Opinions

Ik ben over het algemeen nooit direct afwijzend tegenover bepaalde genres, met uitzondering van het walgelijke romantische comedy genre. Serieus, Julia Roberts, Richard Gere, Hugh Grant en Meg Ryan kunnen me allemaal gestolen worden in die zoetsappige kwelfilms. Deze film heeft nog steeds in de vorm van Meg Ryan een gigantisch jeukpunt, want de beste dame heeft voor mij echt totaal geen uitstraling en is ook qua uiterlijk niet aantrekkelijk genoeg om haar gemis aan acteertalent nog te verhelpen.

Maar gelukkig is daar Hugh Jackman die zich met recht de held van de film mag noemen. Hij speelt een fantastische rol en krijgt leuke teksten mee, die me spontaan het standaard verloop van dit soort films (conflict/opbloeiende liefde/conflict/happy ending) deed negeren. Daarnaast was het tijdreisverhaaltje dan misschien wel slecht uitgewerkt, maar het maakt een film als deze toch een stuk interessanter dan hij zou zijn geweest als het gewoon een cultuurshock was omdat Jackman een Britse graaf zou zijn. Daarnaast, het allergrappigste blijft dat Schreibers personage in feite seks heeft gehad met iemand die uiteindelijk een van zijn voorouders is, hoe hilarisch is dat?

Afgezien van Schreiber en vooral Jackman bevat deze film geen wereldschokkende acteerprestaties, maar alsnog is het voor mij leuk genoeg om met recht de enige romantische komedie die ik trek genoemd te worden. Als Hugh Jackman hier door Hugh Grant was gespeeld was de film al meteen compleet anders verlopen overigens, uiteindelijk draait het er toch behoorlijk om of de hoofdrolspeler me niet al vanaf de eerste minuut irriteert.

Samen met Fullmetal Alchemist (en FA: Brotherhood) een van de weinige series die ik toch echt in het Engels vele malen beter vind dan in het Japans, zodoende was ik dan ook behoorlijk blij dat de dvd uitgave ook gewoon de Engelse dub er op had staan. De serie is voor mij een perfecte combinatie van humor/actie/sciencefiction en lijkt ook in uitzonderlijk veel gevallen op een voorloper van Wedon's Firefly en had voor mij gevoel dan ook een stuk langer mogen doorlopen.

De film begint wat traag en teleurstellend in de zin dat het zich niet direct kan meten met de betere afleveringen uit de serie zelf. Hier komt echter verandering in op het moment dat de scenes in de Marokkaanse buurt in beeld komen. De animaties vallen wat tegen als je het vergelijkt me menig nieuwe serie of film, maar het uiterlijk is nog steeds erg plezierig. Daar komt ook nog eens bij dat het eindgevecht tussen Spike en Vincent erg mooi en intens gemaakt is. Als alleenstaande film heb je er niet veel aan als je de serie niet kent, maar voor de mensen die de serie wel kennen is het waarschijnlijk gewoon een fijne lange aflevering.

Vermakelijk, maar de film begint toch wat ouderdomstekenen te vertonen. Naast erg fijne luchtgevechten en gave monsterlijke insecten, valt het hier toch bijzonder op dat de manier hoe de mensen zijn geanimeerd toch wat weinig gedetailleerd is. Helemaal de mannelijke personages zien er allemaal hetzelfde uit met hun kleine gedrongen figuren en absurd grote snorren, dat is toch wat jammer.

Een ander probleem heb ik met het personage van Nausicaa zelf: te sympathiek, te lief, te empathisch etc. Ik begrijp dat zij de hoofdpersoon is en ook dient als een voorbeeldfunctie, maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat zij een paar character flaws mist om het personage echt interessant te maken.

Gelukkig wordt de film op het einde toch wat sterker, helemaal als die die grote, rottende krijger wordt opgeroepen krijgt de film nog een fijn macaber trekje. Ik moet wel zeggen dat het hele profetie verhaal in combinatie met enkele afgrijselijke teksten op het einde wel erg zoetsappig wordt, maar net niet erg genoeg om er helemaal mee te zitten. Daar komt ook nog eens bij dat de soundtrack gewoon erg sterk is.

Ik heb ergens wel het idee dat Miyazaki een aantal essentiele verhaallijnen en personages heeft gerecycled voor, in mijn opinie een superieure film, Mononoke Hime. Deze film heeft in ieder geval wel degelijk een belangrijk stukje waarde in de geschiedenis van anime, het had alleen in mijn ogen toch net iets beter kunnen zijn.

Hypnotiserende film die door het sterke acteerwerk, de prachtige soundtrack van Tangerine Dream en de sterk geschoten beelden van Mann absoluut een vergeten pareltje genoemd mag worden. Jürgen Prochnow is voor mij toch wel het beste voorbeeld van een acteur die ook buiten zijn eigen taal een perfect geacteerde rol kan neerzetten, want hij is in deze film absoluut even goed als in het eveneens briljante Das Boot. De immer sterk acterende Ian McKellen herkende ik dan zo even snel niet meteen, ik ben misschien toch te veel gewend aan het zien van deze man in tovenaars of superhelden outfits.

Wel een typisch geval van style-over-substance, want echt sterk is het verhaal ook weer niet. De beelden zijn echter zo hypnotiserend dat dit allemaal niets uitmaakt. Het blijven toch echter wel die betoverende synthesizerklanken die de film zo hypnotiserend maken om uit te zitten. Ik mis de tijd dat men films nog interessant kon maken met een hoop rook (om de matige special effects te verbergen), goed acteerwerk en een dromerige soundtrack. Waar zijn die eightees gebleven?

Jammer dat een fatsoenlijke uitgave nog steeds op zich laat wachten, ik zou deze maar wat graag met nieuwe audio en scherper beeld zien.

Zo mag ik het graag zien! Na het prima te behappen Driven To Kill wat af en toe leed onder de matige regie, maar verder erg veel actie had, krijgen we nu in de stijl van Pistol Whipped een sterke regie, een goede cast en goeie actiescenes. Zelfs het script stelt meer voor dan het gemiddelde wraakverhaal en deed nog het meest aan Men On Fire denken.

Seagal zelf lijkt plezier in zijn rol te hebben en komt in de actiescenes nog steeds behoorlijk goed voor de dag, iets wat extra goed werkt omdat de badguys zeer doeltreffend als 'slecht' voor de dag komen. Het soort charismatisch boef wat je al vanaf het begin wil zien sneuvelen; zo mag ik het graag zien in een actiefilm. Uiteindelijk mogen er dan misschien wel minder vechtsscenes te vinden zijn als in de hoogtijdagen, maar de aanwezige gevechten zijn dermate goed over de film verspreid (afgewisseld met shoot-outs) dat het allemaal niks uit maakt.

Koppel hier een goede soundtrack en cinematografie aan vast en ik heb vertrouwen in de volgende Seagal film met deze regisseur. Een klein toppertje!

Leuke film, maar in veel opzichten erg knullig en van Damme acteert duidelijk minder dan tegenwoordig (in tegenstelling tot Seagal, die alleen vroeger kon acteren). De trainingsscenes en enkele vechtpartijen zijn zeer overtuigend, maar net als bij Bloodsport moet op het einde de boel ineens vertraagd worden waardoor de actie lang niet meer zo spectaculair is als het eruit zou moeten zien.

Het valt me op dat ik ik zo weinig mensen hoor over de verwijzing naar Tobe Hooper's Eaten Alive (My name is Buck and I'm here to fuck'), dit stak tussen alle verwijzingen naar Japanse (en in mindere mate Chinese) films toch wel erg vreemd uit.

Over de film zelf: leuke verwijzingen naar Japanse (en in mindere mate Chinese) cinema. Kill Bill blinkt niet uit in originaliteit, maar heeft voor een Hollywoodhommage het hart zeker op de juiste plaats. De rol van Sonny Chiba was voor mij persoonlijk wel het hoogtepunt, want echt memorabele personages heb ik nu ook weer niet voorbij zien komen. Misschien dat dit in deel 2 wat verandert, maar ik heb nog weinig voeling voor Thurman gevonden.

De actie was enkele malen zeer goed, maar het eindgevecht met Liu viel me ietwat tegen. De scene tegenover de vijftig man met Kato maskers was daarentegen zeer goed te doen. Tarantino zorgt hier voor goede camerastandpunten en leuk cartoongeweld, alleen vind ik het toch zeer jammer dat er een groot gedeelte zich in zwart-wit moet afspelen. Het was allemaal zeer leuk gebracht, maar ik kan me serieus niet voorstellen dat een gedeelte als dit te hard zou zijn en daarom op zo'n manier gecensureerd moet worden.

De soundtrack was prachtig, leuke combinatie van samurai- en western-tracks. Ik ben erg benieuwd naar deel 2, benieuwd of er daar iets meer gelet wordt op de kleine foutjes.

Inderdaad niet Seagal's betere werk, hoewel de film zeker potentie had. Het script was redelijk, de look en soundtrack was ook zeker voor goed voor elkaar en ook het acteerwerk was voor het grootste gedeelte helemaal niet zo verkeerd. Dan komen we op de actie: niet alleen waren de vechtsscenes en shootouts te lang, ze waren dermate slecht geschoten dat ze niet om aan te zien waren.

En dan het veelbesproken einde... ach, het was een mogelijkheid om een fraaie boezem te zien, maar waar het in godsnaam op sloeg is me een raadsel. Daarnaast was de film op de meeste stukken helaas vrij saai.

Het feit dat je hem weinig vechtsscenes zelf zag doen zal ongetwijfeld met budget te maken te hebben, als je de ster zelf wil laten vechten moet het salaris automatisch ook hoger (daarnaast wil de verzekering nog wel eens moeilijk doen met actiehelden als ze alles zelf moeten doen).

Hoe dicht men bij het bronmateriaal met deze film zit weet ik niet, maar ik ben benieuwd of de beschreven personen in het waargebeurde verhaal ook daadwerkelijk salto's kon maken en door ramen kon springen terwijl hij vastgebonden aan een stoel zit. Tegelijkertijd wil ik me hier ook weer niet teveel mee bezig houden en de film gewoon op zichzelf bekijken als een fijne actie/thriller en daar fijn van genieten.

En er was ook genoeg te genieten. Een groot acteur als De Niro op deze manier gebruiken (niet heel veel screentime, maar wel goed gespreid over de film met een belangrijke rol) werkt goed als je de film wat starpower wil geven, zonder het volledige salaris te hoeven betalen. Het grappige is in dat opzicht dat een doorgaans vrij gezichtsloos acteur als Dominic Purcell hier ineens de rol van zijn leven heeft en Statham en Owen met gemak van het scherm acteert.

Verder een vrij rauwe film die bij vlagen misschien net iets te serieus is. De vechtscenes die er in zitten zijn als verwacht smullen geblazen terwijl Statham zin vuisten en voeten aan het werk zet. Fantastisch hoe deze man de souplesse van een Van Damme mist, maar achter iedere klap of trap zoveel kracht zet, dat ik het niet zou wagen om hem een nepvechter te noemen. Owen deed het overigens ook lang niet slecht in zijn actiescenes tegen Statham, dat had ik van hem toch echt niet verwacht.

Eigenlijk kan Statham maar een soort rol spelen, maar hij doet het wel iedere keer goed. Het 'waargebeurd verhaal' sausje is voor mijn gevoel te verwaarlozen, maar omdat er genoeg intrigerende plotwendingen zijn, heb ik me verder nergens echt aan zitten storen.

Ondanks de spectaculaire actiescènes en het uitstekende acteerwerk van vooral Ioan Gruffudd, Ray Winston en Stellan Skarsgård valt er een gigantische hoop te klagen over King Arthur. Waarom claimen dat historici het eens zijn over de waarheidsgetrouwheid van deze film, terwijl dit absoluut niet het geval is? Waarom een Pict, pardon: Woat, door Keira Knightley laten spelen en haar weer zo’n bekakt Engels accent geven? Waarom kreeg de scriptschrijver niet wat aanwijzingen om de soms hinderlijk clichés in de dialogen wat te verbeteren? Clive Owen zal voor mij altijd een sympathiek acteur blijven, maar ik heb medelijden met de rol die hij hier moet vertolken.

Goed, gelukkig waren de ridders zelf uitstekend gecast en was de verwachte actie fijn in beeld gebracht. De film was wat mij betreft echter een stuk beter geweest zonder de hinderlijke dramatiek en de aanwezigheid van Keira Knightley.

Tegen alle verwachtingen in de minste van de drie Amerikaanse King Kong films (vervolgen niet meegerekend). Ik ben persoonlijk heel blij dat men geprobeerd heeft er in ieder geval een ander verhaal van te maken dan de versie uit 1933, maar tegelijkertijd zorgt dit er ook voor dat een hoop van het oorspronkelijke spektakel verloren gaat. Met uitzondering van een grote slang ontbreekt er namelijk iedere vorm van andere prehistorische wezens en het waren juist de gevechten met Tyrannosaurussen die het origineel zo goed maakten. Jackson mag in dat opzicht zichzelf op de borst kloppen: zijn variant is dan misschien niet het meest diepgaand, maar biedt uiteindelijk toch een hoop meer actie en spanning dan dit deel.

Kong zelf is ook een groot probleem. Waar we in de andere delen kunnen genieten van een special effect krijgen we hier een man in een pak. soms werken de uitdrukkingen best goed, maar uiteindelijk zijn de bewegingen nog steeds teveel die van een man in een pak. Dat rechtop lopen zorgt er daarnaast ook nog eens voor dat Kong weinig aapachtigs meer heeft. Lange is ook een complete miscast: leuke meid om te zien, maar nog melodramatischer dan deze rol heb ik ze de afgelopen tijd weinig meer gezien. Bridges is daarentegen altijd goed en komt ook hier weer erg sympathiek over, maar samen met een leuke rol van Rene Auberjonois is hij een van de weinige acteurs die de film de moeite waard maken.

Toch is het allemaal wel mooi geschoten en zijn de achtergronden op het eiland bij vlagen zeer mooi. Zelfs de scenes met Dwan en Kong samen zien er nog best goed uit, het is alleen jammer dat andere stukken (voornamelijk degenen waar we Kong van de onderkant gefilmd zien), zo overduidelijk uit sets met plastic bomen beslaan. In dat opzicht vind ik de eindscene in Amerika nog best goed geschoten, maar dan is het wel erg laat in de film.

Alles bij elkaar toch een tegenvaller, ik herinnerde me dat ik hem vroeger veel spannender en beter vond. Zeker wel uit te zitten, maar toch echt niet bijster interessant meer.

Een lange zit met over the top personages, pseudodiepgang, melodramatisch acteerwerk en een hoop spektakel. Dit laatste ziet er het meest overtuigend uit als King Kong andere CGI wezens te lijf gaat, anders is het soms erg overduidelijk blue screen, maar oogt desalniettemin zeer behoorlijk. De insectpit is een bijzonder angstaanjagende scene, terwijl ook het gevecht tussen de V-Rexen en Kong uitsteken is geschoten. Kong komt daarnaast in deze film meer sympathiek en realistisch over qua gedrag dan in zijn voorgangers, zodat we als kijker makkelijk sympathie voor het beest zullen opbouwen.

Maar het was allemaal toch wel erg oppervlakkig verder. Een perfect voorbeeld van een hollywood kaskraker.

Met weinig hoge verwachtingen ben ik de film ingegaan nadat ik hem bij de videotheek had opgepikt. Het acteerwerk was even matig als ik had verwacht, het verhaal was nog slechter dan ik had gehoopt en de special effects waren helemaal niet special. Waarom men altijd die drakerige CGI-effecten moet gebruiken is me een raadsel, helemaal als de grote aap eruit ziet als een CGI-effect van een man in een pak. De gorilla in de spongebob aflevering ziet er nog beter uit.

Oh ja, en functioneel naakt natuurlijk. Ik blijf het afgrijselijk vinden om te zeggen, maar dat was het enige interessante moment van de film.

Een film die een hogere rating had gekregen als ik de directors cut had gezien, nu ergerde ik me voornamelijk aan de plotgaten en de op het eerste gezicht slecht uitgewerkte personages. Qua actie en cinematografie valt er echter een hoop te genieten. De cast is in veel gevallen sterk (al blijf ik me iedere keer afvragen hoe het komt dat Bloom in iedere film hetzelfde acteert) en is voor de verandering niet zo islamofoob als het gemiddelde publiek waarschijnlijk graag had willen hebben. Jammer dat Neeson en Irons niet langer in de film zaten, zij maken praktisch iedere film een leuke zit.

Ik hoop de uitgebreide versie binnenkort eens te kunnen zien, ik verwacht dan minstens op een half punt hoger uit te komen.

Een kleine correctie, bij karate-films vliegt men niet door de lucht, dat is voornamelijk bij het wuxia genre en enkele kung fu (wire fu) films.

Ondanks het soms nog wat rammelende script is het acteerwerk zeer goed, zijn de fraaie shots van Parijs bij nacht een lust voor het oog en is de actie zeer realistisch, goed in beeld gebracht en dermate over de film verspreid dat er geen moment een saai moment te bespeuren was, terwijl er tegelijkertijd een vorm van realisme behouden bleef. Credits voor Bridget Fonda die toch wel een erg leuke rol neerzet als neurotische prostituee, terwijl Li het toch voornamelijk leuk doet als supergetrainde, maar toch enigszins knullige geheim agent.

Pyun weer met zijn obsessie voor cyborgs, martial arts en post-apocalyptische werelden. Het moge duidelijk zijn dat Knights moeilijk een goede film te noemen is, maar gedurende de 90 minuten die de film duurt is het ook niet mogelijk om te zeggen dat ik me ook maar een moment verveeld heb. Lance Henriksen is een typisch geval van een acteur die zelfs in de kleinste producties altijd een goeie rol neer zet en daardoor ook een erg gave badguy is. Kris Kristoffersen als martial arts cyborg is dan weer een stuk minder makkelijk serieus te nemen, maar zijn stunt double kan ten minste wel vechten. Verder is Kathy Long geen briljant actrice, maar vechten kan ze zeker en het feit dat Gary Daniels nog een paar keer zijn moves toont, maakt het allemaal zeer te genieten.

Albert Pyun is geen briljant regisseur, maar veel van zijn films zijn door het absurdistische karakter best de moeite waard en je weet in ieder geval dat er altijd wel een hoop actie in te vinden is. Erg slecht, maar oh zo leuk!

Net als Double Team een van Jean-Claude's mindere films, maar ik heb me toch nog goed genoeg vermaakt met de afwisselende actie, het werkelijk belachelijke verhaal en de humor. Daar staat tegenover dat het percentage belachelijke situaties wel erg hoog was en ik wel altijd een haat/liefde verhouding met Rob Schneider zal houden.

Verwarrende film. Aan de hand van het feit dat ik een cast met Rogen, Hill en Segel zag, verwachtte ik vooral een flauwe en bovenal grove komedie. Dit valt uiteindelijk allemaal best mee. Ja, Rogen's vriendengroep bestaat uit een flauwe groep on-grappige stoners, maar stiekem vind ik de relaties van Rogen/Heigl en Rudd/Mann nog best interessant weergegeven. Hier moet wel bij gezegd worden dat vooral het laatste koppel interessant is, Rogen en Heigl's gebeurtenissen zijn een stuk minder spectaculair, helemaal omdat Heigl's personage weinig boeiend is.

Voor een romantische komedie is er daarnaast weinig te lachen. Er zijn vlagen waarop de banale humor naar boven komt (niet grappig) en dan weer ineens vrij nare scenes over mislukte relaties en vervlogen dromen (ook niet grappig, wel interessanter), die voor een film waar 'romantische komedie' boven staat, toch beduidend serieuzer en realistischer zijn dan je zou denken. En dan heb je ineens een scene waarin het hoofd van de baby zichtbaar uit de vagina komt. Wow. Dat was onverwachts. En leerzaam.

Acteerwerk is van de vier hoofdpersonen vrij behoorlijk. Heigl verrast me eigenlijk wel vaker in dat opzicht. Niet altijd de beste personages, maar het ligt niet aan haar performance, die doorgaans vrij goed is. Voor Rogen geldt hetzelfde: niet altijd leuke personages, maar hij heeft een hoop charisma. De film duurt wel gruwelijk lang en is verder gewoon verwarrend in wat het nu precies bedoelt te zijn. Grappig was het in ieder geval niet. Interessant nog wel.

Afgezien van het feit dat ik de plottwist al van mijlenver zag aankomen is het me allemaal gewoon net niet. Goed acteerwerk van Cage die wel ergere films op zijn repetoire heeft staan en enkele prachtige scenes (het vliegtuigongeluk en de metro's die op elkaar crashen) verhullen niet dat de film uiteindelijk weer een zoveelste is in het rijtje van reli/alien sciencefiction films. Gelukkig niet zo erg als The Day The Earth Stood Still, maar het heeft allemaal ook niet veel extra's om echt interessant over te komen.

Eigenlijk ging de film al de fout in vanaf het moment dat Cage in zijn klas het hele 'het leven heeft geen zin' verhaal begon op te rakelen en het meteen al duidelijk werd op een bijzonder cliché wijze dat er iets ergs gebeurd is in zijn leven wat hem zo'n sombere visie heeft gegeven. Ook de manier hoe hij met zijn zoontje omgaat is zeer vervelend. Misschien niet onrealistisch, maar het maakt zijn personage weinig sympathiek, waardoor het me eigenlijk allemaal niet veel meer interesseerde wat er verder zou gaan gebeuren.

Overigens dwingt Veronica op deze manier wel uitzonderlijk hard om mensen te laten downloaden of streamen. Allereerst na iedere reclame 10 minuten terugspoelen en nu het einde niet eens laten zien? Erg slecht.

Toch wel Oshii's magnum opus, want hoe goed ik Angel's Egg en Innocense ook vind, Ghost In The Shell blijft toch uiteindelijk de film die anime een compleet nieuw gezicht gaf voor de rest van de wereld en mij voor het eerst liet zien dat er meer Japanse animatie bestaat dan de variant met giechelende schoolmeisjes of pratende beestjes. Ondanks het feit dat Ghost In The Shell dus bij een groter publiek bekend is, betekent dit niet dat de film daardoor simpel en toegankelijk is, want de typische Oshii gedachtekronkels over techniek, bewustzijn en menselijkheid zijn nog steeds niet voor iedereen weggelegd. Misschien dat het toch voornamelijk het niveau van de animaties en de manier hoe men actie (en zelfs het gebrek aan actie) zo meesterlijk weet te schieten is dat de film zo aantrekkelijk maakt voor een groter publiek.

In visueel opzicht is het vervolg toch een behoorlijk stapje hoger, maar qua script blijft de eerste film voor mij toch echt onovertroffen. Ik herinner me na mijn eerste kijkbeurt dat ik een urenlange discussie heb gehouden met mijn vriendin (neurobioloog) over onze definities van 'leven', want het idee dat een computerprogramma op een dag zijn eigen bestaan ervaart en hieruit concludeert dat hij leeft is iets wat een hoop ruimte geeft voor een (wetenschaps)filosofische discussie. Het interessante van deze film is wel dat het filosofische aspect belangrijker is dan de actiescenes, maar dat qua scenes de actie en dramatische stukken niet voor elkaar onderdoen. Tegenover het prachtige eindgevecht met die spinnentank staat bijvoorbeeld de dialoog tussen Batou en Kusanagi op de boot, die visueel minstens even imposant is. En de nachtelijke shots met ijzingwekkende soundtrack moet ik al helemaal niet vergeten, dat heb ik tot nu toe qua impact nog niet beter gezien in wat voor (animatie)film dan ook.

Het grappige is dat ik een hoop animeliefhebbers ken die deze film afgrijselijk saai en langdradig vinden, wat mij toch behoorlijk wat vraagtekens bij hun liefhebberij doet zetten. Ghost In The Shell is verplichte kost voor iedere serieuze cinemaliefhebber en hopelijk zet het, net zoals het bij mij het geval was, meer mensen aan tot een ontdekkingstocht door dit uitzonderlijk rijke genre.

Scott Tenorman Must Die op zijn Japans. Kokuhaku is absoluut een prachtig gefilmd en tegelijkertijd sadistisch werkje. Het acteerwerk van zowel de volwassenen als de kinderen is uitstekend en de soundtrack werkt ook uitstekend. Het jammere is echter dat de initiele visuele pracht in combinatie met de soundtrack op een gegeven moment dermate gestyleerd overkomt, dat het eerder lijkt alsof je naar een vreemde videoclip dan naar een echte film aan het kijken bent. Hier komt ook nog eens bij kijken dat de film echt een kwartier korter had gekund.

Gelukkig slaat de film na het ietwat saaie middenstuk ineens weer om naar een briljante en overweldigende finale, waar de special effects ongelooflijk mooi en overtuigend zijn. Dit maakt Kokuhaku absoluut de moeite waard, al heeft het zeker zo zijn minpuntjes.

Hmmm, vreemd om te lezen dat dit soort films dan weer genomineerd worden voor Academy Awards, was de concurrentie dat jaar zo laag? Niet om nu te doen alsof Kon-Tiki een slechte film was, maar om nu te zeggen dat dit materiaal voor 'beste buitenlandse film van het jaar' was... Argh, misschien moet ik hier ook niet teveel aan trekken en gewoon puur kijken naar wat de film precies deed.

Om eerlijk te zijn, de film had meer haaien nodig. Ja, ik weet dat het een half-historisch correcte weergave was van een gebeurtenis, maar ik heb sinds tijden niet meer zo'n spannend moment gezien als de scene waarbij een van de personen eventjes onder water kijkt naar het vlot, om vervolgens de witte haai van achteren te zien opduiken. Witte haaien in scholen? Absoluut niet op deze manier, het zullen hele andere haaien geweest zijn. Maar potverdomme, voor iemand met een verschrikkelijke fobie voor witte haaien, was dit nagelbijtend spannend, helemaal door de spectaculaire special effects die verreweg beter waren dan het gros van de CGI-effecten die Hollywood ons vandaag de dag voorschoteld.

Wat krijgen we verder? Behoorlijk goed acteerwerk in een mooie omgeving met enkele scenes die spannend genoemd kunnen worden. Wordt het echt spectaculair buiten de eerder genoemde situatie? Nee. De personen aan boord hebben geen echte hekel aan elkaar. Niemand raakt echt gewond. Niemand flipt echt. Nergens wordt het, buiten haaien echt spannend. En dat is op zich prima.

Kon-Tiki is vooral een vrij behoorlijke film. De acteurs doen prima hun best, ook in de Engelse versie (waarom mensen, Noors klinkt zoveel beter!). Het ziet er allemaal mooi uit. Het vermaakt. Maar echt heel veel meer doet het ook niet

Deed me een beetje aan Ondskan, al was Kongen av Bastøy uiteindelijk toch een stuk mistroostiger dan deze film. Mocht iemand nog Scandinavische films kennen die op een zelfde wijze als deze twee films een onheilspellende sfeer kunnen neerzetten, of zelfs maar zo nihilistisch als Kongen av Bastøy, laat het me dan alsjeblieft weten. Buiten Bergman en von Trier heb ik helemaal nog niet zoveel films uit het hoge noorden gezien, maar de sfeer en de taal spreken me uitzonderlijk aan.

Kongen av Bastøy heeft mooie locaties, overtuigend acteerwerk en een algehele uitzichtloze sfeer die een beklemmend gevoel bij de kijker achterlaat. Voor mij ook meteen weer het bewijs dat Stellan Skarsgård een topacteur is, die in Amerikaanse producties helaas niet altijd uit de verf komt. Petje af ook voor de jonge acteurs, de rollen werden met verve vertolkt. In eerste instantie is het als kijker nog wat lastig om jezelf te identificeren met Erling en lijkt het er toch op dat de directeur van de school het bij het juiste eind heeft als hij de jongens wil opvoeden, maar vanaf het moment dat bekend wordt dat een van de leraren jongens misbruikt, terwijl de directeur hier uiteindelijk niets aan doet door chantage van deze persoon, lukt het ineens een stuk beter om jezelf in te leven. Dat de uitizchtloze situatie vervolgens steeds uitzichtlozer lijkt te worden is ergens wel frustrerend, maar zorgt ten minste wel voor een voortdurende spanning.

Viel me ook op hoe kaal de film qua dialogen is, maar hoe weinig dit eigenlijk uitmaakt. De jongeren praten amper over hun gevoelens en werken meer met lichaamstaal. In de dialogen die er zijn, is alles kortaf en wordt er economisch gesproken, maar er bestaat voor de kijker geen twijfel over wat er in hen omgaat. De soundtrack is hier ook mee te vergelijken: weinig grootse bombast, maar subtiele klanken die de sfeer wel op zeer dergelijke wijze onderstrepen.

Erg fijne film in ieder geval, ik verwacht bij een herkijkbeurt dat de score nog wel zal stijgen.

Torkel Petersson is de man! Verreweg de coolste niet coole agent die ik ooit in een film heb mogen aanschouwen. Met een beetje fantasie slaagt hij er in met een pistool in zijn kruis ninja's neer te schieten of plant hij gooit hij pistolen in een boom om deze vervolgens af te vuren door andere pistolen op deze trekkers te laten schieten. Wat een held, helemaal als hij ook nog eens een uitleg doet over de Amerikaanse preventieve methode die hun korps handhaaft. Dat dit verder allemaal in zijn hoofd afspeelt maakt even niets uit.

In eerste instantie dacht ik dat Kopps iets van Hot Fuzz weg zou hebben, maar in plaats hiervan is het vooral een erg droge komedie zonder teveel gevloek of harde actie. Het draaide vooral om het acteerwerk van de sukkelige hoofdpersonages die tegelijkertijd ongelooflijk aandoenlijk zijn. Daar komt ook nog eens bij dat Eva Röse een prachtige vrouw is die de film nog een stukje leuker maakt om te zien. Absoluut niet voor iedereen weggelegd, maar ik zou graag meer van dit soort films zien!

De voornaamste reden om deze film te kijken is vanzelfsprekend Asano, helemaal toen al vrij snel bleek dat Ichi (ik zal vast niet de enige zijn die dacht dat Asano Ichi was aan de hand van de voorkant) een vervelend en jankerig personage is. Nee, Kakihara is degene die de gaafste acties heeft en ook als enige een intrigerend karakter blijkt te zijn. Hij zorgt voor verreweg de leukste momenten en die masochistische neigingen zorgen ook meteen voor de weinig prikkelende momenten in de film.

Want laat ik eerlijk zijn: de film is een beetje tam in vergelijking met wat ik allemaal erover had gehoord. De gore is vrij duf en fantasieloos en als er een moment is waarbij de aanzet goed is (zoals bij het moment waarop iemand aan haken wordt opgehesen en men hem daarna met kokend vet gaat martelen), dan draait de camera weg en wordt het flauwtjes aan de suggestie overgelaten. Ichi's kills zelf worden daarnaast geplaagd door erg slechte special effects uit het toetsenbord, waardoor de film vooral belachelijk in plaats van hard wordt.

Misschien dat ik met een verkeerde houding de film inging, want ik had mezelf toch voorbereid op een uitermate gewelddadige slachtpartij, maar had nu toch voor het gros van de tijd het idee dat ik naar een flauwe komedie aan het kijken was. Asano redt het geheel in ieder geval, zonder hem zou het maar een matige bedoening zijn.

Duidelijk gemaakt door mensen die het hele kung fu genre een warm hart toedragen. Zo spectaculair als een Iron Monkey of Drunken Master wordt het nergens, maar binnen de grenzen van het animatie genre waren er zeker een hoop leuke gevechten te zien. Jack Black speelt Jack Black, maar zolang hij mij hierin nog niet irriteert, vind ik het allemaal prima. Dustin Hoffman en Ian McShane deden het ook prima, in dat opzicht zat het qua stemmen-cast prima in elkaar.

Wat me echter nog steeds blijft tegenvallen zijn de weinig gedetailleerde animaties. De gezichtsuitdrukkingen zijn goed, maar er zijn zo weinig details zichtbaar dat ik me niet afvraag waarom ze hier niet meer tijd/geld in hebben gestoken. Met de humor zat het verder wel goed, niet veel hoogstaands, maar genoeg om je goed te vermaken. Helemaal het moment waarop Tigress Po uitkaffert en Mantis daarna zijn gezichtszenuw raakt met de accupunctuur was erg leuk.

Het verhaal en de dialogen komen echter nooit boven de middelmaat uit, maar ik heb me toch geen minuut verveelt. Als ze bij de tweede film iets meer aandacht aan de details besteden weet ik zeker dat die me ook goed zal bevallen. Moet ook wel, Jean-Claude van Damme als kung fu krokodil klinkt nu al als muziek in mijn oren

Beviel me toch net iets beter dan het eerste deel. Niet alleen is de animatie een gigantische verbetering ten opzichte van zijn voorganger (vooral de gezichtsuitdrukkingen zijn een stuk verbeterd), het verhaal zelf had toch ook een stuk meer diepgang, waardoor het toch makkelijker was om sympathie voor Po te krijgen. Tel hier ook nog eens bij op dat men qua stemmencast met de fantastische Gary Oldman, Michelle Yeoh, Jean-Claude van Damme, Danny McBride en Dennis Haysbert de eerste film met gemak voorbij streeft.

De kritieken op het feit dat de martial arts hier niet goed weergegeven zou zijn verbazen me persoonlijk, helemaal de momenten dat Shen zijn entree doet in een scene en zijn complete lijf gebruikt om meerdere vijanden tegelijkertijd te bevechten, kreeg ik wel degelijk een fijn oldschool kung fu gevoel. Verder zit er ook weer een hoop typische kindvriendelijke achtervolgingen in die alles bij elkaar vermakelijk genoeg zijn voor de volwassenen. Kung Fu Panda 2 beledigd in dat opzicht niemand, maar is voor mij als liefhebber wel degelijk een erg fijne film geworden.

Vampire Hunter D: Bloodlust was mijn eerste animefilm en zal daarom (ondanks de tegenvaller bij laatste herkijkbeurt) toch altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Het origineel was ik nog nooit tegengekomen, daarom was ik toch aangenaam verrast dat RuudC erin geslaagd was deze op vhs te vinden. Jammer genoeg alleen in Engelse dub, maar dit was ik bij het vervolg toch al gewend. Helaas had men daar toch wat meer tijd en moeite in de voice-actors geinvesteerd, want ondanks het feit dat het daar nog steeds niet top was, waren de stemmen hier toch wel dramatisch oninteressant. Kost mijn filmervaring toch zeker nog een halve punt.

Verder is het alsnog een vrij standaard jaren '80 splatter anime filmpje zonder noemenswaardig script of personages. Wat wel leuk is, is de hoeveelheid aan verschillende monsters en de interessante soundtrack. Wel jammer dat het verder vrij weinig doet om nog iets bijzonders toe te voegen, met uitzondering van de afgehakte hand die zichzelf weer opnieuw aanzette. Verder niet mis om een keer te zien, was in het Japans hoogstwaarschijnlijk een stuk aangenamer.