Opinions

Ik ben nooit fan geweest van The Fantastic Four. Irritante personages met superkrachten die weinig super waren deden het bij mij toch een stuk minder goed dan bijvoorbeeld The X-Men. Toch heb ik me prima vermaakt met deze film, dankzij de grote dosis lichtvoetige humor en het tempo waarin actie elkaar opvolgt. Geen moment slaat de verveling toe en dat is iets wat ik, bij gebrek aan interessante personages waar ik bij kan meevoelen, een fijne keuze.

Het acteerwerk was overigens lang niet zo slecht als sommigen hier durven beweren. Vooral The Thing werd goed vertolkt, terwijl ik voor de verandering ook best gecharmeerd was van Alba's (had ik niet verwacht) acteerwerk. The Human Torch kan ik in welke animatie serie ze hier dan ook van gemaakt hebben niet uitstaan, maar hier heb ik goed kunnen lachen om de gemene opmerkingen naar The Thing.

Maar goed, de nadruk ligt vooral op zeeeeer lichtvoetige scenes. Menselijke emoties worden weinig goed uitgediept en het 'hoe gaan we met onze krachten om?' verhaal laat ook wat te wensen over. Niet dat het heel erg is, ik geloof nu niet direct dat de Fab 4 veel meer in hun mars hebben om iets van te maken dan lichtvoetige films. Als we leuke wegkijkers als resultaat krijgen ben ik tevreden.

Uwe Boll door de bocht en verdomd als ik me niet vermaakt heb. De dialogen zijn zo pijnlijk en het script is zo stompzinnig dat het puur genieten wordt. Waar Boll vaak vergeleken wordt met een Ed Wood, kan ik toch niet anders dan stellend at Boll in ieder geval wel degelijk vermakelijke films weet neer te zetten. Waar Rampage eigenlijk nog verbazingwekkend goed was en In The Name Of The King en Bloodrayne vooral vermakelijk waren, valt Far Cry wat mij betreft ook in het laatste hokje: slecht, maar oh zo grappig.

Udo Kier en Til Schweiger zijn meteen ook wel de beste acteurs in een film waar verder een hoop mensen er een potje van maken. Oudgediende Michael Paré heeft weer een verbazingwekkend nietszeggende bijrol en Ralf Moeller mag ook weer opdraven om een c-variant van Schwarzenegger neer te zetten, maar het vermaakt allemaal prima. Domme actie die bij vlagen best leuk is, stomme oneliners die nooit werken en daarmee extra grappig zijn en een compleet stuurloos plot zorgen voor een prima avondje popcorn vermaak. Voortaan iets minder fat jokes alleen er in, die acteur was echt strontvervelend.

Vreemd dat ik deze film nog steeds niet had gezien. Deed me qua setting en verhaal lichtjes aan The Big White denken, maar dan had deze film toch overduidelijk de hand van de Coen broertjes die het qua dialogen naar een hoger niveau tilt. Sterke rollen van Macy, Buscemi, McDormand en mijnheer 'het lijkt er alleen maar op alsof ik in Rammstein speel' Stormare en een aantal hilarische dialogen zorgen in ieder geval voor een fijne zit richting het einde.

En precies bij de ontknoping ging het voor mij eigenlijk fout. De hele film door heb ik toch vooral het idee naar een zwarte komedie te kijken, om vervolgens bij de ontknoping ineens in een vrij treurige en bijna belerende situatie terecht te komen waardoor ik toch een flink stuk van de lol ineens weer kwijt was. Vreemde keuze van de Coens om dit zo door te zetten, helemaal als je jezelf beseft dat de film helemaal niet op een waargebeurd verhaal gebaseerd is. Alles bij elkaar zeker een leuke film die met een iets gevattere ontknoping helemaal fantastisch was geweest.

'Oh, maar vanaf deel 4 wordt het echt weer goed!' spraken enkele collega's over dit deel. Nee hoor, Fast & Furious is nog steeds een kutfilm, al gaat het dit keer gepaard met iets minder misogynie dan het tweede deel en iets beter acteerwerk dan het derde deel. Het blijft echter nog steeds verschrikkelijk.

Vin Diesel, ik mag je echt graag zien acteren, maar het probleem in deze hele reeks is gewoon dat je een uiterst onsympathiek personage bent in een ensemble van onsympathieke personages. Paul Walker's gebrek aan charisma zorgt ook nog steeds voor een gebrek aan een interessante tegenspeler en de hele bende 'familieleden' waar Diesel mee loopt te pronken, blijft eveneens bestaan uit een grote bende uitschot. Zijn ze nu echt zoveel beter dan de badguys? Me dunkt van niet.

Actie is troep. Slechte CGI en onrealistische races waar geen knipoog in te bespeuren is. Het script is, net zoals bij de vorige films, standaard en oninteressant. Ongelooflijk dat dit zo'n hoge rating krijgt, benieuwd of mijn 'erectie-want-auto's'-theorie nog ergens klopt. Nu maar hopen dat als ik eindelijk bij deel 7 (hail Jason Statham) aankom, dat het deze lijdensweg waard was.

Een grijns die zo'n 134 minuten aanhield (met al die extra scenes, de tering wat waren dat er veel). Ik heb verder echt niets met die Fast & Furious reeks, al ben ik nooit verder gekomen dan de vierde film. Verschrikkelijke personages, dom gezanik over familie en een focus op auto's (waar ik echt niets mee heb) zorgden ervoor dat ik het altijd als de ultieme puberreeks heb gezien. Ironisch uit de mond van iemand die wel alle JCVD-films heeft gezien, ik weet het.

Toch hoor ik van iedereen dat het vanaf deel 5 veel meer 'normale' over the top actie wordt en als ik op wikipedia kijk en zie dat ook mensen als Tony Jaa, Ronda Rousey en natuurlijk Johnson/Statham later mee gaan doen, heb ik op zich nog wel interesse om het ooit verder te kijken. Ooit. Hobbs & Shaw had in ieder geval weinig achtergrond verhaal nodig behalve dat Hobbs en Shaw elkaar niet echt mogen, maar wel een hoop onderlinge chemie hebben en dat de belachelijke oneliners je om de oren vliegen. Ik teken daar wel voor. Elba was een toffe badguy, de aanwezige technologie zorgde voor mooie momenten en vooral Statham's typisch (plat)-Britse manieren doen het altijd goed. Vanessa Kirby groeit per serie/film waar ik haar zie verder in mijn achting en Johnson zal altijd mijn sympathie hebben.

Extra vermakelijk waren de cameos van Kevin Hart en Ryan Reynolds (helemaal hoe de laatste nog even een dikke Game Of Thrones spoiler geeft, ik heb enorm gelachen over de enorme hoeveelheid mensen die boos in de bioscoop waren toen ze speciaal 10 minuten extra waren blijven zitten voor deze scene). Verder was ik vooral blij dat er een hoop Statham-waardige knokscenes te zien waren. Af en toe wat jammerlijk camerawerk, maar het waren ten minste echte actiescenes. Een verder te simpel plot, af en toe wat cringeworthy grappen, maar ook genoeg die oprecht leuk waren (Mike Oxmaul, ik kwam niet meer bij) en vooral een hoop lol. Voor het vervolg even kappen met dat familiegejank en ik zal er weer zitten.

Nou, dat viel me alles bij elkaar toch echt een stuk meer mee dan de tweede film in eerste instantie deed vermoeden. Paul Walker wordt dit keer dan ook bijgestaan door Vin Diesel, welke overduidelijk een beter acteur is om een dergelijke film te dragen. Ik ben alsnog geen fan van zijn personage, maar ik ben alsnog wel in ieder geval mild geinteresseerd in wat er precies met hem gebeurt. Walker acteert nog aardig en er is dit keer ten minste nog een dreiging die realistisch over komt. In vergelijking met het cartoonesque karakter van de tweede film (en die verschrikkelijke Tyrese Gibson), hebben we hier in ieder geval nog enigszins interesse actiescenes. Zo zie je maar weer dat een goed regisseur al zoveel meer voor een film kan betekenen.

Verder blijft het een hoop stoerdoenerij met lelijke auto's en dom taalgebruik, maar het is ten minste niet zo dom als het geval was bij de tweede film. Daarnaast was de ontwikkeling tussen Walker en Diesel niet heel vervelend. Desalniettemin verder echt weinig interessant.

Ik wil deze reeks echt graag afgezien hebben in verband met het feit dat in de latere delen Diesel weer terug is en er grootheden als Dwayne Johnson, Jason Statham, Tony Jaa, Kurt Russell, Ronda Rousey en Gina Carano in zitten. Ik begrijp dat het voor het verhaal en de chronologische volgorde allemaal niet zo belangrijk is, maar toch heb ik een bijna autistische neiging om dingen in volgorde van uitgave te zien om een eerlijker beeld te krijgen van hoe de serie veranderd is. Maar vervloekt, als het nog erger wordt dan dit misbaksel, dan geef ik spontaan de moed op en bekijkt deze reeks het maar. Verschrikkelijk onsympathieke hoofdpersonen in een stompzinnig verhaal, omgeven door stupide bling-bling, wanstaltig saaie races en een grondig gebrek aan ook maar iets interessants. Fijn dat Sonny Chiba erin zit, als ik hem in domme cameo's wil zien zet ik Kill Bill nog wel een keer aan. Hoe heeft men het verder zo voor elkaar gekregen om Japan er zo duf uit te laten zien? Wat is er in godsnaam met je film aan de hand als een duf acteur als Sung Kang nog het acteerhoogtepunt neerzet, omdat hij verreweg het minst vervelend is?

Walging. Ik hoop echt dat ik hiermee het ergste heb gehad. Deel 2 was al onuitstaanbaar, dat het erger kon had ik nooit durven hopen.

Het duurde even voor ik het kijken van deze reeks voort kon zetten, want ik wil het op chronologische volgorde zien, maar geld eraan uitgeven heb ik echt geen behoefte aan. Netflix bracht eindelijk redding. Hobbs & Shaw vond ik een erg leuke film afgelopen jaar, dus het feit dat Dwayne Johnson met deze film in de reeks kwam, pleitte in ieder geval nog ergens voor. In tegenstelling tot Hobbs & Shaw is Fast Five echter bloedserieus voor het gros van de tijd met een wederom knorrig kijkende en schreeuwende Vin Diesel. Ik mag Vin echt wel in andere films, maar Dom Toretto is als character gewoon een dief en klootzak. Geen idee hoe hij ooit zo populair is geworden met dat continue gejank over familie, maar ik heb echt een schurfhekel aan dit personage. Paul Walker blijft verder ook een non-acteur.

Dat dit een overgangsfilm is naar de nieuwere stijl is verder wel duidelijk. Veel minder gedoe met auto's (positief), meer focus op 'normale' actie (positief), maar nog steeds een allegaartje van onsympathieke mensen waar ik geen reet om geef en Tyrese fucking Gibson die zinnen als 'mooie benen, wanneer gaan ze open?' mompelt. Toretto is een kutpersonage, maar de hekel die ik aan Pearce heb ik verder ook lastig te omschrijven. Johnson is dan voor zijn doen nog geloofwaardig en Joaquim de Almeida is nog een aardige villain, maar daar houdt het verder wel weer mee op.

Toch is het beduidend beter te behappen dan de vorige vier, met name door het feit dat de actie die aanwezig is, bij vlagen best goed is. De eindchase mag er best zijn (als we even vergeten dat Dom en de gang weer verantwoordelijk zijn voor tientallen onschuldige doden). Verder nog steeds meuk, zij het alleen niet meer zo erg als voorheen.

De eerste keer dat ik hem zag kwam er niet meer uit dan 2 sterren voor iets wat ik een uitermate vermoeiende en onsamenhangende verheerlijking van drugs en de daarbij horende (in mijn ogen zielige) cultuur. Bij een herkijkbeurt bleek echter dat de film zich lang niet zo verheerlijkend opstelt als ik in eerste instantie dacht en dat de chaotische situaties met hilarische uitspraken van een sterk acterende Depp toch behoorlijk grappig maken. Onsamenhangend is het nog steeds, maar door Gilliam's sterke regie, het grappige script en bovenal een uiteindelijke ontkrachting van de hippie idealen een veel betere film dan ik in eerste instantie dacht!

Dog Soldiers, Evil Dead en From Dusk Till Down in een mixje, zo zou ik Feast omschrijven. Behoorlijk acteerwerk, leuke monsters en een flinke dosis gore zorgden voor een plezierige anderhalf uur. Wat echter wel tegenviel was de irritante soundtrack met typische Amerikaanse schreeuw/emo bands en het feit dat de actie na een half uur weinig verrassend meer was. Voor het budget (enkele miljoenen) zag de film er echter wel zeer professioneel uit.

Blij dat ik niet de enige was die met moeite het verhaal kon volgen door de snelle introductie van vele personages die op elkaar lijken en vrijwel non-existente achtergrondinformatie die de kijker mee krijgt. Alles bij elkaar is het verhaal zoals in zovele Chinese martial arts/wuxia films niet bijster interessant en draait het allemaal om de actie. Gelukkig zit dat laatste wel snor.

De animatie loopt zeer soepel en blijft in ieder opzicht beter dan de volledige computeranimaties die we tegenwoordig uit de VS krijgen. Een beetje bloed hier, wat afgehakte ledematen daar, maar alles bij elkaar niet zo gruwelijk als de buren in Japan het maken. Interessant ook dat de film in vergelijking met de Japanse anime compleet seksloos is, maar dit hoort dan ook niet thuis in de Chinese cultuur.

Een visueel spektakel, de mensen die naar een briljant script zoeken kunnen toch nog even verder zoeken.

Met de ontelbare positieve comments op imdb.com (en de talrijke reacties dat mensen die dit niet goed vinden vast Grieken en/of racisten moeten zijn) en de heerlijke discussies op de eerdere pagina's van deze film, was ik zeer nieuwsgierig om te zien hoe dit grootse epos uit zou pakken. Redelijk budget, interessant onderwerp... dat zou toch wel iets moeten opleveren?

Nee. Fetih 1453 is een uitzonderlijk traag, lelijk en amateuristisch geschreven prutswerk. In welk opzicht ik Fatih Mehmet II hier sympathiek moet vinden, weet ik niet, want er is geen moment dat men ook maar iets met zijn personage doet dat de grenzen van complete saaiheid overschrijdt. Dit geldt voor praktisch alle personages, met uitzondering van Hasan (die ook meteen de enige leuke vechtscene in de film heeft zitten), want het schrijfwerk is werkelijk te belabberd voor woorden. Oppervlakkig, preuts en karikaturaal zijn woorden waar ik nog het meeste aan denk. De niet-Turken (die vanzelfsprekend niet gewoon hun eigen taal spreken) worden eveneens weinig flatterend neergezet, al kan ik me hier nog voorstellen dat dit als wraak voor jarenlange misrepresentatie door Hollywood van de Ottomaanse/Arabische cultuur is gedaan. Spijtig dat Kingdom Of Heaven in dat opzicht gewoon in ieder opzicht een betere film was en dat men hier wel degelijk respectvol omging met Saladin en men hier ook flinke kritiek uitte op de christenen.

De special effects mogen niet meer vandaag de dag. Die oerlelijke openingsshots van een vogel die in de Playstation era nog mooier waren, de overduidelijk niet aanwezige grote legers (dit doet een tv-serie als Spartacus met luttel budget ook beter) en de wanstaltige green-screens als mensen op een balkon staan of in een kerk/groot gebouw lopen. Waarom niet gewoon op locatie schieten? Ik begrijp dat het Vaticaan dit nooit zou toestaan, maar met sets is zoveel mooiers te doen dan de CGI-poep die nu voorgeschoteld wordt. En is het echt zo moeilijk om een paar niet-Turkse acteurs in te schakelen voor de niet-Turkse rollen? Op deze manier had ik misschien buiten de sets om nog een reden gehad om iets te investeren in een vorm van realisme.

De actie was uitzonderlijk dramatisch gefilmd. Ik bedoel hier dramatisch als in 'over-bombastisch'. Gelukkig was er wel wat bloed, waardoor de film bij vlagen rauw uit de hoek kwam, maar in combinatie met de verschrikkelijke soundtrack en de misplaatste slow-motion (ja, dat goed gebruiken is ook een vak apart) was het voor het gros van de tijd vooral grinniken om hoe verschrikkelijk overdreven alles was weergegeven.

De enige goede scene is het gevecht tussen Hasan en Giustiniani, aangezien deze scene oprecht leuk is om te zien. Goed gechoreografeerd, rauw geacteerd en zelfs spannend. Het was 150 minuten wachten en dan heb je in ieder geval 5 minuten lol. Verder ben ik uitzonderlijk teleurgesteld dat deze film me in het kamp van de Grieken/racisten (pun intended) neerzet, want Fittie 1453 is gewoon zeer kut.

Een lekkere niets-aan-de-hand klucht. Of de film nu echt minder is dan A Fish Called Wanda kan ik niet zeggen, omdat het alweer een tijdje geleden is dat ik die film heb gezien. Wat ik wel kan zeggen is het feit dat Cleese, Kline en Curtis prima acteren en de film verveelt geen moment. Het probleem is dat de film ook nergens echt dat hele kluchterige karakter overstijgt en constant vooral vermakelijk blijft, maar nergens echt briljant wordt.

Hindert het? Nah. De manieren hoe Cleese zichzelf op de meest bizarre manieren in een situatie manoeuvreert waardoor het lijkt alsof hij een megawomanizer is, zonder dit zelf ook maar een moment door te hebben, blijven fantastisch. Kline heeft een fantastische dubbelrol en krijgt de mogelijkheid om heerlijk over the top te werk te gaan, terwijl Curtis er vooral als eyecandy bijloopt en daar goed mee weg komt.

Bij vlagen wel erg knullig en lang niet zo scherp als Cleese' werk met Fawlty Towers/Monty Python was. Gelukkig wel erg grappig.

Na lang aandringen heb ik deze film uiteindelijk alsnog gezien met de persoon die claimde dat het zijn favoriete film is en dat de film ook heel veel voor hem betekent. En ja, ik begrijp het ergens best allemaal: het acteerwerk is erg goed van beide hoofdpersonen, de film is leuk geregisseerd en heeft een erg gave soundtrack en de twist (die ik helaas al kende) is alsnog leuk gevonden.

Ik had echter een erg diepe film verwacht, maar kwam vrij weinig diepgang tegen waar ik iets uit kan halen dat deze film zo briljant zou moeten maken. Indien de film echt een aanklacht is tegen de consumptiemaatschappij, dan heb ik weinig interesse in de oppervlakkige bijna, puberale oplossing die er voor geboden wordt. Daarnaast, indien het echt een aanklacht is over de consumptiemaatschappij, dan vraag ik me toch echt uitzonderlijk af hoe het komt dat deze frustratie vooral gevoeld wordt onder blanke mannen en dat vooral vrouwen er weinig van mee krijgen. Sterker nog, waarom is het enige vrouwelijke personage al zo'n miserabel wrak die in praktisch ergere staat is dan de hoofdpersoon zelf? Indien de film gaat over mannelijke identiteit in een post-moderne maatschappij en het gemis van masculiniteit, dan vind ik het bovenal een hoop gezeik en is wederom de 'oplossing' (als die al nodig zou zijn) puberaal en behoorlijk verachtelijk.

Misschien ligt het er ook aan dat ik uberhaupt weinig binding met de problematiek heb. De Amerikaanse Droom is als Nederlander/Europeaan een ver van mijn bed show en het mislukken hiervan kan me verder ook aan mijn reet roesten. Misschien is een dosis realiteitsgehalte in de kijker zelf al voldoende om mezelf niet te hoeven identificeren met mislukte dromen, gemis aan masculiniteit (en kennelijk het daarbij horende seksisme) en kritiek op onze consumptiemaatschappij.

Neemt niet weg dat ik me redelijk vermaakt heb, maar dat ik me toch echt niet kan onttrekken aan de gedachte dat deze film toch echt behoorlijk overrated is. Ongetwijfeld zal ik wel horen bij de verkeerde doelgroep, maar ik zie weinig dieps in de film. In een bepaald opzicht is de gehele opzet te vergelijken met een van mijn favoriete films American Psycho, maar in die film is de parodie mij een stuk duidelijker en wordt de hoofdpersoon en zijn wereld ook echt nergens verheerlijkt. Gezien het feit zoveel mensen het eens zijn met 'de boodschap' van de film, meen ik toch echt dat Fight Club in dat opzicht als verhaal echt faalt.

The Fighter valt nog het beste als een documentaire met acteurs te omschrijven, want op het eerste gezicht is er weinig filmisch aan dit product. De regie is gewoontjes, de gebeurtenissen zijn gewoontjes en door het erg realistische acteerwerk (en de zeer realistische weergave van een hoop domme mensen) oogt het allemaal zo... gewoontjes, dat ik me toch afvraag waarom deze film zo gigantisch gelauwerd is. Bale heeft inderdaad een toprol, maar de rest van de cast loopt er wat achteraan. Als dan ook de boksscenes weinig interessant zijn, valt het na afloop van de film toch wel erg goed op dat The Fighter als film niet bijster veel voorstelt. Leuk voor een keer, maar weinig bijzonder.

De soundtrack was overigens dan weer wel erg goed.

Mwoah, aardig, maar niet meer dan dat. Ik blijf me voornamelijk ergeren aan de onnozele acteurs (en de niet bijster sterke acteerprestaties).

En deze film kostte 137 miljoen dollar om te maken? Ik weet nog dat ik vroeger vaak dacht als ik achter mijn playstation zat hoe gaaf het zou zijn als men een film zou maken in de graphics van verscheidene cutscenes, maar net als bij de Resident Evil: Degeneration viel het me toch vrij snel op dat films echt beter werken met normale acteurs. En waarom zou je met zo'n budget niet gewoon normale acteurs inzetten? Ik kan tientallen sciencefiction films met de fractie van dit budget noemen die er veel beter uit zien dan dit product.

Niet dat het allemaal rampzalig is, maar het probleem blijft dat er in de gezichten niet genoeg details weergegeven worden om de uitdrukkingen realistisch te laten lijken. De personages lijken doods, terwijl de dialogen (die overigens best goed zijn) veel intenser zijn dan ze nu geuit worden. De voice actors waren wat mij betreft wel goed gekozen, helemaal Steve Buscemi had een leuke rol en deed duidelijk zijn best.

Het verhaal is weer een beetje esotherische zweverij, wat me toch niet echt boeit. De phantoms stellen als aliens ook zwaar teleur en zijn weinig gedetailleerd en uitgewerkt qua ontwerp. Verder blijft het toch ook wel jammer dat de actie zo teleurstelt, want afgezien van wat mooie vuureffecten gebeurt er niet veel meer dan wat soldaatjes die heen en weer rennen en doodgaan als zo'n phantom hen aanraakt.

Alles bij elkaar interessant voor een keer, maar zo'n budget blijft ongerechtvaardigd voor me. Ik had dit veel liever als live-action film gezien.

Sympathieke Disneyfilm. Ondanks dat ik altijd meer een fan ben van de tekenfilm stijl werken de computeranimaties hier erg goed. Enige minpuntje is wel in de stijl dat de dieren er prachtig gedetailleerd uit zien, terwijl de mensen zelf erg lelijk en blokkerig zijn. Niks om je teveel zorgen over te maken, want het grote deel speelt zich onder water af en daar is het genieten geblazen.

Door het gemis aan liedjes valt de soundtrack totaal niet op, maar persoonlijk ben ik blij dat Disney hier niet geprobeerd heeft om door middel van meezingers sympathie te wekken, dat lukt hier prima door de dialogen zelf. Marlin is een leuk personage en wordt, net als de rest van de personages erg goed ingesproken. Grootste pluspunt in dat opzicht blijkt Ellen DeGeneres te zijn. Ik kan haar op tv niet uitstaan, maar hier doet ze het uitstekend.

Jammer dat de film op het einde inkakt, dat hele 'redt de vissen uit het net!' stuk werkt niet goed. Ondanks dit kleine minpuntje een erg leuke film!

Ik ben het eens met Lui. In het begin ging het me net iets te langzaamaan, maar door de prachtige omgeving, de muziek en het acteerwerk (Steven doet hier gelukkig zijn best) bleef mijn aandacht toch gevestigd. De actiescenes zelf zijn, ondanks dat ze niet heel erg vaak aanwezig zijn, goed gefilmd en laten Seagal's aikido goed in beeld komen.

Ik begrijp ergens nog wel iets van de score, voor de actiefans zit er waarschijnlijk niet genoeg actie in en voor de 'normale' filmliefhebber zullen de knokscenes ook wel in verkeerde aard vallen. Ik ben zelf behoorlijk enthousiast in ieder geval.

En Chad McQueen is getraind door Chuck Norris? Voor iemand die een grotere rol heeft dan gevechtsspecialist Gary Daniels waren zijn skills toch verbazingwekkend beneden peil, helemaal vanaf het moment dat Daniels zelf helaas aan zijn einde moest komen viel op dat hij niet de skills heeft om een overtuigende actieheld te zijn.

Maar goed, in de tijd tussen deze onfortuinlijke gebeurtenis is er genoeg te genieten van enkele leuke martial arts scenes, hilarische personages (The Sword Fighter bijvoorbeeld) en een paar gave achtervolgingen. De futuristische set doet erg aan Escape From New York denken, maar komt nergens als een letterlijke kopie over, terwijl ook het script met zijn regelloze zone in een grote stad aan enkele andere films doet denken. Firepower is in dit opzicht dan misschien niet bijster origineel, maar wel erg leuk op een foute manier.

Maar toch kan ik het niet genoeg benadrukken: Daniels is de ware held van de film. Souplesse, looks en een badass attitude maken hem in werkelijk ieder opzicht een betere actieheld dan de weinig imposante McQueen.

Dit viel mij ook meteen op, iets wat alleen maar extra bijdroeg aan de hilariteit die ontstond toen mijn broertje en ik de film keken. Het moge duidelijk zijn dat deze film slecht is: het script is onlogisch en slecht uitgewerkt, de humor is over the top en er is zo weinig realisme in de film verwerkt dat je eerder het idee hebt naar een Disney 'spektakel' te kijken, dan naar een echte film. Hier staat echter tegenover dat Gossett Jr. en Norris duidelijk zin hebben in hun rol en het matige script op deze manier bijna helemaal doen vergeten. Melody Anderson lijkt hier toch voornamelijk te zijn om het mooie meisje te spelen en slaagt daar wat mij betreft ook prima in.

De actie is niet hard, maar wel leuk gevonden in veel gevallen. Voornamelijk de bar fight deed me denken aan de betere Walker Texas Rangers scenes, terwijl de achtervolging aan het begin van de film door de woestijn gewoonweg erg grappig was. Voornamelijk de twee kibbelende hoofdpersonen maken deze scenes lovenswaardig, helemaal omdat de film zonder deze flauwe maar oh zo aanstekelijke humor te low budget zou zijn om ook maar enige vorm van impact te maken. Nu komt het vooral heerlijk ongedwongen over, zoals men in de jaren 80 wel vaker met films omging. Wat mij betreft in ieder geval niet de beste, maar wel een van de leukste Norris films!

Leuke film die, voornamelijk dankzij het feit dat je als kijker voortdurend wil dat Bettany eens flink op zijn gezicht getimmerd wordt, de aandacht goed blijft vasthouden. Een goede slechterik is het halve werk zullen we maar zeggen, in dat opzicht slaagt de film erg goed. Waar de film dan weer minder in slaagt is toch het bij tijd en wijlen ietwat matige script wat soms van vreemde sprongen aan elkaar hangt. Niet dat dit heel erg is, want het eindproduct mag er door de twee hoofdpersonen en hun realistische en vooral harde eind-gevecht best zijn.

Ik heb nog nooit een Purge film gezien. Geen idee waarom, want het concept van de eerste film sprak me eigenlijk best aan, het is er gewoon nooit van gekomen. Aangezien dit chronologisch gezien 'de eerste' zou moeten zijn, was het dan ook geen probleem om het eens te proberen.

Het is vooral wat flauwtjes. Er gebeurt een hoop, maar het heeft geen impact. Er wordt wat geschoten en gestoken, maar allemaal in het donker en niet bijster expliciet. Toch niet helemaal wat ik had verwacht van een R-rated film. Als er iets naars gebeurt, dan is het off-screen en het ergste van allemaal: niemand die 'van belang' is, legt het loodje. Ik zette dit even tussen aanhalingstekens, omdat ik oprecht niemand in de film sympathiek vond en het is behoorlijk belangrijk voor me dat ik mezelf alsnog een beetje kan inleven met de main characters. Maar nee, daar zorgden de scriptschrijvers in dit geval niet voor.

De racisme-invalshoek voelt ietwat geforceerd aan. Ik heb de andere delen niet gezien, maar heb vooral begrepen dat het draait om een klassenstrijd tussen rijk en arm. Hier komt de huidige staat van de V.S. goed naar voren (ie: de Trump-era), maar het wordt erin gegooid met de subtiliteit van Kanye West die 'George W. Bush hates black people' schreeuwt. Als hoofdpersoon Nya bijna wordt verkracht en van zich afslaat door 'fucking pussy-grabber' te schreeuwen, is de subtiliteit eveneens ver te vinden.

Stijltechnisch is de film heel inconsistent. Dan weer gangster-actie, dan horror en tegen het einde ineens compleet over the top actie. Het horrorgedeelte heeft met de lichtgevende lenzen een aantal mooie plaatjes, terwijl ik erg gelachen heb op het moment dat Dimitri tegen het einde volledig op Rambo-tour gaat. Het hele gangstergedeelte haalt bij mij alleen weer een bevestiging op dat ik niets met gangsters heb en doordat het geheel zo verdomd inconsistent is, is het ook niet duidelijk hoe ik er over het algemeen nu van moet genieten.

Ben alsnog wel benieuwd naar de andere films, maar dat The First Purge (buiten het feit dat het in al zijn stupiditeit best vermaakt) geen goeie film is, moge duidelijk zijn.

1 iemand geeft deze film 3 sterren en 3 mensen geven deze film 3,5 sterren. Voor de rest varieert het van matig tot vele zwaar onvoldoende stemmen, alsof deze film een van de grootste gedrochten zou zijn in de wereld van fantasy/martial arts films. Hoe oneens ik het met deze stemmen ben...

Waarschijnlijk ligt het aan het feit dat ik de oorspronkelijke manga niet ken en daardoor niet let op rare inconsistenties of personages die slecht uitgewerkt zijn. Nu maakt me dit niet veel uit, ik heb helemaal niks met manga en de in mijn ogen afgrijselijke tekenstijl die daarmee gepaard gaat, hoe interessant sommige verhalen ook kunnen zijn. Tegelijkertijd kon ik deze film zo onbevooroordeeld tegemoet komen, de enige reden waarom ik hem aanschafte was per slot van rekening het feit dat ik Gary Daniels eens als alternatief wilde proberen nu ik alles van Jean-Claude van Damme, Steven Seagal en bijna alles van Dolph Lundgren al heb.

Laten we beginnen met de impressies van de achtergronden die ik kreeg. Bij een post-apocalyptische film ben ik voornamelijk geinteresseerd in de teloorgang van de menselijke maatschappij en welke zaken er behouden blijven in de 'beschaving' die hierna herrijst. In dit geval werd ik in ieder geval niet teleurgesteld: desolate, dorre vlaktes waar zandstormen en giftige regen aan de orde van de dag zijn. In hoeverre dit te rijmen valt met daadwerkelijke wetenschappelijke feiten zal me een worst wezen, ik neem de premisse aan als waarheid en geniet van de vergane glorie die de filmmakers hier laten zien.

In feite is deze film een sprookje, waar de grenzen tussen goed en kwaad vrij duidelijk zijn aangegeven. De lagere slechterikken zijn lelijk en beestachtig, terwijl de leider Shin het toonbeeld is van hoe een evil overlord hoort te zijn: charmant, doch achterbaks en bovendien dodelijk. Gary Daniels als strijder voor het goede mag dan misschien ietwat scheel kijken en niet altijd zijn teksten op een juiste manier uitspreken, zijn lichaamstijl (let hierbij voornamelijk op het lopen, de manier hoe hij trainde en hoe hij de vijand benaderde) en mimiek (het trekken van de juiste verbeten gezichten of stoicijnse blikken) was perfect. In deze film had geen Jean-Claude (het accent) of Dolph (te macho) gepast, Daniels hoort hier helemaal thuis. Wederom was in uiterlijk goed duidelijk dat hij de good guy was, let hierbij vooral op zijn felblauwe ogen, die ondanks het feit dat hij iedereen in elkaar kan slaan, een bepaalde vorm van onschuld veronderstellen.

Dan de actie: de speciale pressure points technieken (behoorlijk fictief natuurlijk, al weet ik uit ervaring met verschillende martial arts dat pressure points weldegelijk effectief zijn in gevechten) waarbij de ledematen en hoofden van vijanden ontploffen zagen er misschien soms wat stuntelig uit (de manier hoe hij snel sloeg, dat had inderdaad beter uitgebeeld kunnen worden), de meer realistische martial arts gevechten waren werkelijk top. Het eindgevecht tussen Kenshiro en Shin was hier een perfect voorbeeld van door de souplesse waarmee Daniels de high kicks achter elkaar lost. Bij veel Jean-Claude van Damme films (hier spreekt een oprechte JCVD fan) laat men dit in hinderlijke slow motion zien, terwijl hier juist de snelheid en kracht veel beter naar voren kwamen en de schade veel realistischer leek. Er was wel wat slow motion, maar nooit op de momenten dat de actie er qua impact onder leek te lijden.

Het feit dat niet de gehele film door werd geknokt pleit ook voor de film, zo was er voldoende ruimte voor karakterontwikkeling en uitleg van het wat er in het verleden gebeurd was dat Shin en Kenshiro waren gegroeid tot wat ze nu zijn.

Nog een ander pluspunt voor het overgrote merendeel van de cast die in veel gevallen prima acteerden, of het nu het kleine blinde meisje was of de fenomenaal acterende Chris Penn (die zeer overtuigend de rol van badguy neerzet), er was met uitzondering van Nalona Herron (de vrouw om wie het hele gezeik tussen Shin en Kenshiro begon nota bene) geen enkele acteur die slecht bezig was. De wat cartoonesque schurken die af en toe de revue (en Daniels' voeten) passeerden droegen wat mij betreft juist bij aan het sprookjesachtige gevoel wat de film bij mij genereerde.

Het beste heb ik voor het laatste bewaard: de soundtrack was hemels met de prachtige hoornpartijen en subtiele strijkers. Ik ken genoeg big-budget films die het met een 14-voudig budget van deze film konden doen en op soundtrack gebied bijna niks voorstellen. Deze muziek gaf het perfecte gevoel bij de desolate landschappen, waar hoop ondanks onderdrukking nog steeds leeft.

Fist Of The North Star is wat mij betreft een ware topper in het fantasy martial arts genre, ik schaam me dan ook geen moment voor mijn score en zal de film verdedigen zolang ik kan.

Mij viel de film persoonlijk behoorlijk mee: behoorlijke actie (zowel shootouts, explosies als hand-to-hand combat), bizarre scenes (een lesbische scene zonder aanwijsbare reden) die de film hilarischer maken dan hij al was. Het verhaal is gejat van een andere film, de stock-footage is hinderlijk en sommige acteurs zijn rampzalig slecht, maar vanaf het moment dat Seagal en zijn medepiloot geland zijn kwam de boel toch lekker op gang en werd het zelfs (enigszins) spannend.

Beste moment: Seagal die een supermarktoverval verijdelt (nou ja, de eigenaar gaat er wel aan, maar die trok zelf ook een wapen) en hierbij een van de thugs op hilarische wijze een mes in de keel gooit. Klassiek spul

Al met al zoals zoveel van zijn latere films (Out For A Kill, Submerged vallen in hetzelfde hoekje) een film die absoluut vermakelijk is, maar niks meer dan simpel vermaak biedt.

Spannende film met sterk acteerwerk die leidde aan 1 grote tekortkoming: het mysterieuze gedeelte in het begin, waarbij niet duidelijk is of Kyle geestelijk ziek is, of er een complot bezig is en het tweede gedeelte waar het ineens meer actie wordt. Deze twee gedeeltes waren afzonderlijk allebei goed, maar stonden samen net iets te ver van elkaar om een consistente film te vormen.

Plotholes heb ik geen last van gehad, de kleine uitleg op het einde maakte voor mij veel duidelijk en was wat mij betreft niet te ver gezocht.

Welke jongen heeft Flodder vroeger nu niet gezien? De enorme hoeveelheid naakt, platte humor en bot geweld waren altijd voldoende voor meerdere avonden plezier achter elkaar. Nu op latere leeftijd zie ik toch dat de film qua script, dialogen en regie best goed in elkaar zit. Soms wat stroef acteerwerk, maar wel lekker vlotte gesprekken en leuke camera-standpunten, dit alles ondersteund door een heerlijke jaren '80 soundtrack en politieke incorrectheid. Wat te denken van het feit dat de enige twee donkere acteurs uit de hele film chauffeur en stratenveger zijn, de scene waarin Kees en Kees op elkaar liggen, het moment waarop Kees zichzelf prostitueert voor een vol huis bezoekers, meer seks op ongepaste momenten, plat gereden bejaarden en heerlijke verwijzingen naar naieve, idealistische geitenwollen sokken gemeenteraadsleden.

Nelly Freida steelt de show als asociale vrouw met een hart van goud als het op haar familie aankomt, maar het is bijvoorbeeld Huub Stapel die ik lang als het archtype 'cool' persoon heb gezien. Tatjana is afgrijselijk en moet het voornamelijk van haar lichaamstaal hebben, terwijl de kinderen er ook maar wat achteraan lopen, maar de bijrollen van de buren en vooral Sjakie zijn briljant. Ook leuk om mensen als Peter Lusse en Serge-Henri Valcke in jongere jaren te zien, in dat opzicht is het helemaal nu een feest van herkenning voor me.

Leuke achtervolgingsscenes met auto's, een hilarische losgeslagen SRV wagen, tanks en explosies: Flodder verveelt nergens en is bij vlagen nog steeds hilarisch. Ongetwijfeld te plat voor het gros van de filmliefhebbers, mar ik verkies zo'n pareltje van Dick Maas als deze toch met gemak boven wat voor New Kids series of films er ooit nog zullen uitkomen.

Een film waarbij Nederlandse stereotypes in contact komen met Amerikaanse stereotypes en het resultaat me iedere keer blijft bevallen! 'What was that name again?' - 'Flodder, ef el oo dee dee uh rrrr!' Of wat te denken van 'I sit fast!' of 'I'm Johnny, this is my family and we're from Holland!' Natuurlijk weet niemand waar Nederland ligt (naast Litouwen, Denemarken) en gedragen we ons als een stel losgeslagen randdebielen, maar het is niet alsof Amerika er niet minder oppervlakkig vanaf komt. Heerlijk!

Qua script is de film niet veel anders dan Murphy's Law in werking en er zijn enkele momenten waar ik toch snakte naar een moment waar Sjakie de groep gewoon zou vinden, maar op deze manier blijft het tenminste wel spannend. Helemaal hilarisch dat Jon Polito ook nog in de film zit, blijft een fantastisch typetje. De rest van de cast doet zijn ding, al valt het wel op dat Tatjana er toch iets overtuigender op is gaan acteren.

Jammer dat de film wel een hoop scenes letterlijk gekopieerd heeft uit de eerste film, dat viel toch wel heel erg goed op toen ik de laatste scene uit de eerste film precies voor de opening van deze film zag. Op zich niet erg als herinnering aan de eerste film, maar tegelijkertijd had Maas vast wel iets meer creatiefs kunnen verzinnen toch? Toch, de auto-achtervolging was toch een stuk gaver dan in de eerste film ('Een typische Wallstreet-crash!') en ma die weer de vierde muur breekt, blijven toch erg fijn.

Beter dan de eerste film vind ik hem uiteindelijk niet, maar hij is minstens even leuk, zo niet leuker. Een beetje lachen om Amerikanen gaat er hier altijd wel in, helemaal in combinatie met wat Hollandse vunzigheid. Het zou toch mooi zijn als we er echt in slaagden het Vrijheidsbeeld op te blazen, dan hadden we nu op het moment ook al oorlog

Een klassieker, maar wel eentje die de tand des tijds niet perfect doorstaan heeft. Het gegeven is nog steeds erg sterk, maar het afgrijselijke acteerwerk (Price is de enige die ik aan kon zien, al is dat maar vanwege zijn typische maniertjes dan vanwege zijn acteertalent), de te sterk aanwezige soundtrack en de onevenwichtige combinatie van technofobie (de wetenschapper die tot inkeer komt dat niemand zo voor God zou mogen spelen) en technomanie (het zoontje dat na de vreemde lofrede van Price over het zoeken naar de waarheid ineens besluit hetzelfde te willen gaan doen als zijn vader. Dit houd in ieder geval ruimte over voor een vervolg zullen we maar zeggen, maar het ging behoorlijk in tegen de protesten die zowel Marshall als zijn vrouw gedurende de film tegen het experimenteren kregen)

The Fly is nu voornamelijk kitsch. Een film met een soort boodschap, die echter toch nergens goed naar boven komt. Een film met enkele ijzingwekkende scenes (de verdwijnende kat en de vlieg met het mensenhoofd) die helaas teveel slecht geacteerde, melodramatische gebeurtenissen ervoor heeft. Goed, het vermaakt allemaal wel degelijk en als de film eenmaal op gang komt met de zoektocht naar de vlieg met het witte hoofd ontstaat er zeker wel een vorm van spanning, maar dit alles is toch net niet genoeg om een complete topper te hebben.

Complimentjes overigens voor de creature-FX, ik kan me goed voorstellen dat dit in 1958 angstaanjagend was. Ook al zien we nu met onze moderne blik toch duidelijk dat het nep is, knap blijft het wel.

Benieuwd naar de andere delen, net als veel bovenstaande posters heb ik de prachtige 7-dvd box gekocht (slechts 14,99!), dus daar hoef ik niet moeilijk over te doen!

Hitch was volgens mij een eenmalige hit, want het lijkt er toch vooral op dat Andy Tennant vooral troep regisseert. Ik begrijp ook niet echt voor wie deze film bedoeld is, aangezien ik toch redelijk zeker weet dat het publiek dat McConaughey in dit soort rollen graag ziet weinig interesse heeft in de overmatig aanwezige hoeveelheid saaie dialogen. Verdomd nog aan toe, wat heb ik me zitten vervelen bij de enorme hoeveelheid expositie over schatten die niemand iets boeien, uitgesproken door acteurs die beter hadden moeten weten. Zowel McConaughey als Hudson heb ik vaak zat goed zien acteren, maar hier was het allemaal behoorlijk dramatisch. Sutherland komt vooral seniel over en de actrice die zijn dochter speelt van wie ik de naam niet eens wil weten was werkelijk waar een van de meest verschrikkelijke typetjes ooit. Dat iemand als Ray Winstone zich hier dan ook voor leent is me dan helemaal een raadsel.

De films is daarnaast ongelooflijk onevenwichtig. Is het romantische komedie of avontuur? Is het grappig en lichtvoetig of moet het toch spannend en ineens bij vlagen weer vrij hard zijn? En waar gaat dit verhaal heen? Waarom zouden we iets om de personages geven? Zoveel vragen, zo weinig antwoorden en bovenal verdomd weinig vermaak. Net zoals The Bounty Hunter een verschrikkelijk zinloze film.