Opinions

Slechts mijn tweede Gruner film, maar ik kan toch met grote zekerheid zeggen dat de beste man gewoon niet kan acteren. Sterker nog, alleen Bryan Genesse lijkt de moeite te doen om als een acteur over te komen, iets wat toch behoorlijk opmerkelijk te noemen is omdat deze man ook niet de meest overtuigende b-acteur is.

Goed, het maakte dus in feite niks uit dat ik deel 2 eerder heb gezien dan deel 1, want het verhaal was inwisselbaar. Net zoals bij het tweede deel is de veelvoud aan martial arts plezierig om te zien en is het duidelijk dat Gruner ondanks zijn afgrijselijke acteurprestaties terecht een wereldkampioen kickboksen geweest is.

Het script is echter, ondanks het leuke uitgangspunt, een ramp. De dialogen lopen niet, er zijn meer plotgaten te vinden dan gezond is en de acties van de hoofdpersonen zijn zo onlogisch dat ik me steeds afvraag of ik naar een actiefilm aan het kijken ben, of een verfilming van een van Franz Kafka's boeken.

Maar goed, The Circuit is absoluut een slechte film, maar wel een leuke slechte film. Op naar deel 3, zullen we maar zeggen.

Weer een klassieker die ik weg kan strepen uit mijn 'te zien' lijst. Citizen Kane zet je al meteen vanaf het begin op de verkeerde voet door op afzichtelijke wijze te openen met een (blijkt achteraf) nieuwsbericht waardoor ik al het idee had dat dit een verschrikkelijk lange zit zou worden, maar gelukkig wordt de setting daarna mooi omgedraaid met sterk camerawerk en fijn acteerwerk. Het moge duidelijk zijn dat Wells een film heeft gemaakt die zijn tijd ver vooruit was, vooral de uitgezoomde shots waarin de mens klein en nietig lijkt te zijn, komen fantastisch over en zijn zeker experimenteel te noemen voor de tijd waarin deze film gemaakt wordt. Wells is daarnaast terecht een geroemd acteur die, gesteund door de overtuigende make up, terecht een iconische rol neerzet.

En daar hebben we het positieve ook wel gehad, Citizen Kane is namelijk een vrij saaie film te noemen. Nee, ik heb me niet verveeld omdat ik wel degelijk kon genieten van de acteurs/actrices en de interessante regie, maar kom op: is dit nu een intrigerend script te noemen? De hele film door heb ik het idee gehad dat ik naar een autobiografie van een minder intrigerende Mr. Burns uit de Simpsons heb zitten kijken (hebben die deze film niet al een keer geparodieerd toevallig?), zo weinig sympathiek kwam Kane over. Het punt waar deze hele film over draait (de naam van een slede die hij in zijn jeugd, die nauwelijks naar voren is gekomen, had) is al vrij vreemd, maar waar men vandaan haalt dat iemand hem deze woorden heeft horen uitspreken terwijl hij overduidelijk alleen was, zijn mij echt een raadsel. Rise & Fall verhalen werken in een hoop gevallen als er ook maar enige vorm van sympathie voor het hoofdpersonage is op te wekken, daar ontbrak het voor mij bijzonder aan in deze film. Dan is het ook nog maar de vraag in hoeverre de gebeurtenissen van een figuur die op jonge leeftijd de rijkdommen al in zijn schoot geworpen kreeg, echt intrigeren.

Citizen Kane is voor filmschool studenten vanzelfsprekend een iconische film omdat het brak met een hoop stijfheid die hiervoor qua acteerwerk en vooral regie overheersten in filmland, het zorgt er voor mij echter niet voor dat de film echt een blijvende indruk achterlaat. Leuk om gezien te hebben, meer dan dat ga ik er ook niet van maken.

Aardig filmpje die helaas nergens echt bijzonder wordt. Het verhaal wordt vrij afgeraffeld en de personages zijn zeer cartoonesque (Murray is afgrijselijk hier), terwijl tegelijkertijd de gebeurtenissen bij vlagen best angstaanjagend zijn, waardoor het niet echt duidelijk is welke kant de film nu precies op wil. Toch is het gegeven best intrigerend en doen de twee jonge hoofdpersonen het best goed, waardoor het allemaal best uit te zitten is.

Wat ik wel uitzonderlijk vreemd vond is het al vaker genoemde einde, waarbij het compleet onmogelijk is dat zij na zo ver naar beneden te zijn gevallen na enkele treden ineens boven de stad zijn. Sowieso was het einde behoorlijk afgeraffeld, maar dit was wel heel vreemd. In dat opzicht ben ik toch wel benieuwd hoe de boeken zijn, in essentie was het verhaal namelijk interessant genoeg voor een goede film, dat komt nu niet helemaal uit de verf.

Ondanks het prima acteerwerk van de gehele cast, was het mij niet precies duidelijk waar de film nu naartoe wilde gaan. Weinig karakterontwikkeling of interessante plotwendingen, gewoon een rijtje zijcriminelen een voor een afranselen om bij de verrader te komen. Bij een Seagalfilm zou dit werken, bij iemand als Harvey Keitel mag ik toch echt meer verwachten.

Edoch, altijd plezierig om Famke Janssen te zien spelen en de film was verder goed geschoten. Leuk voor een keer, ik verwacht niet dat ik hem snel nog eens een rondje laat draaien.

God Of War iemand? Zelfs de Kraken leek verdomd veel op de versie die Kratos in God Of War 2 moet bevechten. Gedurende een aantal scenes zat ik bij wijze van spreken al met mijn handen bij de controller om de speciale moves die Perseus uitvoert af te maken. Ook het hele mensheid tegen de goden concept komt letterlijk uit deze spellen-reeks, helemaal omdat in het origineel de goden zich toch een stuk meer afzijdig hielden en al helemaal geen ruzie met de mensheid hadden.

De cast is redelijk sterk, helemaal Mads Mikkelsen, Liam Cunningham, Liam Neeson, Ralph Fiennes en Alexa Davalos doen het behoorlijk. Ik ben iets minder gecharmeerd van Gemma Arterton, die tot nu toe in alle films die ik met haar gezien heb hetzelfde acteert, en vond Sam Worthington veel te dramatisch spelen. Hem een kale kop geven terwijl voor de rest iedereen met lang haar rond loopt was helemaal een lachertje, hij viel compleet uit de toon in verhouding met de rest van zijn soldaten. Het was al bekend dat Worthington de rol erg serieus nam en dat is ook wel te zien, het werkt alleen voor geen meter. Een kleine knipoog had het allemaal veel beter gemaakt.

Maar goed, ik heb de film in 2D gezien en was best tevreden over de special effects. De monsters zien er goed uit, de locaties zijn goed gekozen, de soundtrack is zeer functioneel en er is geen moment dat de verveling toeslaat. Persoonlijk vond ik de weergave van Medusa hier een stuk beter dan in het origineel, al heeft de Kraken uit die versie dan weer wel mijn voorkeur. Ik denk dat de film alles bij elkaar met iets meer humor (minder serieus en stijf) of juist een stuk meer gore (meer rauwheid) een stuk beter was geweest.

Toch wil ik er ook weer niet teveel over zeuren, de film deed wat het hoorde te doen: mij vermaken. Als er echt een trilogie van gemaakt wordt mag Worthington iets losser komen en hoop ik dat de script-schrijvers iets dichter bij de mythologie blijven. Als de actie net zo leuk was als nu ga ik er sowieso naar kijken.

Toch behoorlijk van genoten eigenlijk. Het is duidelijk dat de film wat mankementen vertoont als het aankomt op dialogen en sommige plotinconsistenties, maar het acteerwerk van de meeste acteurs en actrices is goed te doen, het verhaal is intrigerend en vervelen doet het nergens. Ook fijn dat Eva als personage niet constant in de zielige slachtofferrol blijft, maar zich gedurende de hele film goed blijft verzet en ook fysiek van zich afslaat. Het had makkelijk een film met een voortdurend jankende hoofdrolspeelster kunnen zijn, maar het feit dat ze steeds vindingrijk te werk ging om te ontsnappen, pleit in haar voordeel.

Verder niet al te bijzonder gefilmd, maar wel functioneel. Ik vind de neerbuigende reacties op de eerste pagina bij deze film over 'typische Nederlandse troep' dan ook erg overtrokken. Perfect is de film zeker niet, maar het zorgt er bij mij wel voor dat ik hoop heb dat Boermans met meer leuke films aan komt zetten.

Als ik hier lees dat mensen de film alleen gekocht hebben omdat ze dachten dat het een Seagalfilm was kan ik me best voorstellen dat zij zich bekocht voelen, maar kom op mensen, zo slecht was deze film echt niet.

Neem nu allereerst de actie zelf: niet alleen is taekwondo een spectaculairdere martial art dan karate (en daarmee dus ook interessanter om naar te kijken), maar het geheel is dermate goed gefilmd (rondvliegende bloedspetters, geen hinderlijke slow-motion waardoor de vaart er goed inblijft) dat de enkele knokscenes die erin zitten erg goed uitkomen. Zo ook Steven Seagal, die in de 5 minuten dat hij in beeld is lekker soepel en vlot los gaat op zijn tegenstanders. Wat ook fijn is dat hij niet gedubbed is, maar gewoon in het Engels mag praten tegen de hoofdpersoon die ook de moeite neemt hem in gebrekkig Engels te antwoorden.

Het dramagehalte is heel hoog in deze film, maar door Sa Rang toch goed uit te zitten omdat ze een hele vertederende (en goed geacteerde) rol neerzet. Hoe vergezocht het verhaal soms ook mag zijn, de soundtrack was goed gekozen en het acteerwerk maakte het allemaal zeer draaglijk. Dat Seagal zich zou moeten schamen voor zijn rol in deze film is zwaar overtrokken, het laat tenminste zien dat hij niet te beroerd is ook een 'mindere' rol aan te nemen en een kleine film zo beter helpt verkopen.

Vreemd dat ik de film nog steeds niet van een review voorzien had... Niet alleen is het een sterke actiefilm, het is ook een van de weinige Stallone films die je kunt kijken met mensen die normaal gesproken niet zo gecharmeerd zijn van zijn acteerwerk. Na afloop waren ze bij mij thuis niet overgehaald tot het kijken van Demolition Man of Judge Dredd, maar iedereen had zich in ieder geval vermaakt.

Naast de ijzersterke cast (Lithgow op zijn best) zit deze film boordevol met klassieke scenes (de opening, de kaping van het vliegtuig met de stuntman die op duizenden meters hoogte zonder extra veiligheidslijnen tussen de vliegtuigen hing, Stallone die op het lichaam van een van de badguys van een berg glijdt, de naar beneden stortende helicopter), die vandaag de dag nog steeds spectaculair zijn. Daarnaast schiet Harlin zoals gebruikelijk mooie plaatjes, continu zitten we op de actie of in de open lucht te midden van prachtige berglandschappen. Een beetje humor, maar over het algemeen is de algemene toon serieus genoeg om Cliffhanger niet zomaar een standaard actiefilm te maken: het verloopt allemaal lekker vlot en blijft spannend zonder cartoonesque te worden.

Zeker een van de meest mainstream films die Stallone ooit heeft gemaakt, maar daar ligt gelijk ook de kracht van deze film. Rambo zal voor veel mensen te hard zijn, Judge Dredd en Demolition Man te over the top en Rocky te dramatisch: Cliffhanger heeft de kwaliteiten om een grotere groep aan te spreken, zonder zichzelf of zijn acteurs belachelijk te maken. Top werk!

In tegenstelling tot andere jaren 80 actiefilms als Lethal Weapon was het geweld hier toch redelijk aan de harde, bloederige kant in plaats van hard en komisch. Persoonlijk vond ik de one-liners wel geweldig, het geweld heerlijk over the top en het acteerwerk van Stallone met zijn lodderige ogen (de helft van de tijd gemaskeerd door de zonnebril) erg genietbaar. Nu zit hier ook wel een bepaald jeugdsentiment aan vast, dit is de eerste Stallone film die ik ooit zag (op 8-jarige leeftijd maakte dit helemaal veel indruk op mijn tere kinderziel )

Behoorlijk lage score voor een meer dan redelijke actiethriller. Het is duidelijk dat Above The Law/Nico de verbeterde versie is met een bijna zelfde cast en enkele identieke situaties. Ook de soundtrack is nagenoeg hetzelfde.

Wat Above The Law een betere film maakt is het feit dat de actie daar veel beter over de film verspreid is. Waar we hier in het begin en aan het einde actie hebben, kunnen we Steven Seagal de hele film door zien knokken en laat ik eerlijk zijn, dat mag ik bij iemand als Chuck Norris zeker graag zien.

Het acteerwerk is over het algemeen zeer goed, zelfs de houten acteur Norris komt zeker niet hinderlijk over als zwijgzame politieagent met een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. De actiescenes die wel te vinden zijn, zijn zeker niet verkeerd, vooral het gevecht in het biljartcafe laat Norris' gevreesde roundhouse kicks goed in beeld zien.

Het verhaal is niet slecht, ondanks de raakvlakken met andere films. Het damsel in distress gedeelte komt nog het beste uit de verf dankzij Diana Luna, die overtuigend speelt. Misschien dat dit voornamelijk te danken is aan de altijd enge Henry Silva, die man zet een zeer sterke rol neer als gewetenloze slechterik.

Met iets meer actie zou deze film nog wel eens mijn favoriete Norris film kunnen zijn geweest, nu is het vooral een goeie film waar nog wat meer mee gedaan het kunnen worden. Above The Law blijft toch beter.

Stuntmannen die door 3 lagen kisten heen vallen nadat ze tegen twee muren zijn aangeknald, na van 5 hoog te zijn geschoten, schoppen tegen hoofden waarbij bloed en zweet eruit vliegt en de kaak ook echt meebeweegt, versnelde beelden van mensen die wegvliegen en slow motion shoot-outs in de gouwe ouwe John Woo stijl: we hebben weer te maken met een Isaac Florentine film, de redding van de hedendaagse actiefilm (iets wat hij met The Shepherd en in grotere mate met Undisputed 2 wel heeft bewezen).

Met Jean-Claude van Damme, Scott Adkins, Dolph Lundgren, Michael Jai White en Gary Daniels heeft hij in ieder geval bewezen een neus te hebben voor de juiste acteurs voor zijn knokfilms. Net als Bridge Of Dragons heeft deze film een cartoonesque en tegelijkertijd heerlijk hard actiegevoel met een knipoog, iets wat ik in de hedendaagse cinema toch echt behoorlijk mis.

In eerste instantie vond ik Bridge Of Dragons beter, maar achteraf gezien had deze film veel meer (en betere) martial arts en een eveneens erg gave badguy, waardoor ik ze toch op dezelfde hoogte zet. De John Woo kopieen zie ik als een ode aan in ieder geval, daarvoor waren de overeenkomsten te duidelijk (helemaal omdat iedere actiefan die deze film bekijkt John Woo's werk gezien zal hebben). Daarnaast: Gary Daniels is gewoon gaaf.

Ondanks de kritiek op David Jason's leeftijd vond ik hem toch een zeer overtuigende Rinzwind. David Bradley als Cohen was overigens eveneens een fantastische rol, evenals de fenomenaal (over)acterende Tim Curry die het perfect doet als diabolische wizard.

Persoonlijk vond ik de film een goede bewerking van The Colour Of Magic en The Light Fantastic. De special effects waren duidelijk low-budget, maar op geen enkele manier te slecht en soms zelfs erg mooi (de schildpadden op het einde bijvoorbeeld). De humor kwam door het lage tempo echter minder goed over dan het in de boeken doet, mede door het lage tempo en de lange duur van de serie krijgt hij ook geen hogere score dan dit. Toch, voor de Pratchett fans een aangename verrassing.

Vreemd genoeg vond ik Lundgren's vorige film Direct Contact net wat beter dankzij de afwisseling in actie en de sterkere cast, want op Lundgren zelf na is er in deze film helemaal niemand te vinden die ook maar enige vorm van acteertalent lijkt te hebben. De Russen (en dat waren er veel) gewoon Russisch laten spreken zou een betere optie zijn geweest om de acteurs zo minder te laten hakkelen met een taal die ze niet machtig zijn.

Maar goed, afgezien daarvan was Command Performance een leuk geschoten (beetje documentaire-stijl camerawerk) film, waar voldoende actie en humor in zit om geen moment te vervelen. Af en toe zelfs nog een leuk nummer, al kwam dat alleen uit de rock/metal hoek, want hoe leuk Melissa Smith er ook uit ziet, het is een afgrijselijk actrice en die weggooipop die ze hier produceert was ik voor het begon al zat.

En Dolph is vanzelfsprekend de man die voor de verandering geen karate kan, en daardoor een stuk smeriger vecht dan in zijn meeste films het geval is. Vooral het eindgevecht was keihard en in vergelijking met zijn meeste films zeer bloederig (al was de hele film gigantisch bloederig, dus dat verbaasde niet veel).

Als hij een groter budget ter beschikking zou hebben weet ik zeker dat hij nog wel eens een echte topfilm zou kunnen neerzetten, Command Performance laat in ieder geval zien dat hij het nog steeds heeft en alles uit een laag budget kan halen.

Blijft een heerlijke film, naast Spinal Tap misschien wel mijn favoriete muziekfilm. Feitelijk doen we niet meer dan kijken naar een clubje van losers met een beetje talent dat lijdt onder het feit dat het allemaal zulke ongelooflijke amateurs zijn. En juist dat gegeven maakt deze film zoveel malen verfrissender dan het gros van de films over mensen die het willen maken (neem die dansfilmhype er maar even bij): het loopt hier gewoon helemaal niet goed af voor de band, zoals het in het echt tenminste ook gebeurt.

Goede zet om acteurs met muziekervaring neer te zetten, geeft meteen een realistisch beeld van hoe in een oefenruimte spelen er aan toe gaat. Het feit dat het ook nog Ieren zijn zorgt daarnaast ook nog voor een extra portie hilariteit vanwege de fantastische accenten en de droge humor. Dat ik verder totaal geen liefhebber van soul ben maakt eigenlijk helemaal niets uit, de manier waarop de muziek hier zo spontaan en gepassioneerd vertolkt wordt zorgt er automatisch voor dat ik er best van kan genieten. Decco mag dan wel een lul zijn als personage, hij heeft een fijne strot! Het leukste personage is echter geen muzikant. Ik bedoel dan niet Jimmy Rabitte, maar vooral zijn door Colm Meany gespeelde vader. That's fucking blasphemy, Elvis wasn't a Cajun!

The Commitments is, ondanks het feit dat de band compleet faalt gewoon een van de leukste muziekfilms die er te vinden zijn. Zelfs voor niet-soul liefhebbers uitstekend te genieten!

Samen met de Howling heel lang mijn favoriete weerwolffilm geweest, terwijl ik het op fantasyvlak altijd bijna gelijkwaardig heb gevonden aan een film als Labyrinth (waar het thema van volwassen worden er eveneens op ligt, maar dan iets minder in de context van seksuele volwassenwording). Qua onderwerp ligt een film als Ginger Snaps hier dan ook een stuk dichter bij, maar waar die film vooral bestaat uit een scherp geschreven script over twee tieners en hun tienerproblemen, ligt de nadruk bij The Company Of Wolves vooral op metaforen en symboliek.

Wat een prachtige sets heeft Jordan daarvoor tot zijn beschikking gehad! Waar Jackson in zijn laatste producten steevast de acteurs in CGI achtergronden zet, krijgen we in deze film ouderwets mooie sets waar tenminste nog aandacht in is gestoken om er zowel realistisch als nep uit te zien. Ja, het zijn overduidelijk sets en bij vlagen zijn de plastic spinnen overduidelijk te zien, maar de setting werkt als metafoor zo goed in een script wat puur in metaforen lijkt te zijn geschreven. Ieder dier heeft zijn eigen betekenis (een slang voor de zondeval, de kikker voor transformatie, het konijn voor onschuld etc.) en zit perfect in de omgeving geplaatst. Het acteerwerk voelt theatraal en toneelachtig aan, maar klopt perfect in de kunstmatige setting die je een droomachtige vervreemding geeft.

Het horrorelement komt in de film ondanks zijn lage budget nog steeds goed voor met enkele zeer originele en bij vlagen nare weerwolftransformaties. In dat opzicht is de film qua horror vergelijkbaar met oude Hammer films: er is meer suggestie van angstaanjagende zaken (met uitzondering van enkele wolven), aangezien de mutilaties en aanvallen vooral offscreen in verhalen plaats vinden. De angst zit er echter niet in voor de monsters, het zit hem in het besef dat Rosaleen een ontluikende seksualiteit heeft en over hoe de ene kant van haar omgeving haar dwingt deze te beschermen (oma) en de andere kant haar aanmoedigt om zich hieraan over te geven (haar ouders, de jager/wolf). Deze Freudiaanse verklaring is op zich niet nieuw, wel is de conclusie waarin Rosaleen kiest om met de wolven mee te gaan en hiermee haar maagdelijkheid op te geven. In eerste instantie verbaasde het einde van de film waarin zij wakker wordt en de wolven haar kamer binnen dringen me dan ook, in de tussentijd zie ik het vooral als haar besef dat zij volwassen wordt en in zichzelf de wolf herkent, en hier angst voor heeft.

Petje af voor Sarah Patterson, een 12-jarige actrice die met zoveel verve een seksueel ontluikende vrouw neer kan zetten zorgt aan de ene kant voor een ongemakkelijk gevoel bij de kijker, maar aan de andere kant zit er in haar performance een gevoel wat menig (nu-volwassen) kijker uit zijn/haar jeugd kan herkennen. Ik heb Labyrinth altijd geprezen vanwege het gevoel dat ik als kijker herkende in Sarah die volwassen werd, maar hierbij haar fantasie/kind zijn niet wilde opgeven, Rosaleen bewandeld een pad dat zich veel meer richt op een overgang waarbij het kind zijn achter wordt gelaten; een gevoel dat ik eveneens herken (en hoe het tegelijkertijd alsnog angstaanjagend was).

Een waar meesterwerk. Met de jaren (is in de tussentijd toch al weer zeker 5 jaar geleden dat ik de film zag voor ik hem overnam van RuudC die er overduidelijk niet zoveel van genoten heeft als ik ) is de film voor mij alleen maar beter geworden.

Toppulp. Alles explodeert, half Vegas moet er aan geloven, mensen praten in de afgrijselijkste accenten tegen elkaar terwijl ze de afgrijselijkste teksten oprakelen, slow-motion vliegt je op gepaste en ongepaste momenten om de oren en op de koop toe is de actie nog spectaculair ook. Jerry Bruckheimer is zoals bekend de heer en meester van de dure actiepulp en jaagt er hier in sneltreinvaart tientallen miljoenen door heen bij de talloze explosies en schietpartijen. Het verhaal? Niet belangrijk. De acteurs? Spierballentaal van Cage (wiens accent afgrijselijk is, maar hij komt er mee weg), maniakale taal van Malkovich (genieten) en neurotische acteerwerk van Cusack (leuke rol). Alle bijrollen zijn teveel om op te noemen, maar eigenlijk lijkt het toch alsof iedere acteur zin in zijn rol heeft. Goed, Monica Potter is met het afgrijselijke accent en het barbie-gezicht misschien een kleine uitzondering, maar zoveel zit zij nu ook weer niet in de film.

Topvermaak, al moest ik in het begin echt door de rechtszaak, waar Poe doordat hij zichzelf en zijn vrouw verdedigde voor tien jaar de cel in moet omdat hij toevallig weet hoe hij moet vechten? Dat men de wetten der natuur tart maakt me niet zoveel uit, maar een klein beetje logica kan af en toe geen kwaad.

Verdomd gave film.

Ja, ik had de lage ratings en teleurstellende bioscoop resultaten al verwacht, alleen totaal niet gehoopt. Is de tijd waarin we nog konden genieten van een met bloed doordrenkt cliché avontuur dan echt voorbij? Ik had toch gehoopt dat de oldschool actiefilm met The Expendables toch terug was gekomen, maar kennelijk is dit toch niet volledig het geval...

Ik kan me voorstellen dat de mensen die Conan The Barbarian niets vonden, ook niet konden genieten van films (remakes) als Clash Of The Titans, die ook meer draaiden om over the top actiescenes dan om een goed verhaal. Nu vond ik Clash Of The Titans door het acteerwerk van enkele acteurs ook weer niet briljant, maar de manier waarop de actie werd weergegeven was voor mij prima gedaan. De nieuwste Conan is in dat opzicht echter toch een stuk beter, doordat we hier in ieder geval een prima cast hebben. Allereerst Momoa zelf: het zal wel heiligschennis zijn voor velen, maar ik vond hem uiteindelijk toch een stuk beter dan Schwarzenegger. Niet omdat Ahnuld slecht acteerde (dat maakt me bij hem dan weer niet veel uit), maar voornamelijk omdat Momoa er meer uitziet als de Conan uit de verhalen, meer praat als de Conan uit de verhalen en vooral veel beter in de actiescenes naar voren komt. Het viel me in Stargate Atlantis al op dat hij zijn personage Ronon Dex perfect vorm gaf (onder andere twee gevechten tegen Mark Dacascos, waar hij zich goed tegen staande hield), maar met de extra kilo's aan spieren en een bebloede borst komt het nog beter over. Voor mij de meest belovende nieuwe actieheld, helemaal omdat het overduidelijk is dat hij het gros van de stunts gewoon zelf uitvoert met het grootste plezier.

Een sword & sorcery film zonder goeie badguys werkt niet, maar daar hebben we Stephen Lang dan ook voor. Zijn rol als maniakale Khalar Zing is fantastisch en in een bepaald opzicht een verademing ten opzichte van de wat stoicijnse James Earl Jones. Geen slecht woord over deze beste man, maar gezien het hoge tempo van deze film, was een badguy zoals hij hier compleet verkeerd gecast geweest. Nee, Lang is veel actiever en komt in de vechtscenes zelf ook tenminste over als iemand die in het echt een waardige tegenstander van Momoa zou zijn. McGowan is vooral eng qua uiterlijk, waar Bob Sapp nog voor wat coole actie zorgt. Qua goodguys is daar de immer gave Ron Pearlman (die meteen zorgt voor een briljante, epische openingsscene) en beeldschone Rachel Nichols. Laatstgenoemde zit er niet voor het briljante acteerwerk, maar ze komt er uiteindelijk goed mee weg en is beeldschoon om te zien.

Gelukkig dat zelfs de mensen die deze film niet goed vonden het er grotendeels over eens zijn dat de actie prima gefilmd is. Geen schokkend gedoe, maar prachtige en bloederige slow motion shots waarbij genoeg levensvocht rondvliegt om de meeste horrorfilms te laten blozen. Wat de denken van Conan die iemand zijn neus afhakt om enkele jaren later dit gat ook nog eens verder te martelen en de prachtige openingsscene met de Picten. En nu ik weer nadenk over die laatste scene: Leo Howard is een waar talent. In G.I. Joe was ik al bijzonder aangenaam verrast over hoe goed een vechtscene tussen twee kinderen er uit kan zien, maar ook hier toont hij goed wat een badass kind het is!

Kritiek op het verhaal leveren is makkelijk, maar laten we eerlijk zijn: sword & sorcery draait niet om sterke scripts. Helemaal in het geval van de Robert E. Howard werken (die zich allemaal afspelen in een tijd waarin alle werelddelen nog aan elkaar vastzaten) waar de mensheid nog behoorlijk primitief is, is er geen ruimte voor uitgebreide diepgang. Het is vechten voor je leven in een state of nature met monsters, krijgsheren en eventueel wat oude godheden die nog rondlopen. Ik wil bloed en geweld, vrouwelijke schoonheden en kilo's spieren die zwoegen terwijl ze andere mensen gruwelijk afmaken. Ik geef toe, hier zijn mijn standaarden gewoon laag, en ik ben dan ook uitermate blij dat ik daarom zo uitstekend van deze film heb kunnen genieten.

De originele Conan film is superieur in slechts twee opzichten: soundtrack (deze is gaaf, maar lang niet zo goed als die van het origineel) en dialogen. Want ja, ik geef toe, de teksten hier zijn lang niet zo memorabel als 'Crush your enemies, see them driven before you and hear the lamentation of the women!' en uiteindelijk is Arnold met zijn accent iemand die dit soort teksten net iets klassieker maakt. Uiteindelijk vind ik beide films toch even gaaf. Ik weet dat het origineel gewoon cult is en een hoop fantastische scenes heeft, maar de ongebreidelde vernietiging en liters bloed, het weinig pretentieuze verhaal en de grandioze cast, maken dit voor mij de ultieme fantasyslachtfilm van de afgelopen jaren.

Persoonlijk vond ik de film wat betreft rauw en bruut geweld een beetje teleurstellen door het matige editten van de vechtscenes en ontbrak er toch iets aan het vechten zelf. Desalniettemin verveelt The Condemned geen moment en is het acteerwerk zelfs behoorlijk goed, helemaal Vinnie Jones is geknipt voor de rol van smerige ex-marinier. Steve Austin zelf deed het nog wat onwennig, maar kwam zeker sympathiek over. Persoonlijk blijf ik het jammer vinden dat Nathan Jones zo weinig tijd kreeg, het lijkt er toch op dat hij voor altijd vast zal blijven zitten in de rol van slechterik voor een paar momenten (net als in Troy, Tom Yum Goong etc.)

Het verhaal zelf was best leuk, maar de hypocritie van de crew (op het eiland) was tenenkrommend. Helemaal de voormalige vriendin van de regisseur die op het einde, na al haar kritiek op het 'voor God spelen', zomaar ineens Austin's personage de opdracht geeft tot doden. Dit haalde de beoogde diepgang voor mij echt weg.

Edoch, verder was het gewoon een leuke wegkijker. Austin mag binnenkort in The Expendables zijn spieren weer spannen en persoonlijk gun ik het hem best.

Geen hoogstaande film, maar alles bij elkaar een stuk leuker dan verwacht. Allereerst is het acteerwerk van Reeves voor de verandering eens zeer behoorlijk te noemen, hij komt overtuigend over als chagrijnige zak die zichzelf de hemel binnen probeert te kopen. Weisz acteerwerk was ook aardig, maar haar rol leek toch voornamelijk te bestaan uit het verzorgen van iets aangenaams om naar te kijken.

Het verhaal was... origineel. Behoorlijk onlogisch, maar origineel zeker. Helemaal omdat ik van tevoren een behoorlijk naargeestige film verwachte, vond ik de lichtvoetigheid een aangename verrassing.

Ietwat teleurstellend, maar desalniettemin zeer vermakelijk. Op de achterkant van de dvd stond dat deze film niet alleen de hardste, maar ook de grappigste film was die Don Siegel met Clint gemaakt heeft, maar daar ben ik het toch niet mee eens.

Het script was een zooitje. Clint loopt wat heen en weer tussen plaatsen, praat met mensen, verleidt vrouwen en slaat af en toe wat, maar realistisch is het geenszins. Gelukkig blijft Eastwood altijd een charismatisch acteur die met zijn kleine scala aan gezichtsuitdrukkingen terecht de Seagal van zijn tijd genoemd kan worden (zij het in iets betere vorm en iets aantrekkelijker).

Alles bij elkaar vermakelijk (helemaal de scene in het politiebureau waar hij die jongen slaat die aan de borsten van de psycholoog zit), maar tegelijkertijd erg ook een film om niet te lang te herinneren.

Er is iets aan deze film waardoor ik kennelijk niet eens meer in staat ben om een review normaal af te typen, omdat dit werkelijk waar al de vijfde keer is dat ik een groot verhaal heb getypt om vervolgens ergens iets verkeerds aan te klikken op mijn toetsenbord om daarna het hele getypte stuk kwijt te zijn. Dat is de impact die mijnheer Robert Matthew Van Winkle kennelijk onderbewust op mij achterlaat dat ik mezelf ervan probeer te weerhouden om iets over deze film te zeggen. Misschien wil ik gewoon geen bericht plaatsen uit angst dat mensen een update aanklikken, achter het bestaan van deze film komen en hem vervolgens gaan kijken, wat mogelijkerwijs kan resulteren in depressie, zelfmoordneigingen, treurende familieleden en een neergaande spiraal die het leven op aarde zal aantasten en vervolgens zal zorgen voor het complete uitsterven van het menselijk ras. Ja, jullie lezen het goed, Cool As Ice is een film waar ik niet zomaar van zeg dat hij slecht is: ik vind het een grove belediging voor de kijker en zie het als een gevaar voor de volksgezondheid.

Nadat ik The Room gezien had, dacht ik serieus dat ik het rioolputje van de cinema wel waargenomen had. Net als Tommy Wiseau, is Van Winkle/'Vanilla Ice' (de MINST angstaanjagende/stoere/gevatte nickname ooit voor een rapper) een stuk non-talent eersteklas waarvan het gewoon beter is dat niemand er ooit achter zal komen dat hij bestond. Waarom dan toch een review? Omdat ik weiger te accepteren dat er mensen zijn die hier daadwerkelijk van genieten op een serieuze of, nog erger, ironische basis. Van de eerste groep stel ik me daadwerkelijk een hoeveelheid whiggers voor die pretendeert het zo zwaar te hebben met hun dagelijkse issues als liefhebbende familieleden, zakgeld, huiswerk en andere belangrijke problemen waar blanke jongeren mee te maken hebben. Een beperkt intellect (of een gedeelte tienerjaren) kan ik in dat opzicht ook niemand kwalijk nemen, op ironische wijze van een film als deze genieten... dat is voor mij een doodszonde op zich.

Het hele principe van genieten van een film die zo slecht is dat hij goed wordt begrijp ik verdomd goed, ik heb de hele Seagal en Van Damme collectie in mijn kast staan en probeer deze films ook te verdedigen ondanks al hun tekorten als slecht acteerwerk, rampzalige scripts en baggercinematografie. Het verschil is echter dat deze films in essentie slagen in het belangrijkste punt tonen en dat is actie. Cool As Ice slaagt helemaal nergens in, zodoende vind ik het onbegrijpelijk dat er mensen zijn die hier nog iets positiefs in kunnen ontdekken en hiervan kunnen genieten. De film is niet eens grappig, het is gewoon allemaal pijnlijk ongrappig en vernederend slecht. Het kijken van een film als dit, er van genieten, maar vervolgens op ironische/hipster wijze alsnog er om lachen, het aan meerdere mensen laten zien en op deze manier een walgelijk product verder verspreiden en onder de aandacht brengen, dat is verschrikkelijk! Ik hoop ook dat iedereen die deze review leest en de film nog niet gezien heeft vooral NIET voor zichzelf gaat denken (wat ik doorgaans erg lovenswaardig vind) en besluit toch maar eens een kijkbeurt te wagen, het doet je geen goed en zorgt alleen maar voor meer erkenning van een product dat vergeten dient te worden.

De film oogt als een kitscherige 100-minuten durende videoclip met afstotelijke personages (buiten de hoofdpersoon om, Vanilla Ice zelf kom ik nog wel op terug), de meest onooglijke cinematografie, verschrikkelijke muziek (is er ook maar een hiphopliefhebber die Vanilla Ice wel goed vind?) en een compleet non-existent script. Waarom iemand dacht dat het een goed idee zou zijn om Van Winkle daarnaast te laten acteren, is mij compleet onduidelijk. Buiten het feit dat hij een verschrikkelijk seksistische en racistische (ja, de Afro-Amerikaanse cultuur op dergelijke wijze op jezelf betrekken en dermate stereotyperen is een vorm van racisme) klootzak eersteklas is, is het niet te geloven dat er daadwerkelijk een meisje zou zijn dat op dergelijke wijze op hem zou vallen. Oh, ik weet dat er vrouwen zijn die op 'bad boys' vallen, maar mijnheer Van Winkle is een staat qua stoerheid op gelijke voet met PeeWee, alle Rick Moranis rollen, Edward uit Twilight en Winnie de Poeh. Hij praat teveel (en zou echt altijd zijn mond moeten houden, of het nu praten of zingen is) en heeft bij iedere krampachtige poging stoer over te komen meer de uitstraling van een hoop geel geleiachtig materiaal dat je wel eens op de stoep vindt en waarvan je weet dat de hond die dat geproduceerd heeft snel uit zijn lijden verlost moet worden. Vanilla Ice/Johnny is een stumperige hoop braaksel, een klootzak en een van de meest miserabele excuses voor het begrip 'stoer' dat er ooit in cinema is verschenen.

Walging, niks meer dan pure walging voor alles wat ik hier op het scherm heb gezien. Pure wanstaltigheid zonder verlichting, banaliteit van de meest afschrikwekkende soort, dat deze film snel begraven mag worden in het onbewuste van de massa van het film kijkende publiek om nooit maar dan ook nooit meer herbekeken te worden. En dat Robert Matthew Van Winkle zich vooral bezig mag houden met zaken die niets te maken hebben met in de publiciteit komen, jij walgelijk excuus voor een acteur/rapper/persoon.

Dit is inderdaad verreweg zijn beste acteerprestatie tot nu toe. Hoewel ik hem in actiefilms ook zeer op zijn plaats vind was ik verbaasd over de kracht die hij zijn tragische personage gaf.

Overigens deed de rest van de cast het ook fantastisch, maar wat wil je met namen als Ray Liotta, Harvey Keitel, Robert Patrick en Robert de Niro.

Hehe, eigenlijk toch nog iets beter dan ik had verwacht. Als western was het door sommige sympathieke figuren en een redelijke soundtrack (Ennio Morricone belde net dat hij hem terug wilde) nog best uit te houden, ik was echter al vrij snel vergeten dat er ook nog slangen aan te pas kwamen. Geen uitleg over het hoe en waarom van de slangen, domme accenten van zowel de mannen en de vrouwen, maar tegelijkertijd ook geen minuut echte verveling. Goed is het absoluut niet, daar zorgen de afgrijselijke CGI effecten wel voor (waarom geen normale slangen?), maar stiekem is het best uit te zitten voor die anderhalf uur.

Absurd lage score voor deze interessante thriller die dankzij met het uitstekende acteerwerk van Dolph Lundgren laat zien dat deze Zweedse spierbundel ook kan acteren. Op bepaalde momenten was het zeer realistisch en onrealistisch tegelijk: Dolph die overtuigend angstig is, terwijl je door zijn andere films eerder het idee krijgt dat hij niet bang zou zijn

Het script kon iets uitgewerkter, maar had alsnog een leuk uitgangspunt. De actie zelf was niet ruimschoots aanwezig, waardoor de film op sommige momenten inzakte, maar met het puike acteerwerk van Lundgren en Gossett. Jr. heb ik me niet verveeld. Jammer dat Lisa Berkley geen andere rollen naast deze film heeft gehad, ze was een lust voor het oog en deed het zeker niet verkeerd als actrice.

Ik vraag me nog steeds af waarom ik vorige week op mijn wekelijkse filmavond ineens gedwongen werd deze film te kijken in plaats van de historische actiefilms die er normaal gesproken doorgaan. 'Het is geen goede film, maar hij is wel heel leuk!' was het antwoord, maar ik ben het er nog steeds niet mee eens. De film oogt ergens wel verzorgd en gaat snel genoeg voorbij om niet bij in slaap te vallen, maar godallemachtig, wat is het script een gigantische troep.

Lipstick feminism wordt dit wel genoemd, de hele gedachte dat een sexy vrouw macht heeft in haar seksuele aantrekkingskracht, maar meer dan simpele objectivering zit er absoluut niet in. Het hele verhaaltje verder van jong naief meisje in de grote stad is daarnaast zo'n gruwelijk cliché op zich, dat er wel een hoop humor in moet zitten wil het me niet storen. En nee, dat is niet het geval helaas, al moet ik toegeven dat de toevoeging van John Goodman de film een stuk beter maakt omdat hij toch een stuk meer charisma heeft dan mensen als Tyra Banks of Adam Garcia. Piper Perabo en Maria Bello doen voor zover het kan met hun simpele personages nog behoorlijk hun best, maar het is zo moeilijk om ook maar enige vorm van interesse voor de karakters op te brengen.

De muziek is afgezien van een INXS en Don Henley nummer al helemaal niet om aan te horen, maar daar zal ik met mijn andere muzieksmaak niet teveel over zeuren. Nou ja, behalve dan het feit dat Can't Fight The Moonlight een van de walgelijkste zoetsappige nummers vind die ik ooit in een soundtrack heb mogen horen, dit soort weggooipopmuziek heeft echt een publiek?

Al mijn gezeur terzijde, de film verveelt niet en is bij vlagen goed geschoten. Je redt het echter niet met een cast waar ik slechts enige voeling heb met een enkel personage (Goodman) en een script dat lijkt te suggereren dat halfnaakt en nat op een bar dansen je macht geeft. Mocht de bar bestaan dan zou ik er met een grote boog omheen lopen.

Povertjes.

Ik moet toegeven dat Bartkowiak best een goed regisseur is die de actie goed in beeld brengt en in staat is een vlot, goed ogend filmpje te leveren, maar dat is dan ook meteen een van de weinig positieve punten van deze film.

Oorspronkelijk kocht ik deze film na het zien van 'Drive' omdat ik meer Mark Dacascos actie wilde zien. Bij deze film mag hij dan de main badguy zijn, echt veel in actie zien we hem niet. Verder is het al snel ergeren geblazen aan de personages: met niemand van de cast had ik ook maar enig moment het idee dat ik het eens was met de acties, dat ik begreep waarom zij zo in het leven stonden. Als je een dief (DMX) als hoofdrolspeler plaatst moet je met een goede reden komen waarom ik hem aardig zou vinden, als dit niet zo gebeurt dan ga ik me alleen maar zitten ergeren.

Jet Li had een redelijk ondankbare rol. Zelfs met de choreografie van Corey Yuen heb ik hem weinig echt spectaculaire kung fu zien beoefenen (het kooigevecht was al helemaal een lachtertje). Zonde, want ik mag de beste man graag zien vechten en films als Kiss Of The Dragon laten zien dat hij ook buiten China in staat is iets spectaculairs te doen. DMX zelf ziet er als on-screen fighter in ieder geval behoorlijk zwak uit, lijkt weinig controle te hebben over zijn 'martial arts' en zorgt daarnaast ook nog eens voor een behoorlijk zwakke soundtrack. Bij Exit Wounds kon ik hier nog doorheen prikken, maar hier werd de muziek (in combinatie met Eminem) me echt teveel. Damn, wat haat ik gangster rap!

Goed, Anthony Anderson heeft me een aantal keer aan het lachen gekregen met zijn cliché rol en ook Mark Dacascos zelf deed qua acteerwerk wat ik van hem verwachtte. Toch, afgezien van het feit dat ik me bij het kijken ook niet echt verveeld heb, is het inhoudelijk en visueel gezien een weinig boeiende film. Binnenkort Romeo Must Die ook maar eens proberen en hopen dat die film meer waarde biedt.

Aja stelt wederom niet teleur. Ik ben fan van de beste man sinds ik er achter kwam dat hij wel weet hoe je een horrorklassieker moet re-maken (The Hills Have Eyes). Haute Tension was een fantastische film, Mirrors heb ik altijd hoog zitten, Horns gaf me sterke feelings en Piranha 3D had niet kunnen slagen met een andere regisseur. Crawl leek me van tevoren dan ook al een hele toffe film. Gooi twee getalenteerde acteurs als Kaya Scodelario en Barry Pepper erbij, met productie van Sam Raimi, en het kan toch niet anders dan een leuke film worden?

En ja, dat is het ook. De opzet van de film deed me denken aan The Shallows (vast op een locatie met moordlustige dieren in de buurt die je niet ziet tot het te laat is, met een hoofdrolspeelster die sportief is), maar dit keer was er veel meer gore te vinden en minder aandacht voor mooie natuurplaatjes. Nee, de natuur was destructief en ongevoelig voor het afzien van de hoofdpersonen. De krokodillen eveneens geen bovennatuurlijke slechteriken, maar territoriale predatoren die met het veranderende weer (of klimaat) nu eenmaal in het mensengebied komen en hierbij de rol van apex-predator op zich nemen.

Flink wat gegil in de zaal bij bepaalde jump-scares die onvermijdelijk, maar goed-getimed tevoorschijn kwamen. Ook veel gestaar naar de achtergronden en het water terwijl er niets gebeurt, wat de spanning hoog houdt. De gore was gelukkig ook lekker aanwezig. Nergens te overdreven, maar op het moment dat ledematen er afgedraaid werden in zo'n alligator-deathroll of enkele onfortuinlijke slachtoffers uit elkaar gereten werden, was het genieten. Het menselijk drama was niet te overdreven aanwezig, maar zorgde wel voor een tweetal karakters waarvan ik toch hoopte dat ze het zouden overleven. Zag er met dit lage budget van 13.5 miljoen dollar ook erg goed uit.

Crawl vindt het wiel niet opnieuw uit, maar zorgt door de korte speelduur, het fijne acteerwerk en de immer aanwezige spanning, voor een erg fijn bioscoopbezoek. Zo zie ik ze graag!

Interessante film. Acteerwerk van Mitchell en Olyphant is weinig op aan te merken en het is allemaal mooi gefilmd. Soundtrack deed me heel erg aan de oude John Carpenter films denken en de hele sfeer van een epidemie en een overheid die dit probeert te verbergen is ook goed weergegeven. Toch knaagt er ergens iets dat er zoveel meer in had kunnen zitten.

De film voelt de hele tijd aan alsof men een boodschap heeft, maar het er tegelijkertijd niet uit komt. Daarnaast is de film dan wel sfeervol, eng is het allerminst, helemaal omdat je de scares ver van te voren aan ziet komen. Uiteindelijk verloopt het ook allemaal redelijk volgens het boekje qua gebeurtenissen. Dat maakt de film niet slecht, want er is veel zorg en aandacht ingestopt, maar het voelt soms nog wat onaf aan.

Bij deze ben ik fan geworden van Christopher Smith. Black Death beviel me al goed vanwege het rauwe karakter, Creep overtreft deze film ook voor een stuk. Sowieso is het voor mij duidelijk dat we voor goede, rauwe horror beter naar Engeland en Frankrijk, dan naar de VS kunnen kijken, waar het bloed er via de computer bij wordt gezet en we steevast getrakteerd worden op stomme schrikscenes die ondersteund worden door luidruchtige muziek. Creep is ingetogener en werkt vooral vanwege de sterke setting van de Londense ondergrondse, die door de toevoeging van het riool en het laboratorium/ziekenhuis ook veel raakvlakken met Silent Hill 3 lijkt te hebben.

Het eerste gedeelte is het net zoals bij The Descent het geval dat we vooral in het duister tasten en ons aan het afvragen zijn wat er precies aan de hand is. Pas als rond de 45 minuten de Creep in beeld komt (op een overigens zeer effectieve manier, ik schrok net zoals bij The Descent het geval was flink toen zijn gezicht ineens in volle glorie verscheen) slaat de film om naar een met meer gore gevuld festijn. Geen flauwe sneetjes, het bloed mag lekker vloeien terwijl men tegelijkertijd af en toe de suggestie ook het werk laat doen. De kleine cast doet goed zijn best trouwens, helemaal de dubbelrol van Sean Harris is zeer de moeite waard. Potente heb ik wel eens beter gezien, maar voor een rol waarbij het voornaamste acteren toch bestaat uit angstig rondrennen was het zeer acceptabel te noemen.

Een ander sterk punt is toch het feit dat we uiteindelijk net genoeg in het duister blijven tasten over de motieven van de Creep. In het alternatieve begin op de dvd laat de regisseur meer van een achtergrond verhaal zien, maar dit haalt tegelijkertijd ook weer een hoop van de charme van de film weg. Nu krijgen we als kijker hints en ook al willen we meer, doordat de regisseur niet alles verteld blijft de film behoorlijk effectief. Knowing is half the battle, de kijker blijft nu angstig en geintrigeerd tegelijk.

Al met al een zeer plezierige kijkbeurt en zeker een van de fijnste horrorfilms qua setting die ik sinds tijden heb gezien. Samen met onder andere The Descent het bewijs dat Engeland in de gaten gehouden moet worden voor claustrofobische horror!

Te laag gemiddelde. Deze film is dan totaal niet serieus te nemen, maar was echt verdomd vermakelijk. Een aantal behoorlijke acteurs, een krokodil die er buiten de CGI momenten om redelijk uitzag en weinig tot geen saaie momenten.

En dat einde is gewoon iets waar zo'n film niet zonder kan

3 sterren voor deze film, niet omdat hij zo goed is, maar omdat ik me erg geamuseerd heb.