nieuwe thuisplaneet aan het begin.

Maar goed, er is ook stijltechnisch genoeg te zeuren. Dat de film na films als Infinity War en Aquaman visueel wat teleurstellend overkomt, was te verwachten, maar dat de film zo weinig spectaculair was had ik echt niet verwacht. Zal wel te maken hebben met het feit dat er weinig impact verhaaltechnisch is en dat de actie zodoende ook vrij duf is. Qua regie en editing voelt de film echter ook uitzonderlijk stuurloos aan. Geen moment drukken de regisseurs hun stempel op de film. Ik ben geen fan van Thor Ragnarok, maar Taika Waititi had visie, hetzelfde geldt voor Coogler en de Russo's. Ook daar ben ik niet altijd fan van, maar dat ligt vaak aan scriptkeuzes en niet aan de regie en look van de film. Bij deze film is er niets bijzonders te zien en lopen bepaalde scenes ook voor geen meter. Een voorbeeld is Danvers die nog met metalen banden om haar handen vecht tegen Skrull-soldaten en daardoor geen energiebeams kan vuren. 'Weet iemand hoe ik hier vanaf kom? Kennelijk niet' en het vechten gaat door. Geen moment dat even een kleine stilte valt waarop haar reactie komisch over zou komen, maar gewoon een zinloze opeenvolging van woorden die ook niet uitgesproken hoefden te worden.

Ik wilde Captain Marvel leuk vinden. Ik vond weinig om leuk te vinden. Nee, het feit dat er een alienkat in zit gaat de film niet redden, net zoals de enorme hoeveelheid jaren '90 verwijzingen ('member the nineteeeeees????') niet nostalgisch aanvoelen, maar irritant geforceerd. Al met al de meest zinloze film uit de MCU-stal en daar baal ik ook van. Hopelijk dat Danvers meer te doen krijgt in Endgame, maar ik heb er een hard hoofd in dat die film nog te redden gaat zijn.

Bijzonder teleurstellend, saai en eigenlijk slecht. De film gaat al meteen de fout in door niks waar te maken van de belofte van 'meest controversiële film van het jaar': geen gore, geen spanning, geen schokkende scenes, gewoon niets! Waar een film als Saw constant spannend en verrassend blijft, zien we in Captivity slechts een twist die in potentie interessant was (al is de uitwerking van het gegeven dat de gebroeders Dexter vrouwen ontvoeren, waarop broertje Gary ze na wat martelingen mag verleiden, bijzonder matig gedaan), maar uiteindelijk de film niet beter maakt.

Het stompzinnige script slaat alles. Werkelijk waardeloze dialogen en onzinnige gebeurtenissen die elkaar opvolgen. Wat te denken van een ontvoerde vrouw die, ondanks het feit dat ze continue bekeken wordt en af en toe een marteling te verduren krijgt, gewoon vanuit het niets seks heeft met een ogenschijnlijke medegevangene? Hoe je daar dan alsnog zin in hebt is me echt een raadsel. Dan komt daar ook nog een 'mooie' scene van de dood van de moeder van de broers (ze wordt natuurlijk door haar eigen kinderen gedood), die moet over komen alsof hij geschoten is met een handcamera (lang geleden), maar zo geschoten is met verschillende cuts en tactische zoom-ins, dat het overduidelijk is dat hier een regisseur aan de gang is, in plaats van een gestoorde moordenaar.

Het meest schokkende aan deze film is de goedkope manier van scoren van de regisseur door steeds zulke shots in de film te zetten dat de boezem van Cuthbert steeds goed in beeld komt. Het is een fraaie boezem hoor, maar tegelijkertijd wel de meest goedkope manier om shots interessant te maken: in een horrorfilm verwacht ik toch meer focus op sfeer dan op effecten die je zwellichamen in actie laten komen.

Nee, afgezien van leuke belichting en opzetten naar scenes die uiteindelijk niet uit de verf komen, biedt Captivity vrij weinig tot niets. Blij dat ik er niet meer dan 1,50 euro voor heb hoeven neerleggen.

Een typisch voorbeeld van een slechte film, en dan doel ik vooral op de special effects (denk aan handpoppen en mannen in pakken) maar daarom niet minder leuk! De acteurs proberen er in ieder geval nog iets van te maken de film is best vermakelijk. Ik geef hem een **enhalf

Viel me behoorlijk mee omdat ik vaak toch behoorlijk wat moeite heb met (oude) romantische films. In dat opzicht is het maar goed dat Casablanca historisch gezien een erg interessant politieke situatie weergaf, want de romance is afgrijselijk. Dit ligt niet aan Bogart die goed zijn best doet, maar vooral aan het gebrek van acteertalent bij Bergman die geen moment realistisch overkomt. Daar komt ook nog eens bij dat de flashbacks over hoe mooi hun relatie in Parijs moest zijn op zeer karige wijze een geschiedenis meegeven waardoor ik de gedachte heb dat deze twee mensen om elkaar geven.

Nee, de strubbelingen tussen de nazi's en de rest van de mensen in Casablanca zijn vele malen interessanter. Helemaal een scene als waar de nazi's hun volkslied zingen, waarna de andere helft de Marseillaise inzet is erg sterk. De non-romantische georienteerde dialogen waren zeer degelijk uitgeschreven en wonder boven wonder ergerde ik me ook bijna geen enkel moment aan hoe de acteurs dit weergaven. Nou ja, met uitzondering van Bergman dus, iemand als Conrad Veidt was gewoon erg goed.

Qua regie heeft men goed gelet op de belichting die in elke shot optimaal benut wordt. Qua muziek is het me allemaal wat oubollig, maar het thema zelf mag er goed zijn en is zeer aanstekelijk. Zodoende is Casablanca me wel degelijk goed bevallen, maar voor een liefdesdrama vind ik het allemaal wat karig weergegeven.

Snelle achtergrond van mijn kant: onbekend met de musical, geen musicalliefhebber (maar wel een kattenmens) en Les Miserables van dezelfde regisseur vond ik een redelijk lange kwelling om uit te zitten.

En toch heb ik me erg vermaakt. Hiervoor moest ik mezelf door een redelijk aantal matige songs heenzetten, accepteren dat alle bewegingen geseksualiseerd zijn (fijn voer voor Furries) en het gegeven maar voor lief nemen dat de musical redelijk verhaalloos is (en wat er aan verhaal is, is absurd), maar uiteindelijk begon er een vorm van fascinatie te ontstaan die tot het einde van de film aanhield. Verhip, ik herkende kennelijk een lied (Memory) en ineens begon ik iets te voelen bij sommige momenten! Grizelda's character wekte medelijden op, het met volle overtuiging gebrachte lied van Gus (Ian McKellen had er zin in) was prachtig, Idris Elba's Macavity was ieder moment dat hij in beeld was een genot om te zien, Memory is stiekem best een mooi en treurig lied en Taylor Swift (die ik niet kan uitstaan) overtuigde gewoon nog in de glorieuze villainsong.

Hier tegenover staan een aantal verschrikkelijke keuzes die al vanuit de musical fout gaan (de enorme hoeveelheid opsommende liedjes van de stereotypes kat) of vanuit de casting (Rebel Wilson heeft echt genoeg domme dikkertjes rollen op haar naam staan), maar qua aankleding, performances en complete absurditeit van het geheel kan ik niet anders dan applaudisseren. Een financiële flop en een mislukt experiment, maar dat Hooper in ieder geval een experiment neerzet pleit in zijn voordeel.

Nu kan ik me verder lastig voorstellen dat mensen dit als musical dan wel te trekken vinden boven zo'n film als dit, maar dat zal wel aan mij liggen. Als je dit als slechtste film ooit ziet, mag je jezelf gelukkig prijzen dat je nooit erger hebt gezien, want ik heb nog meuk als Surf II, Wizards Of The Lost Kingdom, Plan 9 From Outer Space, Fetih 1453 of American Ninja V uitgezeten. Probeer dat dan maar eerst eens aan. Meow!

Waarschuwing: deze review bevat slechte puns.

Look what the cat just dragged in: Absoluut een rampzalige film, maar wederom een bewijs dat Razzies niet per se gestoeld zijn in de realiteit. Berry was weinig imponerend, maar ik kan minstens 3 andere acteurs uit deze films opnoemen die vele malen rampzaliger acteerden, met als absolute dieptepunt een slaapwandelende Sharon Stone, je zou er bijna kattig van worden. De beste acteurs uit de films waren in ieder geval zonder gekheid de katten, die ieder moment dat ze in beeld kwamen voor zoveel vertedering zorgden dat ik af en toe vergat naar wat voor troep ik daarvoor had gekeken.

Hoe men al meer dan 10 jaar aan het script werkte om vervolgens met dit wanproduct aan te komen zetten is me alsnog een raadsel. Catwoman is altijd al een catburglar geweest, een inbreker, maar nu ineens een met magische krachten begiftigde vrouw? Wie dacht dat dit een goed idee was? You've got to be kitten me. Een andere gigantische fout is de enorme hoeveelheid gruwelijk lelijke CGI, die zowel verantwoordelijk is voor het verpesten van praktisch ieders gezicht (waarom moet er bij iedereen een vreemde computerlaag over het gezicht zitten om er zodoende voor te zorgen dat iedereen er uit ziet als een paspop?) als elke vorm van actie (Catwoman is haarzelf slechts in 10% van de scenes).

Toch heeft de film bij vlagen interessante belichting en zeker in het begin nog wel eens mooi geschoten scenes. Deze kleine pluspunten worden echter alsnog verpest door de meest verschrikkelijke R&B pussysoundtrack die je een film had kunnen geven. Iedere minuut waarbij dat kattengejank te horen is, is er een teveel. Hier komt ook nog eens bij kijken dat praktisch ieder personage een chronisch tekort aan geloofwaardigheid heeft en er niemand is die interessant over komt. Hally Berry mag dan bij vlagen poeslief over komen, ik heb geen moment enige binding met haar personage gevoeld en dat is dodelijk voor een superheldenfilm. Uiteindelijk heeft deze film me achtergelaten... met een flinke kater.

In vergelijking met het superieure The Descent steekt deze film nogal bleek af. Zonde ergens, want er zaten een aantal goede punten in. De cast is voor de helft goed gekozen, de creature effects waren erg overtuigend (op de CGI na dan) en de achtergronden waren zeer mooi gemaakt. Wat het meeste dwars zat was het script, als dat hele virus/mutatie verhaal eruit was gelaten en men gewoon had gekozen voor een doorgeevolueerde soort, dan was dat een mooie vorm van realisme geweest. Nu is het vooral vreemd fantasy gedoe, wat compleet niet past bij de redelijk realistische setting waar de film plaats vind.

Oh, en degene die de plotwending op het einde heeft verzonnen verdient een goeie bitchslap.

Viel me bijzonder mee. Het blijft een film waarbij de uitwerking toch beter is dan het script (ik had graag wat meer uitleg over de wetenschappelijke kant van dit hele geestversmeltingsproces gehad), maar deze uitwerking beviel me dermate goed dat ik niet teveel wil zeuren.

Kritiek op het acteerwerk van Lopez en helemaal Vaughn is wat overtrokken. Het Lopez personage moest een beetje een 'zweef-teef' zijn (copyright @ Youp van 't Hek) en werd wat mij betreft goed neergezet. Vaughn deed het helemaal uitstekend, al blijft de beste acteur van de film Vincent D'Onofrio die op een perfecte manier een zieke maniak uitbeeldt.

Visueel erg mooi, deed me denken aan de betere videoclips en schilderijen. Vooral de scene met het in stukjes gesneden paard was zeer imposant. De gore kwam hierdoor in de meeste gevallen erg 'clean' over (het moment waarop Vaughn's darmen op een stokje worden gedraaid als meest voorname voorbeeld), maar bleef in essentie schokkend. Vooral het moment waarop de moordenaar zichzelf aan haken ophijst om over een lijk wat hij heeft laten bleken klaar te komen deed mijn gezicht toch even vertrekken.

Minpunt blijft wel het feit dat de film het hele concept slecht uitwerkt en echt puur en alleen lijkt te zijn gemaakt om visueel overweldigend te zijn. Dit maakt niet dat ik de film slecht vind, maar het kon toch beter uiteindelijk. Desalniettemin zeker de moeite waard!

En ik maar denken dat ik een spannende thriller gekocht had. Spanning was er wel te vinden, maar ik had verwacht dat het thriller aspect veel meer benadrukt zou worden, terwijl men nu voornamelijk voor actie en (on)bewust komische momenten leek te gaan.

Goed, Basinger mag er dan nog fantastisch uitzien voor haar 51 jaren, ik heb betere acteerprestaties gezien. De man die de film in dat opzicht redt blijft toch Jason Statham die het prima doet als gewetenloze corrupte agent. Evans viel me overigens ook alles mee, ik had een vervelende pretty boy verwacht die rare fratsen uithaalde, maar afgezien van de autostunts kwam hier niet veel van terecht, zoals al te zien was in de wijze hoe Statham hem genadeloos in elkaar mepte

Het script leek inderdaad op een omgekeerde Phone Booth (zoals de scriptschrijver zelf al zei, hij zal het weten gezien het feit hij beide scripts geleverd had) en werkte goed. De gebeurtenissen waren soms misschien wat over the top, maar geen moment vervelend.

Alles bij elkaar een onderhoudende film met humor, actie en een beetje spanning. De moeite waard om nog eens te herzien.

Ach... dit moet je ook eens een keer gezien hebben.

Werkelijk afgrijselijk acteerwerk van de complete cast, hoofdpersonen die je vanaf het begin al wil zien sneuvelen, een werkelijk hilarisch en belachelijk script, amateuristische regie en belichting... nee, Cemetary Gates is nu niet direct een film die je mensen aanraadt als ze een avondje cinematische kwaliteit willen ervaren.

Maar goed, er zat naakt en een hoop amateuristische gore in. Het monster (de man in het pak) zag er werkelijk waar afgrijselijk uit en alles bij elkaar kon ik soms op een beschamende manier best lachen. Een gewoonte wil ik hier ook niet van maken, het blijft troep.

Ik wist van tevoren wel dat het een film met een knipoog zou worden (ik houd van films met knipogen), maar als de knipoog gedurende de hele film in feite gedurende de hele film een dichtgeknepen oog is houd het voor mij toch echt op. Ik bedoel, een actiekomedie als Black Dynamite is ook totaal niet serieus te nemen, maar die film biedt in ieder geval nog wel onderhoudende gevechten, iets wat Charlie's Angels compleet niet heeft.

Ik ben doorgaans al niet zo'n fan van wire fu in Amerikaanse films, omdat de regisseurs geen idee hebben hoe ze tegelijkertijd de vaart in een gevecht moeten houden, maar er ook nog slow motion bij voegen is helemaal een doodzonde. Geen van de dames komt geloofwaardig over in de bijzonder slecht gechoreografeerde gevechten, zelfs Lucy Liu die ik normaal gesproken best hoog heb zitten (ook meteen de enige van de drie die ik wel aantrekkelijk vind, wat mensen in Diaz zien blijft een raadsel voor me) komt nergens overtuigend over.

Gelukkig is daar BIll Murray, die stiekem toch best grappig is. Wel meteen de enige acteur die enigszins memorabele dingen doet, want voor de rest is de film toch een aaneenschakeling van flauwe gebeurtenissen en tenenkrommend acteerwerk. Dat het verhaal verwaarloosbaar is had ik van tevoren nog wel verwacht, maar de manier hoe lol en actie uitgebeeld zouden worden had ik toch echt beter gehoopt. De humor is zo ongelooflijk kinderachtig en de actie zo zouteloos, dat die beoogde lol toch echt uitblijft. Het vermaakt ergens allemaal wel, maar is zo ongelooflijk zinloos tegelijkertijd, dat ik toch echt geen voldoende er van kan maken. Benieuwd of het vervolg wat meer badass in plaats van 'nice ass' is, want met dat laatste redt de film het echt niet voor me.

Van tevoren was er een hoop te doen over hoe weinig er over deze film te doen was. Want eerlijk is eerlijk, tot ik vernam dat de film een flop in de VS was, had ik nog helemaal niets meegekregen over het feit dat er weer een remake van de tv-serie uit de jaren '70 was gemaakt. En nog geschreven en geregisseerd door Elizabeth Banks zelf ook, die snel met vingers wees naar boze mannen dat de film geflopt is (en waardoor ik me toch af vraag waarom de vele vrouwen dan niet gewoon wel zijn gegaan?).

Ik ben niet zo'n Charlie's Angels fan. De tv-serie is verschrikkelijke camp, de McG-films speelden daar mooi op in (en vond ik ook verschrikkelijk) en een upgrade is zodoende voor mij ook niet moeilijk om te maken. Zodoende valt deze versie me eigenlijk nog best mee. Het is tongue-in-cheek, maar heeft toch net iets meer serieus te nemen actie en plotlijnen

Waar ik de film op zou kunnen afrekenen, is het feit dat het allemaal wel erg gezichtsloos is. De actie is ok, de regie is ok, het acteerwerk is... ook vrij ok. Toegegeven, Kristen Stewart verraste me heel erg positief en Naomi Scott heeft eveneens een charme die goed werkt, maar verder zijn zowel de villains als de protagonisten aardig, maar niet heel memorabel.

Maar dat is eigenlijk het grootste minpunt. Het vermaakt allemaal prima en de humor is bij vlagen best geslaagd. Bij vlagen ook niet, maar het is nooit te geforceerd hinderlijk. Er zitten enkele actiescenes in die best vermakelijk zijn, het geheel is vlot en kleurrijk geschoten, de locaties zijn leuk. Maar diep gaat het nergens, zodoende blijft het eindresultaat niet meer dan charmant.

Ik ben niet de doelgroep, maar ken alsnog wel een aantal jonge meiden die dit gewoon leuk zouden moeten vinden. Geen idee of het nu allemaal te wijten is aan slechte marketing, want op basis van de film zelf zou ik zeggen dat de doelgroep gewoon meiden in de leeftijd van 10-15 jaar zou moeten zijn. In ieder geval niet slechter dan het gros van de (mannen-)actiefilms, maar ook niet veel beter. Gewoon adequaat.

Gaap. Cherry Falls heeft zoals ik had verwacht qua verhaal al vrij weinig om het lijf, maar er is ook echt niets anders wat de film van de ondergang redt. Slecht acteerwerk van eigenlijk de hele cast, zelfs Michael Biehn lijkt bij vlagen af te vragen wat hij hier in godsnaam aan het doen is, maar het is toch echt voornamelijk het gruwelijk clichématige afraffelen waar praktisch alle Scream rip offs zich schuldig aan maken. De film neemt zichzelf behoorlijk serieus, heeft een gigantisch gemis aan spanning of interessante actie en zoals altijd weer een gigantische lading aan vervelende personages waar je geen moment ook maar iets voor gaat voelen. En tieners die een orgie gaan houden om ervoor te zorgen dat een moordenaar hen niet zal doden omdat ze maagden zijn? Alsjeblieft zeg...

Zoveelste slechte slasher, ik moet de eerste leuke van de post-Scream reeks nog zien.

Aan de hand van de premisse kon het een RTL4 drama of een spannende thriller worden. Uiteindelijk at het er een beetje tussenin, want ondanks enkele sfeervolle plaatjes, wat suspense en een twist die ik echt niet aan zag komen (ik dacht echt dat die enge dochter er iets mee te maken had), bleef het allemaal ook wel erg braaf. Op zich niet erg, het acteerwerk was goed en de regie was competent, jammer alleen van enkele behoorlijke schoonheidsfoutjes. Als twee kinderen uit Canada gehaald worden en een gedeelte van de film zich daar ook afspeelt, verwacht ik toch ook echt Canadese accenten te horen in plaats van het dikke Amerikaans wat men in de film sprak.

Met gemak beter dan het origineel. Ik heb Child's Play niet gezien in mijn prille kinderjaren, maar als murw gebeukte tiener die wel meer gore en engs gewend was. Brad Dourif had een toffe stem en de animatronics werkten aardig, maar buiten wat messteken en een pistoolschot waren de moorden tam. Enkele vervolgen waren vermakelijk, maar ik heb de franchise niet bijzonder hoog zitten dat ik tegen deze remake was.

Doordat de hele origin van Chucky van magie naar technologie is omgezet, heb je een stukje realisme en maatschappijkritiek, die een leuke extra dimensie geeft. En gore, lekkere gore. Niet te exploitatief, maar zoveel malen harder dan het geval was in de originele film en bij vlagen ook zelfs lekker origineel. Dat het de eerste twee gevallen gaat om ongelooflijke klootzakken, levert wat extra feestvreugde op, maar op het moment dat arme Doreen het loodje legde was ik oprecht gechoqueerd. Fijn, dat levert ook een stukje dynamiek op die het spannend en lollig houdt.

Petje af voor de kindacteurs. Vele malen sympathieker dan de Andy uit het origineel in ieder geval en de sidekicks leverden nog wat lollige momenten en dialogen op. De stem van Mark Hamill was ook lekker brak en daarmee extra ongemakkelijk. De beste man is sowieso al een van mijn favoriete voice-actors na Batman: The Animated Series en zet hier weer iets moois neer. Ook mooi hoe er bij vlagen nog zelfs sympathie voor de pop wordt opgewekt.

Wat mij betreft in ieder opzicht geslaagd en daarmee verreweg een van de beste horrorremakes van de afgelopen jaren. Ongecompliceerde lol.

Ja, deze film is gewoon leuk. Niks meer of minder dan dat. Vooral Gooding Jr. heb ik nog nooit zo grappig zien acteren, voorheen was ik echt niet onder de indruk van zijn acteertalent.

Thriller/actie is niet de juiste term, ik zou er eerder actie/komedie van maken.

Ik verwachte een nodige portie Hong Kong onzin, maar kreeg veel meer dan dat. Het simpele gegeven van een onmogelijke liefde tussen een visser en een prinses werd heel mooi weergegeven in de sterke acteerprestaties en de fenomenale soundtrack. De actie zelf was erg mooi gefilmd en had enkele leuke vondsten, maar werd geen moment over the top zoals bij veel Hong Kong films wel het geval is.

Ik moet toegeven dat het einde een klein beetje uit het niets kwam en om heel eerlijk te zijn vraag ik me nog steeds af wat er precies gebeurd was: is hij nu wel of niet dood?

Dat erbuiten gelaten was ik blij geen vreemde humor aan te treffen, maar een interessante dosis drama die geen moment te emotioneel werd. Mooie actie, fantastische soundtrack en een sympathiek verhaal maken deze film voor mij in ieder geval een erg goeie Hong Kong film.

Niet zo goed als The Sweet Hereafter en slechts een klein stukje minder goed dan Where The Truth Lies, maar ook mijn derde Egoyan film is me erg goed bevallen. Aan de hand van bagger als Mama Mia is het makkelijk om een actrice als Seyfried af te schrijven, maar ze toont me tot nu toe al meerdere malen dat ze een zeer capabele actrice is. Goed, in deze film wordt er wel voornamelijk ingespeeld op het feit dat het ook een oogverblindende dame is, maar de psychologische spelletjes die ze speelt komen overtuigend over. Ook nog een extra pluimpje voor Julianne Moore, die op fantastische wijze de onzekerheid van een vrouw op middelbare leeftijd weergeeft.

Egoyan drukt met enkele prachtige shots, zoals Chloe die uit het raam valt, zijn stempel op de film, zij het alleen net iets minder overdadig zoals ik van hem gewend ben. Misschien dat de film in dat opzicht iets teveel probeert te lijken op het Franse origineel (die ik niet gezien heb), maar ik denk dat de film nog beter was geweest als hij zelf het script geschreven had. Niet dat dit de film slechter maakt, Chloe is een prima geschreven en gespeelde erotische thriller die me zeker heeft bekoord.

Ik wist van tevoren al niet wie Mick Garris was en waarom hij in de Masters Of Horror reeks zou moeten zitten, maar als ik de lijst aan matige films zo zie, begrijp ik het goed waarom ik hem niet onthouden heb. Of Chocolate de slechtste film uit de reeks is weet ik nog niet, maar dat het verreweg het minste met horror te maken heeft moge wat mij betreft duidelijk zijn. Het hoe en waarom van alle gebeurtenissen is onduidelijk, er is praktisch geen gore en eng of angstaanjagend is het al helemaal niet. Makkelijk scoren met wat naakt en redelijk acteerwerk, maar daar is ook alles wel mee gezegd. Geen aanrader.

Zo, dan heb ik dit ook maar eens achter de rug. Ik bedoel, het is toch interessant om in ieder geval te zien waar het stereotype van tentakels en schoolmeisjes vandaan komt als het om anime gaat. Was het zo erg als ik had verwacht? Ja en nee...

Ja, er zitten ronduit zinloze en smerige scenes in als het op pornografisch materiaal aankomt die niet zinvol zijn voor het verhaal. De gore viel me dan echter weer alleszins tegen, ik had toch in ieder geval gehoopt dat ik Devilman-achtige praktijken zou zien, maar de focus ligt echt op gratuitous naakt (met een voorname specialisatie in verkrachte minderjarige schoolmeisjes en penissen) en perverse personages. Ik bedoel, in de eerste minuten zien we al vierborstige copulerende demonen, een schooljongen die zichzelf aftrekt terwijl hij meisjes onder de douche bespioneert en een cheerleader met twee staartjes die door een demon en zijn penisvormige tentakels expliciet verkracht wordt. In ieder geval was ik blij dat ik het eerste uur nog behoorlijk geschokt was, geeft in ieder geval aan dat er nog een beetje hoop voor me is.

Echter, zodra ik het tweede uur inging verdween de walging en was het meer vermoeidheid die over bleef. De film verschiet zijn kruit (en zaad) in het eerste uur en liet me daarna voornamelijk in geestesdode toestand achter terwijl ik nog iets van het verhaal probeerde te volgen. Toegegeven, dit verhaal had wel degelijk potentie om interessant te zijn, maar de uitwerking faalt aan een hoop kanten. Het is nogal moeilijk om interesse te tonen voor de hoofdpersonen als ze in feite niet meer dan neukpoppetjes blijken te zijn. Helemaal Akemi is hilarisch slecht uitgewerkt, tenzij het normaal wordt gevonden dat iemand die eerst verkracht wordt door honderden tentakels daarna, met alle plezier en compleet ongetraumatiseerd, seks heeft met de jongen die zichzelf hiervoor zat af te trekken terwijl hij naar haar aan het kijken was toen ze zich aan het omkleden was. Nee, het enige interessante personage was Amano, omdat hij nog iets van karakter lijkt te hebben, maar verder is het allemaal weinig verheffend.

Ik moet echter wel toegeven dat de animaties en soundtrack goed verzorgd waren en ik me ergens in alle absurditeit en walging nog wel vermaakt heb. Was de film goed? Nee, hij was eigenlijk afgrijselijk, maar tegelijkertijd intrigeerde hij nog steeds wel.

Fantastische film. Het hele superhelden verhaal er omheen is lang niet hetgene waar de film daadwerkelijk om draait, de hoofdlijnen zitten hem toch echt in het tienerdrama dat voor de verandering echt goed wordt weergegeven. Door het found footage principe te gebruiken wordt het mooi duidelijk wat een buitenstaander eigenlijk is, om de omslag naar het punt waarop hij via telekinese de camera bedient als regisseur extra sterk te maken. Eerst is hij de cameraman, de objectieve observant die geen controle over zijn leven heeft, met het punt waarop het derde persoonsstandpunt kan innemen vindt hij voor het eerste de mogelijkheid om de leiding in zijn eigen miserabele leven te nemen. De camerastandpunten in deze film zijn dan ook allen stuk voor stuk fantastisch gekozen en getuigen van echt talent bij Josh Trank om met zo'n vreemd gegeven alsnog zo'n mooi product te kunnen neerzetten.

Ik lees hier veel kritiek op het acteerwerk, maar ik deel deze meningen compleet niet. Andrew, Matt en Steven zijn precies zoals de mensen op de middelbare school ook zouden zijn. Soms oppervlakkig, soms moeilijk uit de woorden komend, soms nep, maar in essentie is het heel duidelijk om te zien dat er achter ieder van hen een verhaal zit dat zich niet alleen in gesproken taal hoeft te uiten. De oppervlakkige manier hoe iemand als Matt quotes van Jung en Schopenhauer eruit gooit om zijn eigen misantropie te uiten worden door sommigen gezien als interessant doenerij die nergens slaagt, maar dat is dan ook precies het punt van het gebruik: Matt is niet interessant in het dagelijkse leven, of wordt in ieder geval niet zo gezien, en maskeert de pijn van het niet erkent worden door zichzelf op een superieure positie te plaatsen met het quoten van intellectuelen om zo slimmer over te komen dan de rest. Dat hij hierin alsnog niet slaagt is een onderdeel van de tragedie en ik weet zeker dat er genoeg mensen zijn (ikzelf in ieder geval ook) die deze act herkennen van hun eigen jeugd. Andrew is vanzelfsprekend het meest interessante personage met zijn verschrikkelijke leven en ik voelde dan ook gedurende de hele film mee naar het helaas onvermijdelijk tragische einde. Steve leek de meest oppervlakkige persoon, maar genoot ook gedurende het hele gebeuren mijn sympathie vanwege het feit dat zijn populariteit hem geen gemeen personage maakt, helemaal het moment waarop hij Andrew vertelt dat hij hem ook echt herkent en Andrew daarmee erkent als een persoon, maakte hem uitzonderlijk sympathiek.

Vanzelfsprekend dat het esthetische vlak het meeste in het oog springt en ook in dat opzicht slaagt Chronicle goed. Beter dan het gros van de superheldenfilms met honderden miljoenen budgetten mag ik wel zeggen, ik heb weinig momenten het idee gehad dat iets overduidelijk nep was. Samen met Trolljegeren was dit in ieder geval wel de film waarbij het duidelijk was dat productiekosten niet kunstmatig hoog gehouden hoeven worden met achterlijk dure acteurs, om iets moois neer te zetten.

Chronicle vermaakte, was blij vlagen zelfs grappig, maar heeft het hart zo duidelijk op de goede plaats zitten met de karakterontwikkeling en het natuurlijke acteerwerk, dat ik toch echt niet anders kan zeggen dan dat ik ongelooflijk verbaasd ben over hoe goed deze film eigenlijk is. Absoluut niet perfect, maar voor een found footage film ongelooflijk artistiek verantwoord gefilmd, overdonderende special effects die geen moment onrealistisch over komen en een stel personages waar als kijker iets voor ga voelen. Fantastisch!

Zo, dat was een stuk beter dan de eerste film. Niet alleen is het acteerwerk over het algemeen een stuk beter, de film ziet er gewoon ook een stuk beter uit. De duistere ondertoon zorgt hier ook een flink stuk voor, want zelfs met het gemis van Tilda Swinton zijn de badguys nu een stuk angstaanjagender en zien de creaturen er gewoon een stuk beter uit. Hier komt ook nog eens bij kijken dat deze film voor de verandering best een aardige veldslag heeft, waarin enkele leuke vondsten plaats vinden.

De kindacteurs en actrices zijn overduidelijk gegroeid in hun rollen en komen veel natuurlijker en enthousiaster over. Andere leuke aanvullingen waren er te vinden in Eddie Izzard als muis, Warwick Davis en Peter Dinklage. Van laatstgenoemde persoon zou ik bijna vergeten dat hij nog een carriere had voor Game Of Thrones, maar het is ook hier duidelijk dat hij een prima acteur is. Liam Neeson's stem is daarnaast ook wat natuurlijker dan in de eerste film het geval was.

De religieuze apologetiek blijft groots aanwezig, maar ik moet toegeven dat het me hier door de serieuzere ondertoon van de film niet echt tegenstond. De balans was gewoon een stuk beter. Duister en groots waar het nodig is, maar alsnog speels en sprookjesachtig waar het nodig was. Toch blij in dat opzicht dat ik de hoop niet heb opgegeven na het erg matige eerste deel. Duurt alsnog allemaal erg lang en het duurt even voor het echt interessant wordt, maar alsnog heb ik me best vermaakt.

Middelmatigheid troef. Ik heb de film toentertijd in de nasleep van de Lord Of The Rings-reeks niet meegekregen, maar kan me niet voorstellen dat ik er 9 jaar geleden meer van zou hebben genoten. Ik ben niet bekend met het oorspronkelijke boek en heb zodoende dan ook weinig voorkennis. Dat het hier om een stuk christelijke apologetiek gaat moge in ieder geval duidelijk zijn. Het stoort me hier ook niet direct. Wat me wel stoort, zijn de enorm onrealistische karakterontwikkelingen van de kinderhoofdpersonen. Van puber tot superheld in enkele uren. Het zal allemaal wel metaforisch bedoelt zijn, maar de film faalt er bijzonder goed in om het ook maar een moment realistisch over te laten komen. En ja, natuurlijk is het fantasy en begrijp ik dat realisme hier ook anders opgevat kan worden, maar als ik niet geloof in de hoofdpersonen dan faalt een film gewoon.

De enige van de cast die er een beetje in lijkt te geloven, is Tilda Swinton die eigenlijk te goed voor dit soort kitsch is. Desalniettemin zorgt zij voor kleine momenten waarop de film wel degelijk het aanzien waard is. Liam Neeson is een gigantische miscast als voice-actor en is vooral uitzonderlijk doods. De kindacteurs/actrices zelf zijn het toonbeeld van Britse kneuterigheid met hun overdreven accenten en maniertjes. Doorgaans vind ik dit geen probleem, maar het was hier alleen maar een extra aanvulling op de knulligheid die er verder al te zien was. Het was vreemd om James McAvoy in een rol als Faun te zien, maar hij kwam er in ieder geval nog mee weg, terwijl een acteur als Ray Winstone het ook niet onaardig deed. Echt briljant was het allemaal niet.

De wereld van Narnia zelf is een combinatie van speels sprookjesachtig en uitzonderlijke kitsch. Aan de ene kant slaagt men er in om een iets neer te zetten dat in ieder geval wonderbaarlijk over komt, aan de andere kant zijn de special effects zo lelijk en zorgt het uitzonderlijk felle kleurenfilter er ook alleen maar extra voor dat het geheel er vooral nep en lelijk uitziet. In het begin met de sneeuw viel het allemaal nog mee, maar op het moment dat we Aslan's kamp aanschouwen is er geen redden meer aan. Ook de uiteindelijke veldslag komt zodoende alleen maar over als snel bewegende kleurtjes op een hoop. Geen impact, vooral een hoop gedoe om niets met kinderhelden die binnen een kwartier ineens volleerd militair zijn.

Zolang de film lichtvoetig en sprookjesachtig probeert te zijn, werkt het bij vlagen. Het is alleen spijtig dat men het voor het gros van de tijd op hele serieuze zaken probeert te gooien en hier gewoon in ieder opzicht alleen maar uitblinkt in lelijke sets, special effects en slecht uitgewerkte gebeurtenissen. De reden dat ik op deze score uit kom, is vooral het feit dat ik hier nog het idee heb dat men ook niet veel meer probeerde te maken dan een groots opgezette (christelijke) familiefilm en de film in dat opzicht ook ergens best slaagt. Ik ben zodoende dan ook best benieuwd naar het vervolg, al vrees ik tegelijkertijd het ergste.

En... weer terug bij af. Prince Caspian beviel me een stuk beter door het feit dat de film in zijn geheel een stuk duisterder was, maar nu Anna Popplewell en William Moseley al niet eens meer meedoen en we opgezadeld worden met een irritant neefje en een buitengewoon duf verhaal, is het weer eens extra duidelijk dat de Lord Of The Rings films fantasy in de bioscoop naar nieuwe hoogtes hebben getild en tegelijkertijd de standaard dermate hoog gezet hebben, dat alles wat erna kwam slechts redelijk tot uitzonderlijke bagger genoemd kan worden. De 'Aslan is Jezus!' referenties worden nu echt te opdringerig, de special effects zijn zeer lelijk en de film heeft een grondig gebrek aan een charismatische slechterik als Tilda Swinton. Waarom Eddie Izzard ineens het veld moest ruimen voor de meer volwassen klinkende Simon Pegg is me ook een raadsel, want het blijft een pratende muis en Eddie Izzard heeft een behoorlijk meer intrigerende stem dan Pegg in voice-acting opzicht.

Dan was nota bene het subplot met Lucy die een diepgewortelde jaloezie jegens Susan herbergt nog het meest interessante onderdeel van de film, want voor de rest zijn de personages allemaal gruwelijk oppervlakkig. Ik kan me voorstellen dat hier een (christelijk) publiek voor te vinden is, maar wat mij betreft is de kwaliteit alsnog erg ver te zoeken.

Chronicles Of Riddick is in vergelijking met voorganger Pitch Black geen film die het moet hebben van een sterk script of solide acteerwerk, maar dit allemaal goed maakt door de constant aanwezige, spectaculaire actiescenes met als hoogtepunt de vlucht voor de zon op de gevangenisplaneet.

Zoals waarschijnlijk al bekend is, heeft COR vrij weinig van de klasse van Pitch Black. Waar die film zichzelf prima kon redden zonder overdreven special effects en over the top actie door de sterke personages en een beklemmende sfeer, is het Riddick personage hier veel overdrevener en bovenal slechter geacteerd. Dit maakt de film niet goed, maar op een hele andere manier wel ongelooflijk vermakelijk. Vin Diesel die zijn boeien breekt door zichzelf als een jojo op te winden, Vin Diesel die een gevangene doodmaakt met een theemok, Vin Diesel die in slow motion een legioen Necromongers te lijf gaat en ga zo maar door. het is precies het soort actie die, mits goed geschoten, voor een uiterst vermakelijke avond zorgt.

Wat voor richting het derde deel op zal gaan is nog onbekend, maar persoonlijk kan ik met beide stijlen goed overweg. Vin Diesel mag dan wel geen topacteur zijn en zijn zinnen veel te overdreven brengen, qua lichaamstaal en uitstraling is er geen beter personage voor Riddick te vinden.

Standaard wraakfilmpje, die qua script toch het meest doet denken aan de vroegere Jean-Claude van Damme films (combinatie van Lionheart, Death Warrant en In Hell). De film komt ook over alsof het in de jaren 80 is geschoten en men doet ook geen enkele moeite in de vorm van enig acteertalent ervoor te zorgen dat de film iets meer te bieden heeft dan geweld.

Ik ben een liefhebber van dit soort competitiefilms, al kunnen ze, mits slecht uitgevoerd, echt een ramp zijn om naar te kijken. Gelukkig was er in de vorm van Olivier Gruner (een rampzalig acteur, maar een prima vechter) en de vele andere (naamloze) martial artists qua actie genoeg te genieten. Het was soms duidelijk dat de klappen niet raakten en sommige stoten en trappen waren gewoon knullig te noemen, maar de veelvuldigheid aan vormen van martial arts (kickboksen, capoeira, aikido, jiujitsu, judo, karate en taekwondo bijvoorbeeld) lieten in ieder geval zien dat de regisseur een groot liefhebber van de kunsten is. Qua regie is Jalal Merhi misschien niet zo'n kunstenaar als Isaac Florentine, hij zorgt er toch voor dat de vechtscenes goed en snel in beeld komen (dit laatste aspect zorgt ervoor dat we niet naar ellenlange slow-motion trappen hoeven te kijken, waardoor de vaart er goed inblijft).

Oh ja, samen met Gruner was dit ook de eerste keer dat ik Lorenzo Lamas in een film kon aanschouwen. Ik kende laatstgenoemde wel van het snel heen en weer zappen tussen Renegade en andere zenders, maar ik was in ieder geval aangenaam verrast te zien dat hij ook enigszins kan vechten.

Goed, de film is verder qua script een grote zooi, het acteerwerk is loeislecht en ik begrijp zoveel acties van de hoofdpersonen niet dat ik er een filosofisch essay over zou kunnen schrijven, maar al met al kan ik toch stellen dat The Circuit 2 me meeviel. Benieuwd of Gruner en Lamas nog betere films op hun naam hebben.