Opinions

Laat het allereerst duidelijk zijn dat iedereen The Room eens in zijn leven (eenmalig) gezien moet hebben om een beeld te kregen van hoe egotripperij, talentloosheid, misogynie en goedkope porno verantwoordelijk kunnen zijn voor een van de meest walgelijke 'films' die ik ooit heb mogen aanschouwen. Ik hoef de verschillende quotes niet aan te halen omdat iedereen hier boven dat al heeft gedaan en over het non-talent van Tommy Wiseau hoef ik ook niet veel uit te wijden... maar toch ga ik het doen.

Tommy Wiseau is het soort persoon waarvan je wenst dat euthanasie ook onvrijwillig uitgevoerd zou kunnen worden, het sujet dat je toch stiekem doet geloven dat als er een God is a)hij niet algoed is dat hij dit toelaat of b)Satan meer macht heeft dan je jezelf zou kunnen voorstellen. Mogelijkheid c)er is geen God blijft nog steeds het meest logische antwoord, maar eenieder die gelooft dat onze wereld perfect geschapen is, zou zichzelf goed achter zijn oren moeten krabben na het wanstaltige hoopje schijt dat The Room heet. Zijn accent is niet te ontcijferen, de manier hoe hij als producer aan ZES MILJOEN DOLLAR(!!!) is gekomen is niet te begrijpen, terwijl aan de andere kant het feit dat de regie en het script nog harder zuigen dan een futuristische stofzuiger ongelooflijk makkelijk te verklaren is. Deze man is de vleesgeworden walgelijkheid zelve en verdient het niet eens om een cultheld te zijn.

De grootste belediging die Wiseau ons als kijker toewerpt, is het ongelooflijk misogyne script. Kennelijk is de vrouw de bron van alle kwaad en wordt dit ook meerdere malen door de mannen (die de vrouw niet begrijpen) en de vrouwen zelf (moeders geeft toe dat vrouwen en mannen elkaar constant bedriegen, vriendinlief vindt het allemaal wel grappig dat Lisa Johnny bedriegt) bevestigd. Wat Wiseau bezielde toen hij dit schreef en filmde is me in dat opzicht nog steeds een raadsel, al kan ik me goed voorstellen dat hij een hoop blauwtjes heeft gelopen met die blik van een pervert in de metro die achter te jonge dames aanloopt. Dat en het feit dat hij zijn verlepte reet meerdere malen in beeld moet tonen en gedurende de hoeveelheid seksscènes (ongeveer vijfenhalf) kennelijk ook nog aan navelneuken doet (bekijk de scene en begrijp wat ik bedoel) zorgen er gewoon voor dat het voor mij duidelijk is waarom dit figuur doodeng is.

De regie is troep, het script en de dialogen zijn angstaanjagend dom en er is verder in geen enkel opzicht iets te bespeuren van talent of creativiteit. Ik geniet op zijn tijd echt van domme films, maar The Room verdient het niet om geroemd te worden om zijn slechtheid: juist het roemen hiervan zorgt ervoor dat wanstaltige drek beloond wordt en het verdient het om vergeten te worden. Wiseau dient wat mij betreft dan ook opgepakt te worden voor hij ooit overgaat tot de verschrikkelijke misdaden die ik hem aan de hand van deze film al in mijn hoofd heb zien maken en om nooit, maar dan ook nooit meer ooit nog iets met films te maken te hebben. Mensen die deze film gezien hebben en het vanwege het vermakelijkheidsgehalte alsnog hoge cijfers geven, moeten zichzelf toch eens afvragen wat het standpunt is dat ze hiermee duidelijk willen maken: dat je reinste rochelbagger toch een publiek heeft? Ik, als verzamelaar van de meest verschrikkelijke martial arts bagger die je jezelf kunt voorstellen, hoop echt dat dit soort projecten een stop toegeroepen wordt. Kijk The Room als een waarschuwing voor jezelf en de maatschappij en bidt dat jij nooit zoals Tommy Wiseau wordt.

The Roommate is als een geurloze scheet: je hoort hem even, maar er blijft niets hangen. Op zich is dit geen probleem, omdat het laten van een scheet wel degelijk vermakelijk kan zijn, maar om nu te zeggen dat je er echt iets mee opschiet...

We krijgen een standaardplot met typische Amerikaanse jongelingen voorgeschoteld. Door het feit dat het acteerwerk allemaal bijzonder matig is, slaagt de film er ook geen moment in om iets van spanning te creeeren. Daar komt ook nog eens bij dat het allemaal erg tam is: er wordt wel veel geplaagd met vrouwelijk schoon, maar tot spannende zaken leidt dit niet, hetzelfde geldt voor de complete afwezigheid van enige vorm van expliciet geweld.

Het vermaakt allemaal ergens wel, maar te weinig om de film enige vorm van kwaliteit toe te kennen. Waarom hier nog 'mystery' als genre wordt aangegeven snap ik al helemaal niet, meer dan een tienerthrillertje is het niet.

Prachtige film die, ondanks het bizarre uitgangspunt van een Thaise vrouw en een Japanse man die elkaar praktisch alleen kunnen verstaan in krakkemikkig, monotoon gesproken Engels, uitstekend geacteerd is en uitblinkt in prachtige subtiele details. Neem nu zo'n scene als waar Noi door haar huis loopt en je langzaam aan de troep weer op zijn plaats ziet gaan: zo mooi gefilmd dat ik in eerste instantie niet eens doorhad dat er iets gebeurde wat niet daadwerkelijk kan gebeuren.

Asano is goed op weg mijn favoriete Japanse acteur te worden, wat een fantastische uitstraling heeft die man! Of het nu de nihilistische moordenaar uit Ichi The Killer is, of de autistische en ingetogen Kenji die hij hier speelt, het lijkt er op dat hij in praktisch iedere rol die ik tot nu van hem heb gezien uitermate realistisch speelt. Miike's kleine bijrol was daarnaast hilarisch, fantastische kop heeft die kerel.

Verder is de film een leuke combinatie van verschillende genres, waarbij de komische scenes absoluut niet vergeten mogen worden. Uiteindelijk zijn thema's als verlies en liefde het belangrijkste, maar Kenji's autistische trekjes en de manier hoe hij moeite heeft mensen in te schatten, zorgt voor een aantal erg grappige momenten. Verder is het lang niet altijd even duidelijk wat er precies gebeurt (wie kan mij het einde precies uitleggen?), maar het is allemaal zo kunstig en liefdevol gemaakt, dat het me verder worst zal wezen. Erg fijn.

Briljant.

De makers zelf lieten al duidelijk halverwege de film zien dat het publiek vergiftigd wordt door deze film, maar ik kon me in dat opzicht toch heel erg goed identificeren met de man in de rolstoel die ondanks alles gewoon door blijft kijken.

Heerlijk experimentele cinema waarvan ik prima begrijp dat lang niet iedereen hiervan zal genieten, maar ik heb me uitzonderlijk vermaakt met de complete absurditeit van het gegeven van een zelfbewuste autoband. De moorden zelf waren dan ook eigenlijk het minst interessante gedeelte van de film, het waren voornamelijk het zelfbewuste karakter van de dialogen, de sterke regie en de interessante soundtrack die de aandacht vast hielden. Helemaal de openingsscene is weergaloos en zet al meteen de toon voor hoe de film verder (zonder reden) zal gaan verlopen.

Kijkt helemaal op het einde weg als een videoclip, maar dat mag de pret niet drukken. Voor mij een uitzonderlijk geslaagd experiment.

Ah, soms is het ook leuk om eens hoge verwachtingen van een film te hebben die ook worden ingelost! Voor de verandering kon ik eens kijken naar een horrorfilm met 1) een origineel soort monster, 2) een groep mensen waar ik voor de verandering nog enige vorm van sympathie kon opwekken, 3) een spannend sfeertje en een continue vraag wie het wel of niet zou overleven en tot slot 4) effectieve gore.

De opbouw van de film is vrij cliché (groepje jonge mensen dansen en drinken om vervolgens op pad te gaan naar een of andere bestemming), maar het is al meteen duidelijk dat er veel liefde en kunde in de film gestoken is. Zo'n mooi wijd en stilstaand shots van de lege stranden met de blauwe lucht, geeft toch net dat beetje extra voor detail van de regisseur weer. Het acteerwerk van de hoofdpersonen blijkt daarnaast ook nog eens behoorlijk te zijn, terwijl de groep zelf ook net de al te bekende clichés van een hippe afro-amerikaan, een sullige nerd, een dom blondje en de coole sporter weet te omzeilen.

En dan de spanning! Vanaf het moment dat de groep wordt aangevallen door die inheemsen en men die telefoon beneden hoort en toch besluit naar beneden te gaan (hetgeen resulteert in een gebroken rug en een geinfecteerd meisje) is het verdomd spannend hoe men het wel (of niet) gaat overleven. Uiteindelijk is het einde misschien ietwat abrupt, maar tegelijkertijd ben ik blij dat men ook niet te lang door blijft hameren op verklaringen van het hele gebeuren of een overmatig lang uitgesponnen einde om alleen maar een langere film te hebben. The Ruins is gewoon een erg fijne horrorfilm door een perfecte combinatie van spanning, acteerwerk en gore, zeker een van de beste van de afgelopen jaren.

Een typische film waarbij je de hoofdpersoon gewoon een beter leven gunt dan het hem hier wordt geboden (inclusief vrouw die denkt dat hij vreemd gaat, terwijl hij in het echt verplicht op het moordpad is)

Jeff Speakman is niet de beste actieheld, maar zijn acteerwerk is redelijk en zijn kenpo karate blijft een meer spectaculaire martial art dan de standaard karate van mensen als Jean-Claude van Damme en Chuck Norris, mede door de razendsnelle stoten die lekker vlot in beeld worden gebracht. Wat betreft de andere actie krijgen we een aantal mooie shootouts en explosies te zien, maar het zijn voornamelijk de (deels uit andere films gehaalde) achtervolgingsscenes met auto's die voor de actieliefhebber puur genieten zijn.

Maar goed, vanzelfsprekend zijn er minpunten te vinden. Zo is een groot gedeelte van de cast niet bijster overtuigend in de acteerrregionen en zou ik Speakman's sterkste punt (zijn vechtkunsten) veel meer uitgelicht zien willen worden. Dit alles maakt Running Red geen slechte film, maar men ontstijgt de middelmaat niet heel erg veel. Toch, binnenkort wil ik The Perfect Weapon zien, Speakman heeft het charisma om een echte actieheld te zijn.

Ondanks het feit dat Walker de helft van de tijd weinig interessants te zeggen heeft en de 'fucks' je om de oren vliegen, is Running Scared een zeer effectief, spannende film waarbij je als kijker jezelf voortdurende zit af te vragen of het nog erger kan worden dan de situatie nu al is.

Regisseur Kramer speelt mooi met de belichting (let vooral op de prachtige scene in het hockeystadion) en brengt de actie goed en bloederig in beeld. Het fijne hiervan is nog dat we geen moment hoeven te verliezen met saaie dialogen of overdreven dramatische scenes, maar om de haverklap weer in een spannende achtervolging of shootout terecht komen.

Een extra pluimpje nog voor het script, want de uiteindelijke ontknoping (Walker als undercover agent) zag ik toch niet meteen aankomen. Een absolute aanrader!