Opinions

Leuke film. Natuurlijk is het allemaal ietwat zoet en is het script niet diepgaand, maar de chemie tussen Johnson (verreweg zijn beste rol tot nu toe) en de kinderen is uitstekend. Er valt genoeg te lachen zonder dat het ooit plat of kinderlijk wordt en de actie is eigenlijk best goed. Fijn dat ze zelfs in een Disney film Johnson gewoon lekker mensen in elkaar laten slaan, zonder dit aspect was de film toch beduidend kinderlijker geweest.

Petje af nog voor de leuke rol van Ciarán Hinds, sinds Rome ben ik een fan van deze man en hij heeft me in alles wat ik na die serie heb gezien nooit teleurgesteld. Het zijn toch sterke acteurs als hij die dit soort films voor zowel jong als oud genietbaar maken. In ieder geval een film die best de moeite waard is, verwacht alleen niet teveel speciaals.

Gary Daniels? Fuck yeah! De sympathieke Britse ex-kickboks kampioen heeft mijn interesse met films als Recoil, Cold Harvest en Fist Of The North Star in ieder geval goed gewekt. Zo goed als bovengenoemde films is deze wat mij betreft niet, maar qua vermakelijkheid valt hij in ieder geval in het rijtje Queen's Messenger en Deadly Target, twee films die ik ook graag mag zien.

Martial arts, spectaculaire achtervolgingen, grootse shootouts en vele explosies: dat is wat deze film te bieden heeft. Het script is niet bijster interessant, de dialogen lopen niet lekker en er zit een vreemd zoet sausje over het geheel (de speech van de journalist, brrr), maar dit alles zorgt voor een lekker low-budget knokfilmpje die je zonder moeite weg kan kijken.

Alleen het einde haalt echt punten weg. Ik ben al geen Deus Ex Machina liefhebber, maar dit sloeg werkelijk alles. Waar kwam die gast in godsnaam ineens vandaan?

Mmm... ik heb toch het idee dat Syfy-channel toch net iets betere zooi maakt dan The Asylum. Het scheelt niet veel, maar zo'n film als deze valt of staat toch ook met het soort pretenties die de makers lijken te hebben en de manier hoe de acteurs hiermee omgaan. Het scheelt dan ook dat David Hewlett (Stargate Atlantis) hier op de regiestoel zit, want hij weet wel hoe hij de acteurs moet leiden in dit domme script. Verschrikkelijke special effects, maar de knipogen waren dermate aanwezig dat het me allemaal niet teveel ergerde. Lekker lichtvoetig zonder teveel gedoe. Absoluut slecht, maar het kon zoveel erger.

Een film die me met verbazing naar het actiediscourse laat kijken. Hoe is het mogelijk dat ik als kijker onder de indruk ben van deze enorme massa explosies, rondvliegende ledematen, afgeschoten hoofden en in tweeen geknalde rompen? Simpelweg omdat de hier geschetste situatie (bijna) geen andere mogelijkheid geeft dan het eens zijn met de vergelding tegen de afgrijselijke wandaden die de slechterikken hier begaan. Kinderen brandende huizen binnengooien, sadistische spelletjes spelen door mensen mijnenvelden in te jagen, verkrachting, slachtoffers aan varkens voeren etc., het is allemaal dermate verwerpelijk dat ik als kijker WIL dat er tegen gehandeld wordt.

Stallone beweert dat hij tijdens het filmen slachtoffers van het Birmamese leger is tegengekomen met afgehakte ledematen, gruwelijk misbruikt en verminkt, en rechtvaardigt dit filmgeweld daardoor op een bizarre manier: het gebeurt en er moet iets tegen gedaan worden. Dat het rebellenleger deze film zeer waardeert is, is daarom niet ongeloofwaardig.

Ondanks dat ik me enkele keren afvroeg of het geweld tegen onschuldigen niet te expliciet in beeld was gebracht heb ik deze bedenkingen opzij gezet en de film als een golf over me heen laten komen. Stallone laat zien nog steeds een ongelooflijke badass te zijn, wordt ondersteund door en redelijk goed acterende cast die zich temidden van het ietwat simpele verhaal goed staande houden. Ultiem gewelddadig, maar de afstraffing voelt oh zo rechtvaardig aan.

Ik heb van tevoren even alle politieke ontwikkelingen van de afgelopen jaren aan de kant geschoven, want voor een Rambo-film wil ik de werkelijkheid even ver achter me laten. Dat het van tevoren een onbehouwen slachtfestijn zou worden zonder al teveel (echte) diepgang had ik immers al verwacht. Ja, de boeven zijn wat karikaturaal en zo spectaculair als zijn voorganger uit 2008 wordt het nergens, maar verder heb ik er wederom van genoten zoals het hoort bij een domme actiefilm.

Grootste probleem: John Rambo is ineens erg spraakzaam geworden. Stallone speelt dit personage beduidend op zijn best als hij niet teveel zegt. Hier was scripttechnisch gezien veel teveel 'ik ga je nu uitleggen hoe ik mij voelde toen dit specifieke ding gebeurde, wat een tijd was me dat zeg, het heeft echt veel met me gedaan!' en dat is gewoon slecht schrijfwerk voor een film als deze. Ook vergeet men om nog memorabele karakters buiten Rambo neer te zetten. Zo'n 'nichtje' is zinloos naaldenvoer en een makkelijke methode om sympathie op te roepen. Zelfs voor deze films. Dan was Paz Vega als journalist in potentie interessanter, maar zij kreeg niets te doen.

Maar goed, als de actie begint (eindelijk) is het weer genieten geblazen. Enkele malen applaus zelfs in de bioscoopzaal, wat zijn we eigenlijk toch ook een vreemd volk. Mag van mij overigens nu ook wel klaar zijn met deze reeks.

Ik mag Uwe Boll. Naast het feit dat hij echt af en toe bagger schrijft, vind ik hem een prima regisseur en ook als scriptschrijver is het fijn dat hij de controverse niet schuwt. Rampage is geen hele spectaculaire film in uitvoering, maar het heeft een fijne naargeestige sfeer en is meer thought provoking dan ik in eerste instantie had verwacht.

Enkele zeer fijne scenes zoals de dreiging in dat bingohuis en een overvloed aan bot geweld zorgen er in ieder geval voor dat ik me geen moment verveeld heb. Daar komt ook nog eens bij dat het acteerwerk erg goed was, helemaal de scenes tussen Bill en zijn ouders voelden zeer realistisch aan, dat is een teken van een goede regisseur dat door veel mensen vergeten wordt.

Rampage mist verder toch net wat meer nuance om echt briljant genoemd te worden, maar het is een absoluut voorbeeld van hoe Uwe Boll onterecht steeds 'slechte regisseur ooit' genoemd wordt. Nu heb ik zin om Postal eens te zien, de trailer die daarvan voor deze film stond op de dvd zag er ook hilarisch uit.

Na Showdown In Little Tokyo ben ik toch geinteresseerd in Brandon Lee geraakt, maar hoopte ik dat deze film hem toch wat beter neer zou zetten als actieheld. In SILT werd het in ieder geval duidelijk dat hij behoorlijk kon vechten, maar kwam hij toch net niet over als een echte actieheld: teveel een pretty boy en niet niet spectaculair genoeg qua variatie in de actiescenes. Dat een goed regisseur hier een hoop aan kan veranderen bewijst Dwight H. Little hier goed in ieder geval, want de actiescenes zijn beduidend dynamischer in beeld gebracht, waardoor Brandon voor mij toch toe kan treden in de reeks van badass actiehelden.

Het script was dan niet heel origineel, door de goed uitgewerkte dialogen en de sympathieke personages (Powers Boothe!) prikte ik hier snel doorheen. De film was vlot, bevatte een hoop actie en was op de juiste momenten lekker komisch, terwijl het geheel toch een serieuze ondertoon bleef houden. Persoonlijk vind ik Brandon op het scherm in dit soort films zelfs beter overkomen dan zijn eveneens wijlen vader. Spijtig dat hij nu dood is, ik had graag meerdere films in dit straatje met hem gezien.

Oh mijn god... ik herinner me het tijdperk waarin ik de dvd als medium nog erg jong was en films aanschaffen nog een kostbare bezigheid was voor mij als 14-jarige. Raptor was een van de eerste films die ik in dit tijdperk aanschafte, maar vreemd genoeg is deze film na die eerste kijkbeurt niet meer uit mijn kast gehaald. De tijd daarvoor was nu daar, helemaal omdat ik op het moment graag een korte film wilde zien. Edoch, de 6 euro die ik vroeger hieraan heb uitgegeven blijkt nog steeds weggegooid geld te zijn.

De mannen in de dinosauruspakken zijn nog geeneens het ergste wat dit product te bieden heeft. Nee, dit zit hem toch voornamelijk in de grote hoeveelheid 'actrices' met opgespoten gezichten en extra gevulde boezems. Het gebeurt weinig in cinema dat nepborsten meer overtuigend overkomen dan de actrices die ze bezitten, maar in de zeldzame momenten dat dit gebeurd hebben we in ieder geval nog iets om over te lachen. In deze categorie hebben wij Melissa Brasselle, een vrouw die zo getalenteerd is dat haar voornaamste rollen allemaal bij Jim 'Craptor' Wynorski hebben plaatsgevonden. Mevrouw heeft een gezicht wat zo strakgetrokken zit dat het voor haar onmogelijk is om een andere gezichtsuitdrukking dan 'welke Franse kaas ruik ik nu?' op te zetten. Haar personage heeft geen diepgang, haar kledingkeuze van korte naveltruitjes is voor een forensisch wetenschapster zeer ongepast, haar neus is eng en haar dialogen zijn stompzinnig.

Haar tegenspeler Eric Roberts daarentegen... Serieus, ik ben fan van de man in Best Of The Best en The Specialist, hoe kan hij in godsnaam zo diep gezonken zijn dat hij in dit wanproduct beland is? Goed, de helft van de tijd lijkt hij met moeite zijn tranen van wanhoop in te kunnen houden, iets wat ik hem niet kwalijk kan nemen. Kop op Eric, je komende rol in The Expendables zorgt er voor dat ik je dit allemaal ga vergeven. Onthoud alleen dat de eerst volgende keer dat iemand je belt uit naam van een Wynorski of Corman je de hoorn meteen op de haak moet smijten, tenzij het een uitnodiging voor een begrafenis is.

Maar goed, er viel genoeg te lachen. Het fijne bij no-budget films is het wijzen naar waar het budget het allerminste te zien is. De bordkartonnen muren met opgeplakte klokjes, die door moesten gaan voor geavanceerde computerwanden was hier een van. De showdown tussen dinosaurus handpop en radiografisch bestuurbare graafmachine was een goeie tweede (een scene die rechtstreeks uit 'klassieker' Carnosaur is genomen, van de vervolgen zien we ook enkele stock footage hoogtepunten terug). Als derde kunnen we altijd nog de prachtige vormgeving van het laboratorium waar de dinosaurussen gehouden werden noemen: gangen met buizen waar stoom uit komt lijken mij persoonlijk ook een vereiste.

Goed, is dit alles vermakelijk? Veel minder dan ik me herinnerde. Genoeg voor 81 minuten om niet meteen in slaap te vallen, maar in geval van 5 minuten extra vrees ik dat deze film voor euthanasie gezorgd zou kunnen hebben. Een absolute aanrader voor de liefhebbers van borsten, dinosauruspoppen en mensen die acteerwerk overrated vinden.

Tot mijn grote spijt had ik deze (schaam, schaam) nog NOOIT gezien. Ergens geen probleem, want het is nog niet duidelijk of Schwarzenegger uberhaupt terug zal keren naar het witte doek; op deze manier leek het in ieder geval nog alsof er een nieuwe film uit was.

Goed, in vergelijking met ander jaren 80 geweld als Terminator en Commando heeft de film misschien wat minder actie, maar de actie die wel aanwezig is ziet er lekker rauw en bloederig uit. Schwarzenegger zet een leuk personage neer en kan zich lekker uitleven in de casinoscenes of met enkele leuke oneliners. De rest van de cast stelt eigenlijk ook niet teleur en het gemis aan veel actie wordt wat mij betreft goed opgevangen met de dialogen. Zeker niet het beste wat Schwarzenegger gedaan heeft, maar nog steeds erg leuk.

Ik ben fan van Gordon. Het is niet de beste regisseur, maar hij is wel de persoon die er steevast in slaagt om leuke Lovecraft verfilmingen neer te zetten en dat pleit echt in zijn voordeel. Re-animator komt in dat opzicht niet bijster veel overeen met het Lovecraft verhaal door de moderne setting en het overgrote deel aan slapstick Evil Dead momenten met over the top gore, maar het heeft een heerlijk cult-sausje en een fijn jaren '80 sfeertje dat ik zeker kan waarderen. Echt goed is het allemaal niet, maar wel zeer leuk.

Grote verrassing! Ik heb Hugh Jackman altijd wel hoog zitten als acteur, maar vreesde toch heel er voor typische PG-13 (lees: niet harde) actie. Helemaal als halverwege de film verteld wordt dat menselijk vechten uiteindelijk niet meer op tv werd vertoond, omdat men niet ver genoeg kon gaan, terwijl robots dat wel kunnen, moest ik toch even lachen. Hoe grappig is het dat het publiek echt harde actie wil, maar dat men de impact van een gevecht compleet teniet doet door de deelnemers hun menselijkheid te ontnemen? De reden waarom MMA/K1/UFC zo populair is, komt juist door het feit dat veel mensen genieten van actie in zijn meest rauwe vorm. Zodra de menselijke inspanning compleet weg is, is een gevecht net zo interessant als twee auto's tegen elkaar zien op botsen.

Maar goed, ik wil nu ook weer niet te negatief doen, want zoals ik eerder al zei was de film een grote verrassing. Deed me in bepaalde opzichten denken aan een betere variant van Over The Top, omdat het in feite toch gaat over een vervreemd kind wat voor het eerst met zijn vader op pad gaat, al is hij daar in eerste instantie niet blij mee. Petje af voor Dakota Goyo, die echt een uitstekende en bovenal niet-vervelende kindrol neer zet, dat is bij dit soort films nog wel eens anders. Jackman doet het vanzelfsprekend goed en komt overtuigend over als aan lager wal geraakte ex-bokser.

De actie doet in feite nog het meeste denken aan Japanse Mechaseries. Geen reden om echt geinteresseerd te raken in de gevechten, behalve het feit dat het er allemaal leuk uitziet. Het blijven uiteindelijk toch robots en hoe men ook tracht de hoofdrobot een karakter te geven, het blijft een stuk metaal. Dat wil niet zeggen dat de choreografie slecht was, maar het bleef net teveel een bokswedstrijd (qua verloop deed het heel erg aan Rocky I en IV denken), waar ik toch misschien net iets meer spektakel had gehoopt. Wat de film gewoon het meest sympathiek maakt is vooral het acteerwerk, het verhaal en de technische kanten van de film, die maken het geheel al bijzonder de moeite waard.

Mmm... och... ik weet het nog niet helemaal wat ik hier mee aan moet. Swank deed haar best, Elba is een zeer sympathieke acteur en het kleine meisje acteerde ook erg goed, maar verder vond ik de overgang van religieus mysterie naar religieuze 'horror' erg overdreven overkomen. Op de een of andere manier werkte het verhaal hier mijns inziens matigjes naartoe, waardoor de plotselinge omslag erg vreemd over kwam.

Zeggen dat het concept vergezocht is, is redelijk zinloos bij religieus getinte films, dus daar zal ik niet over zeuren. De omgeving was overigens wel erg mooi en gaf een heerlijk broeierige sfeer. Enkele scenes waren ook zeer sfeervol, tot op het einde de CGI overmatig werden ingezet. Spijtig, iets meer subtiliteit was de film veel meer ten goede gekomen.

Alles bij elkaar een aardig filmpje om een keer te zien, er had echter zoveel meer in kunnen zitten. Grappig genoeg wel 1 van de weinige keren dat ik in een film zag dat Hilary Swank weldegelijk een mooie dame is, ik heb haar daarvoor toch te vaak boxer of jongen zien spelen.

Eens met Djelle, het 40 keer een revolver schieten zonder te herladen was niet terug te vinden, er waren genoeg pauzes te vinden of men liet duidelijk in beeld zien dat er werd herladen.

De spectaculaire openingsachtervolging zette de toon al meteen goed voor een actiefilm die, indien hij in de jaren 80 zou zijn uitgekomen, best een kaskraker had kunnen zijn. De achtervolgingen en explosies ogen zeer professioneel, het verhaal is simpel, maar doeltreffend en de actie scenes zitten kunstig in elkaar (precies op het juiste moment slow-motion, high kicks die goed in beeld gebracht worden etc.)

Nu ben ik niet heel erg bekend met Gary Daniels als acteur (ken hem alleen uit Submerged), maar na deze film wil ik zeker meer van hem aanschaffen: hij heeft duidelijk de skills van een getraind martial-artist (of in dit geval kickboxer) en absoluut de uitstraling van een actieheld (geloofwaardig bij het in elkaar schoppen en charmant op een vreemde manier). Dat men in de film totaal geen melding maakt van het feit dat hij over deze vaardigheden beschikt zal me aan mn reet roesten.

Recoil is een perfecte macho-actiefilm zoals ze meer gemaakt zouden mogen worden. Een absolute aanrader voor een avond pretentieloos vermaak.

Leuke, bij vlagen spannende film die voornamelijk dankzij de goede chemie tussen McAdams en Murphy werkt. Het eerste gedeelte in het vliegtuig werkt verder verreweg het beste dankzij de beperkte ruimte en het heerlijke sadistische karakter van Rippner. Naarmate de film vordert en men het vliegtuig verlaat neemt het allemaal qua spanning ietwat af en verandert het allemaal in een standaard actie/thriller. Helemaal het moment dat Rippner Reisner achternazit in haar vader's huis kreeg ik eerder associaties met Craven's andere werken Scream en Nightmare On Elmstreet. Desalniettemin een erg leuk tussendoortje.

Zoveel slechte verhalen gehoord (vooral over het feit dat de film saai zou zijn), maar uiteindelijk bleek het een onverwacht pareltje. Wat mij betreft gaat echtescience-fiction dan ook over mensen en de gebeurtenissen die hen tot het punt brengen waar ze nu zitten (in de toekomst) dan overdreven techno-babble of actiescenes. Red Planet is (met deleted scenes weliswaar) fantastisch in het menselijke aspect en stelt eigenlijk ook op het standaard sci-fi vlak (special effects) niet teleur.

Ook al is Mars niet de meest spectaculaire planeet om een film over te maken (qua look dan), men haalt het beste uit de verlaten kraterlandschappen om het visueel goed over te laten komen. Waar ik verder heel blij over was, waren toch de dialogen en het gemis aan puberale humor of teveel semi-intellectuele praat. Alles kwam vrij natuurlijk over en geen moment geforceerd. Uiteindelijk zijn het kleine details die de film geen perfecte score geven (moordlustige robot was niet echt nodig), maar Red Planet is verder een uitstekende science fiction film. Vergeet alleen echt niet de weggelaten scenes (waarom?) te kijken, dit zijn precies de momenten waarop dat beetje extra goed naar boven komt.

Iets te clean. Mannelijke hoofdrolspelers die met gelkapsels rondlopen, perfect schone dorpslui, een constant laagje poedersneeuw en special effects die veel te gestroomlijnd zijn, zorgen er voor dat de ietwat duistere sfeer alsnog niet goed uit de verf komt. Een priester die daarnaast met Afrikaanse en Aziatische hulpjes rondreist (omdat de film anders te blank was voor een middeleeuwse situatie?) maakt het allemaal niet veel beter, al is Oldman wel de enige acteur die in zijn alsnog ietwat matige rol probeert er iets van te maken. Seyfried heb ik het al veel beter zien doen, de mannelijke hoofdpersonages wier namen ik niet eens wil opzoeken zijn uitzonderlijk makkelijk te vergeten.

Desalniettemin heb ik me wel enigszins vermaakt. Een beetje onder het mom van 'still a better lovestory than Twilight' kijkt het allemaal wel makkelijk weg en beledigt het ook niet. Alsnog slaagt de film nergens echt goed om spannend of interessant te worden. Dan kijk ik voor goeie roodkapje verfilmingen alsnog liever naar The Company Of Wolves.

Glorieuze poep.

Roel Reiné is nog steeds een vrij behoorlijk regisseur als het aankomt op plaatjes schieten. De stijl is dramatisch en overdreven, maar in al zijn pulperigheid wel degelijk kwalitatief. Redbad heeft goeie dingen, zelfs genoeg goede dingen om het waard te maken om de film te zien, maar ook een hoop amateuristische scenes die laten zien dat Reiné goeie scriptschrijvers en editors nodig heeft om echt een hoogstaand topproduct te maken in plaats van hoogstaande pulp.

Een voorbeeld hiervan is een scene waarin Redbad en Frea met een stel Denen tegen invallende Zweden vechten. Katapulten op de klif smijten brandende stenen naar de aanvallende schepen en leveren een mooi plaatje op. De stenen laten echter geen impact in het water achter, of in ieder geval niets dat zichtbaar is. De scene is hiermee een groot gedeelte van grootsheid kwijt. Het moment daarna, als op het strand de schermutseling start, werken het bloed, de slow-motion en het ritme van de actie wel weer behoorlijk goed. Scene gedeeltelijk gered.

De hele film werkt een beetje zo. Een beetje wel en een beetje niet. Na een kwartier ben ik de film gaan benaderen als pulp en begon het genieten pas. Zo'n Jack Wouterse is inderdaad compleet aan het overacteren, maar iedere scene met hem is daardoor puur goud bekeken vanuit de blik van een b-film liefhebber. Overigens betrapte ik zowel Loes Haverkort als Gijs Naber echt wel op goed acteerwerk onder de wollige zinnen die ze moesten uitspreken. Goed acteurs als Egbert Jan Weber en Huub Stapel hadden dan weer te weinig zinnen en scenes om veel mee te doen. Jonathan Banks was in alle karikaturaalheid echt wel leuk om te zien.

Maar verdomme wat duurt deze film lang. Na 100 minuten waren we er langzaamaan ook wel klaar mee. Tegen het einde werd het weer iets beter, maar als miniserie had dit echt veel beter gewerkt. Wat extra materiaal met karakterontwikkeling, 40 minuten extra en je hebt een erg behoorlijke 4-delige miniserie die het op de publieke omroep echt goed had kunnen doen. In deze hoedanigheid is Redbad gedoemd om op zijn best een culthit te worden, waarbij fans drankspelletjes kunnen spelen bij iedere dooddoenertekst die wordt uitgesproken of kunnen juichen als Jack Wouterse weer in beeld komt.

Verder een hoop mooie omgevingen, de actie was echt wel degelijk vrij behoorlijk in beeld gebracht en het zag er allemaal mooi uit (binnen de beperkingen van het budget, zoals een Vikings er ook goed uitziet), maar de film had geen ritme, was tergend langzaam en nam zichzelf veel te serieus. Een glorieuze mislukking.

Doldwaze over the top actie met een verwaarloosbaar verhaal. Dat laatste is overigens geen negatief punt, de enorme hoeveelheid actie, kleurrijke animaties en fantastische designs maken dit allemaal meer dan goed en zorgen er voor dat Redline zeker de meest spectaculaire anime is die ik tot nu toe gezien heb. Qua creatures en achtergronden deed dit me eigenlijk nog het meeste denken aan de Heavy Metal films, maar dan met een vleugje Death Race erbij. Geen prologen of lange uitleg over waarom de toekomst er zo uitziet als hij nu is of wat voor rassen al die aliens die we zien nu precies zijn, waardoor er geen enkele tijd verspild wordt aan informatie die eigenlijk niets toe zou voegen aan onze kijk ervaring. Gewoon veel explosies, achtervolgingen en andere brute actie, precies zoals ik het graag zie.

Grootste minpunt (en ook de voornaamste reden van een niet perfecte score) is toch wel het feit dat het hele concept weinig vernieuwend of interessant is. Gewoon een fantastische racefilm met een hoop actie, een spectaculaire soundtrack, fantastische animaties en gave personages. Er zit wel een klein beetje diepgang in met de relatie van JP en Sonoshee of het personage van Frisbee, maar verder is het niets wat we nog niet eerder gezien hebben. Maar goed, verder een absolute aanrader voor iedereen die gewoon de ultieme geanimeerde visuele kick wil ervaren.

Overigens stiekem nog een aantal keer gelachen over de uitspraak van 'Redline', 'Redrine' klinkt toch vooral hilarisch uit de mond van een Japanner

De plotwending op het einde maakte wel iets goed, maar uiteindelijk blijft Reeker toch een matig geacteerde en weinig spannende horror film. Sporadisch was de gore best goed, maar de matige make up effecten bij de Dood zorgden ook weer voor een domper op het geheel. Zoals gezegd viel het verhaal door de plotwending best mee, maar het duurde wel erg lang voor er ook maar enige hint gegeven werd wat er precies aan de hand was, dat het bij mij ook steeds moeilijker werd ook maar een donder om het geheel te geven. Gewoon matig.

Het was weldegelijk het mannetje op het einde, dat was vrij duidelijk aangezien Quinn een ei uit de gedode draak bij hun kasteel trok

Ik weet nog dat ik de trailer van Reign Of Fire op televisie voorbij zag komen met een shot van een praktisch onherkenbare McConaughey die met zijn bijl door de lucht naar een fantastisch ogende draak sprong. Ik dacht bij mezelf: 'dit MOET de beste film ooit zijn', maar heb hem helaas nooit in de bioscoop kunnen zien. In de tussentijd weet ik dat de film absoluut niet de beste film ooit is, maar dat hij verreweg boven de honderden matige drakenfilms (Dragonslayer en Dragonheart uitgezonderd) staat is een absolute zekerheid.

Bale doet zijn Bale ding. Op zich jammer, want hij laat met American Psycho zien dat hij meer kan dan laag schreeuwen en moeilijk kijken. In dat opzicht is het Quinn personage weinig verrassend, maar al met al zeker goed neergezet. Echte held van de film blijft echter McConaughey, die na een hoop nerderige/pretty boy rollen zichzelf helemaal te buiten kan gaan als gitarist van Slayer look-a-like. Gemaakt stoer, semi-intelligent maar door het grote over the top gehalte zo gaaf als actieheld. Zijn epische dood is briljant geschoten

En dan de draken zelf: duidelijk geinspireerd door Dragonslayer ben ik zeer blij dat ze voornamelijk weergegeven worden als superroofdieren, in plaats van het fantasy tintje toe te voegen waar de beestjes kunnen praten of toveren. Het zijn nu voornamelijk zeer angstaanjagende, uit de krachten gegroeide, roofvogels met een sterke destructiedrang. De onlogischheden van het bestaan van de beesten neem ik voor lief, ze zijn immers prachtig ontworpen en bewegen zeer realistisch.

De film kent niet veel bevrijdende humoristische momenten, maar de scene waar Gerard Butler en Christian Bale Star Wars nadoen en vervolgens claimen dat ze het verhaal zelf verzonnen hebben, was werkelijk prachtig. Verder blijft het toch echter een grauwe bedoening (het grijze kleurenfilter helpt hier duidelijk een handje mee), waardoor de post-apocalyptische sfeer toch goed uitkomt.

Zit er echter een diepere betekenis achter het geheel? Gelukkig niet zeg. De film is ondanks het Van Zan personage al vrij serieus, waardoor het op sommige momenten al bijna teveel naar een drama neigt. Blij toe dat de draken en het bevechten daarvan het belangrijkste onderdeel van de film vormden. Een aanrader!

Toch grappig dat ik een film puur en alleen heb opgenomen van tv vanwege een opmerking van Tony Stark richting Loki in The Avengers. Goed, zoals verwacht had de verwijzing niets te maken met de film, maar dat neemt niet weg dat ik best genoten heb. Sinise is een fantastische badguy, Affleck irriteert me eigenlijk niet en Theron doet het helemaal goed in haar verradelijkerol. De gebeurtenissen hangen van knulligheden aan elkaar en het is allemaal zo onrealistisch, maar het plezier is er niet minder om. Jammer van het mierzoete einde, gelukkig maakt de bijrol van Dennis Farina een hoop goed. Simpel vermaak, niets meer of minder, maar wel leuk voor een keer.

Een film die ik vroeger al vaak heb gezien, maar waar ik nu pas voor het eerst met een analytische blik naar heb gekeken. Wat me toch meteen tegenviel was het brede arsenaal aan vervelende personages (kinderen, de aziatische onderzoeker, de burgemeester etc.) en de absurditeit van enkele scenes (zoals de massahysterie die ontstaat in het museum als er een lijk wordt gevonden) Ook Penelope Ann Miller's acteerwerk was matiger dan ik het me herinnerde: soms te geremd, dan weer te overdreven. Gelukkig is dit niet altijd hinderlijk, omdat haar personage op zich wel geloofwaardig overkomt. Tom Sizemore deed het echter erg goed als chagrijnige, bijgelovige rechercheur.

De spanning komt pas op het tweede moment van de film, maar dan werkt het geheel ook erg goed. Wat gore, een interessante omgeving en een overtuigend monster zorgen voor een goede sfeer. Helemaal de SFX als het brandende monster van de trap loopt zagen er overtuigend uit en gaven de film zeker een professionele look.

Ik ben niet bekend met het boek en ga de film dan ook niet afrekenen op wat de scriptschrijvers weggelaten zouden hebben of slecht hebben weergegeven. The Relic is geen hoogstaande film, maar desalniettemin goed en simpel vermaak.

Er zitten genoeg haken en ogen aan deze documentaire, maar zodra je jezelf in het achterhoofd houdt dat het in eerste instantie is gemaakt om te lachen en dat Bill Maher als Amerikaan uit een land komt waar hij als ongelovige in een behoorlijke minderheid van 16% zit, dan maakt het allemaal al iets minder uit dat het allemaal wat oppervlakkig en al helemaal niet objectief is. Het doel van deze documentaire om mensen te vermaken wordt in ieder geval makkelijk gehaald. De agenda om religie belachelijk te maken is overduidelijk, maar in een land als de VS mag dit best vaker gebeuren, al is het alleen maar om tegen de schenen aan te trappen van idioten als Mitt Romney, Bill O'Reilly, Glenn Beck, Michelle Bachmann, Sarah Palin en Newt Gingrich.

Een makkelijke kritiek die je zou kunnen leveren, is dat Maher vooral idioten interviewt. Dit is grotendeels waar, maar juist in deze idioten kom je al vrij snel achter het belangrijke punt dat religieuze mensen achterlijke dingen geloven. De mensen die claimen religieus te zijn, maar dit op een moderne manier doen (en hierbij meer dan de helft van hun heilige boek achter zich laten) zijn op zichzelf al moeilijk echt religieus te noemen. In dat opzicht was ik het helemaal eens met de directeur van het creationism pretpark: als je een ding niet gelooft, kun je net zo goed niets geloven.

Op het einde vervalt de luchtige toon echter wel iets te makkelijk naar anti-religieuze propaganda, iets wat aan de hand van de opzet niet direct logisch lijkt. We kunnen de hele tijd lachen, maar op het einde krijgen we een aaneenschakeling van oorlogszuchtige, homohatende en vooral gevaarlijke gelovigen te zien, die door Bill Maher op zo'n serieuze toon worden besproken, dat het hele doel van mensen aan het lachen maken een beetje wegneemt.

Bijzondere film die ondanks een aantal hilarische scenes ('Calm the fuck down!' ook erg rauw overkomt. Het acteerwerk van van Damme is erg goed te noemen, zowel in de vorm van de badguy als in de vorm van de bange, kinderlijke kloon die moeite heeft zijn herinneringen als slechterik te combineren met een eigen identiteit. Michael Rooker was daarnaast in prima vorm.

Ondanks de rare sprongen (het klonen blijft wat vreemd) waren de vragen naar existentie en persoonlijkheid bij de replicant redelijk uitgewerkt en allerbelangrijkste: goed geacteerd. Ik denk dat deze film het in de bioscoop lang zo slecht nog niet gedaan zou hebben.

Auw, auw, AUW! Het leukste aan mijn kijkbeurt was nog wel het feit dat we een Deense versie zonder ondertiteling hadden waardoor de dialogen nog knulliger overkwamen dan de Engelse versie. Daarnaast kregen we hier het monster in volle glorie VLIEGEND te zien en konden we 'genieten' van een tenenkrommend musical-lied, gezongen door Deens komiek Dirch Passer. Jammer dat ik op deze manier de scene waar Reptilicus groen slijm spuugt heb moeten missen, dit kwam alleen voor in de Engelstalige versie.

Het monster uit de titel stapt een keer per ongeluk op een huis, maar doet verder eigenlijk geen vlieg kwaad. Het voelt dan ook voornamelijk droevig aan dat men alles inzet om hem af te maken, terwijl hij vrij weinig kwaad in zin lijkt te hebben. Qua special effects is het geen wonder dat men in de Amerikaanse versie wat gesneden heeft, het is namelijk een behoorlijk droevig geheel met een monster wat alleen maar zijn hoofd wat heen en weer kan bewegen zonder zijn ogen of mond te bewegen. Het is niet eens leuk slecht, het is zielig slecht.

Acteerwerk is matig, gelukkig zijn er enkele schone Deense dames te aanschouwen die het geheel wat meer draagbaar maken. Meest vreselijke moment is de scene waarin men besluit Kopenhagen te prijzen, aan de hand hiervan heb ik besloten dat Denemarken een heel erg saai land moet zijn.

De ene ster is voor het feit dat de film absoluut vermakelijk is, maar verder in ieder opzicht een complete ramp.

Meer dan een Franse softporno film met wat vampiers kan ik dit toch eigenlijk niet noemen. Wel gigantisch grappig dat ik in tegenstelling tot die andere rampzalige vampierfilm die ik laatst zag (Twilight) nu toch echt zat te hopen op meer dialoog, waar ik bij die andere toch zat te hopen op iets expliciets om de saaiheid te doorbreken. Blijkt maar weer eens goed dat vampiers en romantiek of erotiek voor mij gewoon niet heel erg werkt als het doorslaat in het een of het ander, dan kijk ik liever nog een keer naar Bram Stoker's Dracula.

Maar goed, de film is nog redelijk geschoten als het op camerastandpunten aan komt, maar het doodse acteerwerk, de hilarische fouten (het 'lijk' dat in het begin in brand gestoken wordt dat nog overduidelijk leeft doordat het ademt en schrikt als er benzine over hem heen gegooid wordt), het ridicule verhaal en de enorme hoeveelheid misogyne verkrachtingsscenes zorgen allen voor een weinig memorabele film. Niet dat het niet uit te zitten was, want op eenzelfde manier als het hypnotiserend werkt te kijken naar hoe een man wordt aangevallen door een beer, was het zien van deze absurditeit interessant genoeg om te blijven kijken en mezelf af te vragen wat Rollin nu precies aan het denken was toen hij besloot minutenlange scenes te filmen van naakte vrouwen die geketend worden betast en verkracht door dikke, harige gasten. Onderdeel van de seksuele revolutie of gewoon een pervers mannetje? Ik ben in dat opzicht nog benieuwd naar zijn andere films om te kijken of dit gewoon een toevallig interessant wanproduct is, of dat zijn voorliefde voor vrouwelijk naakt en slechte scripts de standaard in zijn werken zijn.

Alles bij elkaar is de film nog steeds uit te zitten en valt er gigantisch bij te lachen zoals het wel vaker het geval is bij slechte films.

Ik heb wat dubbele gevoelens over deze film. Het acteerwerk van Bale en vooral Zahn en Davies is ijzersterk en de film kent enkele mooie scenes, maar van de op de achterkant beloofde gruwelijkheden kwam niet veel terecht. Ik heb nu buiten een gebrek aan eten geen enkel moment echt een indringend beeld gekregen van hoe verschrikkelijk de gevangenschap geweest moest zijn. Daar komt ook nog eens bij dat ik mijnheer Dengler een bijzonder onsympathiek personage vond, waarvan ik me heel erg afvraag waarom men er voor heeft gekozen om een Duitse-Amerikaan zo'n Amerikaans accent mee te geven.

De ontsnapping was nog het meest interessante deel van de film, al is het dan weer heel erg jammer dat de film dan zo'n gruwelijke happy ending heeft die echt ongepast over komt. De film is alsnog geen mislukking, maar echt intens vond ik hem niet. Daar kwam ook nog eens bij dat er over de hele film een zeikerig poetisch toontje zit waar ik vrij weinig mee kon.

Afgrijselijke CGI, lachwekkende dialogen en een gemis aan goede gorre maken deze film voor het grootste gedeelte toch wel een bijzonder tam horrorfilmpje, helemaal als je bedenkt dat de spellen behoorlijk choquerend konden zijn. Het is niet allemaal slecht, want de honden en de zombies zien er goed uit, maar het had wat mij betreft allemaal wel wat bloederiger gemogen; helemaal als de film zo wordt opgezet dat je verder niks geeft om de personages door hun vervelende gedrag of acteerwerk.

Jovovich is nog niet zo vertrouwd met haar personage als in de latere delen en acteert daardoor soms wat onwennig met ongepaste kreten of vreemde blikken. Het is allemaal niet heel erg, maar het Alice personage wordt in de latere films als koelbloedige heldin gewoon een stuk beter neergezet. De rest van de cast, helemaal in het geval van de immer vervelende Rodriguez, doet het weinig overtuigend. Goed, James Purefoy is een acteur die eigenlijk te goed voor dit soort films is, maar zelfs hij kan moeilijk uit de voeten met het lege personage.

Is er nog iets positiefs aan de film? Natuurlijk. De vaart zit er al met al goed in, de actiescenes die aanwezig zijn, zijn goed gefilmd en de creature design is behoorlijk gedaan (al moet ik toegeven dat ik de Licker slechts in modelvorm er behoorlijk uit vond zien, de computer effecten verziekten hem helemaal). De scene met de laser is overigens wel een aparte vermelding waard.

Al met al geen denderende film, maar net iets beter dan het vervolg. Extinction blijft tot nu toe het beste deel van de reeks.

De Resident Evil reeks is in feite ook een prutreeks die bij vlagen best het aanzien waard is. De eerste film heeft zijn momenten, de tweede is vermakelijk in zijn slechtheid en de derde lijkt nog enige vorm van kwaliteit te bevatten. Jammer genoeg is deel 4 bocht van de laagste plank.

Het gaat al fout met de dramatische regie. Slow motion die te pas en te onpas gebruikt wordt en een aantal effecten die gewoon 'HEY, DIT IS EEN FUCKING 3D FILM!' naar je schreeuwen. Ja, ik vermoed al aan de hoeveelheid kogels en bijlen die naar het scherm vliegen dat dit een 3D film moet zijn, bedankt voor de subtiliteit mijnheer Anderson. Jammer echter dat de film vol zit met dit soort idiote momenten, dat het gewoon treurig wordt. Als de film zijn slow motion zou kwijtraken zouden we daarnaast waarschijnlijk binnen een uur klaar zijn, dat had wat verveling bespaard.

Verder miste ik ook echt maar enige vorm van plot. Alice komt hier, Alice gaat daarheen, Alice vliegt verder, Alice rent daarheen, Alice komt daar = einde. Wat? Ja, meer aan verhaal zat er ook echt niet in, zelfs de in potentie gave Albert Wesker (door het overdramatische acteerwerk nog best leuk weergegeven ook) heeft niets te doen in deze hele film. Waar is daarnaast de horror? Er loopt een grote zombie met een bijl rond (Pyramidhead rip-off me dunkt), maar daar komt niets van terecht. De zombies doen pas na een half uur verder hun entree, dat is vrij matig voor een zombiefilm, en als ze in actie komen, gebeurt alles offscreen.

Nee, Afterlife is een rampzalig product die bij vlagen aardige special effects toont, maar verder voor mij bewijst dat het treurnis troef is als personages als Chris en Claire Redfield (hoofdpersonages uit de games), gedegradeerd zijn tot butlers van een strontvervelend nietszeggend personage als Alice. Ik mag hopen dat men na deel 5 echt ophoud, ik wil die alleen nog zien omdat ik de ramp uit wil zitten, maar veel plezier zal het me hoogstwaarschijnlijk niet opleveren.

Mijn favoriete Resident Evil personage Jill Valentine zag er dan wel goed uit, een goed actrice was ze zeker niet en haar karakter kwam niet overeen met het spel. Net als Nemesis, die in het spel een angstaanjagend personage was, maar hier is verworden tot een controleerbaar schoothondje. Carlos en Nikolai kwamen in ieder geval al een stuk beter over, al had ik me Carlos iets jonger voorgesteld.

Goed, tot zo ver de vergelijkingen met de spellen die mij lief zijn en over tot de film zelf.

Het script was redelijk, maar wat ik nog steeds een afgrijselijke rariteit vind is de gedachte dat evolutie in staat is psionische krachten bij een individu te ontwikkelen, maar misschien is het daarom science-fiction. De special effects waren zelf ook aardig, vooral de zombies zagen er goed uit.

Het grootste probleem had ik met de regie en het editten van de actiescenes. Als je de hoofdpersonages martial arts laat gebruiken is het een doodzonde om dit op zo'n crappy manier in beeld te brengen. Helemaal het gevecht tussen Alice en Nemesis was zo rampzalig gefilmd dat ik ieder moment een gemiddelde aflevering van de Power Rangers verkies voor dit soort abominaties.

Ik had in deze film ook wat problemen met het overdramatische acteerwerk van Mila Jovovich, in het eerste en derde deel was dit volgens mij een stuk beter. De rest van de cast varieerd van sterk (Carlos) tot zeer matig (Jill), zoals het bij de meeste films wel het geval is.

Al met al moet ik toch zeggen dat ik dit het minste deel van de reeks vind. De moeite waard om een keer te kijken, maar niet veel meer dan dat.