Opinions

Lang niet zo goed als de Python films, maar desalniettemin een hoop leuke grappen. Wat deze film echter een stuk interessanter maakt op filmgebied is de ijzersterke regie van Giliam die niet alleen de smerigheid van de Middeleeuwen perfect in beeld brengt, maar er ook met fantastische camerstandpunten en achtergronden voor zorgt dat de film uitstekend geschoten is. Tel daarn nog eens de enorme hoeveelheid bloed en ingewanden bij op en we kunen ook nog eens stellen dat de film voor een komedie gewaagd veel gore heeft.

Het monster zelf zag er ergens niet uit, maar ik was toch blij dat ze de moeite hadden genomen iets te maken. Ik was al bang dat dit niet het geval zou zijn en we met een flauwe animatie af werden gescheept.

Jacky kan hem toch alsnog herkennen van het feit dat hij hun auto heeft gemaakt en later nog is langsgekomen? Niet dat ze zag dat hij het precies was, maar dat hij haar wel bekend voor kwam.

Verder een uitzonderlijk mooie film. Ik ben meestal niet zo'n fan van overdreven zoetigheid, maar hier vond ik het gemis aan overdreven uitleg of een rare plot-twist op het einde een verademing. Een happy end zoals hier wilde ik absoluut graag zien.

Verder uitstekend acteerwerk. Ik was al een fan van Brody en Kristoffersen, maar het was toch echt Knightley die me uitzonderlijk verbaasde met haar overtuigende Amerikaanse accent en het feit dat ze eens wat anders speelt dan het geval is in de films die ik met haar hiervoor gezien heb. Leuke bijrol nog voor Daniel Craig, die eveneens totaal niet Brits over komt (en met zwart haar wonderbaarlijk op Sean Connery lijkt ).

Sterke regie, mooie soundtrack, een geinspireerd verhaal zonder teveel poespas en een fantastische cast: The Jacket wordt zo snel mogelijk op dvd aangeschaft!

Ik verkies toch nog steeds met het grootste gemak de mechanisch bewegende stop-motion effecten van Ray Harryhausen, dan de digitale looks van Avatar. Natuurlijk is het realisme gehalte in de tussentijd wel wat minder dan het vroeger was, maar ik was toch nog steeds best onder de indruk van de manier waarop de monsters in beeld gebracht worden.

Echter, de film valt in de tussentijd toch een beetje tegen door het feit dat de personages (met uitzondering van Hercules) niet heel veel diepgang hebben. Er wordt af en toe best goed geacteerd (Patrick Troughton was weer leuk om te zien), maar uiteindelijk valt het allemaal een beetje dood qua karakterontwikkeling. Helemaal het verhaal van Jason en Medea, wat toch uiteindelijk de aanzet is tot een grootse tragedie, wordt bijzonder erg afgeraffeld dat het toch jammer is.

Dit maakt Jason And The Argonauts overigens niet minder een klassieker, want het staat nog steeds garant voor spectaculaire fantasy. Gewoon iets minder goed dan ik me herinner, maar nog steeds erg leuk.

Een van de eerste dvd's die ik ooit aanschafte, na 10 jaar tijd was het tijd voor een tweede kijkbeurt. Toen vielen vooral de matige special effects en het slechte acteerwerk me op, maar na herziening vielen deze zaken me eigenlijk nog best mee. Goed, hoofdpersoon Jason London was wel degelijk afgrijselijk en ik blijf me ook iedere keer afvragen waarom Hopper geroemd wordt als een groot acteur, maar verder zaten er genoeg sympathieke acteurs tussen (Argo, Zeus, Hera etc.)

Het spelletje tussen Hera en Zeus was dan misschien niet helemaal volgens de mythe, het gaf het geheel wel een leuk extraatje. Herakles aanwezigheid als dienaar van Hera was al helemaal niet conform de Griekse mythologie, daar de twee elkaar niet kunnen luchten (en Herakles NIET de zoon van Hera is).

Zoals te verwachten is bij een Hallmark productie is de actie niet bijster bloederig of spectaculair, maar alles bij elkaar toch goed genoeg gechoreografeerd om niet hinderlijk te zijn. Wat wel jammer is, is het feit dat men heel slecht om gaat met het dramatisch aspect van de Griekse mythes. Medea die haar broertje doodt om hun aftocht te garanderen komt hier bijvoorbeeld niet eens voor.

Alles bij elkaar is 3 uur een lange zit, maar omdat het oorspronkelijk een tv-serie betreft zal ik hier niet moeilijk over doen. Mijn kritiek ligt hem dan ook voornamelijk in matige acteerprestaties en een zoetsappig script, de rest was voor een keer best te doen.

De film van het Rotterdams Film Festival waar ik op zat te wachten, meteen op het moment dat de kaartjes zaterdagnacht om 00:00 in de verkoop gingen heb ik er ook aangeschaft. Heerlijk om te zien dat er een volle zaal was voor een filmster die door de meeste serieuze filmliefhebbers wordt uitgekotst. Was er echt een goeie film te zien of werkte de marketingsstrategie gewoon goed?

Ja, de film was goed. Erg goed. Uitstekend zelfs. Nee, het was geen perfecte film, al doet mijn score dat wel vermoeden, maar deze film laat Jean-Claude van Damme van zo'n breekbare, realistische kant zien dat ik hem, zelfs als actieliefhebber, met alle plezier boven zijn andere films verkies.

Beste scenes waren de momenten waar hij met zijn impressario in discussie is over zijn carriere. 'Laat ze me gewoon minder salaris geven en meer geld in de productie stoppen', roept hij verontwaardigd als ze hem weer in een fabriek in Bulgarije willen laten filmen. Dit geeft heel goed aan hoe de meeste hedendaagse actiefilms gemaakt worden, Dolph Lundgren en Seagal hebben er ook vaak zat aan meegedaan. Ook de 'badguy' Arthur was uitstekend gecast als aimabele gangster die als volwassen man nog steeds zijn idool aanbidt.

Zonder teveel in te willen gaan op de details (ik hoop dat er nog veel meer mensen zijn die deze film gaan zien) zeg ik dat dit de beste van Damme film is. Nee, het is geen volledige actiefilm (hoewel er nog steeds enkele leuke scenes inzitten), maar als echte van Damme liefhebber richt ik me niet alleen op het vechtwerk (al zijn veel mensen het daarin vast niet met me eens), ik let op zijn ontwikkeling als ster. Wat mij betreft is zijn ster feller gaan stralen dan ooit.

Two thumbs up, 5 sterren, plaats in mijn top 10.

Ongemakkelijke film. Overtuigende make-up en enkele sterke smerige momenten, maar ik voel me toch niet gemakkelijk bij het kijken van een film waarbij de meest smerige scenes meerdere momenten bestaan uit een misvormd meisje wat haar lichaam als wapen gebruikt om dingen gedaan te krijgen. In dat opzicht heeft de film toch een misogyn trekje wat het allemaal wat moeilijk maakt om uit te zitten.

Acteerwerk is erg slecht van praktisch iedere acteur en ook het script is zeer matig. Wie zag er niet aankomen dat de hoofdpersoon zich op het einde precies zou bevinden in dezelfde situatie als de persoon die hij in het begin neerschoot? De film slaagt echter in een bepaald opzicht wel door gewoon macaber te zijn, dat is in ieder geval nog iets ten opzichte van de andere Masters Of Horrorfilms die ik tot nu toe nog heb gezien. Een echte aanrader zou ik het echter niet noemen.

Ghehe, dit had ik niet verwacht. Ik verwachte een semi-hip filmpje met alle goedkope trucjes van decolleté, matige gore en wat hippe uitspraken dat compleet zou falen, maar kreeg een film met al deze ingredienten die net een beetje slaagt. Enkele dialogen zijn echt afgrijselijk en het script is uitzonderlijk slecht, maar de regie en het acteerwerk maken het zeer goed uit te zitten. Ja, zelfs Megan Fox laat zien dat ze wel een beetje kan acteren. Nog steeds lijdt mevrouw heel erg aan het feit dat ze een bijzonder zielloze uitstraling heeft, maar het is zoveel malen beter dan wat ze in de Transformers films presteert. Amanda Seyfried (prachtige vrouw, voor mij vele malen aantrekkelijker dan Fox) en Adam Brody doen het dan alsnog een stuk beter, maar van hen had ik ook niet anders verwacht.

Verder is de hippe soundtrack met indierockbands voor de verandering hier niet heel vervelend. Ik ben nog steeds geen fan van het genre, maar op de een of andere manier werken de gekozen nummers een stuk beter in de film dan het geval is bij andere tienerfilms. De gore en spanning zijn wel compleet non-existent en het hele female-empowerment gebeuren waar de scriptschrijfster het over had is compleet aan me voorbij gegaan, maar al met al heb ik me best vermaakt. Toch, voor de mensen die liever een vlotte horrorfilm waarin tienerangst (en tienermeisjes) centraal staan, raad ik toch echt eerder Ginger Snaps aan.

Uitzonderlijk eng. Tegelijkertijd geloof ik niet dat deze documentaire heel veel veranderingen zal aanbrengen, aangezien de mensen die tegen dit soort vormen van religie zijn de mening al hebben en de mensen die naar dit soort kampen gaan zullen niet ineens 'het licht' gaan zien dat dit misselijk makende hersenspoeling is. Kleine kinderen die teksten opdreunen die overduidelijk door hun ouders er in zijn gestopt en verder het contact met de normale wereld aan het kwijtraken zijn (zoals Levi die stelt dat hij zich slecht voelt als hij met een niet-christelijk persoon speelt of praat), zijn gewoon pijnlijk om te aanschouwen. Deed me in dat opzicht nog behoorlijk denken aan Louis Theroux' documentaire over Westboro Baptist Church, waar de religieuze fanatici op een zelfde manier hun kinderen geestelijk mishandelen.

Of de documentaire gekleurd is zou ik niet kunnen zeggen, ik krijg nu niet direct het idee dat de kinderen en volwassenen gedwongen zijn teksten op te lezen of zichzelf belachelijk te maken met rare activiteiten, maar het zou best kunnen dat men de eventuele positievere kanten van zo'n kamp (als die er al zijn) niet aan bod heeft laten komen. Aan de andere kant heb ik van de kant van de mensen uit het kamp zelf nergens gelezen dat de documentaire een oneerlijke weergave is van de gang van zaken, dus dat pleit in ieder geval nog in het voordeel van de documentaire.

Dat nu in de tussentijd blijkt dat Ted Haggart uit de kast is gekomen, is niet minder dan hilarisch. Dat het kamp daarnaast gesloten is omdat er doodsbedreigingen en vernielingen aan de orde van de dag waren, vind ik daarnaast wel weer een beetje jammer, hoezeer mijn onderbuik gevoelens me ook vertellen dat mevrouw Becky Fischer ondersteboven hangend overgoten mag worden met gloeiendhete pindakaas. Ik hoop dat mevrouw ook begrijpt waar deze gevoelens vandaan komen, nadat ze als een hypocriet vertelde dat ze de kinderen niet inzet voor politieke doeleinden, of nadat ze kinderen aan het huilen krijgt door ze te vertellen dat ze slecht zijn en dat Satan achter hen aan zit. Ik hoop dat de kinderen uit deze documentaire uiteindelijk nog normaal op zullen groeien, of dat religieus is of niet maakt me dan niet uit, zolang ze maar inzien dat dit je reinste kindermisbruik was.

Ja, inderdaad minder dan het origineel... Maar de aankleding, de personages (Judas en Caiaphans zijn anders, maar nog steeds erg goed), en nog steeds de weergaloze muziek maken dit een geslaagde remake.

Oh ja, waar ik bij de andere versie Herodotus altijd doorspoel laat ik hem hier staan, Rik Mayall he

****

Net ietsjes minder dan Romancing The Stone door de ietwat saaie achtergronden en het toch net iets minder interessante verhaal. Dit neemt echter niet weg dat Jewel Of The Nile nog steeds erg grappig is, enkele hilarische scenes heeft (de F-16 door de stad bijvoorbeeld) en de chemie tussen Douglas, Turner en DeVito gewoon nog steeds erg fijn is. Blij dat laatstgenoemde een grotere rol heeft dan in de vorige film, hij blijft gewoon een hilarisch personage in dit soort films. Bij vlagen ronduit racistisch, maar aan de andere kant ook weer zo cartoonesque dat het nergens onuitstaanbaar beledigend wordt.

Vreemd eigenlijk om bij deze film voor animatie te kiezen, terwijl er eigenlijk niets wordt vertoond dat niet in live-action goed over zou komen. Niet dat dit uiteindelijk uitmaakt, de animaties zien er immers zeer sfeervol uit door het treurige kleurgebruik en de mooie contrasten van licht en donker, maar ik twijfel toch nog een beetje aan de echte meerwaarde.

Verder is het wel een ijzersterke film die alle clichés over Japanse animaties met gemak omver werkt. Het is dan ook geen actiefilm, maar een sterk psychologisch drama van de bovenste plank. Dat de film in vergelijking met een Akira of Ghost In The Shell weinig expressief geanimeerd is, komt het script dan ook ten goede. Juist de meer basic tekenstijl laat de subtiele details goed naar voren komen in de dramatische en actiescenes. De soundtrack voegt hier ook wel een hoop aan toe, werkelijk wonderschone muziek in perfecte combinatie met de beelden.

Verder wel een werkje wat aandachtig bekeken dient te worden, omdat er behoorlijk wat wendingen in zitten en bijna ieder personage wel een dubbele agenda lijkt te hebben. Petje af nog voor de designs van de Kerberos-soldaten, het is niet vreemd dat de makers van Killzone (al weet ik niet of men dit heeft toegegeven) het ontwerp hier van gebruikt hebben om de Hellghast in hun spellen zo angstaanjagend te maken.

Mocht je mensen kennis willen laten maken met anime als genre, dan kun je beter beginnen met de al eerder genoemde Akira of Ghost In The Shell films, maar voor de mensen die gewoon uit zijn op een sterk drama, is Jin-Roh perfect.

Beste Bruce Lee film ooit? Nee, geef mijn portie dan maar aan Fikkie. De acties waren lang niet zo goed als Way Of The Dragon en Enter The Dragon en de film zelf was (helemaal door die rampzalige acteerprestaties) een veel te langdradige zit om vermakelijk te zijn.

Hetzelfde hier. Mede daardoor vond ik de film een stuk moeilijker uit te zitten, ondanks de uitstekend gechoreografeerde actiescenes. Aziaten gedubd Engels te horen praten blijft gewoon een kwelling.

Over het acteerwerk kan ik hierdoor niks zeggen, dus moet de film het voornamelijk hebben van de verbluffende martial arts die in hun eentje de film toch goed redden. Ik verwacht bij een herziening in het Cantonees dan ook een goede verhoging.

Clint Eastwood speelt Clint Eastwood. Leuke rol van Duvall en een dubieuze rol van Saxon, enkele leuke situaties, maar verder niet heel erg spannend of interessant. De scene waar de trein de saloon binnen rijdt was daarentegen een absoluut hoogtepunt!

Dit is wel een typische soort film waaruit duidelijk blijkt dat westerns doorgaans weinig interessante scripts hebben. Standaard verhaal van outlaws tegen dubieuze good guys die eigenlijk niet echt goed zijn. Leuk voor een keer, maar de volgende keer wil ik toch weer eens een origineel script zien bij een Clintfilm.

Oh zo zoet en cliche, maar desalniettemin toch een sympathiek filmpje (dat uit de mond van iemand die absoluut geen Tim Allen fan is), al komt dat voornamelijk door de leuke bijrol van James Belushi.

Een interessant concept dat toch wel enigszins om zeep wordt gebracht door werkelijk afgrijselijk acteerwerk van praktisch de gehele cast. Ik vond Reedus in The Boondock Saints fantastisch, maar ik heb zelden iemand zo gedesinteresseerd in een film zien acteren. Dit haalt toch wel iets van het kijkplezier weg, want verder is Cigarette Burns best wel een freaky filmpje qua idee en iets mindere mate qua uitwerking. Ik had persoonlijk op iets meer schokkende filmscenes gehoopt, het ging hier per slot van rekening in het verhaal wel om een film die mensen compleet gek maakte. Mede door het uitblijven hiervan, voelt Cigarette Burns wat onaf aan.

Ongelooflijk flauw, maar houdt zichzelf alsnog staande door de charme van Atkinson en de verdere cast... precies zoals de eerste film eigenlijk. Een aantal keren heb ik echter wel helemaal dubbel gelegen, zoals bij die prachtige scene waar English en Tucker het ziekenhuis proberen te vinden door met helikopter en al over de weg te vliegen en heb ik me eigenlijk geen moment echt verveeld. Het probleem blijft wel bij deze films, dat ze uiteindelijk in bepaalde opzichten toch erg voorspelbaar en vooral flauw zijn, maar er zit tegelijkertijd een uiterst charmante kneuterigheid in, die het allemaal prima uit te zitten houdt.

Atkinson doet het in ieder geval prima, maar met een verdere cast van grootheden als Anderson, Pike en West valt er verder ook niets te klagen. Ook leuk om Tim McInnerny nog even te zien en zo een leuke reunie van twee Black Adder leden te mogen aanschouwen. Af en toe wel spuuglelijke special effects, maar dat mag de pret niet drukken. Gewoon zeer vermakelijk.

Veel negatieve reacties voor een zeer vermakelijke film. Ik ben dan wel geen Reeves fan, maar in deze film kon hij me zeker vermaken, evenals de fenomenaal over the top acterende Dolph Lundgren als psychopatische priester. Wie kan zijn lachen nu niet inhouden op het moment dat hij de arm van een bartender bevriest, zijn hamer heft, vervolgens 'HEAL!' roept om de arm daarna te verbrijzelen?

De special effects waren in sommige gevallen wat achterhaald, maar zorgden tegelijkertijd voor een leuk jaren 80 retrosfeertje. Want retro kwam de film absoluut over, dit was echter tegelijkertijd een pluspuntje door de ongedwongen sfeer van 'we don''t give a f*ck!'. Hoe anders verklaar je de cyberpriester, een dolfijn aan de elektrische apparatuur en hersenlekkage?

NIet alles was even sterk en sommige acteurs waren wat nutteloos (Ice T), maar verder is Johnny Mnemonic gewoon een uitermate vermakelijke sci-fi actiefilm.

Okay, een jaar geleden bij het zien van de eerste foto's van hoe Phoenix er uit zag, had ik echt niets dan twijfels. De eerste trailer zette dit langzaamaan om in voorzichtige interesse, de eerste reviews verbaasden me, de scores maakten me onzeker en het feit dat veel mensen uit mijn omgeving die superheldenfilms haten positief waren intrigeerde. Met enige scepsis ben ik de film ingegaan om uiteindelijk toch onder de indruk naar buiten te komen.

Todd Philips zal het stigma van regisseur van twee, in mijn optiek, afzichtelijke kutkomedies (Hangover en Hangover 2, ik heb me al niet meer aan de derde gewaagd) nog niet kwijt zijn, maar wat hij hier laat zien is een flinke draai. Hij zet Gotham neer als een verschrikkelijk smerige en rauwe stad en levert uiterst sfeervol camerawerk af. In welke tijd het zich precies moet afspelen werd me niet echt duidelijk, wat past bij het karakter van de stad uit de comics. De sfeer is helemaal juist en dat zorgt ervoor dat Joker slaagt als een DC-gerelateerde film.

Joker is echter geen diepe film. De gebeurtenissen volgen elkaar logisch op, de wanhoop en waanzin zijn allemaal duidelijk en de film begeleidt de kijker keurig naar het eindpunt. Ik moet dan ook best lachen om diepgravende recensies die de film als dikke arthouse benoemen. Nee, daarvoor werd je als kijker echt teveel bij de hand genomen. Dat wil echter niet zeggen dat de film niet goed is. Absoluut niet leuk daarentegen. Aquaman heb ik vier keer gezien, maar voor Joker heb ik geen puf om volgende week nog een keer te gaan. Dit komt vooral door het feit dat iedere scene pijnlijk is, alsof je naar een uitstekend geregisseerde aflevering van Man Bijt Hond aan het kijken bent qua plaatsvervangende schaamte. Phoenix zet ook geen hele sympathieke Joker neer, wel een begrijpelijke. Dat er van tevoren angst was dat deze film onder de Incel-cultuur een nieuwe schutter zou doen opstaan, vind ik dan ook vooral lachwekkend.

Joker is vooral een intense film die, gekenmerkt door het uitstekende acteerwerk van Phoenix, de fantastische soundtrack, het expliciete geweld (dat nergens gratuit over komt) en schelden, de belichting en regie op esthetisch vlak een meesterwerk genoemd mag worden. Ik snap prima dat het niet voor iedereen is, maar verdomd als ik niet genoten heb.

Het script blijkt van Taylor en Neveldine te zijn, dan hadden ze ook beter meteen de regie kunnen doen, want hun hectische regiestijl had de film toch net wat trashier en meer over the top kunnen maken. Jonah Hex is in ieder geval zeker een slechte film, maar alles bij elkaar door een aantal factoren best uit te zitten. Josh Brolin is een cool acteur die hier absoluut een leuke rol neerzet, terwijl Michael Fassbender zoals altijd fijn werk levert. Hier staat helaas wel tegenover dat John Malkovich zoals vaker weer eens oersaai werk levert en Megan Fox wederom laat zien dat ze een afgrijselijk actrice is.

De actie was echter wel degelijk leuk. Een aantal flinke explosies (dag trein) en wat coole bovennatuurlijke situaties zorgen ervoor dat je jezelf als kijker niet verveelt. Spijtig dat het script een ongelooflijke zooi is en de film door zijn korte duur dan wel niet verveelt,maar je ook geen moment echt in het verhaal betrekt. Toch, best uit te zitten.

In het begin hoopte ik dat er nog iets uit zou komen, maar nadat de eerste prehistorische wezens voorbij waren gevlogen en gezwommen was alle spanning weg. De achtergronden waren soms nog mooi, maar het acteerwerk was rampzalig en er gebeurde gewoon bijna niets.

Petje af voor Josh Hutcherson die voor een jonge Amerikaan laat zien dat niet iedere kindster slecht hoeft te acteren.

Helaas heb ik de film in 2D gezien, waardoor de special effects me ietwat tegenvielen, maar ik ben zeker van plan hem nog een keer in 3D (en dus volle glorie) over te zien, ik weet zeker dat de score dan ook hoger is. Want zonder echt spetterende special effects valt het toch op dat de film vrij weinig om het lijf heeft. Het fictieve script over een fictief verhaal is grappig, maar niet goed en de one-liners van Fraser laten zien dat hij toch behoorlijk getypecast wordt. Deert dit echt? Niet bijster, maar echt uitzonderlijk leuk wordt de film er ook niet door.

Toch moet ik toegeven dat de vaart er lekker inzat, ik een aantal maal goed heb gelachen en er best wat spanning was. Ik had aan de hand van de trailer verwacht dat die Tyranosaurus lang in de film zou blijven, iets wat gelukkig niet het geval was. Echt logisch was het niet, want dat beest zat op een gedeelte van de wereld waar geen voedsel te vinden leek. Waar overleeft hij dan van?

Perfect popcorn vermaak. Die vogel hadden ze er alleen echt uit moeten laten

Ik maakte me klaar voor een potje 'onsympathieke tieners worden afgemaakt door dito moordenaar' en een duizend-in-een-dozijn verhaal, maar werd aangenaam verrast. Voor de verandering zijn de acteurs niet compleet inwisselbaar, was het verhaal best origineel en waren er toch echt enkele mooie, spannende momenten te zien. Grootste pluspunt blijft eigenlijk toch wel de stem van Ted Levine, op het moment dat de trucker in beeld kwam en je toch hoorde dat het een andere acteur was viel de spanning helaas wel een beetje weg.

Desalniettemin een fijne, spannende en, bij tijd en wijlen, pijnlijke film. Compleet het tegenovergestelde van wat ik verwachtte.

Het viel te verwachten dat een vervolg na de erg leuke eerste film alleen maar zou tegenvallen. Niet alleen hebben we nu te maken met een verschrikkelijke hoeveelheid slechte acteurs die ook nog eens onsympathieke personages moeten neerzetten. Rusty Nail heeft niet de stem van Ted Levine en is zodoende een stuk minder angstaanjagend, terwijl men in de vorm van Nik een van de meest vervelende jongvolwassenen die ik ooit in een dergelijke film heb mogen aanschouwen. Slechte editting, oninteressante kills, een daverend gebrek aan spanning en bovenal erg lelijke cinematografie. En dan is er natuurlijk ook weer zo'n verplicht einde waar films als dit altijd onder lijden. Laat deel 3 maar zitten.

Ik heb zo'n gruwelijke hekel aan deze film. Nadat ik hem 6 jaar geleden heb gezien, is het nog steeds overduidelijk wanneer de enge momenten gaan plaats vinden en iedere keer zeg ik bij mezelf 'het is gewoon een eng kijkende actrice', maar op het moment dat ik langer dan enkele seconden naar haar doodenge blik staar, kan ik niet anders dan wegkijken. Met een miniem budget en enkele zeer goedkope momenten (de zombiemeisjes zijn heel erg slecht), slaagt de film er echt met vlag en wimpel in om doodeng te zijn.

De Amerikaanse versie richt zich meer op goedkope schrikeffecten, waar het hier die overduidelijke spanning is van wanneer er iets gaat gebeuren. Veel tijd om iets voor de hoofdpersonen te gaan voelen, is er in dat opzicht ook niet aangezien men allemaal heel snel het loodje legt op een manier die we niet kunnen zien. Ik heb nu in ieder geval erg veel zin om de tweede film ook snel te gaan kijken.

Dat mensen de tweede film enger vinden dan de eerste is me een raadsel, want afgezien van het feit dat het keelgeluid iets dieper is geworden, zijn er vrij weinig echte scares en verpesten de special effects een hoop. In de eerste film waren deze helemaal niet zo sterk, maar de actrice die Kayako speelt kon hier met gemak een oplossing voor geven door uitstekende mimiek. Nu men ineens computereffecten gebruikt, ziet het er allemaal veel nepper en daardoor een stuk minder eng uit.

De film is verder absoluut niet slecht en kan zich qua verhaal en acteerwerk prima meten met het originele deel. De manier hoe de vloek verloopt is erg interessant en de manier hoe Kayako door middel van die natte vlek tevoorschijn komt is zeker een leuke toevoeging. Het blijft dan ook zo jammer dat ik die angst die bij het eerste deel bezit van me nam, nu totaal niet heb gevoeld.

Leuke actie en script, maar het typisch Japanse vrouwonvriendelijke karakter gaat me op den duur tegenstaan.

Uiteindelijk is het verhaal niet heel origineel, maar zowel de dialogen als de gebeurtenissen zijn behoorlijk interessant en de animatie is zeer goed. Lekker bloederige actie en soepele bewegingen bij de personages, die typische anime-clichés neem ik maar voor lief (iedereen kent nu in de tussentijd het inzoomen op trillende betraande ogen wel).

Uiteindelijk erger ik me toch heel erg aan het naakt in enkele scenes. Niks mis met wat erotiek in films, maar een personage de eigenschap geven om mensen die intiem met haar zijn/haar verkrachten te laten sterven door een gif in haar lichaam, levert hier helaas weer mogelijkheden op tot zinloze exploitatie van vrouwelijk naakt, iets wat me langzamerhand in dit soort films toch echt begint tegen te staan.

Alles bij elkaar toch zeker wel de moeite waard, al zou ik het leuk vinden om eens een film te zien waar relaties en seksualiteit wat minder eentonig/vrouw-onvriendelijk worden, dan zouden we echt een topper hebben.

Lekker begin va mijn bioscoopjaar. Mensen als Jack Black en Dwayne Johnson tienerteksten zo vol overtuiging te horen opzeggen, zorgde in de trailer al voor een flinke glimlach op mijn gezicht, maar ook als hele film houdt het de glim- en schaterlach goed in stand. Nee, de film heeft buiten een verwijzing naar Alan Parish weinig te maken met de eerste film, maar werkt prima als op zichzelf staande film. Hoog CGI-gehalte en nergens echt spannend, maar de humor is dermate constant en veelvuldig aanwezig, dat het gewoon lekker plezierig wegkijkt.

Nog een extra pluspuntje voor het feit dat de tieners als personages best sympathiek waren ondanks de overduidelijke karikaturen. Ook een leuk intro met het bordspel dat zichzelf na desinteresse van een potentieel slachtoffer voor bordspelen, transformeert in een videogame. Ik heb niets nieuws geleerd of gezien dat ik nog nooit eerder heb gezien, maar ben alsnog gewoon flink enthousiast.

Slechte film, dat moge duidelijk zijn, maar omdat alles niet te lang duurt, lekker vlot verloopt en enkele zeer spectaculaire scenes heeft, maakt het allemaal niet zoveel uit. Jammer van de zwakke cast, want met uitzondering van Jackson en Bell valt toch maar weer eens goed op dat Christensen en Bilson geen film kunnen dragen en het niveau van soap-acteur nergens overstijgen.

Het script is eveneens zeer matig. Het hele concept van de Jumper is leuk (ondanks de enorme gelijkenis met Night Crawler van The X-Men), maar een klein beetje meer uitleg was leuker geweest. Mislukt militair experiment, volgende evolutionaire stap, goddelijk ingrijpen, wat? En dan de aanwezigheid van een groep Paladins die al sinds de Middeleeuwen op deze supermensen jagen, hoe ze dat gedaan hebben is me een compleet raadsel.

Maar goed, af en toe valt er best wat te lachen en Jamie Bell zet een sterke rol neer. De actie is gewoon flitsend geschoten en de special effects vallen niet tegen, zodoende is Jumper een film die je prima weg kunt kijken als je iets heel erg lichtvoetigs wil zien.

Gemixte gevoelens. Ik heb weinig nostalgische liefde over voor Disney's origineel, aangezien Disney voor mij toch pas vanaf de jaren '80 pas echt goed materiaal is gaan leveren, dus zodoende had ik weinig moeite met een revamped versie. Het is vooral de manier hoe dit met CGI tot uiting komt, waar ik nog niet direct zeker van weet of ik het wel of niet geslaagd vind. Voor alle duidelijkheid, de effecten zijn prachtig en bij vlagen was het voor mij onmogelijk om studio van jungle te onderscheiden, maar met de uitzonderlijk realistisch uitziende dieren, werd het effect van immersie compleet doorbroken op het moment dat de stemmen worden ingezet. In sommige gevallen (Bill Murray als Baloo) werkte dit best vanwege het jolige gehalte van de stem en de look van de beer, maar Ben Kingsley als Bagheera kwam gewoon vervreemdend over. Hoe tof Idris Elba's voice-acting ook was, de animaties werkten niet mee om het geloofwaardig over te laten komen. Tevens vond ik de stemmen erg slecht in de film gemixt, veel te zacht om overdonderend te zijn. Desalniettemin... Christopher Walken als primaat, was een hoogtepuntje.

Neel Sethi had een moeilijke taak om als enige acteur in een CGI wereld te moeten acteren. Hij valt in de valkuil van non-stop schreeuwen, waardoor de vrij subtiele en genuanceerde performance van de voice-actors ineens extra opvalt. Sethi kan hier weinig aan doen, maar komt zodoende bij vlagen echt strontvervelend over (zoals zoveel kindacteurs dit al zijn).

Echter verveelde het allemaal niet, zag het er mooi uit en was ik blij met het einde dat afweek van de animatiefilm, zodat we nu niet ineens met de cop-out van 'kijk een meisje, ik blijf alsnog wel bij de mensen' zaten. Hierbij komt ook dat vooral de scenes met Bill Murray (als hij geen kat speelt, is hij een stuk beter te behappen) stuk voor stuk puur goud waren. Zodoende wat mij betreft een leuke remake van niet bijster interessant geanimeerd bronmateriaal, maar ook niet heel briljant.